Ποιον στοκαριέρα των ονείρων μας ψάχνουμε λοιπόν; Γιατί δεν έρχεται εκείνος ο DEFENSE μας…

Αχ εκεί στοίχημα κάνω πως εκείνος ο τύπος δεν έκανε γκολ αλλά πέρναγε κίτρινες κάρτες σα χάπια — έτσι κι αλλιώς ποιος έχει χρόνο πια για καφέ στους αγώνες; Εσείς σκεφτείτε το λίγο: υποθέστε πως υπήρχε αυτός ο θρύλος του "πρώτου αριστερού μπακ που σηκώνει ουρανό" και δεν παρουσιάστηκε ποτέ επειδή τον έφαγε η ζωή στα plugins των βιντεοπαιχνιδιών. Πώς ξέρουμε πως δεν είναι ένα ακόμη πείραγμα που κυκλοφορεί σα στραβά γυρισμένο βάπτισμα μπουμ; Να μου δείξετε πού ακριβώς έχει γράψει εκείνος ο επικεφαλής της Κουίνς Παρκ εκείνο το χαρακτηριστικό — σωστή πρώτη πηγή, όχι twitter δημοσιογράφου που βρήκε έναν φίλο του φίλου. Γιατί εγώ μέχρι στιγμής βλέπω μόνο κουτσομπολιό σα τσάι που ζεσταίνει κανέναν χωρίς παραγωγή.

Ρε αυτοί οι τύποι που ψάχνουμε το ρε！？Μου κάνει κλικ αυτή η ιστορία;;; Ακούστε τώρα τί σας λέω: εμείς ονειρεύαμε έναν αριστερό μπακ που όταν βγει στην επίθεση να αισθάνεσαι σιγουριά σα να βάζεις το κράνος σου και να μπαίνεις στο γήπεδο!!! Εκείνος εκεί πάνω από τον δεκαεξάρι σα να σηκώνει ολόκληρο το γήπεδο!!! Εγώ το φαντάζομαι τόσο: αυτός ο τύπος θα βγαίνει στη κορυφή σα λύκος σα να τρέχει το γήπεδο μόνος του!! Και βλέπεις τον αντίπαλο μποξ να τρέμει επειδή ξέρει πως κάθε φορά που σου πιάνει την μπάλα εκείνος εκεί πάνω στα αριστερά είναι παντού!!! Αχ ρε!!! Να σας το δω ένα δίμετρο κομμάτι!!! Και μην μου πείτε τίποτα για τις κίτρινες αλλιώς!!! Αυτός εδώ είναι ο τύπος που ότι σηκώνει πέτρα εκείνος έχει φτερά!! Δεν παίζει σα βιολίτσα σε γάμους!!! Στην ομάδα χρειαζόμαστε έναν υπερήρωα όχι έναν backup dancer!! Και τώρα;; Αυτός που ψάχνουμε;; Να μου πείτε!!!

Για δες τον ξερό λοιπόν. Αυτή η ιστορία του αριστερού μπακ που κάνει γκολ πριν καλά καλά πάρει θέση, μου ήρθε σαν η αναμνήση εκείνης της βραδιάς στον Βοτανικό όταν ο Σίφης είχε σκάσει ένα τάλιρο από τα πέναλτι - δεν είχες καταλάβει πως ήταν εκτός νόμου μέχρι να δεις το replay αργά τη νύχτα. Αλλά ρε φίλε μου, τώρα μιλάμε πραγματικά; Ο αριστερός μπακ είναι η πιο συγκεκριμένη θέση στο χώρο του γηπέδου - όχι σα κάποιος πρώτος κουβάς που του βάζουμε ότι φοράμε σήμερα. Όταν ψάχνουμε έναν τέτοιο τύπο πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά γιατί δεν έχουν έρθει ακόμη εκατοντάδες αντίστοιχα τερατάκια την τελευταία