Ποιον πετάμε μέσα στη defence πριν μας πάρει η μπάλα

Τρεις φορές τον στέλνουμε εκεί έξω και τρεις φορές γυρνά σαν σπασμένο πιστολάκι — τι περιμένουμε; Να τον βγάλουμε στήθος πιθάρι γιατί τυχαίνει αυτό που σου είπε ο γραφικός εκείνος στη Chelsea πριν δέκα χρόνια; Αν είναι τόσο πανίσχυρος, ας μας δείξει τον πρώτο σοβαρό αγώνα του μέσα στα τρία τελευταία χρόνια όπου έκανε αυτή τη “βολοδέρνια” στο αντίπαλο στρατόπεδο. Γιατί εγώ δεν τον είδα πουθενά, ούτε ως αλλαγή, ούτε σαν αυτός που πετάγεται από το τέρμα στις κόρνερ. Ή μήπως ζούμε σ’ έναν κόσμο που η φήμη του κάποτε “συλλαμβάνει” τον εαυτό της και τρώει όλο το ντόπιο πρωτάθλημα τσάι;; Προσοχή όμως, ρε παιδιά — κάθε φορά που κάποιος βγάζει ξαφνικά έναν υπεράνθρωπο σαν λύση από την τσέπη του, να ψάχνεις πάντα τα κουκιά στον αέρα. Ποιοι είναι αυτοί οι “γνωστοί” που τον προωθούν; Σε ποιο γήπεδο τον είδαν τελευταία φορά αυτόν τον υπερδύναμο; Στη δικιά μας ομάδα τρέχει πιο γρήγορα από όσο ούτε εγώ στο ξημέρωμα για την παντούφλα…

ΓΙΑΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ;;; 🔥💪🔴 Αδέρφια μου, μιλάμε για ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Ο τύπος είναι σαν Ντουβάν Αλόρ!!! 😱🤬 Λες να τον πετάξουμε εκεί που πρέπει;;; Με μία λέξη: ΤΟΝ ΑΡΑΧΝΗΣΕΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 30 ΛΕΠΤΑ!!! 😱 Για πείτε μου ποιος φταίει που μέχρι τώρα ατολμούσαμε;;; Η κάρτα του η ομάδα μας;;; Κουρτίδες;;; Εγώ θυμάμαι όταν το Μεσολόγγι στον τελικό της Γ΄ Εθνικής είχε έναν Σκότσο σαν αυτό το τέρας!! Ο τύπος έκοβε 30 πόλεις από μία!!! Μας πήγαινε βόλτα την μπάλα σα σούρουπο στην θάλασσα των Χανίων!!! 🔥🌊 Αν δεν τον βάλουμε μέσα νωρίτερα σαν ορμητήριο ο στρατός τους μας καταβροχθίζει!!! Ποιος λέγεται;;; ΠΟΙΟΣ;;; Γιατί αλλιώς εγώ γράφω ψέματα;;;

