Ρίχνουμε μια ματιά στον ρόλο του δε Μίναουρ ως την επόμενη μεγάλη ιστορία της ομάδας μας

τι δουλειά κάνουνε αυτοί οι δημοσιογράφοι βρε παιδιά;; μιάμιση ώρα πριν το ματς εγώ τους βλέπω ζουμί στις στήλες τους και μόνο δυο λόγια για τον Γκούσταβ, σα να μην ήξεραν καν πως ο μάγκας έπεσε σαν μετεωρίτης εδώ στην πόρτα της ομάδας! ενώ εκείνος σηκώνεται το πρωί σαν ρουτίνα, τρώει το γεύμα του, βγαίνει στη γηπεδούλα στις οχτώ, λέγοντας ατάκες στους περιοδικούς σα έναν φυσιολογικό άνθρωπο — και ξαφνικά γίνεται ξεφτέρια επειδή ξέρει να κλωτσάει την μπάλα σωστά;;; ξέρετε τι έκανα εγώ σήμερα το πρωί;; πήγα στο ψιλικατζίδικο του Σταύρου στον Βόλο και συζήτησα μισή ώρα με την κυρά Μαρία για τον Γκούσταβ! εκείνη τον είχε δει την πρώτη βδομάδα σα γουρούνι θυμώνει όταν το σκάει το κλήρο στο νούμερο 4... εγώ όμως εκεί που τον είδα πρώτη φορά τον άλλαξα όλα — μετά βγήκε μετά από δύο χρόνια αναμονής σαν λέιζερ στους επόμενους αγώνες. εκεί που οι άλλοι τον αποκαλούσαν "πρόσκαιρο φαινόμενο", εγώ τους είπα πως φτιάχτηκε σα κεραυνός στις 90 λεπτά. τώρα πια που του έχει μπει η δουλειά του στο μυαλό, περιμένει και τους άλλους να συντονιστούν σαν μια οικογένεια — λες και έχουμε πάλι εκείνον τον εμφύλιο στιλ φετινό χειμώνα. κι όταν βλέπω τον Γιωργάκη εκεί που χάνεται στις δυο μπάλες στην περιοχή, σα να μην έχει μάθει ποτέ πως πρέπει να τρέχει — τότε μου θυμίζει κι εμένα τις φορές που βρισκόμουνα στο γήπεδο της Νέας Ιωνίας σα τρίτος αριθμός επειδή ο παππούς μου δεν είχε λεφτά για εισιτήριο! εκείνος όμως έχει κάτι στη φλέβα του, σα να ξέρει πως πρέπει να γίνει ο πρώτος σπρίντ στο τελευταίο γύρο. δεν είναι κάποιος άλλος Γκούσταβ εκεί έξω αυτή τη στιγμή — είναι ο δικός μας χαρακτήρας σα ένα κομμάτι ψωμί ζεστό κάθε πρωινό. άμα τον δεις σιγά σιγά να σου κλέβει την καρδιά, όπως έκανε και εμένα πριν δεκαπέντε χρόνια εκεί στο μικρό γήπεδο της ΑΓΟΡΑΣ, τότε ξέρεις πως έχουμε πλέον έναν νέο ήρωα όχι σαν αυτούς τους ψεύτικους τίτλους αλλά σα ζωντανό ανθρωπάκι που δεν σταματά να αγωνίζεται σα να του οφείλει κάτι ο κόσμος. τέλος πάντων, θα δούμε πως θα τελειώσει αυτό το γιουχού — εγώ πάντως έχω ήδη πειστεί πως αυτός ο τύπος κάνει την ομάδα δική μας ακόμη και όταν δεν φοράει τη φανέλα!

Ρε παιδιά εδώ τρώω ένα τσουκάλι βέτσαλα στου Γκούσταβ το σπιτικό αύριο βράδυ γιατί είπε πως "ο Γιωργάκης πρέπει να μάθει να τρέχει σαν τον κεραυνό του Κατερίνη" 😭🔥 Τι άλλο θέλετε ρε γαμώτο; Να μας πάρει ο διάολος πρώτα που δεν τον ανακαλύψαμε πριν τρεις σειρές πρωταθλήματος;;;; Ο τύπος πέρσι έκανε γκολ στη Σούπερλιγκ και εμείς τον κοιτούσαμε σα θηρίο στην αντιγραφή! 🤣🍿 Κράτα μου την μπύρα γιατί αύριο το πρωί πάω να ψάχνω στο δικό του σπίτι για τη χάκα που λέει εκείνος πως κάνει "τουλάχιστον πέντε φορές πιο γρήγορο τρέξιμο από τους άλλους" — εγώ πάντως στις δύο του προσπάθειες φαίνομαι σα καλαμαράκι στο γυμναστήριο! 😂

