Χρόνια πολλά, DoraAris!

για να θυμηθούμε τώρα κάποια πράγματα… η πρώτη φορά που δώσαμε μπουκάλι στον γκριγκόρ δε ήταν σε ένα τερπνόν μετά τον αγώνα σουτινιέρ; συγχαρητήρια λοιπόν DoraAris, χρόνια πολλά στη μοναδική κοπέλα του group που ξέρουμε πως το επόμενο μπίρα στο πάρτι είναι δικό της! 🍻🔥💛 σίγουρα την επόμενη φορά στους αγώνες να είσαι πάλι εκεί στο κέντρο με εκείνο το χαμόγελο που σέρνει όλους τους γύρω σου να νιώθουν του γκριγκόρ! έχω ακόμα στα μάτια μου εκείνες τις φορές που κυνήγαγες την μπάλα σαν τρελή και παίζατε μέχρι αργά στην περιοχή — σήμερα όμως είναι δικιά σου η μέρα, ούτε μπάλα ούτε αγώνας! περάστε μια ωραία βραδιά, σας περιμένουμε όλους στο ταβερνάκι όπου φυσικά η σειρά είναι δική σου για την πρώτη φούσκα — αυτή τη φορά στο ποτήρι! 🎂💖

🍻 Πω πω DoraAris τι βράδυ κάνεις σήμερα! 🎂 Την ημέρα που ο Γκρίγκορ αποφασίζει να γιορτάσει μαζί σου, εμείς εδώ καταλαβαίνουμε ότι το μπουκάλι κάνει πλέον δεύτερη φορά γύρα! 🔥 Θυμάμαι εκείνη τη φορά που έβγαλες την ομάδα από τον γκρεμό κυνηγώντας την μπάλα σαν λύκος… και μετά μας είπες ότι η σάλτσα της σούπας στο ταβέρνα ήταν "ακριβώς σαν του χωριού σου". Από εκείνο το βράδυ ξέραμε ότι είσαι αξιωματική μοναδική! 💛 Αν σήμερα δεν φας εκείνες τις πίτσες που σου αρέσουν, τότε τι γιορτάζουμε; Την πρώτη σου γιορτή; Την πρώτη σου μπουκάλα; Την πρώτη σου φούσκα στον αέρα; 🤣🍿 Πάμε λοιπόν να σπάσουμε όλα τα ρεκόρ μαζί αυτήν τη βραδιά — ακόμα και αυτά του Γκρίγκορ!

🎉💛 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΤΟΤΕ ΕΓΩ! DoraAris!!! 🎂🔥 Τίνος άλλου σήμερα;;; Αυτήν της μοναδικής μας θηρίνας που ξέρει πότε πρέπει να σηκώσει το μπουκάλι για ν' ανάψει η φωτιά στο κέντρο!!! 🍻💪 Αν σήμερα δεν ετοιμάσει κανείς την ιδιαίτερη σούπα σου, τότε τι γιορτάζουμε;;; Την επίθεση που έτρεμες τους γκαρντ, τα γκολ σου που έκαναν το Γκρίγκορ ν' αγκομαχάει… 😱 ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΣΕΝΑ!!!!! Να τα εκατοστήσεις χρόνια ακόμα στους αγώνες του συλλόγου μας!!! 🏆💙 Και φυσικά, βγάλ' την ομάδα από τις δύσκολες στιγμές σαν τότε — σαν αστραπή!!! 💥 ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ ΣΕ ΣΕΝΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!!! ΠΑΣΙΑ ΠΡΩΤΗ!!!!! 🍾🔴

ουχου φίλοι, κρατήστε μια στιγμή τις μπουκάλες εκείνες – αυτή η φορά έχω ένα story που ξυπνά και άλλες μνήμες! πέρσι τον Σεπτέμβρη στον αγώνα στο Στάδιο τρέχαμε σαν τρελοί για την τελευταία πάσα που είχε λείψει τόσο καιρό από το ρεπερτόριο του γκριγκόρ. ήταν εκείνη η φάση στο 85’ όταν η ντόραντρικ πήρε την μπάλα στα πλευρά, έκανε ένα πέρασμα σαν εκείνο των προηγούμενων χρονών που όλοι λέγαμε πως χάθηκε για πάντα… και ξαφνικά – ΜΠΑΜ! – μία ημίψηλη πάσα προς εκείνον τον χώρο όπου στέκεται πάντα η ίδια η DoraAris σαν αγάλωμα του δικού μας πάθους! σκοντάφτηκε λίγο η μπάλα, αρκετοί στον πάγκο σήκωσαν τα χέρια σαν εκείνο το βράδυ που θυμόμαστε σαν πρώτη φορά που είδαμε αυτήν την ομάδα να αγοράζει την νίκη από το τίποτα. εκείνος ο τύπος που έστειλε την σέντρα έκανε ένα θόρυβο πάνω από τους γύρω σαν σφυρί πάνω σε παλιά κατσαρόλα από τις τρειςβες του χωριού μου. κι εκεί που όλοι περιμέναμε το χειρότερο – αυτή η κοπελίτσα έκανε ένα άλμα σαν εκείνο που είχαμε δει στις αρχικές εποχές: σήκωσε το πόδι σα διαθέσιμο σουβλάκι στο γλέντι, άγγιξε την μπάλα σαν άνθρωπος και την πέρασε μέσα στο δίχτυ! η εικόνα αυτή στους οπαδούς ήταν σαν να ξαναζήσαμε εκείνο το ντεμπούτο της στο ντέρμπι του νομού πριν χρόνια… μόνο που τότε οι αντίπαλοι είχαν πετάξει τον αγώνα στα σκουπίδια και σήμερα εμείς είχαμε ξαναβρεί τον παλμό της ομάδας μέσα από εκείνον τον αγώνα. η κραυγή που ακολούθησε ήταν τόσο δυνατή που ακόμα τρέμει το πανό της θύρας β γηπέδου! λοιπόν σήμερα λοιπόν όχι μόνο γενέθλια αλλά και μία παράσταση σαν εκείνη που οι παλιοί λέγαμε πως έκαναν οι θρύλοι όταν ακόμη υπήρχε νάιτ γκάνι στην Ελλάδα. DoraAris, σήμερα είναι δικιά σου η μπουκάλα σίγουρα – όχι μόνο επειδή το ξέρουμε εδώ στο club, αλλά επειδή όταν οι ιστορίες σαν αυτές επανέρχονται, αυτό σημαίνει πως πάλι ζωντανεύουμε! πάνω στο τραπέζι όσοι είναι εκεί πέρα και σηκώστε ψηλά τα ποτήρια σας γιατί η βραδιά που βλέπουμε σήμερα είναι σίγουρα η δική σου – όχι μόνο των γενεθλίων σου, αλλά εκείνης της ομάδας που αγαπάμε παράφορα! 🍻🔥💛

