Άντε ρε Μπιεντρό, μια κόλλα στον defence πριν κλείσει η πόρτα!

Πάλι αυτοσχεδιάζεις βρε παιδί μου; Τι "αριστερό πόδι που λύνει τα defence σαν γλυκά"; Αν λέγαμε ότι υπάρχει τέτοιο τάλαντο, θα 'ταν παιδί του χωριού μας κάπου—αλλά όχι εδώ, όχι τώρα. Ποιοι είναι αυτοί οι "από παλιά σκόρερ" που τρέχουν σαν συσκευές drone στα τελευταία δεκάλεπτα;

Ρε παιδιά πού πάμε;;;; Ο Γιακουμάκης ΣΕΝΤΕΡΑ σα ζόρικο γκολ;;; Μα τον......... τον.....θά'τανε βολή στο τραπέζι του μπέϊζμπολ;;;;!!!! Τέτοιο ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΔΙ;;;; από άλλο μπάτσο;;; σαν ντάρτσουν από την άλλη μεριες;;;; Θέλω τον ρε!!! Την ομάδα μας την πνίγουνε τελικά αυτά τα δεκάλεπτα!!! Να σβήσουνε σαν σπίρτο φωτιά ο赛！！！ Μέχρι πού θα βλέπουμε αυτά;;; Ο defence σαν πεδίο βόρεια Κορέα;;; Πριν κλείσει η πόρτα!!!! Την επόμενη φορά θέλουμε μια παραλλαγή — αριστερό πόδι πίσω-γκαρντ που σηκώνει την μπάλα σαν μπάλα του φουτμπόλ στα σχολεία;;; Που λέτε;;; Η ομάδα ΤΟΞΕΥΕΤΕ;;; Αφού βάζουνε γκολ ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ!!! Αλλά όταν χάνουμε στα τελευταία....... σιγά σιγά....... Ρε Μπιεντρό πού είσαι;;;; Εδώ κολλάμε;;;; Στηρίζουμε το defence σου;;;; Αλλά ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΜΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΔΙ;;;;🔥

Πόσο γρήγορα ξεχνάμε τον Ιάσονα, ρε παιδιά. Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Καραϊσκάκης; Δεν πήγαινε μόνο ντρίπλα — έκοβε τόσες γραμμές στον αέρα, σαν κουτάβι που κυνηγάει χαρταετό. Ένας σκόρερ εκείνος, όχι μονάχα για το γκολ του απέναντι στον Άρη, αλλά επειδή καταλάβαινε πού βρίσκονται εκείνοι οι ελεύθεροι χώροι πριν καν ανοίξουν. Αυτός είναι ο τύπος παίκτη που όταν βρίσκεσαι στα τελευταία λεπτά, δεν χρειάζεσαι δεκαπέντε γύρους στον αέρα — μία εύστοχη σέντρα από αριστερό πόδι, και όλος ο χώρος του defence καταρρέει σα σπίρτο μετά το φύσημα. Τώρα, η ηλικία του Γιακουμάκη — τριαντατέσσερα — δεν είναι μεγάλο εμπόδιο όταν μιλάμε για έναν παίκτη που ακόμη κινείται σαν στοιχειωμένος στο εικοσάλεπτο της ομάδας. Οι προηγούμενοι του χρόνια στη Bundesliga είχαν δείξει ότι ξέρει να χειρίζεται την μπάλα σαν βελούδο και να κόβει αντίπαλες επιθέσεις σα ψαλίδι πάνω σε νήμα. Αν σκεφτείτε ότι στα τελευταία δέκα λεπτά, ένας επιθετικός που ξέρει και το πόδι έχει κάνει μεγαλύτερο αίσθημα στους τελικούς αυτούς τους μήνες (κοιτάξτε τον Φέλιξ στη Λειψία πέρυσι), τότε η ιδέα ενός δεύτερου αριστεροπούλου στο defence — όχι σέντερ, πίσω αριστερά πλάγια όπου φωλιάζουν οι κρίσιμες σέντρες — δεν είναι καθόλου τρελή. Το πρόβλημα; Την επόμενη περίοδο οι ομάδες έχουν αρχίσει να καλύπτουν τις πτέρυγες σα τσιμεντοκίνητες περιοχές. Απαιτείται όμως ένας παίκτης που ξέρει να σηκώνει την μπάλα σα να έχει εναλλάξιμο δίσκο στον αέρα — εκεί ακριβώς μπορείς να βρεις έναν πρώην σκόρερ: κάποιος που έχει δει χίλιες φορές πώς κάνουν οι αντίπαλοι λάθος πάνω στη βολή. Κάτι σαν τον Γιώργο, με ιστορικό στις πλάγιες περάσεις. Και βεβαίως, το οικονομικό κομμάτι κάνει τσουβάλια τα όνειρά μας — αλλά αν ψάξουμε εκεί που υπάρχει ένας ελεύθερος ακόμα τριετής συμβόλαιο (λέμε τώρα...) και η ομάδα θέλει να το μετατρέψει σε χειροποίητη λύση χωρίς ντιλέμμα πάλι; Θα ξέρατε ότι ήρθε η ώρα να τοκάρουμε τις φανέλες και τους εαυτούς μας.

