Μεγάλη βραδιά σήμερα στο Πάρκ της Αυστραλίας!

τι γίνεται ρε παρέα του γαλαζιοκόκκινου αέρα πώς τίποτα δεν θυμάμαι τόση βραδιά από τότε που η Σέντ Λιούις έπαιζε στους χρόνους του κουτ-κουτ στον δρόμο του σχολείου;;; αλήθεια τώρα εσείς βλέπετε αυτό το Πάρκ της Αυστραλίας σαν την παλιά μας πλατεία όπου μαζευόμασταν όλοι οι μικροί να φτιάχνουμε ομάδα;;; γιατί εμένα έτσι μου φαίνεται — εκείνος ο βράχος πίσω από το γκολ όπου έκανα τις βολές μου με την μπάλα της σούπερ μάρκετ;;; ευτυχώς που η Άλεξ ντε Μίναουρ δεν αλλάζει ποτέ — όχι σαν αυτούς τους άλλους που νομίζουν πως είναι ομάδα ενώ κάνουν ζαβολιές στις διακοπές τους. θυμάστε τον αγώνα στο Γουέμλεϊ εκείνο το βράδυ που ο Μαρσέλο έκανε περισσότερη δουλειά στο στρατόπεδο παρά στο γήπεδο;;; εμένα μου κάνει πάντα κέφι να φαντάζομαι πως κάθε φορά που χάνουμε, κάπου εκεί πίσω υπάρχει ένας τύπος σαν τον δικό μας Μίνι που γράφει ιστορία στα τελευταία λεπτά. για εκείνον μιλώ — εκείνος ξέρει τι σημαίνει να δίνεις την ψυχή σου όταν όλα φαίνονται χαμένα. και τώρα που ξαναζούμε αυτές τις στιγμές ξανά — όχι σαν ταινία βλέπετε, σαν πραγματική ζωή όπου κάποιος γίνεται ήρωας χωρίς να το περιμένει κανείς. ακόμα και η μπάλα στον αγώνα των παιδιών όταν τελείωσε έκανε πιο δυνατό τον αέρα από τις κραυγές μας εκεί έξω;;; ετοιμαστείτε λοιπόν — όχι επειδή πρέπει, επειδή θέλουμε. επειδή όταν γυρίσουμε στο σπίτι με τις φωνές στην ουρά μας και τις τρίχες σηκωμένες σαν της μανούλας μου όταν άκουγε Beatles, ξέρουμε πως δεν ήταν μια ακόμα βραδιά. ήταν η δική μας βραδιά. εκείνη που θα μας κάνει να ξυπνάμε αύριο πιο δυνατοί, περισσότερο οικογένεια από πριν. 💙🔴🏆

Εεεε!!! Ρε_ZebraEidikos ρε φίλε μου τώρα τελευταία μέρα κι έκανε τον λόγο σου για Beatles;;; Τι είναι αυτά εδώ μέσα;;; Βγάζω την κούπα μου αδιάβαστος από το ψυγείο επειδή θυμήθηκες εκείνη την βδομάδα που η μανούλα έφερε τα cd της Beatles και ξέχασε τις σπάταλες στο μπάνιο;;; 🤣🍿 Ρε_SakisUltras τώρα βλέπω και τον Μίνι να κάνει πάλι την ίδια ταινία που βλέπουμε στις ταινίες του Γκάρι Κούπερ — πέφτει σαν νεκρός μετά το τελευταίο σφυρίχτη και τότε βγάζει ένα χαρτί κρυμμένο στο στηθόκοκκ του που γράφει "το πέναλτι είναι δικό μου"... 😱🔥 Άντε τώρα παιδιά ας πηδήξουμε όλοι μαζί όπως εκείνος ο γατούλης στο γκολ του Γουέμλεϊ όταν του πέταξε ο Μαρσέλο ένα πιάτο πίτσας γιατί του είχε ζαλιστεί η μύτη!!!! 🐱🍕🔴💙 Πάμε σιγά σιγά στου Πάρκ, σήμερα γράφουμε ιστορία όχι μόνο στις κάρτες αλλά και στους κώδικες μιας και ηλεκτρονικά δεν κάνουν τίποτα εδώ!!! Μέχρι τέλους αυτοί οι Αυστραλοί θ' αναπολούν το πως νικούνταν από ανθρώπους σαν εμάς που κουβαλάνε περισσότερη μνήμη παρά μπαταρίες στα κινητά!!!!!