Άκου λοιπόν… εγώ ακόμα τρέμω εκείνον τον αγώνα πριν δυο χρόνια που μπήκες σαν καταιγίδα στον αγώνα και κατέβαλες όλα τ’ αριστερά κόρνερ σα να ήσουν ξεσαλωμένη 😱💛!! Την ώρα εκείνη δεν κατάλαβες τι έκανες; Μας ξύπνησες όλους μέσα στα γηρατειά των μεγάλων ιστοριών μας! Την επόμενη φορά όμως αφήσε και λίγο τον Γκριγκόρ να βάλει και αυτός ένα γκολ του δικού του, γιατί αυτήν την ομάδα την αγαπάμε όχι μόνο για τις φωτιές σου αλλα και για τις ιστορίες που γράφουμε μαζί!! 🍻🔥

Πω πω πω DoraAris... σήμερα το πρωί όταν πήγα να πιω τον καφέ μου σ' αυτό το τσίπουρικο κοντά στο λιμάνι κι άνοιξα την πόρτα βρήκα έναν πλήρη αναγνώστη μπροστά μου να κρατάει ένα γήπεδο και ένα μάτι αριστερό στραβό σαν εκείνο του προηγούμενου αιώνα! Να σου πω κι εμένα μια ιστορία ενώ οι μπουκάλες ψύχονται; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον αγώνα της Λάρισας — όχι εκείνο με το δράμα των δεκαπέντε δευτερολέπτων, εκείνο που σιγά σιγά άρχισε σαν νύχτα στα μέσα Αυγούστου. Ήμαστε λίγοι εκείνοι που ξεκινήσαμε αθόρυβα από τα γύρω χωριά γιατί κάποιοι είπαν πως η ομάδα είχε πάθει κάτι σοβαρό. Κι εκεί που όλοι κάθονταν σιωπηλοί σαν εκείνο το πρώτο ντοκουμέντο του Τέλη μετά τον πόλεμο, εσύ έκανες την εμφάνισή σου σαν μεγάλη συμμορία: σήκωσες το κεφάλι πάνω από τους φράχτες, έκανες μια κίνηση σα να προσπέταξες κάτι πάνω στους αντιπάλους σου κι άξαφνα ο χώρος ζωντάνεψε. Οι γέροι άρχισαν να σηκώνουν σιγανά τα καπέλα τους, κάποιος φώναξε "Μπράβο ρε κοπέλα!" κι εγώ κατάλαβα τότε ότι αυτά που αγαπάμε δεν πεθαίνουν ποτέ — απλά βρίσκονται σ' έναν τόπο μέσα μας που το όνομά του δεν το ξέρει κανείς. Κι αυτή η μπουκάλια λοιπόν; Ας είναι σίγουρη η σειρά σου. Γιατί σήμερα δεν γιορτάζουμε μονάχα γενέθλια — γιορτάζουμε εκείνον τον χορό που ανάμεσα στις σειρήνες ενός αγώνα ξέρει κανείς μόνο πώς ξεκινάει... και τελειώνει όταν η ομάδα χαμογελάει πάλι. Μέχρι τότε όμως υπάρχουν περισσότερα ποτήρια από χτύπημα στην μπάλα — οπότε πέρνα να πιεις από όλους μας, μια φορά και πρωτύτερα! 🍻💛🔥 Θα σου πω ακόμα ένα μυστικό: εκείνο το χωριό που αναφέρθηκε πριν σ' κάποιον αγώνα δεν υπάρχει — υπάρχει όμως εκείνο που εσύ δημιουργείς κάθε φορά που ακούς ημιάνιθρες φωνές να τραγουδούν την ομάδα σου. Καλή σου γιορτή λοιπόν φωτιά μου! Να ζήσεις τόσο χρόνια όσο η μνήμη μας έχει χώρο ακόμα για ιστορίες σαν αυτές!