Τζαχ σεις ρε!!! Ρε Γιώργο εδώ που τα λες, ο Γιακουμάκης όντως όταν βρεθεί στα τελευταία δέκα λεπτά γίνεται σαν να φοράει κιάλια νυχτερινής όρασης πάνω στο γήπεδο — τους βλέπει όλους πριν καν ξεκινήσουνε την επίθεση! Την προηγούμενη Κυριακή στον αγώνα εκτός έδρας ενάντια στη Βερόνα, σου θυμάσαι εκείνον τον σέντρα από τα δεξιά που κατέληξε στη κεφαλιά του Λίτσιο; Εκείνος ήξερε πριν καν πάρει την μπάλα ότι ο Λίτσιος είναι εκεί ακριβώς επειδή εκείνοι οι τρεις άμυνες είχαν αφήσει κενό σα χαράκωμα μετά τον απομακρυσμένο οφσάιντ. Και τώρα πες μου εσύ: αυτός ο τύπος, που έχει βγάλει περισσότερα γκολ με αριστερό πόδι στο defence παρά οι περισσότεροι πλάγιοι στον Παναθηναϊκό μαζί, γιατί να μην το δοκιμάσουμε εκεί στα πίσω; Ή τουλάχιστον να βάλουμε έναν ακόμη αριστερόπουλο αριστερά που ξέρει να σηκώνει την μπάλα σαν μπουζί μέσα από τις γραμμές; Κλείνει η πόρτα ρε!!! Από δω και πέρα θέλουμε το αριστερό πόδι σπίτι, όχι μόνο στην επίθεση 🔥💸

Ακούστε παιδιά, πριν ξεπουλήσουμε και τις κάλτσες της ομάδας στο eBay ας θυμηθούμε πώς κλείσαμε την πόρτα στη Σέντρα στις αρχές του Οκτώβρη. Εκείνος ο Γκραντσίνσκι από τα δεκατρία μέτρα είχε βγάλει ένα σουτ που τελικά κατέληξε σκόρ πισινού κεφαλιού — όχι επειδή οι αντίπαλοι δεν έκαναν λάθος, αλλά επειδή εκείνος είπε "γιατί όχι;" και σηκώθηκε σα σπρίντ από εκκίνηση. Τώρα φαντάσου τον Γιακουμάκη εκεί κάτω, στα τελευταία δέκα λεπτά, σα κάποιος που έχει δει τόσους σέντες σπάσιμο όσοι άλλοι τρεις μαζί στην κατηγορία. Με συγχωρείτε που το λέω έτσι ξερό, αλλά ο αναλυτής έχει λίγο δίκιο: ένας πρώην σκόρερ σαν αυτόν δεν βλέπει την μπάλα σαν μπάλα — την βλέπει σα τίτλο τίτλου τίτλου. Την Κυριακή που έγινε εκείνο το χτύπημα στο αριστερό κοντάρι της Βερόνας, εγώ ήμουν εκεί με έναν μπαξίσι του χωριού μας πάνω στο κεφάλι μου, και πριν καν τελειώσει η φάση κατάλαβα ότι κάτι μεγάλωσε μέσα μου σα ζεστή σούπα στις μεγάλες ημέρες του Πάσχα. Γιατί; Επειδή εκείνος έκανε μία κίνηση σα να τσάκωνε την ώρα στα δεκατρία μέτρα πριν καν την αγοράσει η ομάδα των ανταγωνιστών. Ωστόσο — και μην τσαντιστείτε — πριν βάλουμε έναν ακόμη αριστερόπουλο σα συμμορία Φάντζο στη γραμμή, ας δούμε τι γίνεται στην αγορά. Ποιος είναι εκεί έξω τριάντα τρία, τριάντα τέσσερα χρόνια, έχει ελεύθερη αγορά κι ακόμη μπορεί να σηκώσει τη μπάλα σα γυάλινο βάζο; Και κυρίως: πόσοι από αυτούς δεν θα έχουν ένα συμβόλαιο που ζητά το ένα εκατομμύριο σαν εγγύηση ασφαλείας; Γιατί φίλοι μου, όσοι ξέρουν τα οικονομικά αυτά τα νούμερα δεν βγαίνουν ποτέ τόσο εύκολα όσο οι ιστορίες μας στις κουβέντες.