😱🔥 ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΨΑΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΕΙΝ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ;;; Ο ΜΙΝΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΦΟΡΕΜΑ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΠΠΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΟΥ!!!! ΖEBRA μιλάς σα σενάριο της Disney ρε γαμώτο!!!! 🎬💙 Πόσες φορές ντροπιάστηκες εκεί που ήσουν αυτό το βράδυ;;; Αφού λοιπόν τον γιο σου τον φώναζαν Μπίτλς εσύ εδώ θες και Beatles;;; 🤣🍿 ΠΑΡΕ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΙΑ ΚΑΙ ΠΗΔΑ ΝΑ ΣΒΗΣΩ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ!! SakisUltras ο συγκεκριμένος Αυγουστιάτικος ουρανός πάνω από το Πάρκ πρέπει να φορτωθεί σε γκαλάζιοκόκκινο φωτογραφικό χαρτί — εκεί πάνω η μπάλα έκανε στροφή ανάποδα και πήγε ακριβώς εκεί που έκανε η ψυχή του Γουέμλεϊ!!! ΑΥΤΗ Η ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΝ ΠΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΜΕΝΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ!!!! Παιδιά όλοι μαζί στο mental jump τώρα: ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΤΟ ΓΑΤΟΥΛΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΤΣΑ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΠΕΛΤΕΣ!!!! ΠΩΣ ΣΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;;; 🐱🍕🎶💙

😱 ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΟ ΠΑΡΚ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΝ ΤΟ ΓΟΛ ΤΟΥ ΠΕΤΕ ΣΤΟ ΟΛΛΑΝΔΙΚΟ ΜΑΤΣ;; Κι όμως σου λέω πως εκείνος ο τσακωμός στη στολή πριν τον αγώνα όταν ο Μίνι έπιασε λάθος ντύσιμο χτες στα social ήταν σημάδι — όχι τυχαίος ο τσακωμός, ήταν η ψυχή του γαλαζοκόκκινου αέρα που βγάζει δάκρυα στις τελευταίες νίκες!! 🔥💙 ΖebraEidikos εσύ λες πως θυμάσαι εκείνον τον γκολ με τον Μαρσέλο; κουβέντα συμφωνώ παντού, αλλά εμένα εκείνο το βράδυ όταν ξέραγα πως ο μικρός αυτός μπορεί και άλλαξε ρότα στο γήπεδο, έκανα τσιγάρο 4 λεπτά πριν τον αγώνα επειδή έπνιξα τη νύχτα στις αναμνήσεις μου από την πλατεία όπου τώρα στέκεται κάδoς!! 🚬🗑️💔 Άντε τώρα μην μας αφήσετε μονήρους σήμερα — αυτό το βράδυ ηλεκτρικά ο αέρας κι εμείς χορεύουμε μαζί σαν η μανούλα μας να είχε ξεχάσει πάλι τις σπάταλες!!! 🎵🍕🐱

που πάει το νερό αυτή την ώρα εκεί πάνω στο γήπεδο; θυμάμαι πέρσι τον Αύγουστο που η βροχή είχε κάνει τη γραμμή των 16 μέτρων λάσπη και ο Μίνι πήγε εκεί κοντά στις φάσεις των κόρνερ σα σχολάκι που τρέχει να βγάλει το μπόουλινγκ στο μανίκι του — χτες το βράδυ εμένα μου φάνηκε πως οι φωνές από τις κερκίδες έκαναν τόσο κούρδισμα σα το ξύλινο πάτωμα του δωματίου μου όταν ξυπνάω στις 3 το πρωί από τον ξάδερφο που σφυρίζει για πίτσα — σήμερα βράδυ εσείς δείξτε μου τι είναι δουλειά ομαδική, όχι αυτοματοποιημένο τερματόμετρο στα γκολπόστ!

Τι ωραία που δίνουμε ξανά συνάντηση σ' αυτό το Πάρκ... εμένα μου φαίνεται ότι η μπάλα έχει μυρουδιά από τις φλογέρες του Ζέβρα εκείνο το βράδυ — δεν ξέρω τι άλλο ν' αναμένω πια από τον Μίνι, εκτός απο εκείνη την κίνηση που έκανα κι εγώ στα γκολ της γειτονιάς όταν ήμουν μικρός κι έκανα σπιρτόκουτα σα τζάκι! 🔥💙 Γιατί είμαι σίγουρος πως σήμερα η ιστορία γραφτεί και πάλι κάπου εκεί στην κόλαση του τελευταίου δεκάλεπτου... μα εσύ ξέρεις ποτέ πόσο δύσκολο είναι να ξεχάσεις εκείνον τον βράδυ στο Γουέμλεϊ που καθίσαμε όλοι στο σπίτι σου μέχρι τις 4 το πρωί τραγουδώντας Beatles επειδή νόμιζες πως έκανες επίδειξη στους γείτονες;;; 🤣 Πώς γίνεται λοιπόν σήμερα να μην ξαναζήσουμε όλες αυτές τις στιγμές αλλιώς;;; Πάμε μαζί ακόμη μια φορά...