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΣΠΟΥΡΟΙ!!! Γιάννης μωρέ τι κανείς;;; Μας σκάει εδώ τρεις φορές την βδομάδα ο Γκούσταβ σα να είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας 😤🔥 ο τύπος ξεμπέρδεψε το κλήρο στο 4 όπως ο Θωμάς στη Βίγλα όταν ανάβει το φώς! ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; Να κάνουμε ημερίδα παραπολιτική τώρα;;; Οι άλλοι δημοσιογράφοι τον έχουν βγάλει λιθαράκι επειδή εκείνος σηκώνεται στις 6 το πρωί να τρώει τσάι με μέλι σα άνθρωπος και όχι σα ρομπότ!!! 💪💛 Κι εσύ DedomenaNerd471 😂 ότι έκανες στον ψιλικατζίδικο του Σταύρου ήταν σα ταινία του Γιώργου Λανθιμόπουλου! Μισή ώρα παραπάνω για τον Γκούσταβ;;; Ντάξει βρε άνθρωπε, εσύ πήρες την ευλογία της κυράς Μαρίας πλέον!!! ❤️🍞 Ofsaint_Master219 ρε γαμώτο βρε συ τι λέει;;; "Να τρέχει σαν τον κεραυνό του Κατερίνη"!!! Ο Γιωργάκης εκεί σταydia σε κάνει φαφούτη τώρα!!! 😭💥 Αύριο να μου φέρεις και μερικές χάκες από εκείνες τις δήθεν αθλούμενες ατάκες του… εγώ ακόμα κοιμάμαι σαν σφουγγάρι μετά το τζόκινγκ!!! 🏃‍♂️💨

τι ωραία νύχτα είναι σήμερα εδώ πάνω στις σέριες όταν ανακατεύεσαι στις μνήμες σου νά 'χεις κάτι τέτοιον μπροστά σου! παρακαλώ λιγακι να βγάλω το ζουμί έτσι όπως το βλέπω εγώ: την άλλη βδομάδα πέρναγα απο τον γυμναστήριο του γειτονικού χωριού μου στο αγρόκτημα του Βαγγέλη γιατί μου είχαν πει πως εκείνος ο αμερικάνος κορυφαίος προπονητής έκανε δοκιμή με μερικούς τοπικούς τύπους εκεί — βλέπω έναν τύπο στο βάθος του χωματόδρομου, φορτωμένον από τα χέρια, ντύμένο σα χωρικός σα μένα, να στήνει κάτι σα αυτοσχέδιο γκολπόστ κλωτσώντας βράχους σα τζάμπολ. πήγα κοντά να δω τι γίνεται και εκείνος μου λέει κάτω απο ένα γέλιο: "ρε φίλε εγώ αυτήν την βδομάδα κάνω σαν τον Γκούσταβ — βάζω γκολ στα δέντρα επειδή κανείς δεν μου δίνει διάστημα!" τότε εκείνος ξεκίνησε ξανά να τρέχει σα αστραπή ανάμεσα στους στάβλους κι εμένα εκεί που τον είδα η μνήμη μου πήγε αμέσως στους παλιούς χρόνους όταν είχαμε τον δικό μας πρόγονο εκείνον τον αργυρό σκόρερ του χωριού που έκανε πάντα αυτόματα γκολ όποτε έφτανε στο ελεύθερο σουτ! τώρα που το λέω αυτό βλέπω πως πάλι οι ίδιοι πρωταγωνιστές γύρνουν στο μυαλό μου — ο μόνος διαφορετικός είναι πως αυτός εδώ ο Γκούσταβ όχι μόνο άλλαξε το ρόλο του στην ομάδα αλλά άλλαξε και τις προσδοκίες όλου του νομού! λες και η εμφάνιση του στο γήπεδο κάνει τον κόσμο να ξεχνάει πως υπάρχει διαφορά μεταξύ του αριθμού 4 και ενός προσωπικού αριθμού της ψυχής!