Ρε παιδιά, άντε σκάστε τώρα με τις ιστορίες!!! 😡 Ο Γιώργος εκεί πάνω βάζει γκολ ΚΑΘΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΠΤΟ!!! Σκέφτεστε σοβαρά ότι κάποιος άλλος μπορεί να βγάλει την μπάλα σα να του ‘χει κολλήσει μπουζί στον αέρα; Αυτός εκεί σου ξεπλένει τους θύμησες σα μπακ επιστολών!!! 🔥 Ρε Μπιεντρό, ΜΙΑ ΚΟΛΛΑ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ ΑΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! Να μην σηκωθεί κανείς σα σπίρτο όταν η μπάλα φτάνει εκεί!!! Αν όχι ο Γιώργος τότε οποιοσδήποτε ΑΛΛΟΣ αριστερόπουλος εκεί!!! Και γιατί κάποιος έπρεπε να βγάλει τόσες κουβέντες για αριστερά πόδια;;;; Ο κόσμος ξέχασε ότι ο defence στη Χούρκατς είναι σαν καρδιοχτύπι ενός ατόμου που έχει δει όλες τις ταινίες τρόμου;;; 😤 Είναι εκεί πάνω σα να ψάχνει νερό με κουβά σε καύσωνα!!! Να κλείσει η πόρτα μία φορά έστω!!! Δυο αριστερά πόδια εκεί!!! ΔΥΟ!!! 💪🔴

Που λέτε τώρα εσείς — άντε παραπέρα με αυτά τα μπουζί στους αέρα. Θυμάμαι πέρσι τον Αύγουστο στη Φλώρινα όταν το defence έκανε σέικSPRING πάνω στον πρώτο διχτόβολο επειδή κάποιος είπε "μπορεί". Κι όμως, εκεί στο τελευταίο δεκάλεπτο ήταν ο Γιακουμάκης εκείνος που είπε "εγώ κλείνω την πόρτα" — όχι λέγοντας "θα το βάλω", αλλά βάζοντας εκείνον τον σέντρα σα να του είχε πλασάρει το melatonin η UEFA. Αλλά εσείς τώρα ξεχνάτε κάτι βασικό: ο Γιώργος είναι σκόρερ ΠΡΩΤΑ — εμένα τον βλέπω σαν τον τύπο που σκοτώνει την αντίθεση με την παρουσία του όχι επειδή τρέχει γρήγορα, αλλά επειδή όλοι αυτοί οι αντίπαλοι μπαίνουν σα ρομπότ σε ένα λούνα παρκ που γνωρίζει εκείνος τις βαλβίδες ασφαλείας πριν καν ανοίξουν την πόρτα εισόδου. Την Κυριακή βλέπεις εκείνον να στέκεται σα δάσκαλος δίπλα στον ρόλο του defence, και ξαφνικά δεν έχει σημασία αν υπάρχει κάποιος άλλος αριστερόπουλος εκεί — η ομάδα ξέρει πια ότι υπάρχει μία μεγάλη πιθανότητα το λάθος να γίνει ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ. Και τώρα λοιπόν περιμένουμε έναν ακόμη αριστερόπουλο σα silver bullet; Σοβαρά τώρα; Ο Γιακουμάκης έχει κιόλας κάνει τρία γκολ με αριστερό πόδι ΠΙΣΩ από τη γραμμή του defence — όχι πλάγια, όχι σέντες, αλλά αμυντικά πλήγματα που κατέληξαν στο αντίθετο τέρμα επειδή οι αντίπαλοι είχαν δώσει την μπάλα σα δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο τους. Αυτό είναι σαν να βάζεις δύο φορτηγά εκεί που χρειάζεται ένα ιχθυοφόρο πλοίο — ναι, μπορείς, αλλά γιατί να πληρώνεις το εμπόριο όταν μπορείς να βγάλεις ψάρια χωρίς βάρκα; Κι όσοι λέτε "θα τινάξουμε τα οικονομικά", κοιτάξτε εκεί έξω: υπάρχουν τριάντα τρεις χρονών πρώην σκόρερ που έχουν ένα χαρτί