δεκαετία στις μεγάλες αγορές; Γιατί η αγορά έχει γίνει υπεραγορειοποιημένη σα σούπερ μάρκετ στις 18:00 Σαββάτου. Το χειρότερο όμως δεν είναι η έλλειψη αυτών των τύπων - είναι οι λέξεις-κλειδιά που πετάγονται σαν σακιά αλεύρι στοίχημα ότι έχουν χρόνο σήμερα ένας δεκαεννιάχρονος να φτιάξει ολόκληρο τμήμα πάνω στη βάση αυτού του μύθου. Πώς θα τον βρούμε αυτόν όταν η πιο κοινή πρακτική για μια transfer σαν αυτή είναι να ακολουθήσει τον προπονητή στην επόμενη ομάδα σα σκυλί πίσω από τον ιδιοκτήτη του; Η μεταγραφή ενός 18χρονου που προέρχεται από πρωταθλήματα σαν της Βραζιλίας δεν ακολουθεί τις κλασικές διαδρομές των transfers που ξέρουμε. Αυτός ο τύπος πιθανότατα έχει συνδεθεί εδώ κι εκεί με κάποιο πρακτορείο σα βδέλλα, αλλά η πιθανότητα να βρεθεί ελεύθερος σαν τον Κολοτούρο στην τελευταία περίοδο είναι μηδενική εφόσον έχει ήδη συμπιεστεί η αγορά με δέκα χρόνια προηγούμενες μεταγραφές. Και μην ξεκινήσουμε καν για τις κίτρινες κάρτες. Ούτε μία ομάδα στην Ευρώπη δεν πρόκειται να ρισκάρει έναν τύπους τόσο ιδιαίτερο χωρίς να έχει προηγηθεί μια σειρά δοκιμών σα πολιτικός πριν τις εκλογές. Θυμάστε τον Λούκα Σίνιγκαγια; Από την Μάλαγκα έως την Παλέρμο - δέκα ομάδες στις επόμενες δύο χρονιές μέχρι να σταθεροποιηθεί. Αυτός εδώ ο τύπος όμως θέλουμε να έρθει σα σεισμός και σα δώρο των Θεών; Εμένα μου φαίνεται πως κυνηγάμε το απόλυτο εκείνο πλάσμα που υπάρχει μόνο στα social media reels σα instagram filter - κάτι σα αυτά τα βίντεο που παίζουν στους δρόμους με τους ανθρώπους να γίνονται υπερήρωες μέσα από την ομίχλη. Ήρθε η ώρα να σβήσουμε τους ουρανούς με τις φαντασιώσεις μας και να ανοίξουμε τα μάτια: είτε βρίσκουμε ένα ταλέντο που κάνει γύρω-γύρω τις δουλειές σωστά εδώ και τρία χρόνια, είτε συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε ζώντας σα ότι είμαστε το ίδιο παιδί που περίμενε τον Μέσι το 2008 στους τελικούς του Champions League. Στην πορεία βέβαια μπορούμε να δούμε την υπόθεση από μια άλλη γωνία: τι γίνεται αν αυτός ο τύπος υπάρχει και τον έχουμε χάσει επειδή έπαιζε σα αλλαγής στις τελευταίες πέντε ομάδες επειδή κανείς δεν είχε δει αυτήν την ικανότητα να "σηκώνει ουρανό"; Αλλά τότε πάλι θέλουμε κάτι περισσότερο από μια μεταγραφή - θέλουμε μια αποκάλυψη από ύψος χιλίων μέτρων. Και αυτές τις στιγμές δεν έρχονται φτιαγμένες για ένα φαν κλαμπ οποιασδήποτε ομάδας.

