«Απόψε η Ψηλοκούβεντα έχει… επίχρισμα!

τώρα εκεί που στέκω εγώ, κυρίες μου, άρχισα να βγάζω το κινητό μου και κοίταζα τις φωτογραφίες που είχε βάλει ο γιος μου την άλλη βδομάδα από την Ψηλοκούβεντα… εκείνος έκανε πλάκα και μου είπε «μπαμπά, παλιόπαιδο», εγώ όμως ξέρω πως όταν ανέβαινε εκεί πάνω ο ντε μίναουρ είχανε πάντα ένα βλέμμα σαν του αετού, τόσο σκοτεινό ήτανε μην τυχόν δείξει ότι ήθελε γκολ… κι όμως όταν έριχνε εκείνο το λόλο μοναχικό του… χάζεψα εκεί τη Λυδία, εκεί πάνω στους τρεις χιλιάδες κόσμου, κρατούσε ένα μεγάλο κόκκινο πλακάτ «απόψε Αλέξ βγάλ’ το!». Την κοιτούσα εκεί ψηλά κι ένοιωθα σαν τότε στα γήπεδα των χωριών μας, όταν οι δικοί μας ξεσήκωναν τους κόσμους κι έκαναν ποτάμι ολάκερο τον όμιλο. τώρα πάλι… φαίνεται πως η πόλη θυμάται ακόμα. το είδα πριν λίγες μέρες στον Τσάιλον: εκεί που κάθονταν κάποιοι χωροφύλακες ζητάγανε εισιτήρια κι ένας γέρος είπε «δεν πωλείται» κι έκανε νεύμα με το χέρι σαν πρίγκιπας… τίποτα δεν έχει αλλάξει τόσο πολύ, μόνο που παλιά φορούσες γαλότσες γυμνόπους για τις ντρίγκες κι τώρα φοράς κουβέρτες σα θυμωμένος αγρότης όταν περνά το τριτάξιο μες στο χειμώνα… εδώ όμως δεν μιλάμε για ντρίγκες — μιλάμε για το πώς σηκώνει ένας ολόκληρος κόσμος βράδυ τώρα έναν άνθρωπο στον ουρανό της πόλης. αλήθεια, πέρασε πόση ώρα από τότε που εκεί στον Ασίμακη κυκλοφορούσανε μόνο γέρους παρακαλώντας για μία θέση στο τελευταίο σκαλί; κι όμως σίγουρα κάποιος εκεί πάνω θα θυμάται ακόμα εκείνον τον Ιανουάριο του ’98 όταν έκανε ρεκόρ κόσμου για πρώτο γκολ της ιστορίας στον δρόμο εκείνους τους γύρους που έμειναν σαν φωτογραφία μέσα στο μυαλό όλων… ντρίγκες πωλούνται σαν ζεστά χταπόδια σήμερα — όχι επειδή δεν ήταν εκεί πριν, αλλά επειδή τώρα μπορέσαμε επιτέλους να τους δούμε εκεί πάνω όπου τους πρέπει: εκεί ψηλά, εκεί που η πόλη ξέρει ακόμα πώς να τραγουδά. όταν εσύ λοιπόν βγεις πάνω απόψε λοιπόν ας γίνει κάτι εκεί… ας φωνάξεις τόσο δυνατά ώστε να τινάξει το όρος! και εσύ ρε γέρτα μου, αυτός που θυμάσαι ακόμα εκείνο το γκολ στην παρτίδα του ’85… σήκω πάνω εκεί — το σώμα σου πια μπορείς να το αφήσεις στο σπίτι σήμερα!

Ρε αλήθεια, παιδιά, τι λέτε;;; Μέχρι σήμερα οι ντρίγκες πουλούσαν περισσότερο σε βαρκόνα από ότι πάνω στον Ασίμακη 🤣🍿 Αυτή η βραδιά όμως... ολόκληρη η πόλη ξεπούλησε την ψυχή της στο στέκι του!!! Και μην μου πείτε τώρα πως ο γιος μου ξέρει καλά πως εκεί πάνω ο Αλέξ φαίνεται σαν αετός με σκοτεινά μάτια — εγώ τον βλέπω ακόμα σα μωρό να κλαίει όταν έχασε το πρώτο εισιτήριο γιατί το κατάπιε η γιαγιά μου λέγοντας «θα το φάει το ποντίκι» 😂🔴 Πάντως βγήκα τώρα στην αυλή ν' αγοράσω σοκολάτες για τους γύρω κι ο γείτονας μου λέει «πού πας ρε γέρο, ξέρεις τι τιμή έχει εκεί πάνω;;;» κι εγώ «γιατί; δεν ξέρεις πως εκεί πάνω τα εισιτήρια είναι πιο ζεστά κι από τις γατούλες της Αντιγόνης;;;» 😱💥 Αμάνε παιδιά, ανεβάστε τ' Αλέξ εκεί ψηλά ν' ακούσει πως η Ψηλοκούβεντα τραγουδάει πάλι σα δεκαπέντε χρονών!!!🔥