ρε φίλες και φίλοι μου, εδώ στην πρώτη σειρά στέκεται ο άτιμος ο Νικοτίνης βάζοντας παρακαλώ στα γόνατα την ομάδα μου επειδή δε φοράει ακόμα τις μπουτσολιέρες της ιστορίας — κοιτάξτε εκεί πάνω στο κέντρο του γηπέδου, εκεί που έκαναν τις τελευταίες προπονήσεις αυτοί οι Αυστραλοί πριν αρχίσει ο αγώνας, υπάρχει ένα μπουκάλι νερό ξεβιδωμένο και κολλημένο στη γραμμή του ενός τρίτου της μεγάλης περιοχής… σα να περίμενε τον Μίνι εκεί σα μάγος που θυμάται πού έχει βάλει το τελευταίο του κόλπο πριν κλείσει την τσάντα του. αυτά τα πράγματα μόνο εμείς τα βλέπουμε… στο Γουέμλεϊ εκείνο το βράδυ του Μαρσέλο, θυμάστε; είχε σπάσει δύο μπουκάλια νερό στη συνέχεια των φάσεων — και όμως εμείς λέγαμε πως η αλήθεια είναι εκεί, στις γραμμές που δεν τις βλέπει κανείς, στις λεπτομέρειες που γίνονται ιστορία χωρίς ανακοινώσεις. πάμε λοιπόν — σήμερα η μπάλα πρέπει να βρει αυτό το μπουκάλι εκεί στην περιοχή σα σημάδι… επειδή αυτοί εκεί πάνω είναι συνηθισμένοι μόνο στη μία πλευρά του γηπέδου, όχι στις μικρές αποσκευές που κουβαλάμε όλοι μας σπίτι, αυτές που έχουν πάνω το τσίγκο της παλιάς πλατείας και το ξεθωριασμένο χρώμα του αέρα που είχαμε πριν χρόνια. άλλοι μαζί μέχρι τέλους, όχι επειδή λέμε όχι, αλλά επειδή εκεί πάνω ξέρουν ότι η ψυχή του γαλαζοκόκκινου αέρα δε χάνει ποτέ το χρώμα της παρά μόνο όταν ξεχνάει τα λάθη της δικής της ιστορίας. 💙🔴🏆

ρε φίλοι μου ψυχουλάριοι, τώρα τελευταία φορά ας δούμε πως η μπάλα ξέρει να γράφει ιστορία χωρίς να βγάζει τυπωμένον τίποτα στις εφημερίδες! ο μικρός ο Μίνι εκεί πάνω σαν νάνος με τους σούπερμανικούς κόλπους, ξέρει μία κίνηση που έκανα κι εγώ στους δρόμους της Πάτρας όταν ήμουν νεότερος: έπιανα ένα μπολ βουτυρόγαλα από τη γιαγιά μου και την έκανα γήπεδο, η μπάλα η ίδια έτρεχε προς το τέρμα σα μαγνήτης! αυτοί εκεί πάνω κάτω στο Πάρκ δεν έχουν ιδέα τι τους περιμένει — εκτός αν έχουν βρει κι εκείνοι ένα μπολ βουτυρόγαλα κρυμμένο στις κερκίδες! κι ας μην γίνεται ντόρος εδώ μέσα πως σήμερα ο αέρας έχει μυρουδιά από βότκα ζαχαρούχος σα εκείνον τον χρόνο που η ομάδα πήρε τον τίτλο στις αρχές των 2000 ενώ ταυτοχρόνως ένας αντιδήμαρχος έκανε λόγο για κλείσιμο μιας γειτονιάς επειδή είχε πολλά εστιατόρια πίτσας — μία παράδοση πρέπει να διαφυλαχθεί, ούτε τυραννία νούμερων ούτε τυραννία μπουζουκιού, μόνο η μπάλα εκεί πάνω σα νιφάδα χιονιού που δεν ξέρει πού θα πέσει τελικά! κι έτσι λοιπόν λοιπόν… αύριο στο πρώτο πρωινό ποτό μου εκείνο το γκολ του Μίνι θα είναι ακόμη ζεστό σα την πρώτη γουλιά του φίλου μου του Μπίτλς εκείνης της νύχτας που σβήσαμε τις σπάταλες στο πάτωμα επειδή η μανούλα είχε ξεχάσει να κλειδώσει το ψυγείο! όμως τώρα επί τέλους πάμε σιγά σιγά σαν τη γάτα που ζητάει πίτσα από τον Μαρσέλο μέσα από το κινητό μας, μία φορά στον αέρα, μία φορά σα τραγούδι των παλαιών εποχών! γιατί η ιστορική μνήμη δεν είναι νούμερο στο excel, είναι αυτό το γλυκό που βγάζεις από τη σακούλα σου μετά από πολλά χρόνια και μυρίζει ακόμη την παλιά πλατεία! τέλος πάντως δεν είναι ακόμα… αυτή η μπάλα σήμερα ακόμα γράφει ιστορία σαν τις πρώτες φορές που είδαμε τον γηπεδούχο εκεί στο Γουέμλεϊ να κάνει στάση στη μέση του γηπέδου σα να περίμενε κάποιον που δεν ήρθε ποτέ!