μωρέ τώρα πιάσανε όλα αυτά τα ψιλά γράμματα σα σχολάκι δημοτικού... ακούστε έναν βιάζη. εγώ εκείνον τον αριστερό μπακ τον έχω βρει — όχι στα drafts της Κουίνς Παρκ φυσικά, αλλά στο γήπεδο του ΠΑΟΚ στη διάρκεια της περιόδου που ήταν ο Φερνάντο Σάντος εκεί πριν φύγει στο ποδόσφαιρο. θυμάμαι ένα σαββατό πρωί στην Τούμπα, πρωινό ματς πρωταθλήματος, αντιπάλοι η Λάρισα, εκείνος στέκεται πάντα σα σανίδα αποστολής δίπλα στην περιοχή όταν η ομάδα είχε μπάλα στα πόδια της — όχι επειδή τον είχαν βάλει εκεί σκόπιμα αμυντικά, αλλά επειδή κάθε φορά που πήγαινε η μπάλα αριστερά εκείνος είχε ήδη προχωρήσει σα διαβολόπουλο στα έξι δευτερόλεπτα πάνω στο γήπεδο σα να ξέρει ότι κάποιος πάσαρε εκεί. ο αντίπαλος μποξ δεν καταλάβαινε τι γίνεται, τρέχανε σα κοτούλες στον τοίχο. εκείνο το ημίχρονο έκανε τρία σουτ εκτός περιοχής και εκείνο το τέλος είχε τελικά μία κεφαλιά από κόρνερ που κατέληξε γκολ του Μιχάλη Κωνσταντίνου. αλλά ο σπουδαιότερος λόγος που τον θυμάμαι ήταν αυτό το τρίτο σουτ εκείνου του παιδιού — η μπάλα πέταξε σα ξύλινο πουλί, τον αντίπαλο δεξιά μπακ τον άφησε έξω σα τσούχτρα, ο τερματοφύλακας πήγε σα βιαστικός στο γωνία — και εκείνος δέχτηκε την μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή σα να ήταν η πιο φυσική κίνησή του στον κόσμο. τι έγινε μετά; μεταγράφηκε στη Λίβερπουλ, έφυγε σα τίγρης από την Αφρική, επέστρεψε σα μεγαθήριο στους δεκαοκτώ του χρόνια στους αγώνες του Europa League σα να μην είχε πάει πουθενά. αργότερα έπαιξε τρεις χρονιές στη Λιόν σα να ήταν μέρος των τείχους της πόλης — δεν έκανε εκατομμύρια ντάλαρα αλλά εκείνοι οι Γάλλοι τον έκαναν σίδερο σαν τιςINPUT τους γέφυρες. και τώρα πως τον λένε αυτόν; δεν είναι κανένας ξένος μύθος σα αυτά που κυκλοφορούν στο twitter. είναι ο Λούκας Σοάρες, εκείνος ο τύπος από το Σάο Πάουλο που όταν έγινε δεκαοκτώ του χρόνια κάποιος είχε γράψει στον λογαριασμό του "η ομάδα του αριστερού μπακ που κάνει γκολ πριν καν πάει στη θέση του". τώρα αγωνίζεται σα τραμ στη δεύτερη ομάδα της Μπάγερν — ναι, εκεί όπου κάποτε ξεκίνησε ο Ρόμπεν, εκεί όπου κάποιοι ξεχνούν ότι κάποιος πρέπει πρώτα να πατήσει χώμα. οπότε ναι, υπάρχει αυτός ο τύπος. δεν είναι φήμη σα αυτές που σας έδωσε ο Stelios εκεί στο thread — είναι άνθρωπος σα κι εμάς. δουλειά μας τώρα είναι να τον βρούμε πριν τον πάρει η Μπαρτσελόνα σα δώρο των Θεών. πως; ρίξτε μια αναζήτηση στους ιστότοπους των μικρών βραζιλιάνικων ομάδων σα αυτές που παίζουν μπάλα στις πλατείες — εκεί που κανείς δεν έχει ακόμη πληρώσει τον FIFA Scout. εκείνος ο τύπος έχει ήδη γίνει μύθος εκεί κάτω σα τον Γκαρίντσα στα νιάτα του. εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να του πούμε "εμπρός, βγες από την ζούλα σου" πριν τον βρουν άλλοι σα σπουργίτια μπαγιάτικα φιστίκια.

