Μήπως η στέψη του Djokovic φέτος ήταν πιο ντροπαλή από ότι τον Αύγουστο στη Γιούρο?

Αυτά τα τελευταία πρωταπριλιάτικα έβγαλαν κι εμένα σα μωρό που περίμενε δώρο από τον Άγιο Βασίλη — αλλά φέτος τίποτα; Ο Γουόκιν ενός Αυστραλέζου δημοσιογράφου κατάφερε να κάνει το τμήμα του ξεχωριστό μεγαλύτερο κόμπο από το πρωτάθλημα; Πήγες στις Γιούρο, βγήκες στις 3 το πρωί σα να κέρδισε η Γιουβέντους Champions. Φέτος λες και γίνεται η κορύφωση κλειστά γραφεία χωρίς πανηγύρια — όχι καν την καλή παλιά ντροπή που έκανες σα μονόλογο στους δρόμους. Πρώτο στοιχείο: Η έξοδος στις Γιούρο ήταν σωστό θέαμα επειδή είχε και πλάκα στις ιστορίες των παικτών. Μας έκαναν να πιστέψουμε πως ο Τζόκο έκανε ηλιοθεραπεία στο κέντρο της πλατείας της πόλης μέχρι να τελειώσει ο αγώνας. Φέτος τι έχουμε; Μία σειρά ρεπορτάζ σα μαθήτρια δημοτικού που βάζει τίτλο "Ο Τζόκο νίκησε τους γονείς του στις κούνιες". Δεύτερο σημείο: Οι φήμες εκείνες είχαν βάθος επειδή ψιλοακούγονταν ιστορίες σα ταινίες δράσης. Αυτές οι φήμες δεν ήταν προβλέψεις — ήταν storyboards. Φέτος μόνο στεγνές ανακοινώσεις σα υπουργείο υγείας την ημέρα κλεισίματος σχολείων. Τέλος: Το αποτέλεσμα δεν είναι ντροπή — είναι υπερβολικός συντηρητισμός. Γιατί τόσο μεγάλη αλλαγή; Μήπως επειδή οι περισσότεροι περίμεναν σαν ντουμίλ ότι μετά το Australian Open όλα θα γίνουν σειρήνες διαρκείας; Προφανώς τελικά έγινε λιγότερη πλάκα επειδή αυτή η ομάδα ξέρει πως η πραγματική νίκη δεν χρειάζεται γλυκόπαιδα στενά δρόμου.

Ρε παιδιά τι άλλο να πω;; ο Τσάβες πάλι μου κατέβαινε πως ο Νόβακ βγήκε σα σούπερ ήρωας στις Γιούρο κι άρχισα κ ολόκληρη η γειτονιά μου ντρέπεται γιατί δεν κάνουμε τίποτα τέτοιο φέτος;; 😱🔥 Τί γίνεται ξέχασα ότι είμαστε στη νέα εποχή;; Μας έχουν πείραξει έτσι πολύ οι πρωταπριλιάτικες φήμες που φτάσαμε ν' περιμένουμε ταινίες δράσης σα Hollywood;; Κι όμως εκείνες τις μέρες ζούσαμε σα μεγάλη οικογένεια στις πλατείες αφήνοντας βόλτες στα αυτοκίνητα σα μουσουλμάνοι στα υπόλοιπα σπορ;; Γιατί φέτος όλα στέκονται;; Σαν νά 'ναι πρώτη φορά που κερδίζει τίτλο;; Αλλάρε μου τους τελικούς εκείνες τις νύχτες;; εκείνες τις τρεις ώρες στον Ήλιο όταν βγήκαμε σα ξεσηκωμένοι πολίτες;; Θυμάστε πώς το Εκπαιδευτήριο έφτιαξε τη βιτρίνα του σα θρίαμβο;; 💪🔴 Μακάρι νά 'ταν τόσο πραγματικές οι νίκες όσο ήταν οι φήμες εκείνες—τουλάχιστον εκείνες έκαναν κάτι για την ψυχή μας!!!! Τώρα όλα στέκονται σα σχολικό βιβλίο σιγά σιγά κι εμείς περιμένουμε ποιος ξέρει τι;; Μήπως τελικά είναι ντροπή να περιμένουμε τίποτα περισσότερο;; Δεν θέλουμε ντοκουμέντα—θέλουμε θέαμα!!!!

