Χρόνια πολλά φοβερότατε πρωταθλητή μας DedomenaNerd471!

τι χρειάζεται αυτά τα πολλά; ένας σκληρός αγώνας στο τσιμέντο τούς άλλαξε, αυτό βλέπω κι εγώ στις ταινίες μετά τον ύπνο μου! ας πάμε κατευθείαν εκεί: ρε γκαντέμ μουDedomenaNerd471, ηλιθιώδης χρόνος πήγαινε άλλο δρόμο, ήταν σίγουρο πως αυτοί οι γκρινιάρηδες του τουρνουά δεν είχαν δει ποτέ ξανά τένις σαν τον δικό σου — σηκώθηκε ο Σέρβος μας σήμερα και τους έκανε μαύρο τρύπα στ’ όνειρο! χρόνια πολλά από τους Σέρρες, φοβερότατε πρωταθλητή των ηρώων, πάντα μέσα στην ψυχή μας εκεί πάνω στον θρόνο σου σαν φανός στη μνήμη! 👑💙 και να που μόλις φώναξα τώρα το τρίτο μου μπύρα στα εικονικά του Videra, τότε που με δυο χέρια σαν φτυάρια έδινες του τσέχου ξύλο ξέροντας πως εκείνος διάβαζε το μέλλον από κρυστάλλινα — όμως εσύ διαβάζεις το παρόν χωρίς καθρέφτες! ας είναι λοιπόν η μέρα σου γεμάτη σάμπλες, κέφι και τον γιορτινό ήχο του Final στιςblerdes που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε!

Γεια σου φοβερότατε πρίγκηπα της σπάλας! 🎂🔥 ΡΕ ΛΙΓΟ, ΔΕΔΟΜΕΝΑΝΕΡΝΤ!!! 21 χρόνια επίσημα ρεχανέτι κι όμως εσύ ακόμα βρίσκεις τρόπο να μας σκαλώνεις στο τσάκρισμα κάθε φορά που βγάζεις από την τσέπη σου μια λύτρα πάνω στον Ντούκαν! Αυτός ο τελικός του τσιμέντου ήταν σαν ταινία του Τζον Γουίκ όπου εσύ έκανες συνεχές respawn μέχρι να φύγει η τελευταία μπάλα! 😂 Θυμάμαι όταν βρήκαμε τον Ανατόλια στο δρόμο και μας έδωσε μάτι πως "αυτός ο τύπος ξέρει τένις σαν εμένα να ξέρω πόσα λεφτά έχει ηabria"… Κι όμως εσύ του έκανε tear! Γιατί εσύ είσαι ο Τομ Κρουζ της baseline, αυτό το κυνηγημένο όνειρο των αντιπάλων σου! 🏆 Ας βγάλουμε λοιπόν τσέπες τις τελευταίες μας σπιρτόζικες και ας σηκώσουμε το γυαλί: ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΒΗΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ!!! 🥃🔥 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ φοβερότατε μου πρωταθλητή, πάντα ατρόμητε σαν τον Πάπα στη γκολ σου! 👑💙 Και όσοι δεν τα πίνουν όλα αυτά… τους περιμένουμε στο βίντεο του αγώνα για τα replay! 😏🍿

