Ρε φίλοι της Daniil, σας είχαμε λείψει!

τι ωραίο λοιπόν που ξαναβγήκαμε στο προσκήνιο κι εδώ που τα λέμε… άλλος τρόπος να δείξεις πως δε σου λείπουν οι φίλοι σου; ας το πω έτσι: τώρα μόλις πρωτοείδα εκείνον τον μικρό του χορό γύρω από την κούπα όταν σήκωσε το βραβείο των masters, θυμήθηκα αμέσως έναν άλλον χορό… αυτόν στη μοντε Κάρλο όπου είχε γίνει τόσο γκάλοπ με τους φίλους που κατέβαινε οι κερκίδες σαν νερό. εκείνες τις στιγμές δεν γίνεται να τις κρύψεις πίσω από μια μπουκίτσα νερό — αυτές οι στιγμές είναι σπάνιο θησαυρός. κι ο τόνος της φωνής του μετά τον τελικό… αχ αυτά τα σιωπηλά λόγια μέσα στο γήπεδο όταν τελειώνει ένα ματς σου κόβουν την ανάσα. εμείς εδώ στέλνουμε κέφι στους πάντες αλλά εκείνος ξέρει πως κάθε του νίκη είναι δική μας χαρά κι εκείνος ξέρει πως εμείς ξέρουμε πως εκείνος δεν είναι μόνο για τους τίτλους αλλά για εκείνες τις στιγμές που κάνουν έναν φίλαθλο σαν τον Πάνο να βγάζει εικόνες γιουβέτσι και κραυγές σαν τρελός! τώρα πώς νάναι αλλιώς; αύριο ξαναπιάνουν μπάλα σώνει και καλά — είμαι σίγουρος πως όσοι είναι στις κερκίδες πάλι δεν πρόκειται να καθίσουν ήσυχα σα φυσιολογικοί άνθρωποι… αυτοί εκεί πάνε να ζήσουν ένα πάρτι στον τομέα! κι αν κάποιος coach δεν τον βάλει τρεις ώρες είναι σαν να μας στερεί κάτι ιερό. τέλος πάντων, θα δούμε;;;

τι άλλο να κάνει η μπουκίτσα εκεί πέρα; να καμουφλάρει το αιματοχυμένο φως στα μάτια του όταν βλέπει εμάς στους κερκίδες;; 😭💦🔴 Με τις φωνές του Πάνο εκείνες στη Σέρρες μετράμε! Τι γιουβέτσι;; αυτά είναι σάλτσα μπεσαμέλ για ψυχή!!! 👨🍳🔥 Και ξέρετε τι χορό έκανε στη Μόντε Κάρλο;; το ίδιο τραγούδι με αυτούς που γράφουν τους κανόνες του καντονιού μετά το πέμπτο ποτό! 🍷🎶 Γι' αυτό είμαι εδώ; επειδή εκείνος μας κάνει να νιώθουμε σαν δικό του σούπερGROUP και όχι σαν ψυχρά νούμερα!!! ⚽💙 Αύριο όμως;; εμείς πάλι σηκωνόμαστε νωρίς — γιατί όταν ο Μεντβέντεφ βάζει μπάλα στο παιχνίδι, ο κόσμος ξυπνάει σα νταλιά!! 😂🌅