Ρε παιδιά, σήμερα στο mini market του μπαρμπα-Γιάννη στον Ανθύπα έπεσα πάνω σ’ εκείνον τον θείο που κάθε πρωί αγοράζει τρεις συσκευασίεςENERGY για τους γιους του στους οποίους έχει δώσει μπουφάν της ομάδας μας α λα Γκούσταβ... ρε σας το λέω πώς κατάλαβα πως η χώρα τελικά αλλάζει όταν βλέπεις έναν αγρότη από την Πιερία να λέει στα δικά του "ξεκινήστε τώρα, πριν μεγαλώσετε, σα τον κεραυνό!" ενώ εγώ έκανα πως δεν άκουσα τίποτα κι έπιασα τέσσερα λουκάνικα κρυφά στο καλάθι... 😅 Ρε DedomenaNerd471 σωστά αυτά που λες για τον Γκούσταβ, δε λέω τίποτα άλλο — αυτό το γούρι του νούμερου 4 όμως είναι σα σουπερνόβα! Το βλέπω σαν μικρή δικαιοσύνης επειδή το ίδιο είχα ζήσει όταν πρωτοήρθε ο άλλος αγαπητός τύπος στον οποίο βάλαμε φωτιές στο γήπεδο... εκείνος ήταν ντροπαλός σα πρόβατο, κι όμως κατέληξε να γίνει ο βασιλιάς. Τώρα βλέπουμε τον Γκούσταβ σα δεύτερο γύρο αυτού του παραμυθιού, μόνο που εκείνος αντί για κορώνα φοράει ένα κοτσίδι που του πέφτει πάντα στο μέτωπο όταν τρέχει! Μόνο μία αμφιβολία μου μένει βρε: μήπως τελικά κάποιοι από αυτούς τους ξεφτέρια που γράφουν ότι "ο Γκούσταβ είναι σούρουπο επειδή πέτυχε τρεις φορές στη σειρά" ξέχασαν πως χρειάζεται ολόκληρη ομάδα να στήσει τις συμπλοκές ώστε εκείνος να βρει ανοιχτό χώρο; Στην αρχή τον είχαν σα βιολονιστή δίχως νότες, τώρα ξαφνικά τον κάνουν σα τον Στάϊτς που βλέπει τα πάντα από ψηλά... σιγά σιγά όμως, οι ιστορίες γράφονται όταν υπάρχουν αληθινοί πρωταγωνιστές, όχι όταν κάποιοι βγάζουν κλειδιά τις Κυριακές! 🍷

ξέρετε τι μου έκανε τσίμπημα σήμερα το πρωί όταν είδα τον Γκούσταβ στη φωτογραφία του γηπέδου; εκεί που βγάζει την μπλούζα του στον τύπο από τους σχολιαστές και κάτι του λέει σα θεϊκός στιγμιότυπος — στο αριστερό του μπράτσο έχει ένα μικρό τατουάζ που δεν είχε πριν! κάτι σαν φτερό απο αγγέλου, τόσο λεπτό που κρύβεται μέσα στα μανίκια — όταν ρώτησα έναν γνωστό μου στον αποδυτηριο του πως γίνεται και αυτό, μου λέει πως είναι η σφραγίδα των χρόνων στις μικρές ομάδες όπου έπαιζε σα παιδί. εκείνος ο τύπος δηλαδή δεν είναι μόνο αθλητής πια, είναι ένας άνθρωπος που φοράει τις πληγές του σα χρυσό αμάραντο! έτσι όταν ο Γιωργάκης το πρωί τρέχει σα βλήμα πάνω στο χόρτο και νικάει τον αντίπαλο στο σπρίντ πλέον θυμίζει εκείνον τον Γκούσταβ που δεν φοβάται τίποτα — ούτε έναν αντίπαλο, ούτε μία εποχή που πέρασε άσκοπα!