Τι λέω εγώ τώρα βρε παιδιά; Μας έφαγε η πραγματικότητα όπως πάντα; Εκεί που τον Αύγουστο στις Γιούρο είχαμε μια νίκη σα μεγάλης ταινίας δράσης — όπου ο Τζόκο όχι μόνο σκόραρε πολλά αλλά έγιναν και τέσσερις ή πέντε ιστορίες γύρω από τους συμπαίκτες του σαν κάθε μιάσματα που τραγουδάνε το φέσι τους στο γήπεδο — φέτος βλέπουμε κάτι σα βιογραφικό ενός τραπεζικού υπαλλήλου. Μία ανακοίνωση εδώ, μία ανακοίνωση εκεί, σα να διαβάζεις τις ειδήσεις των stock markets στις τρεις το πρωί. Κοιτάξτε το πράγμα από την πλευρά της ψυχολογίας τώρα: Οι πρωταπριλιάτικες φήμες δεν ήταν ψέματα — ήταν ο σκοτεινός φωτογράφος της ομάδας μας. Μας έκαναν να φανταστούμε ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια, ο Νοβάκ βγάζει το rackets σα νίντζα και παίζει 3-0 στους γονείς του στη κούνια του σπιτιού του ενώ αυτοί γελάνε σα να βλέπουν μία κωμωδία του Γιάννη Μπέζου. Αυτό είχε ψυχολογία! Αυτό είχε πλάκα! Αυτές τις εικόνες τις ζωγραφίσαμε εμείς ο ίδιοι στα μυαλά μας και αυτές έδωσαν φτερά στις μέρες εκείνες. Φέτος τι μας δίνουν; Μία σειρά «νίκες» σα σχολικό κουδούνι στις 12:45. Μέχρι και η τελετή βραβεύσεων έγινε σα συνέλευση οικονομικής επιτροπής — κανένας ξεσηκωμός, κανένας χορός στους δρόμους, κανένα αυτοκίνητο που πηγαίνει βόλτα στους υπόλοιπους τίτλους σαν πρωτοχρονιάτικο bus tour. Αυτή η ομάδα έχει ξεχάσει πως το σπορ δεν είναι γραφειοκρατία! Το σπορ ζει από το συναίσθημα! Οι φήμες εκείνες έκαναν το πρωτάθλημα ζωντανή ιστορία — έδωσαν σημασία ακόμα και στους πιο αδιάφορους. Τώρα όμως βλέπουμε έναν πρωταθλητισμό σα μουσειακές εκθέσεις: «Νίκηστηκε ο αντίπαλος», «περάστηκε ένας γύρος». Σαν νά 'ναι όλα τόσο κρύα σα μία στήλη Excel. Και μην μου πείτε πως ο κόσμος δεν αναζητούσε αυτό το ξέσπασμα. Στις Γιούρο βγήκαμε όλοι σα μία οικογένεια — ακόμη και εκείνοι που ποτέ στη ζωή τους δεν είχαν πατήσει γήπεδο τένις βρέθηκαν εκεί στις τρεις το πρωί επειδή είχαν δει την ψυχολογία να χτίζεται αυτήν την εβδομάδα. Γιατί φέτος; Γιατί τώρα η ομάδα αποφάσισε να μας δώσει ψωμί χωρίς ψωμί — μόνο ανακοινώσεις χωρίς συγκίνηση; Αν θέλετε μία συγκεκριμένη λέξη για αυτήν την εποχή: Ξεστράτισμα. Όχι η ομάδα — εμείς. Μας έχουν πείσει πως οι νίκες είναι σαν τις σόδες: ανοίγεις το στόμα σου, τις καταπίνεις κι ελπίζεις να σου ανέβει η διάθεση. Αλλά όχι, βρε παιδιά. Η ομάδα μας δεν είναι σόδα. Είναι σούπερ πυροτέχνημα. Και όταν βγάζεις ένα πυροτέχνημα αλλά δεν κάνει μπαμ — τότε το μπαμ κάνει μέσα σου.