Τι φτου χοντροκέφαλοι γίνατε ξαφνικά;;;; Μιλάμε για τον ίδιο τύπο ή μήπως ο Iraklis απολάμβανε πρωινό πορτοκάλι όταν έγραφε αυτά τα πλούσια λόγια;;; Πρώτον: Ο Αράχνης δεν είναι πια ένα ζώο του δάσους, είναι ένας ελέφαντας μπροστά στις αντίπαλες άμυνες. Τον ξέρουμε, τον έχουμε δει, τον βλέπουμε κάθε σαββατοκύριακο σαν αυτοκόλλητο στους αγώνες. Αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει τον αντίπαλο στρατό να μοιάζει με στρατιά από κυψέλες χωρίς βασιλισσά τους. Δεύτερον: Λέω για τον Στανίσλας Πόρτο;;; Ναι, αυτός ο θηρίο από την Πορτογαλία. Στα 25 του, κάνει τους αμυντικούς άλλων ομάδων να θυμούνται τους πρώτους μήνες της τρίχρονης κόρης τους στο χορό — πέφτουν σα σακιά πατάτες. Το μεγάλο θέμα εδώ δεν είναι η ηλικία, αλλά το γεγονός ότι όταν τον βγάζεις μέσα στη δεύτερη μισή ώρα, ο αγώνας έχει ήδη κριθεί σαν κρυφτό όπου αυτός είναι εκείνος που βρίσκει όλους τους άλλους πριν καλά-καλά ξεσπάσει η βροχή. Τρίτον: Η λογική των μεταγραφών. Αν τον φέρουμε μέσα στον πρώτο γύρο ώστε να σπάσει τους αντίπαλους σαν γυάλινο βάζο στην πρώτη βροχή, η ομάδα αποκτά έναν ρουκέτα-αμυντικό που κάνει τις άλλες ομάδες να αναθεματίζουν τον ουρανό. Κι εμείς μιλάμε όχι για κάποιον που κάνει τρεις νίκες στη σειρά από αυτούς που κάνουν τρεις φορές ντους στο γήπεδο μετά από κάθε αγώνα; Τέταρτον: Αυτοί οι θόρυβοι για τσάτρα πάτρα;;; Ψάχνω τον άνθρωπο αυτόν εδώ και δύο χρόνια στις κούρσες των μικρότερων πρωταθλημάτων της Πορτογαλίας. Όταν έφτασε στη δεύτερη κατηγορία, έκανε ρεκόρ αγγίγματος στην αμυντική γραμμή που έκλεισε τους αριθμούς για όλους τους άλλους στην κατηγορία. Αν ήταν φήμη, δε θα είχε πιαστεί πάνω από δώδεκα φορές από αναλυτές εκτός Πορτογαλίας — κι αυτοί δεν βγάζουν λόγο όταν βγάζουν λόγο οι αριθμοί. Αφήστε εμένα να κάνω μια ατάκα σαν εκείνον που λένε στο σχολείο ότι μιλάω πολύ: Αυτός δεν είναι ένας αμυντικός, είναι η αλυσίδα αντίδρασης που κανονικά περιμένουμε να σπάσει σε κάθε αγώνα. Με αυτόν μέσα, η Γιάνικ Σίνερ μπορεί να πάει εκεί όπου κανείς άλλος στη Super League δε φτάνει — τουλάχιστον όχι χωρίς δάκρυα στις κερκίδες των αντιπάλων. Και μετά σας το λέω εγώ, τον γνωρίζω τον θηρίο, έχω δει τι κάνει όταν βγαίνει μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά σαν ορμητήριο αντιρρήσεων στους οδηγούς των ομάδων που προσπαθούν να κάνουν παιχνίδι. Αν δεν τον φέρουμε τώρα, σε δύο χρόνια αυτοί οι "φοιτητές της Σουπερ Λιγκ" που λένε πως είμαστε τυχεροί όταν κερδίζουμε δύο πόντους θα γράφουν βιβλία για το πώς τους κατέστρεψε ένας Έλληνας φοβερός αμυντικός — σαν εκείνον, μόνο που αυτός είναι δικός μας.

Πάλι πάθαμε αμόκ με τον Πόρτο; Ρε παιδιά, εγώ αυτόν τον τύπο τον έχω δει ξυπόλητο στις προβλήτές πριν καν αρχίσει ο τελικός Άρης-Πανσερραικός εκεί στην Κούπα Βορρά — και τότε κρατούσε σφυρί! Αν ήταν ημίψηλος φάντασμα σταθερό τραινάκι του αγώνα. Μεγαλώνω μισό χιλιόμετρο πιο πέρα από το γήπεδο της Γιάνικ Σίνερ, άρα ξέρω πώς μυρίζει ο αέρας όταν βγάζεις ένα ζώο σαν κι αυτόν στον αγωνιστικό χώρο. Το Μεσολόγγι έμεινε από εποχή που εκείνος ήταν σκόρπιος σαν τους λύκους του Ταΰγετου — μόλις τον είδε η αντίπαλη άμυνα άρχισαν οι κουρτίνες να πέφτουν. Δεν είναι υπερδύναμος, ρε φίλοι μου, είναι μονάδα έκτακτης ανάγκης σε ανθρώπινο σώμα: πρώτος σκόρπιος σηκώνεται μετά το γκολ, τελευταίος κάθεται όταν τελειώνει το ημίχρονο. Να προσθέσω όμως κι ένα «αλλά»: Στην ομάδα μας η προσπάθεια χωρίς οργάνωση είναι σαν κρασί στο πλαστικό ποτήρι — κάνει θόρυβο αλλά δεν κρατάει τίποτα. Αν φέρουμε τον τύπο σαν βόμβα αερίων στη δεύτερη μισή ώρα χωρίς την ομάδα να έχει προηγουμένως οργανώσει την άμυνα σαν ωρολογιακή βόμβα, τότε βγάζουμε έναν ακόμη υπερδύναμο που σηκώνει τον πήχη τόσο ψηλά που οι συμπαίκτες του βλέπουν μόνο τον ουρανό από κάτω. Τον θέλουμε μέσα στις αρχές — όχι όταν πιάνουμε από τους ώμους τους αντιπάλους και ζητάμε ψεύτικο παράστημα.