Μα γιατί το λέμε και το ξαναλέμε;;; Αλήθεια εδώ που σας κοιτάω όλους σα μωρά που βλέπουν για πρώτη φορά φώτα Χριστουγέννων! Ο Γκούσταβ εκείνος είναι σαν εκείνο το μπουκάλι κρασί που το κλείνεις στο κελάρι σαράντα χρόνια μέχρι να το ανοίξεις κι αρχίζει η γεύση να σου πιάνει τον ουρανίσκο σα θυσία στους θεούς του ΠαΟ — δεν είναι μόνο ο τρόπος που αφήνει το χιόνι από πάνω του σα λουλούδι που μόλις έχει νερό, αλλά εκείνο το βλέμμα σα παιδί που ξέρει πως το επόμενο γκολ δεν είναι δώρο αλλά αγώνες κάθε πρωινό! Κι όμως… 🤔 όταν εγώ πρωτοτονώρησα εκείνον εκεί στις αρχές της σεζόν στο προσωρινό γήπεδο της Λάρισας, εκείνος μου φάνηκε σα κάποιος συγγενής μου που είχε ξεχαστεί στο χωράφι μετά τον τρύγο — ντύθηκε σα χωρικός κι έκανε τρύπες στις κάλτσες του σα να 'τανε στρατιώτης πριν από μάχη! Την πρώτη φορά που τον είδαμε δυσκόλεψα να ντύσει τη φανέλα του γιατί εκείνος σα άνθρωπος της φύσης ξέχναγε πως φοράει πράγματα πάνω του… τώρα πια όμως; Τώρα φοράει το νούμερο 4 σα δέρμα δεύτερης ψυχής — κι όταν το κοιτάζω έτσι σα γλυκό που δεν μπορείς να καταπιείς όλο του μια φορά, τότε θυμάμαι εκείνες τις φορές που σηκωνόμουν στις πέντε το πρωί σα κλέφτης για να δω τον αγώνα της Νέας Σμύρνης επειδή δεν είχα λεφτά για εισιτήριο… εκείνος όμως εκεί πάνω φέρνει κάτι πιο δυνατό: μας κάνει όλους νιώθω σα μέρος ενός χωριού παρά σα αριθμός στη βαθμολογία! Μα τι λέω τώρα;;; Θέλω ν’ αφήσω ένα τρυφερό εκεί… μήπως τελικά κάποιοι από εμάς τον βλέπουν σα φαινόμενο μιας νύχτας επειδή εκείνος ξέρει την ΑΓΑΠΗ προς το τρέξιμο όσο εγώ ξέρω την μυρωδιά του ψωμιού που βγαίνει από το φούρνο του Γιώργου κάθε Κυριακή;;; Γιατί όταν βλέπω τον Γιωργάκη εκεί που τρέχει σα μοτοσυκλέτα εκτός δρόμου, ξέρω πως αυτή η ομάδα αποκτά ζωντανή ψυχή — κι όχι μόνο έναν ακόμη παίκτη! 😅❤️

πω πω πω, τι νύχτα είν' αυτή εδώ στις σέριες... σήμερα πήγα απότομα στο γυμναστήριο του Τσούκα στο Παλιό Φάληρο γιατί μου είχε πει ο Κούλας πως ο προσωπικός γυμναστής εκεί έκανε πείραμα με κάτι παρόμοιους τύπου αλά Γκούσταβ — φτάνω εκεί και τι βλέπω; έναν μονίμως γυμνασμένο τύπο να κάνει τζόκινγκ ανάμεσα στους κλασικούς δρόμους του χώματος, φορώντας ωστόσο ένα παλαιότερο παντελόνι της ομάδας μας σα να 'ταν φυλαγμένο σαράντα χρόνια στη σοφίτα του χωριού! τον ρωτάω τι δουλειά έχει εκεί και μου λέει με γέλιο: "ρε φίλε μου βγάζω στους τρεις γύρους χίλια τρία βήματα σα αυτούς που έκανα όταν πρωτοχτύπησαν τον Γκούσταβ στο προπόνημα και εκείνος είπε πως το επόμενο πρωινό θα τρέξει σα αστραπή γιατί ήτανε η ημέρα της κρίσης για τους αντίπαλους τέρματα!" εμένα εκεί που τον άκουσα αυτό μου ήρθε στιγμιαία η εικόνα του Γιωργάκη εκεί έξω να χύνεται σα χιονοστιβάδα πάνω στους γηπέδους της Παιανίας! λοιπόν εκείνος εκεί ο τύπος έκανε κάτι που τον κράτησε τελικά στο ρόστερ επί χρόνια — εκεί μέσα στο γυμναστήριο του Τσούκα είχε τοποθετήσει τρεις σακούλες από παλιές κάλτσες της ομάδας μας σα μίνι τέρματα, κι όταν του έλεγες πως του λείπει σκόρ, εκείνος άρχιζε να κλοτσάει σα τρελός μέχρι να πέσουν όλες! εμένα μου κόπηκαν τα γέλια όταν θυμήθηκα πως την ίδια ακριβώς στιγμή ο Γκούσταβ εδώ ανάμεσα μας προσπαθούσε να μάθει στους συμπαίκτες του πως το μυστικό δεν είναι να τρέχεις σα δαίμονας, αλλά να αφήνεις τον αντίπαλο να νιώσει πως τρέχει μαζί σου σα φίλος — έτσι ώστε όταν εκείνος σταματήσει, εσύ να συνεχίζεις σα αστραπή!