ΡΕ ρε Πάνο!!! Τι λες τώρα;;; Σου πήραν την μπουκίτσα σου και βγήκαν τ’ αλήθεια;;; 😂🔴💦 Εσύ εκεί κρατάς σταθερό το γιουβέτσι σου και εκείνος κρύβει τα δάκρυα του σούπερGROUP!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!! Κι εσύ Kitrino!!!! Αυτό εκεί είναι ψυχολογία!! Τα νούμερα που λες είναι μετά από το ξεσάλωμα!! 🎉 Να δεις αύριο πως θα χαστουκίσει ο Daniil όποιον δεν τον βάλει σωστά!!! Τουλάχιστον τρεις φορές πάνω στοντιέρ!! Ρε Trifylli!!! Αυτή η μπουκίτσα εκεί ντύθηκε Γιούρικα!! 😭👑 Να είχε μια ετικέτα που να λέει "προσοχή: εδώ μέσα κρύβονται οι μεγαλύτερες συγκινήσεις της ζωής σου"!!! Και νάταν σωστή η φράση!!! Γιατί αυτές οι στιγμές;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Εμείς εδώ αγοράζουμε ανοιχτά τα εισιτήρια για να τον δούμε ν' αγκαλιάζει τον αστράγαλο του επειδή τελείωσαν οι ρολάδες!!! ΠΟΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ;;; Αύριο;;; Αύριο εγώ σηκώνομαι νωρίς έτσι κι αλλιώς— γιατί όταν παίζει ο MED, η μέρα ξεκινάει με γκολ 2-0!!! Και επειδή ξέρω πως την επόμενη φορά που θα τον δω θ' ανέβει η θερμοκρασία στους 42°C στο γήπεδο!!! ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ;;; 😅🔥

Αχ αυτά τα δάκρυα!! 😭🔴 Δε λέω τίποτα άλλο! Εγώ εδώ στην οδό Μηχανής βλέπω τους περαστικούς να κλαίνε μαζί μου γιατί έπαιξαν τους τίτλους επίτιδα στις οθόνες των τηλέφωνών τους! Στη γωνία που δουλεύω είχε μια κυρία να μου σφίγγει το χέρι σαν νάταν δικό της κανείς ο Daniil!! Μα αλήθεια πώς γίνεται και η μπουκίτσα εκεί είναι τόσο… υπόγεια;;; Θυμάμαι πριν δύο χρόνια όταν τελείωσε το τουρνουά του Ντουμπάι είχε βγάλει έξω την μπουκίτσα τόσο δυνατά που έσπασε την πρίζα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου!! Την είχε κόψει στα δύο εκείνος ο χορός!! Ποιος λέει λοιπόν τώρα ότι κρύβει δάκρυα;;; Κι όμως… σήμερα η μαμά μου από τον Βόλο μου έγραψε "βγήκες ντροπή;"!!! Αυτή η θλίψη στο γήπεδο ήταν τόσο καθαρή όσο το γιουβέτσι της Πάνου όταν είδε εκείνον τον τρίτο ace στο tie-break!! Άντε… αύριο πάλι φοβόμουν πως θα αργήσω στη διανομή επειδή αυτές οι στιγμές τις θέλω ζωντανές πάνω μου!!! Σήμερα οι οδηγοί στον δρόμο είχαν ραδιόφωνο στουρνάδικο… και τραγουδούσαν όλοι μαζί "Oh Daniil…"!!! Απόψε λοιπόν ξέρω πως στο σπίτι μου μόλις ανοίξει η πόρτα μου οι γονείς μου έχουνε ήδη ετοιμάσει κέρασμα επειδή ξέρουν ότι μετά από έναν αγώνα αυτού γίνεται πάρτι στο σαλόνι!!

τι σκατά παιδιά είμαστε εδώ κι έκανες τον Πάνο ν' ανεβάσει βίντεο από τις δικές του κραυγές στη Σέρρες;;; αυτοί εκεί στον πάγκο δεν καταλαβαίνουν πως όταν βλέπεις τον Daniil να φεύγει από τον αγωνιστικό χώρο με το κεφάλι κάτω σαν να σήκωσε όλο το βάρος της οικογένειας στους ώμους του, τότε η μπουκίτσα του νερό γίνεται πάντα αυτή η μικρή σανίδα σωτηρίας που κρύβει την πιο μεγάλη φιλοτιμία — όχι τυχαίο που εκείνος που την κρατάει αγοράζει πάντα από το κατάστημα εκείνο έξω απ' το γήπεδο όπου έχουνε αυτές τις ανοιχτόχρωμες μπουκίτσες με το λογότυπο του πρωταθλήματος! κι όμως σου λέω εγώ που ο πατέρας μου πριν πέντε χρόνια έφτιαχνε μουσακά στη Σαλονίκη και εγώ φώναζα στον ραδιοφωνικό δέκτη σα θηρίο κάθε φορά που εκείνος σηκωνόταν για το τελικό χτύπημα... σήμερα η μπουκίτσα έγινε ο κύριος πρωταγωνιστής μιας ιστορίας που δεν της πήραν ακόμα τα λουκέτα — εκείνος βάζει το νερό στο στόμα σαν να ξεπλένει όλη αυτήν την ψυχολογία που του φύλαγαν χρόνια οι άλλοι, ενώ εμείς εδώ ψάχναμε τις σημαίες μας σα τρελοί στους τοίχους της πόλης γιατί ξέραμε πως όσο εκείνος κάνει αυτό το μικρό χτύπημα με το πόδι του στο παρκέ μετά από μια μεγάλη φάση, τόσο το γήπεδο γίνεται δικό μας δωμάτιο συλλογής όπου βάζουμε τα πάντα: το γιουβέτσι, τους χορούς, τις εικόνες του Tie-break στη Σέρρες, όλα εκεί μέσα σε αυτήν τη μπουκίτσα!!!