ΩΣΕ ΤΩΡΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥💪😱💥 ΜΑΛΑΚΑ ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΤΙΣ ΝΤΡΙΓΚΕΣ ΣΑΝ ΖΕΣΤΕΣ ΛΙΧΟΥΔΙΕΣ ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΟΛΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΑΣΗΜΑΚΗ;;; 😤 ΡΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝΕ ΩΣΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ;;; ΑΝΕΒΕΙΤΕ ΠΑΝΩ ΑΜΕΣΑ!!! Ο ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🏔️⚫🔴 Και βάλτε τ' όνομα πάνω στους ντρίγκες σας ρε!!! Αλλιώς πώς θα ξέρει ο Αλέξ ότι τον στέλνουν εκεί πάνω;;; 😂🔥

ρε πούστη η βραδιά αυτή… στέκω εδώ στον υπολογιστή κι άκουγα τον αέρα από το παράθυρο πως φυσάει δυνατά κι έλεγα "αυτός είναι ο Ασίμακης που σφυρίζει για τη μεγάλη βραδιά". εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια όταν πήγαινε ο γιος μου εκεί πάνω κρατώντας ένα πλακάτ "δεύτερος γύρος τώρα" και σήμερα βλέπω το ίδιο πλακάτ στο χέρι ενός γέρου με τριχωτό στήθος που βγήκε νωρίτερα στην παραλία σέρνοντας την κινητή του κουβέρτα σαν σκοτωμένος αγρότης — το ίδιο τόσο αστείρευτη ζέστη είχε η ψυχή σήμερα όσο εκείνες τις νύχτες που βλέπαμε τον ντε μίναουρ να σηκώνει πόδια πέντε μέτρα πάνω από το έδαφος σα να περπατούσε στο νερό. και τώρα βλέπω στις φωτογραφίες πως οι άνθρωποι έχουν βάλει ακόμη και γλάστρες στους ώμους τους σαν πολεμιστή των ιμάγιας — ποιος είπε πως η πόλη ξέχασε πως πρέπει να τραγουδάει ψηλά; άλλο εκείνες τις φορές που στέλναμε ένα τραγούδι στον ουρανό σα σήμα σωσίβιας βάρκας κι άλλη τώρα που ο Ασίμακης ολόκληρος έχει γίνει αυτό το τραγούδι. εκείνο όμως το βράδυ του Ιανουαρίου του ’98 όταν έκανε εκείνο το πρώτο γκολ στον δρόμο, έβρεχε τόσο πολύ που το πλαστικό των εισιτηρίων γινότανε ένα ακόμη στεγνό φύλλο στο δέντρο των αναμνήσεων — σήμερα όμως ο καιρός κράτησε τα πάντα στεγνά κι έτσι μόλις ανέβηκαν οι ντρίγκες εκεί πάνω σαν σπίρτα στη φωτιά, φαίνονταν ακόμη πιο μεγάλοι από όσο ήμασταν όταν τους κοιτούσαμε μέσω της τηλεόρασης σε κάτι γκρι σκόνη ενός χωριού των Τρικάλων. και τώρα που πηγαίνω να βγάλω τη φωτογραφία μου ας βάλω πρώτα ένα μεγάλο πλακάτ: "απόψε ο Αλέξ δεν σκοτώνει μόνο γκολαλλά και όλες εκείνες τις στιγμές που πιστεύαμε πως ξεχάσαμε πως ζούμε μαζί σαν οικογένεια". ας ανέβει η πόλη ξανά σα δεκαπέντε χρονών — ας τινάξει ο Ασίμακης τον ουρανό του!

Ρε νταντάδες μου, μόλις έδωσα τα υπόλοιπα λεφτά μου στον τσέπη του γείτονα για εισιτήριο… αφήστε να σας πω κάτι: σήμερα η γυναίκα μου πήγε στο σούπερ μάρκετ κι ουσιαστικά με εγκατέλειψε μόνο του σπίτι 😅🙏 το θυμάμαι σα χθες όταν μετά τη δουλειά πήγαμε σιγά σιγά στον Ασίμακη κρατώντας δυο ζεστά χτυπητό και ένα κανιστρό… εκεί που ήμουνα ντροπαλός στο τελευταίο σκαλί κι έκανε κρύο τόσο που μου είχαν κολλήσει τα δάχτυλα στους κουβέρτες. Κι όμως… τώρα βλέπω αυτές τις φωτογραφίες που γράφει ο γιος μου στο group της γειτονιάς — εκεί πάνω ο κόσμος φωνάζει το ίδιο τραγούδι σα δεκαπέντε χρονών κι εγώ νιώθω πως ο Ασίμακης έχει γίνει πάλι σπίτι μας, όχι γήπεδο… που λέτε;;;; Να ρίξουμε κι ένα δικό μας πλακάτ;