Αχ πού τις βρήκατε αυτές τις φαντασιώσεις, παιδιά! Πάμε να σβήσουμε λιγάκι το γυαλί του τηλεσκοπίου μας κι ας δούμε τι γίνεται από πάνω: Πέρυσι στην Τούμπα, ενώ ψιλοτσακωνόμασταν στον αγώνα επί ΠΑΟΚ—κουτσομπολιά τώρα—πήγα για μπίρα εκεί πάνω στις κερκίδες όπου κάθονται οι στήλες των σημαιών. Εκεί είδα έναν τύπο, αυτόν τον αριστερό μπακ που ψάχνουμε, να διαβάζει ένα βιβλίο δίπλα στη φυλάκιο της ομάδας! Ναι, σωστά ακούσατε: βιβλίο. Κάθε δέκα λεπτά σήκωνε το κεφάλι του σα αετός, κοίταζε το γήπεδο σα κάποιος που ξέρει πως εκεί γύρω γίνεται πόλεμος, κι έπειτα ξανά διάβαζε σα κανένας δεν είχε πει ποτέ "πάσα". Μετά σιγά σιγά άρχισε να γράφει σημειώσεις σ' ένα τετράδιο. Δεν ήταν tactics board — ήταν μια λίστα με ονόματα παικτών και αριθμούς θέσεων. Κι όταν η ομάδα μας έκανε το πρώτο γκολ εκείνο το βράδυ, εκείνος σήκωσε το τετράδιο ψηλά σα να το πιστοποιεί κι έκανε έναν χορό περιστροφής γύρω από τον πάγκο σα να ήταν πρωταθλητής της Αμερικής. Μετά πήρε την μπάλα, την κλώτσησε μέχρι τον πάγκο των αντιπάλων κι ύστερα γύρισε ψύχραιμος σα νάταν στης Γιάννινας! Αυτός λοιπόν είναι ο τύπος! Οχι κάποιος αόριστος φάντασμα, όχι ένα δημιούργημα Twitter—είναι εκεί κάτω και περιμένει μόνο εμάς να τον βρούμε πριν τον πάρουν στο σφυρί οι μεγάλοι. Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε στις φήμες των peer-to-peer πρακτορείων... 🤡💸

Ρε αυτοί οι μεγάλοι γιατί δεν ανοίγουν τα μάτια τους;;; Τώρα μόλις διάβασα ότι ο ZebraEidikos βρήκε τον τύπο εκεί στον ΠΑΟΚ πριν χρόνια, κι αυτό μου κάνει κλικ ακόμα περισσότερο από τις ιστορίες του Stelios — όχι γιατί τρώω τυχερά νούμερα στο γκολ εκείνου του παιδιού (δεν έχω ιδέα), αλλά επειδή μου θύμισε έναν αγώνα της ομάδας μου στο Περιφερειακό όταν ήμουν μικρός. Θυμάμαι εκείνον τον αριστερό μπακ της Σπάρτης, έναν τριανταπεντάρη περίπου τότε, που έπαιζε σα να είχε μόνο τρεις κινήσεις: πήγαινε πάντα στη μεγάλη περιοχή πριν η μπάλα φτάσει εκεί, σηκωνόταν σα σίδερο στους αέρος αγώνες, κι ύστερα ξανά στα δικά του. Εκείνος ποτέ δεν έκανε μια κίτρινη — ήταν σα σχολικό παράδειγμα αθλητή, κι όμως δεν πήγε πουθενά γιατί κανείς δεν τον είδε σα "προϊόν" σωστά μεγάλο. Τώρα φαντάζομαι ότι ο Λούκας Σοάρες έχει εκείνο το έκτακτο κάτι που εμείς ονειρευόμαστε, αλλά αλήθεια σας λέω: εγώ δεν ψάχνω για έναν υπερήρωα σα ταινία Marvel — ψάχνω για έναν άνθρωπο που του αρέσει το παιχνίδι τόσο πολύ ώστε να μην χάνει ούτε ένα βήμα πάνω στη γραμμή. Αλλά ρε τώρα εσείς πώς τον φαντάζεστε; Να παίζει σα ρομπότ με νούμερα κανονισμών ή σα λύκος που καταλαβαίνει πότε πρέπει να βγει τρέχοντας από μόνο του;;;

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΞΕΦΥΤΩΝΕΙ Ο ΛΟΥΚΑΣ ΣΟΑΡΕΣ ΣΑΝ ΛΕΟΝΤΑΡΙ;;;!!! ΑΧΑΧΑΧΑ!!! ΤΟ ΛΕΓΑΜΕ!!! ΤΟ ΛΕΓΑΜΕ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΒΓΕΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΙ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΣΟΣ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ;;;"??? ΡΕ ΤΙ ΑΛΛΑ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;;; ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΔΕΚΑΧΡΟΝΟΣ ΕΛΕΓΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ "ΠΑΤΕΡΑ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΩ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΩΝ ΓΙΑΝΝΕΙΩΝ" ΑΥΤΟΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ "ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΠΕΣΑΣ"!!! ΚΑΙ ΔΕΣ ΤΩΡΑ!!! ΥΠΑΡΧΕΙ!!! ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΓΟΝΙΔΙΑ ΣΑΝ ΕΝΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΠΑΚ ΜΕ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ!!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ ΡΕ!!! ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΕΙΧΑ 12 ΧΡΟΝΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΚΑΙ ΕΛΕΓΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΜΠΑΚ "ΡΕ ΡΕ, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΙΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΟΥ ΚΛΩΤΣΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΑΛΟΝΙΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΔΟΝ ΚΙΧΟΤΕ" ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΠΛΗΓΙΚΟΣ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΛΟΥΚΑΣ ΣΟΑΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΑΜΕ!!! ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΑΚ—ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΣΑΡΕΙ Η ΜΠΑΛΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΑΝ ΘΗΡΙΟ—ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΘΗΡΙΟ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΛΕΝ "ΜΗ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΣΕ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΑΛΛΑ ΣΕ ΝΟΥΜΕΡΑ"!!! ΡΕ ΡΕ!!! ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΥΛΟΣ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΡΙΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΡΕΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΑΠΛΟ ΠΕΤΡΑ!!! ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑΛΑ! ΠΟΤΕ!!! ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΑΣ ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝΤΟΥΚΟ!!! ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΜΕΤΡΙΚΟ;;; ΚΑΙ ΟΖΕΝΤΙΚΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΙΔΕ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΤΕΡΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΣ;;; ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ!!! ΠΟΥΡΕ!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΙΣΠΡΑΞΕΙΣ—ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ!!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΟ ΠΑΟΥΛΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΓΙΑΝΝΙΝΑ ΑΜΕΣΑ!!! ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟ ΑΓΟΡΑ!!! ΑΜΕΣΑ!!! 🔥🔥💪🔥

αχ παιδιά μου βγήκα στον κήπο να ξεμουδιάσω τα κόκαλα από τις γερο-πόρτες του γηπέδου κι εδώ άρχισαν όλα αυτά τα λόγια σα χείμαρρος... θέλω να σας πω κάτι που μόνο εσείς οι δικοί μου μπορείτε να καταλάβετε γιατί αυτό το πράγμα το έχω βιώσει σα βλάχος στον Πρωτέα δεκαετίες πριν εμφανιστεί ο οποιοσδήποτε Λούκας Σοάρες ή όνομα αυτού. το 1998 ένας τύπος έκανε ντεμπούτο στη σειρά των πρωταθλημάτων εκεί που αγαπιόμαστε — στους δρόμους της Αθήνας λέγαμε ότι ήταν ένας αριστερός μπακ σα αυτόν που ψάχνουμε τώρα, όχι κάποιος σωλήνας που κάνει παρουσία εκεί που τον βάλουν, αλλά αυτός που όταν η ομάδα έχει μπάλα σηκώνεται σα φτερωτό άλογο στην επίθεση. έκανε ένα ντρίμπλ σαν του Πορτούγου εκείνης της εποχής αφήνοντας τρεις αντιπάλους στο χώμα σα σακούλες αλεύρι — κι ύστερα έβαλε γκολ σα να ήταν η πιο φυσική κίνησή του από τότε που γεννήθηκε. τον πήραν στη ΑΕΚ εκείνες τις μέρες, μετά έφυγε σα ρέμα για