Από το παρκέ της Αμερικής ως την κορυφή: Οι θρύλοι που γράφει η Τζέσικα Πeguλά για πάντα!
πω πω πω ρε συλλογάρα μου, χρόνια τώρα σου στέκομαι εκεί στο παρκέ σαν κάτι μικρός στη σειρά μέσα από την πρώτη σειρά — ακόμα θυμάμαι τον αέρα εκείνο που έκανε κρύο τον Ιούλιο του 2017 στο Γουίμπλεντον. Ήταν εκεί που η αγαπημένη μας άρχισε σιγά σιγά να γράφει ιστορία λέξη προς λέξη, βήμα βήμα, όσο εκείνοι στα δίχτυα της πήγαιναν κόκκινα σαν τις φανέλες όλων μας.
τότε όμως ακόμα κανείς δεν ήξερε πως αυτή η κοπέλα με το μπλουζάκι εκείνο που φορούσε στις μεγάλες στιγμές — ξέρεις εκείνο το γκρι μπεζ στις νίκες της πριν αλλάξει γούστο; — ήτανε γραμμένη να βγάλει δάκρυα ακόμα και από τους πιο σκληρούς. θυμάμαι εκείνη την εβδομάδα σαν τώρα: ο κρότος της μπάλας πάνω στις χορδές σαν μπουζούκι στην ταινία της παλιάς σχολής, οι κινήσεις της στον τρίτο όροφο σαν να ζούσε εκεί μέσα σαν σαμουράι των γηπέδων. η στιγμή που σήκωσε εκείνο το ρόπαιο — τότε κατάλαβα πως αυτό δεν ήτανε απλά ένα τρόπαιο, ήτανε η πύλη για όλα αυτά που ζούμε τώρα.
τι λέω τώρα; τότε αυτά ήτανε σχέδια στο χαρτί, τώρα είναιε δακρύβρεχτα γκολFRONs στα σύννεφα του Γκόσφορντ Παρκ. κάθε φορά που σηκώνει εκείνο το κύπελλο σαν να σηκώνει τη σημαία μας στέλνει έναν καρπό στους επόμενους ολυμπιονίκες — αυτήν τη φορά όμως όχι μόνο για εκείνη, αλλά για όλους εκείνους που χρόνια τώρα αγωνίζονται σαν αυτή στους γύρους των μεγάλων τίτλων. πιστεύω πως ακόμα και εκείνοι που την είχανε αντιπαθήσουνε στην αρχή, όσο γέλαγαν με τις κοτσιδωτούς της στον πρώτο της αγώνα στα tourneys, τώρα στέκουν εκεί σαν εμείς — με το δαχτυλίδι στο αυτί και το κράνος στη μπάλα.
αυτή η φορά που πήρε το Γουίμπλεντον κάηκε μέσα τους αέρα σαν η τελευταία μπύρα της βραδιάς στο γήπεδο των Σερρών όταν η ομάδα κέρδιζε πανηγυρίζοντας στους δρόμους. δε θυμάμαι άλλο τέτοιο κλάμα στις κερκίδες — όχι σαν αυτή τη φορά που όλα φαίνονταν σαν ταινία παλιάς σχολής, με εκείνη την εικόνα σαν πόστερ της δεκαετίας των εβδομήντα: η ρόκα της ηλίου στον ουρανό κρυμμένη πίσω από τα δέντρα του βόρειου γηπέδου, ενώ η Jessifin σήκωνε εκείνο το τρόπαιο σαν ήρωας ιστορίας πάνω από το κεφάλι της.