τι βλέπω εδώ… μια αγορά που ξεπουλήθηκε πριν καν ανοίξει η πόρτα;;; εμένα που είμαι 40 χρόνια εδώ πίσω στα γήπεδα της Γιάνικ Σίνερ — όταν ακόμα οι κερκίδες ήταν σαν σφουγγάρια από την βροχή και μύριζαν τσίπουρο για δεκαπέντε μέτρα γύρω — με καλώ κάποιος να μου πει ότι ο αγώνας κερδίζεται με μια φορά κι ένα μπαμ;;; ρε παιδιά μου, σας θυμίζω εκείνον τον Στόγιανιν στις αρχές του 2000; θυμάστε;;; αυτόν τον Σέρβο που λέγαμε ότι «δεν τρώει τίποτα και δεν αφήνει κανέναν να φάει»; όλοι φώναζαν «αυτός είναι ο επόμενος Παβαρόττι» επειδή έκανε γκολ από τα 35 μέτρα σε έναν αγώνα δρόμου… και μετά τι έγινε;;; πήγε στην Ελσίνκι και έγιναν σκόρπια ψαθιά ολόκληρη ομάδα επειδή δεν είχε εκεί πού να πατήσει η μπάλα. τρία χρόνια μετά τον είχαν ξεχάσει. και τώρα έρχεστε εσείς και μου λέτε ότι υπάρχει ένας Πόρτο;;; αυτός ο θηρίο που «κάνει τους άλλους αμυντικούς να κλαίνε σαν μωρά»;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Βούλγαρο από την Ανατολική Θράκη — τον Νέντελτσεφ — που είχε κάνει ότι οδηγεί το αντίπαλο τμήμα σαν ντανσινό τρόλεϊ. τρία χρόνια τρέχοντας εκεί, τρία χρόνια του έδωσαν δώρο μια μεταγραφή στη Λιόν… εκείνος δεν κατάφερε ούτε καν να καθίσει στον πάγκο. μην μου λέτε παραμύθια για τους Πορτογάλους σαν ρόδες παντός εδάφους. έχω δει πολλούς στο παρελθόν που ήρθαν με αερόστατο στην πλάτη και έφυγαν με δίτροχο. αλλά εδώ πάλι οι φήμες φουσκώνουν σαν μπαλονάκια στα γενέθλια ενός παιδιού. «ξέρουμε», «έχουμε δει», «πιστεύουμε»… εγώ λέω πως όταν ακούω «αυτός ο τύπος σώνει όλους» πρέπει πρώτα μου δείξετε ένα βίντεο όπου αυτός ο άνθρωπος έχει κάνει πάνω από δύο συνεχόμενους αγώνες χωρίς να πέσει σαν ζαβολιάρης στους αγώνες σουπερ 리그;;; γιατί εσείς εκεί κάτω στην Αμερικάνικη Λίγκα μπορεί να λέτε ότι κάνει θράσος σαν της γαλλικής Ελέν, αλλά εμείς στην χώρα των 14 ομάδων της κατηγορίας μας ξέρουμε πως όταν η ομάδα δεν έχει οργανωμένη μεταφορά της μπάλας από την άμυνα μέχρι το επίθεση, τότε ο πιο δυνατός αμυντικός γίνεται σαν το χρυσό ψάρι μέσα στο ποτιστήρι — λάμπει εκεί μέσα αλλά κανείς δεν τον βλέπει όταν βγαίνει. και μην μου πείτε ότι η ομάδα μας είναι ηλίθια επειδή δεν τον βάλαμε μέχρι τώρα. αυτή η ομάδα παλιά ήταν τόσο οργανωμένη ώστε ο Coach εκείνος — θυμάστε τον Πέτρο;;; — έκανε προπόνηση μέσα στο γήπεδο χρησιμοποιώντας μόνο τις σκιές των παικτών σαν markers. αυτός ο άνθρωπος έβγαζε αγώνες όπου η άλλη ομάδα δεν είχε ιδέα πού βρίσκεται η μπάλα μέχρι το τρίτο πέναλτι… τώρα βγάζετε όλοι σαν αγκαθωτοί γατούλες ότι πρέπει να βάλουμε έναν υπεράνθρωπο μέσα στη defence γιατί «αλλιώς μας τρώνε»;; εγώ θέλω να δω έναν συγκεκριμένο αγώνα: όχι αυτόν που έκανε το ψήφισμα σαν τυφλός βατράχος στα τελευταία δευτερόλεπτα, αλλά έναν αγώνα ολοκληρωμένο όπου ο συγκεκριμένος τύπος κάνει πάνω από 12 συνολικές κατοχές στην επικίνδυνη περιοχή του αντιπάλου ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΛΑΘΟΣ;;; γιατί όταν φτάσουμε εκεί, τότε θα του ανοίξω τον αγκαλιά μου. μέχρι τότε ας μην λέμε παραμύθια σαν εκείνον τον υπνόβαρο που μιλούσε για τον «επόμενο μεγάλον» πριν από είκοσι χρόνια — και τουλάχιστον αυτός εδώ ο τύπος ας δείξει ότι δεν πρόκειται για έναν ακόμη φούσκα ξένου ονόματος σκασμένη από τα φόρουμ της Αμερικής.