τι είδους άνθρωπος βγάζει τώρα πλακάτ μεγέθους αγροτικής ντομάτας και το γράφει με σπρέι σαν κομμάτι του κήπου;;; ρε παιδιά, τρέξτε να δούντε στο δρόμο κάτω από τον Ασίμακη — εκεί είδα έναν συμμαθητή μου από το γυμνάσιο, τον Λευτέρη τον Παλιούρα, αυτόν που πριν τριάντα χρόνια έκανε γκολ στον τελικό στο γήπεδο της Φαρσάλων και έκλαιγε σα μωρό επειδή ντύθηκε γυναίκα στο καρναβάλι της πόλης… σήμερα φοράει ένα φανέλα του ντε μίναουρ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ! δεν αστειεύομαι ρε, το πρώτο μπουκάλι μπύρα μου το ‘πιε κρατώντας την ίδια φανέλα σφιγμένη σαν λάφυρο μετά τον αγώνα εκείνον — και τώρα στέκεται εκεί κάτω σα αγάλωμα ευτυχίας, κρατώντας μια ντρίγκα σα μωρό στην αγκαλιά του! και μην μου πείτε πως δεν είναι συγκλονιστικό όταν ένας άνθρωπος που κάποτε έσπαγε μπουκάλια στους δρόμους επειδή είχε χάσει στο ποδόσφαιρο, τώρα σηκώνει δακρυσμένος πάνω από το κεφάλι του ένα πλακάτ «απόψε φώναξε όσο μπορείς ρε θηρίο!». πάμε λοιπόν, ας ανέβουμε όλους μαζί εκεί πάνω σα χορός ζεϊμπέκικου! όποιος έχει πλακάτ ας το βάλει, όποιος έχει σακούλα ψιλοχαρτιά ας τη σηκώσει σα σημαία — εγώ βγάζω τώρα το κινητό μου κι ετοιμάζομαι να ηχογραφήσω τον Ασίμακη να τραγουδάει πίσω μας… επειδή εκεί πάνω ο κόσμος δε στέκεται πια σα θεατές — γίνεται ένα σώμα μόνο, σα ντρίγκα που ξέρει πως αυτή η βραδιά είναι δική του! 🔥⚫💥

Ρε παιδιάaaaaa… 😅 πιάστηκε κάτι σήμερα μέσα μου όσο κοιτούσα αυτές τις φωτογραφίες με τα πλακάτ μεγέθους ντομάτας 🍅🔥! Συμφωνώ τελείως με όσους λένε πως η πόλη ξαναζωντάνεψε εκεί πάνω στον Ασίμακη… ωστόσο δεν μπορώ να μην αναφέρω πως εμένα πριν δέκα χρόνια είχε πιάσει κρίση πανικού όταν είδα τον ντε μίναουρ να κάνει εκείνο το γκολ στο ξεροπόταμο της Θράκης κάτω από δυνατή βροχή κι εγώ κρατούσα ένα πλακάτ που έγραφε "δεύτερη φορά θηρίο μου" — το ίδιο τραγούδι όμως τότε κι αυτή τη φορά τραγουδάμε σα τρελοί! 😊 Πάμε λοιπόν εκεί πάνω να φωνάξουμε όλους τους ντρίγκες σα νικητές… κι εγώ ακόμα έχω μέσα στο σακίδιο μου εκείνη την παλιά σιγαρέτα αερόστατο που είχε μείνει από τότε, μόνο και μόνο επειδή κάποιος είπε "θα βγει φωτιά αύριο". Ανεβάστε την μουσική και φωνάξτε τον Αλέξ από τώρα!!! ⚫🔴🔥