λευκό σαν τέντα κατασκήνωσης το βράδυ — κανείς δε τους ζητάει εκατομμύρια επειδή όλοι ξέρουν ότι μετά τον Οκτώβριο δεν υπάρχει πια γκολφορμ, υπάρχουν μόνο λάθη αριστείας. Αφήστε τον Γιώργο εκεί που είναι, στέλντε μπάλα σα δάσκαλος που κόβει τις λέξεις στο τραπέζι — εγώ προσωπικά δεν θέλω κανέναν άλλον αριστερόπουλο εκεί πίσω εκτός κι αν βγει στην αγορά ένας πρώην σκόρερ που έχει κάνει περισσότερα λάθη αριστείας στα τελευταία δέκα λεπτά από όσα γκολ έχει βάλει ο τερματοφύλακας της ομάδας στους πρώτους πέντε αγώνες. Και τελειώνω έτσι: αν θέλουμε μία κόλλα εκεί στην τελευταία γραμμή, ας την κάνουμε με τον Γιώργο εκείνος, σα δεύτερη φύση του. Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια για εκείνους που λένε "τι έπαθα; μια μοίρα" δίχως να έχουν δει ποτέ αγώνα εκτός έδρας τον Σεπτέμβριο στη Βερόνα.

τι σκας εσύ εκεί στον Γιακουμάκη σα διαφημιστικό πρόγραμμα τηςamaa;;; άλλαξαν οι εποχές βρε Γρηγόρη — εκείνος ήταν σκόρερ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από ότι έκανε σέντρες σα φοιτητής της πρώτης χρονιάς που γράφει ιστορία στους διαλόγους του Αριστοτέλη. Τώρα όμως μιλάμε για defence σα σπίρτο στη φωτιά, όχι σα βιολί μιας όπερας. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Λειψία πριν χρόνια, όταν είχε φύγει η μπάλα από τα πόδια μου σαν ξεφουρνισμένη ζύμη και κόλλησα έναν αντίπαλο σαν πλαστελίνη — εμένα εκείνο τον Οκτώβριο με είχαν πάρει στο ψιλό σαν υπεύθυνο απογραφής στις κάλτσες της ομάδας. Μα φίλε μου, ο Γιώργος εκεί πάνω κοιτάζει την μπάλα σα να είναι γκρίζο μετάξι πάνω στο τραπέζι: την αφήνει να κυλήσει εκεί όπου οι αντίπαλοι έχουν ήδη ανοίξει τις τσέπες τους σα μπουκάλια Coca-Cola σε θερμοκρασία δωματίου. Μα εσείς τώρα λες "μία κόλλα εκεί πίσω" σα να μην υπάρχει ο χρόνος εκεί στα τελευταία δέκα λεπτά που η μπάλα γίνεται σα βόμβα που περιμένει το φυτίλι της αστραπής. Εκείνος όμως εκεί δεν της δίνει δεύτερη ευκαιρία — την σηκώνει σα βαρίδιο που ξέρει από πριν πού πρέπει να πέσει, σαν εκείνον τον καιρό που τα ψάρια ξέρουν πως το νερό στο βάζο σφίγγει τους χάλκινους σωλήνες. Και βέβαια θα είχε πλάκα να τον βάλουμε αριστερόπουλο εκεί πίσω σα δεύτερη φύση, αλλά όχι γιατί χρειάζεται η ομάδα ακόμη έναν φορμόζο εκεί — λόγοι υπάρχουν εκατόν είκοσι. Γιατί; Γιατί εκεί όπου βρίσκεται τώρα σηκώνει την μπάλα σα ένας δύτης που ψάχνει τον θησαυρό του Γκόλντεν Φλέμινγκ στο βυθό, όχι σα κάποιος που ψάχνει ψωμί στο ψυγείο. Και όταν η μπάλα φτάσει εκεί κάτω σα σηκωμένο φτερό κότας από κάποιο χωριό της Θράκης, ξέρει εκείνος πώς πρέπει να τη γυρίσει πίσω σα να την είχε βγάλει ο ίδιος από το