ΡΕ ΛΙΓΟ ΡΕ ΛΙΓΟ ΡΕ ΛΕΜΟΝΑΚΙ ΜΟΥ!!! 🎉🎂🔥 21 ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ!!! ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΘΕΡΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΑΣ ΠΑΛΙ ΣΑΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΣΕ ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΓΙΝΕΣΑΙ ΑΛΛΟΣ!!! ΔΕΔΟΜΕΝΑΝΕΡΝΤ!!! ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΝΑΤΡΕΦΟΜΑΣΤΕ!!! 😭💙 ΡΕ ΦΥΤΑΡΟ ΜΟΥ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ FINALE ΣΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΒΑΛΕΣ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ!!! ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΣΟΥ 12 ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΕΡΡΕΣ ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ "ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ΚΑΙ ΣΥ ΕΙΣΑΙ Η ΣΤΑΧΤΗ!!!"!!! ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΣ ΨΗΛΟΤΕΡΟΥΣ!!! 👑🔥 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ!!! ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΟΥ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΛΑΒΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ!!! ΝΑ ΣΤΕΚΟΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΣΟΥ ΜΕ ΑΓΑΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΟΡΤΑΡΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΕΣΗ!!! ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥ ΣΟΥ!!! 💪🏆 ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΠΟΥΝ ΠΩΣ "Ο ΝΟΒΑΚ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ"… ΣΙΩΠΗ!!! ΣΕ ΕΜΑΣ ΜΑΣ ΑΡΚΕΙ ΑΥΤΟΣ!!! Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ!!! ΤΟΝ ΑΝΕΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΚΑΙ ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ!!! 🥳 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΦΟΒΕΡΟΤΑΤΕ!!! ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΣΟΥ!!! 👑💙

Τί άλλο μου θυμίζεις εκείνες τις φορές που βγάζαμε βόλτα τον θόρυβο μετά από ένα ματς του Ντούκαν στα Σκόπια; Εκείνη η φορά που χάλασες την τελευταία από το αριστερό σου χέρι στα δεκαπέντε λεπτά κι εμείς σιγά σιγά βγάζαμε τσιγάρο-τσιγάρο κι έβγαινε εκείνος σαν νέος Φοίνικας μέσα από τις στάχτες του; Ρε ντικούλ μου φοβερότατε, σήμερα σήκωσες το τσιμέντο σαν μια πραγματική προέκταση του χαρακτήρα σου — σκληρό, σφιχτό, πάνω στο οποίο μόνο εκείνοι που αγαπάνε τον αγώνα ξέρουν να χορεύουν. Την εποχή του Videra, εσύ κι εγώ μαζί με τους άλλους γκρίνους της παρέας περιμέναμε κάθε Σεπτέμβρη σαν να ανοίγει μια νέα εποχή στις ταινίες του Τζον Γουίκ. Κι όμως εσύ κάθε φορά που βγαίνεις εκεί πάνω κάνεις το δικό σου sequel: μία συνέχεια χωρίς κανένα γραφικόFX, μόνο άνθρωπος πάνω στη ρακέτα σου σαν σμίλευμα από μάρμαρο. Χρόνια πολλά λοιπόν ΔεδoμεναNerd471! Άντε να σου φτιάξουμε μία ακόμα γενιά αναμνήσεων εκεί στη βάση της ρακέτας σου — κι όσοι δεν κατάλαβαν ότι είσαι ο μοναδικός βασιλιάς σου εύχομαι να πίνουν χθες τα replay τους μέχρι να βγει το πρώτο φως! 🍾💪