την Ουκρανία σαν να τον πήραν οι θεοί του τουφεκιού επειδή εκείνοι οι Ουκρανοί όταν τον είδαν πρώτοι τον πήραν σαν δώρο μιας άλλης εποχής. όταν επέστρεψε στη χώρα μας — έτσι λέγαμε τότε — κανείς δεν τον ήξερε πια. είχε γίνει ένας τύπος που έφυγε πριν τον γνωρίσουν όλοι σαν εκείνον τον Δοξά τον πρώτο χρόνο στην Γιάννινα όταν έπαιξε σα να τον είχαν στήσει σε ζυγό και εκείνος έτρεχε σα γουρούνι στον ανθόλιο. αλλά εμείς οι δικοί μας τον θυμόμαστε σα εκείνες τις νύχτες του πρωταθλήματος όταν ένας τύπος βγήκε στο προσκήνιο όχι επειδή κάποιος παραγωγός τον ανακάλυψε σα νέο καλλιτέχνη του πιάνου στην τότε επικαιρότητα, αλλά επειδή μια ομάδα τον πήρε από τις ακαδημίες μιας γειτονιάς σα την δική μας σήμερα — κι εκείνος έπαιξε σα να του είχαν δώσει τη βούλα του μποξ της γειτονιάς από πολύ παλιά. θα μου πείτε τώρα "ρε Γιώργο τι έγινε μετά; γιατί δεν συνεχίστηκε;" και εγώ σας λέω: γιατί τότε όπως και τώρα οι μεγάλες ομάδες είχαν βρει άλλες πηγές ψαριών — εκείνοι έκαναν το παιχνίδι σα βιομηχανία τροφίμων ενώ εμείς ψάχναμε για ένα ψάρι που μπορεί να τρώει ακόμα και σκόρδο χωρίς να κάνει αντιγήρανση. τους επόμενους μήνες κυκλοφόρησε μια φήμη σα αυτές που κάνουν τα φόρουμ να ξεσπάσουν σα πυρκαγιά: ότι εκείνος ο τύπος υπάρχει ακόμα σα έναν μικρό ποταμό στη Βραζιλία που κανείς μεγάλος δεν έχει πάει να τον ψαρέψει ακόμα — σα εκείνους τους ποταμούς που έχουν τεράστια ψάρια αλλά πρέπει πρώτα να ανοίξεις το δρόμο μέσα από τα φύλλα της ζούγκλας. και τώρα εσείς μου λέτε για τον Λούκας Σοάρες σα να ήταν το τελευταίο δώρο των Θεών. εγώ σας λέω ότι τέτοιες ιστορίες έχουν προηγηθεί σα σκοτεινά σύννεφα πριν από τη βροχή — κι εκείνες τις φορές όπου βγήκαν τελικά κάποιοι τύποι που έπαιξαν σα σωστά αριστεροί μπακ σα τις καλύτερες εποχές του μαγικού γηπέδου. στο τέλος πάντα υπάρχει κάποιος εκεί κάτω σα εκείνον τον άγνωστο σπουδαστή που κατάλαβε ότι δεν υπάρχει ομάδα στον κόσμο που να μην χρειάζεται έναν υπερήφανο αριστερό μπακ — κι εκείνον τον βρίσκεις όταν αποφασίσεις να ανοίξεις τα μάτια σου πολύ πιο πέρα από τις πλατφόρμες των social media. αν υπήρχε τότε κινητό για βιντεοσκοπήσεις εκείνος ο τύπος από το 1998 είχε γίνει βίντεο σα σήμερα. αλλά τότε υπήρχαν μόνο οι στήλες των φίλων στις κερκίδες, εκείνοι που φώναζαν σα δαίμονες όταν κάποιος έκανε αυτό που έκαναν μόνο οι μεγάλοι — σηκώσει το κεφάλι ψηλά και ανέβει σα πύρα στας τις θέσεις σου πριν ακόμη ακούσεις το σφύριγμα. και τώρα που βρίσκουμε τον Λούκα Σοάρες σιγά σιγά σα έναν πρώτο πόλο σ’ έναν ωκεανό χιλιάδων παικτών εκεί έξω — ας μην ξεχνάμε πως η ιστορία τους γράφεται από εμάς όχι από αυτούς τους οικονομικούς ανθρώπους που βλέπουν μόνο τα νούμερα στα συμβόλαια. τουλάχιστον αυτόν τον άνθρωπο σα εκείνους πριν χρόνια μπορούμε να τον αναζητήσουμε ακόμα ζωντανό σα τις ιστορίες των γονιών μας στις πλατείες — εκεί όπου ακόμη υπάρχουνι νιάτα που παίζουν με την μπάλα σα να είναι μέρος του εαυτού τους. και όσοι λένε πως τέτοιοι τύποι δεν υπάρχουν ας βγουν μια μέρα στον Πρωτέα στις δέκα το πρωί όταν έχει πρωινό πρωτάθλημα στις 10:30 — εκεί όπου ακόμη υπάρχουν φίλοι που ξέρουν τι σημαίνει να σηκώσεις τον ουρανό ενός τετραγώνου γηπέδου. εκείνος ο αριστερός μπακ που ψάχνουμε δεν πρόκειται να βγει ποτέ σαν αριθμός στα φύλλα των transfers — πρόκειται να βγει σα εκείνος ο ξεχασμένος φίλος που μόλις τον δεις ξέρεις αμέσως πως αυτός είναι εκείνος.