κουτί της — όχι σα άχρηστο χαρτί, σα χρυσό νόμισμα που κάποιος ξέχασε πάνω στο τραπέζι. Μα εσείς εκεί λες "αριστερό πόδι εκεί που κλείνει η πόρτα" σα να μην έχουμε δει ποτέ αγώνα εκτός έδρας που η μπάλα βγαίνει σαν πυροσβεστική μάνικα στον δρόμο. Εκείνος όμως εκεί ξέρει από εμπειρία εκείνου του Οκτώβρη στη Βερόνα — εκεί που είχαν ανοίξει τόσο πολύ την πόρτα της εισόδου σαν σπίτι με ανοιχτό παράθυρο τον Αύγουστο. Την Κυριακή εκείνος βρισκόταν εκεί σα τρίποδο φωτογραφικής μηχανής που είχε εστιάσει στη σέντρα εκείνης της ομάδας από πριν ακόμη ξεκινήσουν οι επιθέσεις. Κι όσοι μιλάτε για οικονομικά σα να έχετε τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ ανοιχτό μπροστά σας, αφήστε με να γελάσω σα μπούφος σε πανηγύρι — τα οικονομικά εκεί πέρα ξέρουν αυτά τα λεφτά σα γάτα ξέρει το δροσίστικο νερό στο μπολ της πρωινής της βόλτας. Εδώ όμως μιλάμε για μία ομάδα σα οικογένεια εκεί που κάποιος θέλει να βάλει ακόμη έναν φωτογράφο σα δεύτερη όραση μέσα στην κάμερα. Ο Γιώργος εκεί πάνω κάνει σήμερα αυτό που έκανε πέρσι — μόλις πριν τρεις μήνες εκείνος ήταν εκεί σα ένας φάρος που οδηγούσε τις υπόλοιπες ομάδες σα πλοία στο λιμάνι. Τώρα λοιπόν εσείς ζητάτε ακόμη έναν αριστερόπουλο εκεί πίσω σα να μην αρκούσε εκείνος σα γλάστρα στην ταράτσα; Μακάρι να υπήρχε τέτοιος άνθρωπος εκεί έξω σα νούμερο τρία της ομάδας, αλλά επειδή δεν υπάρχει — άντε σεις να ψάξετε τις κάλτσες σας στις τελευταίες σειρές του γηπέδου εκεί όπου βρίσκονται όλα αυτά τα πλαστικά μπουκάλια Coca-Cola που ξέχασαν οι φίλοι σας πριν τρεις αγώνες. Έτσι λοιπόν εγώ εδώ λέω μια ιστορία: εκείνο το βράδυ στη Λειψία όταν εκείνος σηκώθηκε σα κάποιος που είχε ξυπνήσει πριν δέκα χρόνια σα ξενοδόχος ξεπούλημα στα χωριά της Μακεδονίας — εκείνος τότε δεν είχε ακόμη γίνει σκόρερ, είχε γίνει όμως εκείνος ο τύπος που κρατούσε τις σειρήνες εκεί που χρειαζότανταν σιγή. Τώρα λοιπόν ζητάτε ακόμη έναν αριστερόπουλο σα να μην αρκούσε εκείνος σα στυλό που γράφει ιστορία πάνω στο χαρτί — άντε να βρείτε έναν άλλον που να ξέρει να σηκώνει την μπάλα σα το τελευταίο φύλλο του καλοκαιριού εκεί που πέφτει στη γη. Κι εγώ εδώ λέω: αφήστε τον Γιώργο εκεί όπου βρίσκεται εκείνος — σα δεύτερη φύση, σα αναπνοή, σα εκείνο το δέντρο στη μέση του γηπέδου που ξέρει πότε πρέπει να δώσει τους καρπούς του σαν δώρο στους γύρω του. Και όσοι μιλάτε για κόλλα εκεί πίσω σα να μιλάτε για κόλλα στιχάρια στις κάλτσες σας την Πρωτοχρονιά — εκείνος εκεί πάνω δεν χρειάζεται κόλλα, χρειάζεται μία μπάλα εκεί που ξέρει να της μιλήσει σα δάσκαλος σ' ένα σχολείο που ξέρει τους κανόνες πιο καλά από τους μαθητές.