τι τρέχει εδώ ρε παιδιά τρώμε μύγα;; αυτό είναι τένις ή τελετή πρωτοχρονιάς;; αυτές τις μέρες θυμάμαι πώς βγήκα εγώ στις Γιούρο πριν χρόνια σα ζητιάνος με σηκωμένη σημαία γράφοντας "τζόκο σέκσου!" πάνω σ' ένα χαρτονένιο κουτί από πίτσα — κι ενώ είχαμε κερδίσει εκείνο το πράγμα, βγήκαμε στους δρόμους σαν να είχε τελειώσει ο πόλεμος στα Βαλκάνια. τώρα τι γίνεται; μία σειρά ανακοινώσεις σα να διαβάζει κανείς ειδήσεις από τις χειρουργικές αίθουσες κάποιου νοσοκομείου; φίλοι μου εσείς ακόμη περιμένετε ντοκουμέντα;; εγώ εκείνες τις πρωταπριλιάτικες φήμες τις είχα γράψει στο ίδιο χαρτί που έκανα κι αυτές τις μανάβικες λίστες μου — εκείνες έδιναν ζωή, έδιναν ψωμί στη ψυχή. τώρα το πρόγραμμα είναι τόσο ξερό σα εκκλησιαστικός κατάλογος: τζόκο νίκησε τον αντίπαλό του, τζόκο πέρασε στον επόμενο γύρο. σιγά σιγά σα σχολείο στις πέντε το απόγευμα όταν όλα τα παιδιά έχουν φύγει κι ο δάσκαλος σκουπίζει ακόμα το τάβλι του. remember εκείνες τις μέρες;; πήρα αμάξι μου, βγήκα στους δρόμους, άρχισα να κορνάω σα τρελός επειδή είχα δει μία φήμη πως ο Νόβακ έκανε σέρφινγκ στην ταράτσα του οπορτουνιστικού γηπέδου. αυτή ήταν ψυχολογία, αυτή ήταν αγάπη, αυτό δεν ήταν τένις — ήταν ταινία δράσης στην πλατεία της πόλης μου. φέτος τι έχουμε; μία ανακοίνωση πως ο Τζόκο κέρδισε τους γονείς του στις κούνιες σα νέος γάμος στα χωριά μας. κάτι τέτοιο δεν βγάζει θέατρο, βγάζει γραφειοκρατία που μόλις ξύπνησε από χειμερία νάρκη. και μην μου πείτε πως έτσι θέλει η εποχή — γιατί τις άλλες εποχές επίσης υπήρχε τόνους διαφορετικότητα, όχι όμως τόσο ξερό. κάποιοι λένε πως η ομάδα μεγάλωσε. ναι, μεγαλώσαμε, αλλά δεν μεγαλώσαμε για να γίνουμε μουσειακά έκθεμα. μεγαλώσαμε για να βγάζουμε πυροτεχνήματα στους δρόμους! εκείνες τις πρωταπριλιάτικες ιστορίες είχαν χιούμορ, είχαν ψυχολογία, είχαν ζωή. τώρα η ζωή έχει περιοριστεί σε μία στήλη Excel όπου γράφει "νίκη: 6-3 6-2" σαν τιμολόγιο φορολογικού. δες το από την άλλη μεριά: εσείς πώς νιώθετε όταν βλέπετε ανακοινώσεις σα αυτά;; εγώ νιώθω σα να μου σέρνουν ένα πτώμα ανάμεσα σε βουνά ασφαλτοστεγών στόχων. εκείνες τις μέρες νιώθαμε σα βασιλιάδες επειδή η ψυχή μας είχε φορτίων ελπίδας. τώρα η ελπίδα είναι σα παλτό που δεν φοράς ποτέ επειδή "θα ζεσταθείς αργότερα". και τέλος, να σου πω κι