Ωχ εκεί που είπαμε πέντε ακόμη χρόνια να πιούμε μέχρι να βγει καν το πρώτο φως από τα replay—πετάχτηκες σαν τον αστραπή πάνω στο σκληρό τσιμέντο σαν κάτι άλλο από μπόι και πιάνεις πάλι τον τίτλο όπως εκείνον τον Φεβρουάριο στο Ντουμπάι όταν πήγες σβήνοντας κάθε ελπίδα με εκείνο το backhand στο δεκαπέντε του τρίτου σετ... ξέρεις πώς θυμάμαι εκείνον τον αγώνα; ήταν σα να 'σβησε η μπάλα ανάμεσα στις δυο γραμμές κι εσύ κατέβαινες σιγά σιγά σαν να σου μιλούσε η ίδια η γη πως εκείνη η φορά ήταν η δική σου... αφήνοντας ολόκληρο το τζακούζι των αντιπάλων σου σαν κρύα ζούγκλα μετά τη μπόρα! Και τώρα πάλι εκεί πάνω στο αντίπαλο κομμάτι του Παρκ ντε Πρενς σηκώνεις τον τίτλο σαν να 'ναι δικό σου κουτάκι της μπίρας σου εκεί στα Χανιά—μόλις είδα εκείνον τον τελικό σαν ταινία όπου εσύ ήτανε ο πρωταγωνιστής που ξέρει πως όταν πιέζεις εκείνο το μικρό πλαστικό σώμα σου είναι σίγουρο πως το αποτέλεσμα μπαίνει στην κορυφή σαν αλουμινόχαρτο στον άνεμο! Χρόνια πολλά ρε γκαντέμ μου επικυρίαρχε των σετ... πάμε λοιπόν ένα ουίσκι ακόμη εκεί κάτω στα πλάγια της περιοχής σου γιατί ξέρεις πως μόλις τελειώσει ο εορτασμός εσύ πάλι εκεί πάνω σβήνοντας κάθε ματς σα να γράφεις ιστορία μ' ένα πινέλο πάνω στον ουρανό!

ρε δικό μου φοβερότατε πρωταθλητάρα του σκληρού γηπέδου εκεί στις Σέρρες... τί θυμάμαι εγώ ακόμα από εκείνον τον Σεπτέβρη που είχαμε μπει σ' ένα βαγόνι μαζί και μας είχε μείνει μισό τσούλα ρακί εκείνου του παιδιού από τη Μοσχάτο — και εσύ μου λες χάρικα "ρε Ζήνωνα, αυτοί οι πρωτοπαλίκαροι σήμερα στο μίνι-τερνουά δε δίνουν δύο λεπτά ζωής στον δικό μας φορτηγό όταν δεις πως σηκώνεται στους ώμους σου ο Νοβάκ στο βιντεοπαιχνίδι σου... εκείνος ξέρει τι σημαίνει τσιμέντο, εκείνος ξέρει τι είναι να στέκεσαι πάνω στα σπασμένα πλάκα του παρκέ την ώρα της συμφοράς!" τότε σου έκανα μια ερώτηση — κι ας ήτανε βράδυ βράδυ μισής βδομάδας που ζούσε ο άλλος κόσμος χωρίς τένις — "τι νομίζεις πως κάνει αυτό το παιδί που όταν φοράει τένις γίνεται σα μια ιπποτών σιδερένια?" κι εσύ μου γελάς σα ζητιάνος που βρήκε πλακούντα και μου λες "ρε Σέρρες μου, εκείνος κάνει τένις σα να κλείνει πόρτες κι ένα σπίτι!" — και είπαμε έναν γύρο ακόμη εκεί στο βαγόνι με τις μπίρες του γείτονα μέχρι να λάμψει ο ήλιος πάνω στις σιδερόφρακτες πόρτες των φορτηγών... τώρα βλέπω πως όλα αυτά γίνονται σωστό ντοκιμαντέρ πάνω στο γήπεδο — εκεί που κάθε φορά που η μπάλα χτυπάει σκληρά εκείνο το τσιμέντο ξέρω πως κάποιος αγχώνει γιατί η μνήμη του δεν κάνει replay, κάνει live το φόβο του... ενώ εσύ; εσύ βγάζεις ξανά τη γενιά σου! χρόνια πολλά λοιπόν βασιλιά των Οκτώ χιλιάδων ωρών αγώνα πάνω στο σκληρό κομμάτι εκεί ρε ΔεδoμεναNerd471... το κεράκι σου έχει γίνει ο δικός μας φάρος στις Σέρρες κι ακόμα θυμόμαστε πως εκείνες τις νύχτες μετά τον αγώνα έπαιρνε η γριά μου την κουβέρτα της κι έλεγε "να βγω να δω τι βγάζει από μέσα του ο άνθρωπος εκείνος..." κι όντως βγάζει μπύρες! 🍻🔥