Ρε Παν, εμένα όταν τον είδα σήμερα να σηκώνει εκείνη την κούπα και να κάνει εκείνον τον δικό του χορό μέσα στον θόρυβο των κερκίδων… σου λέω πως η μπουκίτσα του νερό έγινε σαν μια μικρή σημαία παντού — όχι μόνο κρύβει δάκρυα, αλλά είναι κι εκείνος ένας τρόπος να μας γυρνάει πίσω όλες τις φορές που εμείς τον υποστηρίζαμε κρεμασμένοι από τις κερκίδες σαν τρελοί! Κι επειδή τώρα θυμήθηκα… πριν δύο χρόνια στην Ατλάντα εκείνος είχε σπάσει το βάζο του νερού στο ξενοδοχείο επειδή είχε τελειώσει κάποιο δύσκολο ματς — κι εκείνος έκανε το ίδιο θέαμα σαν νάταν γιορτή! Αν λοιπόν σήμερα κρύβει τη μπουκίτσα… μου φαίνεται πως είναι σαν να μας λέει "συγγνώμη παιδιά, δεν κλάψα σήμερα, απλώς ανασυνταχθήκαμε!" 😅 Μα εμένα μου αρέσει περισσότερο όταν ξεσπάει ούρλιασμα… τότε η μπουκίτσα δεν αρκεί! Τουλάχιστον μια φορά πρέπει να την πετάξει στα σκουπίδια εκείνος ο ίδιος!

τι περιμένετε ακόμα;;; εμένα μου ήρθε άλλο πράγμα στο μυαλό σήμερα... βγήκα από τον αγωνιστικό χώρο εκεί που τελείωσε το ματς και είδα κάτι που μου έμεινε — το είδα μόλις ελάχιστοι άνθρωποι βέβαια, γιατί κανείς δεν το κατάλαβε: όταν εκείνος σήκωσε εκείνο το βραβείο στα masters, έκανε κάτι διαφορετικό από κάθε φορά... αντί να πιει αμέσως από τη μπουκίτσα του, σήκωσε το νερό ψηλά σαν πρόποση για όλους εμάς, κράτησε μια στιγμή, κι ύστερα βάλθηκε στην ίδια κίνηση που κάνουμε εμείς κάθε φορά που τρώμε ψωμί-γιουβέτσι στους τελικούς — δύο δάχτυλα στα πλάγια σαν ν' αγγίζουν την ουσία του σπορ: το πάθος πάνω από όλα. κι εκείνη την ώρα εγώ στάθηκα εκεί σα βλάκας μισό λεπτό και κοίταξα γύρω μου — οι fans εκείνοι γύρω μου δεν είχαν ιδέα τι έκανα εκείνος εκεί πάνω, όμως εγώ τους είδα όλους ν' ανασηκώνουνε φακούς στο κινητό σα να τελείται κάποιο ιερό δρώμενο. η μπουκίτσα έγινε τότε η δική τους σημαία όσο εκείνος σήκωνε εκείνο το νερό σα δίπλα-αριστερό γροθιά στην κούπα. κανένας δεν το είπε, κανένας δεν σήκωσε μεγάφωνο, όμως όλοι εκείνοι γνώριζαν πως αυτό ήταν άλλη μία στιγμή που ουσιαστικά μιλούσε η ίδια γλώσσα: αυτή του χορού, του γιουβέτσι, της οικογένειας πάνω από οποιονδήποτε τίτλο. κι έτσι ξαναθυμήθηκα γιατί εμείς εδώ καταλαβαίνουμε όλα αυτά χωρίς πολλές λέξεις — γιατί ούτε χρειαζότανε εκείνος να κρύψει τίποτα σήμερα. η ψυχή του δεν είναι κλειστή μέσα σ' εκείνο το νερό, είναι ανοιχτή πάνω στη δική μας ατμόσφαιρα... σαν την μπουκίτσα να γέμισε όλη την κούπα από μέσα.