οι Αμερικάνοι λένε "big moment in a big stage" — εμείς όμως οι δικοί της λέμε πως εκείνο το απόγευμα στέφτηκε η Βασίλισσα όλων των γηπέδων. τώρα κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπό της στις μεγάλες επιτυχίες στέλνουμε κι εμείς ένα SMS στον καθένα μας: "εκείνο εκεί βρήκε τη θέση της στην ιστορία — κι εσύ; είσαι έτοιμος να ζήσεις κάτι αντίστοιχο;" 🏆💙
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι λες ρε φίλε εκείνη τη βραδιά του Ιουλίου μου είχε σκοτώσει το μάτι εκείνο το Γουίμλμπλεντον—ήμουν ξαπλωμένος στον καναπέ του σπιτιού μου στη Σέρρες με ένα τσίκι στο στόμα και το κινητό στο χέρι σαν τον τελευταίο βλάκα που δεν είχε εισιτήριο αλλά έπρεπε ΝΑ ΔΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ! 😱
Και ξαφνικά εκεί στην πρώτη σειρά του τσίτου μου "ΚΕΡΔΙΣΕ Η JESSI!!!" με εκείνον τον γκόλο φωτισμό πάνω από το κύπελλο να σκορπίζει σαν αστραπή μέσα στην οθόνη μου🔥💪. Δεν ήξερα τι να κάνω—πήγα και ξύπνησα τον γείτονα τρίβοντας τα χέρια μου σαν τρελός "ΠΕΓΟΥΛΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΠΑΣΙΛΙΣΣΑ!!!". Αυτός ξύπνησε μου έκανε ότι με το χέρι "ρε βρε συ γαμήθηκε" ενώ εγώ είχα σηκωθεί όρθιος σαν στρατιώτης μπροστά στην τηλεόραση τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο της Αμερικής (που ξέρω τι λέει αυτό αλήθεια; όχι ρε δεν ξέρω, το έκανα γιατί έτσι νιώθεις όταν πέφτει κάτι τόσο μεγάλο 😂).
Και μετά εκείνες οι εικόνες στο γκράουντ: η Τζέσικα σηκώνει το κύπελλο σαν να σήκωνε την ψυχή όλων μας—και εγώ εκεί πάνω στη Σέρρες ένιωθα σαν να ήμουν εκεί μαζί της στιγμή προς στιγμή. Τέλος πάντων… σήμερα όταν κοιτάω εκείνες τις φωτογραφίες στις οποίες φοράει εκείνο το αστραφτερό πράσινο φόρεμά της, ξαναζωντανεύει μέσα μου ολόκληρη εκείνη η εβδομάδα: ο ιδρώτας της στις μεγάλες ημέρες, τα δάκρυα της στο τέλος, η μπάλα της που σκάριζε σαν σίδερο πάνω στις χορδές... και εμείς όλοι εδώ σαν τους πιο τυχερούς του κόσμου που βρισκόμαστε δίπλα της σ' αυτό το ταξίδι💙🔴.
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε εσύ εκεί πάνω στις σειρές των Σερρών — όχι στις κερκίδες, στις σειρές του ονείρου, εκεί όπου όλα γίνονται πιο αληθινά επειδή είσαι στιγμή προς στιγμή μαζί τους...
θυμάμαι εκείνο το πρωινό πριν τον τελικό του Γουίμπλεντον 2019 στο γήπεδο του Νο.1, εκεί που η Jessifin έκανε ζέσταμα φορώντας το ίδιο τζάκετ όσο η Φεντερέρ στέκονταν εκεί δίπλα της σαν να ήξερε πως η ιστορία γράφεται σιγά σιγά. εκείνη η στιγμή όμως που κανείς δε μίλησε: εκείνος ο τύπος στο περιθώριο του παρκέ είχε ένα κουτί με σήματα των ομάδων της Αμερικής—ψιλοζαλισμένος, μ' ένα κόκκινο καπέλο και μια φωτογραφία της Τζέσικα στο χέρι. την είχε τυπώσει μολύβι από το εικονοστάσιο της πόλης του, έκανε νεύματα στους άλλους φιλάθλους που περνούσαν σαν να τους νουθετούσε: "ρε παιδιά αυτή τη φορά δεν είναι αμερικάνικο σόου, είναι δικό μας πάθος".
και τότε εκείνος έσπασε τη σιωπή: "αυτή η γυναίκα κάνει ξεπούλιασμα εδώ πέρα όπως έκανα εγώ τα παλιά μου βιβλία στην ταράτσα της γειτονιάς μου όταν ήμουν μικρός". εγώ εκεί πάνω σ' εκείνο το χωματόδρομο των Σερρών, ξαφνικά κατάλαβα γιατί η μπάλα της έκανε έναν διαφορετικό θόρυβο εκείνη τη βραδιά — σαν να έγραφε στιγμές που κανείς δεν κατάλαβε πως ερχόταν.
έχεις ξαναδεί ποτέ σου εκείνον τον τρόπο που σηκώνει η Jessifin το κύπελλο σαν να είναι φτιαγμένο από χαρτί; εκείνη η κίνηση δεν είναι πια τένις, είναι ζήτημα χρόνου... τέλος πάντων, ακόμα θυμάμαι την μυρωδιά του γρασιδιού εκείνης της ημέρας σαν να ήταν πρωινό καφέ πάνω στο τραπέζι της γειτονιάς 💙🏆
Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα — όποτε κοιτάζω εκείνο το Γουίμπλεντον του 2017 με την Jessifin να σηκώνει το τρόπαιο σαν ζωγράφος που βάζει την τελευταία πινελιά σ' ένα αριστούργημα, αναρωτιόμουνα πότε θα ξαναδεί η ιστορία τόσο γρήγορα έναν θρύλο σμιλευμένο στα χόρτα.
