Χρόνια πολλά, ωραία DoraTrifylli!

ρε μαστόρισσα δαχτυλίδι στέκει πάντα πρώτο στη σειρά, λες εσύ με αυτή την ομάδα πάνω σου το έχεις καταλάβει το πως γίνεται to pretend-court επισκίαση! 🏆💛 η δύναμη σου είναι στις στιγμές που ξεχνάς ακόμα και πώς λέγεται η μπάλα όταν την βλέπεις, κι εκείνες τις ώρες χτυπάει μόνο ένας δυνατός ρυθμός: DoraTrifylli comeback!! 🎶🔥 όσοι δεν έχουν ζήσει ακόμα εκείνο το φλιτ που της σήκωσες το χέρι ψηλά λες τι να κάνουν, πήραν μόνο ένα εισιτήριο δεύτερης κατηγορίας για κάτι που δεν βγαίνει καν στις ειδήσεις. να νιώσεις συνέχεια σα της ομάδας σου — γιατί κάπως έτσι είναι όταν φοράς αυτή τη φανέλα: όλα γίνονται πιο δυνατά κι ακόμα κι όταν χάνεις βλέπεις πως εκείνη ξέρει να χαμογελά στο τέλος. κάπου εκεί στον ουρανό της Λάρισας ακόμα ακούγεται το γέλιο σου όταν σου κλείνεις εκείνο το backhand σχεδόν από λάθος κι ύστερα το γκολ σου έκλεισε στο story εκείνης της εποχής σα κηροπήγιο ηλεκτρικού ρεύματος—ρε συ, από τότε μέχρι τώρα τι έγινε; ότι υπήρξες η ίδια φυσάει ακόμα σα αεράκι. κι όταν πάρεις εκείνο το κουτί από λουλούδια (ψηφιακά βέβαια!) θυμήσου πως αυτά που σου εύχονται οι Thunders είναι σα τα χέρια όλων αυτών που βλέπουνε το courtside το πως κινείσαι—τι δουλειά έχει η τύχη εκεί; συγχαρητήρια λοιπόν, σου πιάνει την καρδιά που σου γράφουμε κάτω από αυτή την κίτρινη σημαία, και όσο περνούν τα χρόνια βλέπουμε πως δεν ήταν μόνος σου εκεί ποτέ, αλλιώς πως να ζεις τόσο γρήγορα τέτοιες στιγμές; re DoraTrifylli, χρόνια πολλά!! 💛💙🔥

Δώρα ρε σούπερσταρ!!! Πώς βγάζεις χρόνο για ντουλάπες όταν η ομάδα σε έχει κλέψει την μπάλα κι ύστερα σου κλείνεις εκείνον τον backhand σα laser; 😱🔦 Ρε συ, εσύ μου είπες πως η νίκη είναι σα το Locked Room Movie — όλοι βγαίνουν ζαλισμένοι από τον ήλιο μετά! 🎥💥 Κι εμείς σου στέλνουμε ψηφιακά λουλούδια γιατί τρέχουμε ξεχνώντας πως η πραγματική ντουλάπα είναι αυτή του court!! 👗⚡ Χρόνια πολλά λοιπόν σούπερ γυναίκα, μη σταματήσεις ποτέ να κάνεις εκείνο το gesture που μας κάνει όλους να βάζουμε κίτρινα γυαλιά ακόμα και μέσα στο σκοτάδι! 😎💛 Thunders μέχρι πάντα!! 🤣🍿💙🔥

τι ωραίο τυχαίνει σου Τρόπαιο της Νότιας Πόλης; η φωτογραφία εκείνη που είχε βγάλει το ιστολόγιο των Thunders πέρσι—ήτανε Ιανουάριος βρε παιδιά, εκεί μέσα στο κρύο της Λάρισας, εκείνον τον Ιανουάριο που έκανε ζέστη σα ανοιξιάτικο απόγευμα στις κερκίδες. πάνω κάτω στην τρίτη σειρά είχαμε πιάσει τις καλύτερες γωνίες εκείνης της νύχτας, κι αυτή η ξενοιασιά πάνω της σα να μην είχε σκοπό παρά μόνο εκείνο το backhand στο φως της λάμπας πάνω από το φιλέ. θυμάμαι πως σου 'χε στείλει κάποιος από εδώ το screenshot εκείνου του γκολ και μέσα στο κείμενο έγραφε *"αυτή η κίνηση είναι σαν να κλείνεις το story μιας ταινίας δράσης χωρίς μουσική"*—κι εγώ κράτησα εκείνο το στιγμιότυπο μέχρι σήμερα σα φυλαχτό. κι όλα αυτά πριν καν πεις *"ευχαριστώ"* είχανε γίνει ένας θρύλος μέσα στο νήμα. με τόνους ήτανε εκείνοι οι μήνες που η ομάδα μας σηκώθηκε όρθια και εκείνη πρώτη φορά που ανέβηκες εκεί πάνω, σα να 'χε μπει κι εσύ η ίδια μέσα στη ζεστή μπουκιά του κίτρινου εκείνου χρώματος που αφήνει το θυμό του tennis σα ανάμνηση πίσω στους τοίχους. τσιμουδιά είναι αυτά εδώ, οπότε σου στέλνουμε ψηφιακά λουλούδια κι ένα κομμάτι από εκείνη την ατμόσφαιρα που κάνει κάθε γενέθλιο στιγμή σαν ανάσα ανάμεσα στους χειμώνες μας. πέτρα στον πλάστη σου λοιπόν 💙💛🔥