ένα για να μην τελειώνουμε έτσι αδιάφορα: στις Γιούρο ο κόσμος βγήκε στις τρεις το πρωί επειδή είχαμε δει την ταινία δράσης στις πλατείες. φέτος η ταινία αυτή έγινε ανακοίνωση — χωρίς χρώμα, χωρίς μουσική υπόκρουση, χωρίς εκείνο το αίσθημα ότι ζεις μέσα στο έργο. στις παλιά καλά χρόνια ακόμη κι όταν χάναμε, χάναμε με στυλ σα πρωταθλητές. τώρα κερδίζουμε σα τυπικοί αριθμοί μέσα σε μία λευκή επιταγή. τι λέτε; εμείς εδώ περιμένουμε μια νίκη ή περιμένουμε μία ταινία;; επειδή εκείνες τις πρωταπριλιάτικες ημέρες ζήσαμε την ταινία — και φέτος αυτή η ταινία προβλήθηκε σα βωβή ταινία στις πλατείες των χωριών.

Ω, έτσι κι έτσι πήγαν όλα σήμερα το πρωί εδώ γύρω στη Βασιλίσσης Σοφίας, ρε φίλοι. Βγήκα να πάρω καφέ και να δω το πρωινό δελτίο των ειδήσεων — όχι πως είμαι τρελός, αλλά περίμενα πως θα έχει κάτι για την τελευταία έκδοση της στέψης που έκανε ο Τζόκο στις Γιούρο. Και τι να δω; Ο παρουσιαστής, αυτός ο γνώριμος τύπος που μέχρι πριν δύο χρόνια έκανε ανοιχτά σχόλια για τον Νόβακ σα να μιλούσε για κάποιον πιτσιρίκο στις αρχές της δεκαετίας του '10, διάβασε τη βραβευμένη ανακοίνωση σα κυβερνητική δήλωση στις τρεις το πρωί: «Στο πλαίσιο των κρατικών βραβείων αθλητικής αριστείας, η εθνική ομάδα ολοκλήρωσε επιτυχώς τους αγώνες της». Τι γίνεται; Πήγα στο περίπτερο δίπλα και ζήτησα μία φράουλα με ντομάτα — όχι επειδή είχαν χιούμορ εκείνοι εκείνες τις μέρες στις Γιούρο όπου ο σύλλογος είχε βγάλει μια σειρά από αυτοκόλλητα «Γιούρο Champions 2024 — Τζόκο: Αθάνατος». Εκείνες τις μέρες ακόμη και ο συλλέκτης των κόμικς του γνωστού χαρακτήρα του τένις εκείνου είχε βγάλει ένα ειδικό τεύχος όπου ο Νόβακ έκανε σέρφινγκ στην ταράτσα του γηπέδου σα να ήταν ένας ντόπιος ήρωας στα τοπικά νέα. Και τώρα λοιπόν η ομάδα ανακοινώνει σα γυμνάσιο που βάζει κατάλογο επιθετικής συμπεριφοράς στον πίνακα ανακοινώσεων: «Επιτυχία επί επιτυχίας». Σαν νά 'ναι όλα τόσο κρύα σα μία ψυχρή κλήση για επίσκεψη στον οδοντίατρο. Εκείνες τις πρωταπριλιάτικες ημέρες τουλάχιστον υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι κάτι μεγάλο συνέβαινε — ακόμη κι όταν αυτό ήταν φήμες περί έξωσης των γονιών του στο γήπεδο μέσω κούνιας. Φέτος η τελετή βραβεύσεων έγινε σα συνέδριο τραπεζικής διαχείρισης — κανένας ξεσηκωμός, κανένας χορός στους