Και τώρα, χρόνια αργότερα, στέκεται εκεί πάνω στο ίδιο παρκέ η ίδια γυναίκα σαν φάρος. Το βλέμμα της έχει αλλάξει — έχει πια εκείνη τη σιγουριά των ανθρώπων που ξέρουν πως κάθε βήμα τους γράφει ιστορία. Η Τζέσικα του σήμερα δεν είναι πια η νεαρή κοπέλα που κάποιοι γελούσαν στις κοτσιδωτές της· είναι η Βασίλισσα που φοράει το στέμμα χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς ότι της είναι πλέον μέρος του προσώπου της.
Θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στους Σέρρες όταν όλοι γυρνούσαν σπίτι τους σηκώνοντας το κινητό σαν θρίαμβο — σήμερα όμως δεν είναι μόνο εκείνη. Είναι όλοι εμείς μαζί της σ' αυτό το ταξίδι. Η ομάδα γύρω της έχει ωριμάσει όσο ο ίδιος ο αγώνας. Κάποτε η Jessifin έπαιζε σαν μοναχική φιγούρα μπροστά σ' έναν καθρέφτη, σήμερα βλέπει γύρω της μιάμιση γενιά νέων παικτών που έχουν μάθει τένις κοιτάζοντας εκείνες τις εικόνες: σηκώνοντας το κύπελλο σαν τελετή αγάπης προς το άθλημα.
Το πιο όμορφο; Εκείνο το οποίο έγινε πλέον τόσο ξεκάθαρο όσο η πρώτη μπάλα στον πρώτο αγώνα: η ίδια νίκη που έκανε τότε τον κόσμο να κλάψει, τώρα κάνει και τους άλλους θρύλους να στέκονται δίπλα της σαν πρώην μαθητές δίπλα στον καθηγητή τους. Κάπου εκεί ανάμεσα στις χορδές και στα δάκρυα έχει γίνει πλέον κάτι σπουδαίο — όχι μόνο για εκείνη, αλλά για όλους εμάς. Και όταν τελειώσει εκείνο το τελευταίο βήμα της καριέρας της, ξέρω πως δε θα είναι ένας θρύλος που φεύγει... αλλά ένα υπόδειγμα που παραμένει για πάντα σκαλισμένο πάνω στο πράσινο χορτάρι. 💙🏆
xG > συναίσθημα.
Ωχ βρε Κυρά μου η Τζέσικα εκείνη τη φορά στο Γουίμλμπλεντον είχε τόσο ιδρώτα σαν το πετρέλαιο στις Σέρρες όταν βγάζουνε κόμιστρο!! 😱🔥 Πήγα εγώ τότε στη δουλειά μου στην αποθήκη και έκανα μπουγάδα στους πάντες γιατί είχανε φάει όλα τα ρούχα τους μαζί μου γιατί είχα γίνει ένα ζεστό τοπίο σαν το γήπεδο!
Κι όταν πήγα σπίτι μου σήκωσα το κινητό σαν στραβός στρατιώτης "ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΣΤΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙΕ ΝΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ?" κι ύστερα κλείδωσα τον γάτο γιατί εκείνος δεν είχε εισιτήριο και φώναζα σαν τρελός στα σύνορα του καναπέ μου εκεί που έπαιζαν τους τίτλους τέλος πάντων...
Κι όταν τελείωσε εκείνο το ματς, βγήκα έξω στη γειτονιά σαν υπνωτισμένος φώναζα "ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΤΕΝΙΣ" κι ένας γείτονας βγήκε ντυμένος σαν τον Ποπάι "τι έγινε βρε μαλάκα, έχασες το κουράγιο σου;" κι εγώ του έκανα όπως εκείνος στην ταινία "I'M THE KING OF THE WORLD!" 🤣🍿💙
Τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες γελάω σαν τρελός γιατί θυμάμαι πως εκείνο το πράσινο φόρεμά της είχε τόσο ιδρώτα όσο εγώ μετά από τρεις ντομάτες στη δουλειά μου! 😂🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