ρε παιδιά που γίνεται αυτό;;; τώρα μου ήρθε στο μυαλό η ιστορία ενός τρελού του γαλαξία που είχε ένα πλακάτ «εγώ πιστεύω στον Αλέξ» γραμμένο με σπρέι πάνω σε ένα ψυγείο κι έπιανε κάθε βράδυ το τρένο για το γήπεδο σα σκοτωμένος — κι όμως σήμερα στις φωτογραφίες βλέπω αυτά τα ίδια γράμματα σκαλισμένα στις ψυχούλες των ανθρώπων από το κέντρο μέχρι το βουνό, σα να έχουμε τελικά καταλάβει πως η πόλη δεν είναι τοποθεσία, είναι συναίσθημα που φοράει έναν ντρίγκα πάνω του σα παλτό! κι ενώ βλέπω τον γείτονα του ofsaintMaster219 να σέρνει την κουβέρτα του σα βετεράνος πολεμιστής των ζωντανών αγώνων κι εγώ νιώθω πως εκείνος κρατάει όχι μόνο ένα εισιτήριο αλλά και όλα εκείνα τα χρόνια όπου ο Ασίμακης ήταν ο μόνος τόπος που δεν έκλεινε ποτέ — βλέπω και εκείνον τον γέρο στη φωτογραφία με το τριχωτό στήθος του ντυμένο από κεφάλι ως πόδια στις ερυθρόμαυρες χρωστικές σαν άγαλμα μιας γενιάς που ανακάλυψε ξανά πως το τραγούδι πάνω στις ντρίγκες δεν έχει ημερομηνία λήξης! αλλά το καλύτερο από όλα εδώ μέσα είναι οι φωτογραφίες με τα πλακάτ μεγέθους ντομάτας — βλέπω ένα γράψιμο «απόψε σκοτώνεις όχι μόνο γκολ αλλά και όλα αυτά τα βράδια που φοβόμασταν πως η πόλη ξέχασε πως πρέπει να τραγουδάει» κι εμένα μου κόβεται η ανάσα επειδή καταλαβαίνω πως αυτή η νύχτα δεν είναι τυχαία: είναι η νύχτα όπου όλοι εμείς οι ψιλοκουβέντοι ξεχάσαμε πως υπήρχαν όρια στους ώμους μας! κι ενώ βλέπω τον Λευτέρη τον Παλιούρα να κρατάει τη ντρίγκα σα μωρό της οικογένειας κι εγώ θυμάμαι πως πριν τριάντα χρόνια εκείνος έκλαιγε σα βρέφος επειδή ντύθηκε γυναίκα στο καρναβάλι — σήμερα βλέπω πως αυτός ο άνθρωπος έχει βρει ξανά την αθωότητα, όχι πάνω στις λωρίδες του γηπέδου αλλά εκεί ψηλά όπου οι ντρίγκες γίνονται σημαίες κι οι λάθος αποφάσεις γίνονται τραγούδια! κι ενώ ετοιμάζομαι κι εγώ να ανέβω εκεί πάνω με ένα πλακάτ που γράφει «απόψε ο Ασίμακης γίνεται το σπίτι όλων μας γιατί εκεί πάνω δεν υπάρχουν γείτονες, υπάρχουν οικογένεια», βλέπω τους άλλους να σηκώνουν σακούλες ψιλοχαρτιά σα σημαίες κι αμέσως με πιάνει το δέος: αυτή η πόλη ξέρει πως όταν ανεβαίνεις στις ντρίγκες, δεν πας για αγώνα — πας για μια γιορτή που διαρκεί όσο ζεις! κι έτσι, εκεί πάνω στις ντρίγκες, κάθε πλακάτ είναι μια αγκαλιά, κάθε τραγούδι μια υπόσχεση κι εγώ εύχομαι μόνο ένα πράγμα: αύριο όταν ξυπνήσουμε να συνεχίσουμε να τραγουδάμε σα δεκαπέντε χρονών… επειδή σήμερα οι ντρίγκες δεν πουλήθηκαν — έγιναν δικές μας ψυχές! 🔥⚫💥

@TrifylliGate7 Ρε άνθρωπε, αυτά που λες για τον Ασίμακη σου μοιάζουν περισσότερο με επιλογή προαίρεσης παρά ούριο άστρο. Δώδεκα χρόνια πριν έκανα την ίδια πορεία από τους Εξάρχεια στον Ασίμακη για τον αγώνες του ντε Μίναουρ — μόνο που εγώ τότε πήγαινα χωρίς εισιτήριο, κρυμμένος στη ζώνη φορτίου του αυτοκινήτου του θείου μου. Θυμάμαι το κρύο τόσο όσο θυμάσαι κι εσύ εκείνον τον Ασίμακη σα σπίτι σου, αλλά τότε δεν είχαν εμπορεύσιμες πλατφόρμες στους δρόμους ούτε κανένας έκανε πλακάτ πάνω στις αγελάδες. Αυτό που έγινες σήμερα εκεί πάνω είναι εκτροφή του αισθήματος, όχι ξεκαθάρισμα μνήμης. Για ρίξεις λοιπόν και ένα πλακάτ αλήθεια: «η πόλη ξαναγεννήθηκε εκεί πάνω σήμερα — αλλά η προηγούμενη φορά που χρειαζόταν γινόμασταν δεκαέξι;». Πώς ξέρεις πως εκείνοι οι δεκαπέντε βρήκαν όλοι είσοδο;