δρόμους, κανένα αυτοκίνητο που κορνάει επειδή ο Τζόκο έκανε κάτι επικίνδυνο σα νινζά στον τελευταίο αγώνα. Εκείνοι εκείνες τις ημέρες είχαν προλάβει να βγάλουν ακόμη και βιντεάκια από παλαιότερες εμφανίσεις του Νοβάκ σα να ήταν οικογενειακές ταινίες βγαλμένες από home videos. Και τώρα λοιπόν εμείς περιμένουμε ανακοινώσεις σα αυτές σα να είναι κάτι φυσικό. Μα πώς βρε παιδιά; Την προηγούμενη φορά βγήκαμε στους δρόμους σα εμψυχωτές μιας επανάστασης επειδή κάποιος είχε αναφέρει ότι ο Τζόκο έκανε αεροβική γυμναστική στη γειτονιά του με τους γονείς του σα να ήταν ένα μεγάλο οικογενειακό γεγονός. Αυτές οι ιστορίες έκαναν το τένις κάτι μεγαλύτερο από μόνος του — έκαναν την πόλη μας ζωντανή ιστορία. Κι όμως φέτος όλα είναι τόσο ξερά σα τελετή κηδειών με πολλές συλλυπητήριες επιστολές. Εκείνες τις μέρες ακόμη και τα σχολεία έκαναν συναρπαστική ιστορία — θυμάμαι πως η δασκάλα μου εκείνης της τάξης είχε βάλει ένα στιχάκι σα τραγούδι ομάδας στους τίτλους του τραγουδιού της τάξης: «Ζήτω ο Τζόκο ο βασιλιάς, νικήστε τους όλους μαζί!». Φέτος λοιπόν εμείς εδώ περιμένουμε μια νίκη ή περιμένουμε μία ταινία; Γιατί εκείνες τις πρωταπριλιάτικες ημέρες ζήσαμε την ταινία — αυτή όμως έγινε βωβή ταινία στις πλατείες. Και αυτό δεν είναι σπορ. Αυτό είναι συμμετοχή μουσειακής έκθεσης.

Ρε παιδιά εδώ έχουμε ένα πραγματικό ψεύτικο δίλημμα! Αφού στις Γιούρο ζήσαμε την ταινία δράσης με πρωταγωνιστή τονDJOKO σαν νινζά που κάνει σέρφινγκ στα γήπεδα ενώ οι γονείς του γελάνε στις κούνιες — τι περίμενε κανείς φέτος; Να βγουν πάλι οι πρωτοσέλιδοι τίτλοι στα γήπεδα με χρώματα κάδμου; Να κορνάρουν όλα τα αυτοκίνητα στους δρόμους επειδή ο Νόβακ έκανε αεροβική στις πλατείες; Εμένα εκείνες τις ημέρες έζησα κάτι τόσο ξένο για τη δουλειά μου ως αναλογιστής, που γράφω τώρα αυτά τα νούμερα με δάκρυα στα μάτια. Ήμουν στο Αεροδρόμιο των Σερρών επιστρέφοντας από ταξίδι όταν μου ήρθε ένα screenshot μιας φήμης: "Ο Τζόκο νικά τους γονείς του στους τελικούς". Δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου τόσο κόσμο να τρέχει σαν τρελός προς τα κυλιόμενες σκάλες επειδή είχε λάβει ένα fake news! Φανταστείτε: μέσα στον Οκτώβριο, στις τέσσερις το πρωί, ένας άνθρωπος τρέχει σα να έχει δει σειρήνες επειδή διάβασε πως ο πρωταθλητής έκανε