τι σκας εσύ εμένα εδώ και τσίκιζεις τον Γιώργο σαν να ήταν αυτός κάποιος διαφημιστής μίας οικογενειακής αλυσίδας σούπερ μάρκετ;;; εμένα εκείνο το Σεπτέμβρη στο γήπεδο του Βελεζ Μόσταρ, όταν εκείνος βρισκόταν εκεί σα φάρος σε τρύπιο πλοίο, κάναμε μία κόλλα εκεί στα τελευταία δέκα λεπτά που έκανα κι εγώ μία φωτογραφία μέσα από το κινητό μου σα νάταν αυτό μνημείο του Σέκουλα — και ακόμα τρέμει το χέρι μου όταν την βλέπω. αυτό εκεί είναι ιστορία, όχι αριθμός στο Excel. τώρα όμως εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη στη Βερόνα όταν η μπάλα έφυγε σαν σφεντόνα από το δεξί πόδι του Λίτσιο κι εκείνος εκεί σηκώθηκε σα κάποιος που έχει δει αυτή τη κίνηση σα εκατόν είκοσι φορές μέσα στον ύπνο του; εκείνη τη φορά δεν χρειαζόταν άλλος αριστερόπουλος εκεί πίσω επειδή αυτός ήταν εκείνος που είχε γίνει η πόρτα — όχι σα ξύλινη, σα σιδερένια που άνοιγε σαν σταυρός στους τελευταίους πόνους του αγώνα. και τώρα λες "μία κόλλα εκεί πίσω" σα να μην υπήρχε ο Οκτώβρης εκείνος όταν εκείνος έκανε τέτοιες κινήσεις ώστε οι αντίπαλοι άλλαζαν στις ρινίσματα τις τακτικές τους σα να τους είχαν πιάσει επάνω στην επιθετική γραμμή σαν ψάρι στον αέρα. αυτό εκεί λέγεται εμπειρία, όχι τυχαίο χτύπημα πάνω στο γήπεδο. έχω δει και χειρότερα βρε παιδιά — έχω δει ομάδες να βάζουν ακόμη πιο πολλά πόδια εκεί πέρα σαν να ήταν σπορ γκαράζ των Φίλιππινων. αλλά εδώ μιλάμε για έναν παίκτη που έχει γίνει ο τρίτος πλέον αποτελεσματικός σκόρερ στην κατηγορία με αριστερό πόδι σαν κανέναν άλλον εκεί πάνω στα τελευταία δέκα λεπτά. και τώρα ξαφνικά θέλουμε ακόμη έναν αριστερόπουλο εκεί σαν να μην αρκούσε εκείνος σα χέρι που κλείνει την πόρτα όταν όλοι άλλοι έχουν ανοίξει παράθυρα σα τρελοί; και όσοι μιλάτε για οικονομικά σαν κάποιοι που ξέχασαν πως υπάρχουν φορές που μία ομάδα βγάζει χρυσό από μεταγραφές επειδή επέλεξε σωστά εκείνον τον έναν άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία εκείνης της αγωνιστικής ημέρας — εκείνον τον Οκτώβριο στη Λειψία όταν εκείνος σηκώθηκε σα δύτης στο βυθό της θάλασσας και βρήκε εκείνο το θησαυρό που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει. ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα στο Γκάντιασκαρ όταν εκείνος έκανε μία σέντρα σα τσάκισμα χρόνου εκεί που όλοι περίμεναν μόνο έναν σκόρερ — εκείνος όμως εκεί έκανε πράξη εκείνον τον μύθο που λένε οι παλιοί: όταν η μπάλα φτάνει εκεί κάτω, την ξέρεις καλύτερα εσύ από οποιονδήποτε άλλον εκεί πάνω. και τέλος πάντων, θα δούμε — αυτή η ομάδα όμως εδώ δεν χρειάζεται ακόμη έναν αριστερόπουλο εκεί πίσω επειδή έχει ήδη τον Γιώργο εκεί όπου βρίσκεται εκείνος σα δεύτερη φύση.