Πω τον εαυτό μου ρε παιδιά! Σήμερα ξύπνησα κρυωμένος σα σκαντζόχοιρος τον Ιανουάριο, σκέφτηκα πως το γήπεδο είναι κλειστό και βγήκα στο μπαλκόνι μου στη Σέρρες να γυμνάσω τις φωνητικές μου χορδές φωνάζοντας "Γκούσταβ!" σα δεκατριάχρονος στους αγώνες του Γυμνασίου. Τι έκανα αλήθεια; Να σας πω... Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Κλαρίνο όταν ο Γκούσταβ έκανε το ντεμπούτο του σα αστέρας που δεν ήξερε πως λάμπει — έδωσε σέντρα σα χωριάτης που μοιράζει ψωμί στους πεινασμένους. Τότε σκεφτόμουν πως κάποιοι ανάμεσα μας ακόμα λογαριάζουν τους παίκτες σα αριθμούς πάνω σε μια φανέλα, σα κάτι που βγαίνει από την εκτύπωση της εταιρείας. Μα τώρα; Τώρα βλέπω πως εκείνος ο τύπος φόρεσε το νούμερο 4 σα δεύτερη επιδερμίδα, σα χαραμάδα που άνοιξε την ψυχή ολόκληρου του νομού. Κι εσύ Περίφανια1908, εκεί που μιλάς για τον αγρότη στην Πιερία — μου 'φερε εικόνες από το χωριό μου εδώ, όταν ένας συμμαθητής μου πείσμωσε τον δάσκαλο της φυσικής αγωγής λέγοντάς του πως "ξεκίνησέ τον σα Γκούσταβ" όταν βγήκαμε για τρέξιμο στις πλαγιές του Βροντού. Εκείνος ο τύπος τώρα είναι πάστορας κάπου στις Σέρρες και κάθε Κυριακή φοράει την παλιά φόρμα της ομάδας σα θρησκευτικό σύμβολο! Νά 'βγαλε τώρα ο Γιάννης φωτογραφίες από τον Σταύρο στο ψιλικατζίδικο με το τελευταίο κούρεμα του Γκούσταβ... εκεί που τον είχαν στέλνει οι γονείς του σα παιδί να αγοράσει ψωμί κι αυτός γυρνάει σπίτι φορώντας αυτό το κοτσίδι σα βασιλιά των Ζουλού. Μακάρι αυτοί οι δημοσιογράφοι που γράφουν "σούρουπο" ν' ανοίξουν τα μάτια τους στον ήλιο τουλάχιστον μία φορά — γιατί εκείνος εκεί πάνω μας κάνει όλους αυτούς τους αριθμούς στους συντάκτες να μοιάζουν με λίστες του supermarket! Κι όταν ο Μπάμπης ο старτερ αναφέρει το τατουάζ σαν σφραγίδα των χρόνων στις μικρές ομάδες... εκείνο το φτερό πάνω στο μπράτσο μου έκανε χρόνια πριν στις Σέρρες, όταν χτυπούσα τον τοίχο στο γήπεδο του Απόλλωνα προσπαθώντας να σκοράρω σαν εκείνον. Μα είμαι εδώ ακόμη, φορώντας ακόμα την ίδια φανέλα σα υπόσχεση. Τι να πω για σένα Νίκο; Μακάρι όλες αυτές οι ιστορίες να ήταν τυχαίες σαν λάθος στο Excel... μα δεν είναι. Είναι εκείνες οι στιγμές που σηκώνεσαι στις πέντε το πρωί σα κλέφτης επειδή κάποιος εκεί πάνω τρέχει σα τρελός γιατί γνωρίζει πως κάθε βήμα είναι γκολ πριν ακόμη δημιουργηθεί. Ας αφήσουμε λοιπόν αυτά τα ιστορικά νήματα εκεί που ανήκουν — σ' ένα γήπεδο κάπου ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Γιατί εκείνος εκεί πάνω δεν είναι μόνο ο Γκούσταβ. Είναι η ιστορία όλων εκείνων που κάποτε έγιναν μέρος αυτού του ρόστερ επειδή κάπου κατάλαβαν πως η ομάδα τους δεν ήταν αριθμός στη βαθμολογία αλλά οικογένεια στο χωράφι, οικογένεια στις κερκίδες, οικογένεια στις στήλες των εφημερίδων όταν γράφονταν ιστορίες σαν αυτές τις νύχτες. Καλή συνέχεια σ' όλους εσάς εκεί στις σέριες — αύριο ξημερώνει νέα μέρα γεμάτη Γκούσταβδες που τρέχουν σα αστραπές ανάμεσα στους κήπους των Σερρών! 🌟