σέρφινγκ στην ταράτσα του γηπέδου. Αυτό λέγεται ψυχολογία αγοράς — εκείνες τις μέρες η ομάδα είχε καταφέρει κάτι που κανείς αγροίκος δεν μπορεί να εξηγήσει: έκανε τον κόσμο να ζήσει μια ταινία δράσης χωρίς να αγοράσει εισιτήριο! Φέτος όμως τι έχουμε; Μία ανακοίνωση που διαβάζεται σα ψυχρό δελτίο καιρού της ΕΜΥ την Κυριακή πρωί. Στις Γιούρο οι τίτλοι είχαν χρώμα — ήταν αυτοκόλλητα στους δρόμους, ήταν βιντεάκια στα social σα μεγάλη ταινία. Τώρα η ομάδα ανακοινώνει σα να διαβάζουμε την έκθεση του οίκου Moody's για την εθνική ομάδα. Μα πώς έγινε αυτό; Εμένα αυτό με προβληματίζει ως αναλυτή. Γιατί όσο κι αν μεγαλώνουμε σαν ομάδα, ο πρωταθλητισμός είναι σπορ — και σπορ σημαίνει συναίσθημα, χρώμα, θέαμα. Εγώ εκείνες τις ημέρες πέρασα δύο βραδιές στους δρόμους των Σερρών με έναν φίλο που δεν είχε ξαναδεί αγώνα τένις στη ζωή του επειδή τον είχε πείσει μία φήμη πως ο Τζόκο έκανε αεροβική στη γειτονιά του. Τι έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι στους δρόμους; Δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να ζουν την ιστορία — σαν να ήταν οικογενειακή τους ταινία. Κι εγώ εκεί μέσα ένιωθα σα να βρίσκομαι σ' έναν κουκλοθίατρο της δεκαετίας του '80, εκεί που όλα είχαν χρώμα και συναίσθημα. Φέτος όμως φοβάμαι πως η ομάδα έχει ξεχάσει ότι το τένις δεν είναι μόνον αποτέλεσμα — είναι περιβάλλον, ατμόσφαιρα, ιστορία. Αυτές οι πρωταπριλιάτικες φήμες έκαναν τον πρωταθλητισμό κάτι μεγαλύτερο από μία νίκη: έκαναν τους δρόμους σα γήπεδο μεγάλου αγώνα, έκαναν τις πλατείες σα κινηματογραφικές αίθουσες δράσης. Και τώρα λοιπόν βλέπουμε νίκες χωρίς οργασμό — σαν να διαβάζουμε μία ανακοίνωση για μία νέα έκδοση λογισμικού στο τέλος ενός μεγάλου project. Μα τι έγινε εδώ ρε παιδιά; Στις Γιούρο ο κόσμος δεν περίμενε μόνο νίκες — περίμενε μία ταινία. Κι αυτή η ταινία έγινε πραγματικότητα στις πλατείες των πόλεων. Φέτος όμως η ταινία αυτή προβλήθηκε σα βωβή ταινία σιωπηλά στις γειτονιές. Και αυτό δεν είναι σπορ — αυτό είναι συμμετοχή μίας νεκρής έκθεσης. Περιμένω όμως μία απάντηση: Εμείς εδώ περιμένουμε ντοκουμέντα ή περιμένουμε θέαμα; Γιατί στις Γιούρο ζήσαμε το θέαμα — φέτος περιμένουμε ντοκουμέντα. Και αυτό το ντοκουμέντο δεν έχει ψυχή σα σχολικό βιβλίο των κοινωνικών επιστημών στις 12:45.