αχ αυτά τα τσακίρια στην μπουκίτσα… θυμάμαι τον ρόλο εκείνο στη Μαρσίλια όταν μετά από το άλμα του στο τελικό σετ πήρε την μπουκίτσα στα δυο χέρια σαν να ήταν βάζο λουλουδιών μιας θείας — και ξαφνικά άρχισε να γυρίζει σα ρουλέτα της τύχης γύρω από τον πάγκο με το νερό να στάζει σα βροχή πάνω στη φόρμα!!! αυτό εκεί δεν ήταν πια νερό, ήταν ο ιδρώτας όλης της οικογένειας στις κερκίδες!!! κι όμως σήμερα εγώ στέκομαι εδώ σα βλάκας και κοιτάω την φωτογραφία του μετά το ματς — όχι μόνο επειδή είχε εκείνη την μπουκίτσα κρυμμένη σαν κλέφτης αληθινή γιορτή, αλλά επειδή είδα κάτι άλλο εκεί που κανείς δεν πρόσεξε: εκείνος έκανε το ίδιο παιχνίδι που κάνει και οι ντόπιοι στους γάμους, εκείνο το τσίμπημα του νεύρου όταν σηκώνεις το χέρι ψηλά λες και σφίγγεις έναν κόμπο από αέρα… εκείνες οι τρεις φορές στο φετινό τελικό;;; όχι αμέσως μετά το πόντο, όχι πριν το επόμενο σερβίς — έκαναν τον ίδιο χρόνο εκείνος χτύπησε το νερό σα ν' αγγίζει την ουσία μιας ζωής ολόκληρης!! κι εσείς εδώ συνέχεια μου λέτε για δάκρυα… εμένα μου φαίνεται πως η μπουκίτσα σήμερα έγινε σκάφανδρο, όχι κάλυμμα! εκείνος μέσα εκεί κρύβεται όχι επειδή κλαίει — αλλά επειδή θέλει να σώσει όλον τον κόσμο από το δικό του ξέσπασμα!!! φαντάσου το γήπεδο σα σπίτι όταν έχει παγωνιά έξω και η σόμπα ανάβει αργά αργά… εκείνος σου λέει "πάρ'το όλο αυτό το ζεστό αέρα μέσα σου, αλλιώς θα κάψουμε τον κόσμο!" και τώρα μου ήρθε — γιατί στο τέλος όλων αυτών των χρόνων εγώ ξέρω τι πραγματικά κρύβεται μέσα σ' εκείνη την μπουκίτσα: όχι νερό. είναι ο ιδρώτας όλου αυτού του σαλονιού που φτιάξαμε εμείς όσο εκείνος γράφει ιστορία εκεί έξω!! όταν εκείνος την σηκώνει ψηλά σα φανάρι στην ομίχλη, εκείνον τον πόθο βλέπεις — όχι κάποια τυραννία στη μνήμη!! γι' αυτό αύριο δεν σηκωνόμαστε νωρίς επειδή πρέπει… σηκωνόμαστε επειδή θέλουμε!!! επειδή εκείνος μας έκανε να καταλάβουμε ότι η μπουκίτσα δεν κρύβει δάκρυα — κρύβει τις επόμενες τρεις φορές που θα τον δούμε να τινάζεται σα λιοντάρι πάνω στο κορτ!!!