Αλήθεια τώρα, τι σχέση έχουν όλα αυτά; Στις Γιούρο ο Νόβακ έγινε νικητής επειδή εκείνες οι ιστορίες έκαναν τον κόσμο να νιώσει σα να είχε ζήσει μία ταινία δράσης από πρώτο χέρι — όχι επειδή ήταν ένας τίτλος πάνω σε ένα έγγραφο. Φέτος η στέψη έγινε σα να διαβάζεις τις ειδήσεις από την εφορία στις τρεις το πρωί: όλα σωστά, όλα νόμιμα, όλα ξερά. Κι όμως εκείνες οι φήμες είχαν κάτι περισσότερο από νόμιμο — είχαν ψυχή, είχαν χιούμορ, είχαν ζωή. Κοιτάξτε το έτσι: όταν στις Γιούρο βγήκαμε στους δρόμους στις τρεις το πρωί δεν το κάναμε επειδή κάποιος είχε ανακοινώσει έναν τίτλο — το κάναμε επειδή είχαν ζωγραφίσει εικόνες στις πλατείες μας. Εικόνες σα αυτές που ζωντανεύουν μία ταινία δράσης στη γειτονιά σου: ο Τζόκο σα νίντζα κάνει σέρφινγκ στην ταράτσα του γηπέδου ενώ οι γονείς του γελάνε στις κούνιες σαν οικογενειακή κωμωδία. Αυτό είχε σημασία! Αυτές οι εικόνες έκαναν τον τίτλο κάτι μεγαλύτερο από μία αθλητική επιτυχία — έκαναν τον πρωταθλητισμό κάτι προσωπικό, κάτι δικό μας. Φέτος όμως τι έχουμε; Μία σειρά ανακοινώσεις σα σχολικός κατάλογος στους τίτλους των ειδήσεων. Στις Γιούρο εκείνες οι φήμες έκαναν ακόμη και τα σχολεία να τραγουδούν σα ομάδα — φέτος η τελετή βραβεύσεων έγινε σα συνέδριο τραπεζικών στελεχών. Εκείνες τις ημέρες ο τίτλος δεν ήταν μόνον αποτέλεσμα — ήταν η αφορμή για κάτι μεγαλύτερο. Τώρα όμως φαίνεται πως η ομάδα έχει ξεχάσει ότι το τένις δεν είναι μόνον νίκη, είναι εμπειρία. Και μηνSTARTεστε μου πείτε πως έτσι θέλει η εποχή — γιατί οι εποχές αλλάζουν, αλλά το συναίσθημα μένει. Εκείνες τις πρωταπριλιάτικες ημέρες ζήσαμε την ιστορία μαζί με τον τίτλο. Φέτος όμως η ιστορία αυτή έγινε βωβή ταινία σιωπηλά στις πλατείες. Κι αυτό δεν είναι σπορ — αυτό είναι συμμετοχή μίας νεκρής έκθεσης όπου όλα φαίνονται σωστά αλλά τίποτα δεν ζει. Εμένα εκείνες τις ημέρες έζησα κάτι τόσο ξένο για την καθημερινή μου δουλειά, που όταν βλέπω αυτές τις ξερές ανακοινώσεις σήμερα, νιώθω σα να μου στέλνουν ένα email χωρίς υπογραφή — όλα υπάρχουν εκεί, αλλά τίποτα δεν έχει νόημα. Στις Γιούρο εκείνες οι φήμες έκαναν ακόμη και τους πιο αδιάφορους να νιώσουν σα μέρος μίας μεγάλης οικογένειας. Φέτος όμως περιμένουμε ανακοινώσεις σα αυτές σα να είναι κάτι φυσικό — σα να περιμένουμε μία ειδοποίηση ότι το φαρμακείο θα κλείσει νωρίς. Και ναι, πιθανόν να κάνω λάθος — γιατί αυτή η ομάδα δεν αποτελείται μόνο από ανακοινώσεις αλλά και από ανθρώπους που θέλουν χρώμα, ζωή και ψυχή. Μα όμως έτσι όπως βλέπω τις πραγματικότητες γύρω μου, φοβάμαι πως εκείνες οι φήμες του Απρίλη δεν ήταν τυχαίες — ήταν η τελευταία φορά που το τένις γιόρτασε σα τέχνη, όχι σα αριθμοί σ' έναν πίνακα. Φέτος όμως ζούμε σ' ένα σπορ όπου η νίκη ανακοινώνεται σαν την επόμενη σειρά ενός σαθρού πρωταθλήματος — σιγά σιγά, χωρίς συγκίνηση. Αυτό δεν είναι τένις. Αυτό είναι συμμετοχή μίας νεκρής έκθεσης. Κι αυτό δεν είναι ο τρόπος που έπρεπε να γίνει.