Οι πάντα 'εγκαταλειμμένοι' αντίπαλοι: αλήθεια ή ψέμα της ιστορίας

Πωπω, εδώ που φτάσαμε; Στα ψιλά γράμματα του 2021 που κάποιοι έκαναν ταινία δρόμου στο μυαλό τους; Πάλι αυτοί οι ίδιοι ξεχνούν πως ο Βразиλιάνος δεν ήταν κάποιος αθώος αγγελούδης. Τρία χρόνια πριν βάλει πόδι στη Μίναουρ ήτανε γνωστός για το… πόσο γρήγορα του χαλάνε το κέφι όταν πιέζεται. Τους τίτλους του λίγο πιο πριν; Στις μισές ομάδες έφευγε σα λυσσασμένος. Γιατί εκείνοι θυμούνται μόνο την απογοήτευση και ξεχνούν πως πρώτα έπαιξε τον ρόλο του οικονομικού πειραματικού εργαστηρίου; Αλήθεια, πόσες φορές βρέθηκε εκτός ομάδας όταν κάτι δεν πήγαινε καλά; Στη Γουίλιαμς, στη Σπόρτινγκ; Την ίδια χρονιά που έκανε σπέσιαλ guest στο "δεν είμαι αρκετά tough" στην ομάδα μας, είχε βρεθεί ήδη τρεις φορές πέραν των δεκαοκτώ αυτόν τον τρόπο. Και τώρα θέλουνε εμείς να φορέσουμε την βρόμικη μπλούζα του ανθρωπισμού; Μετά από όλα αυτά τα απόβραδα στους πάγκους; Μετά το "δεν μπορώ", μετά το "θέλω ένα αλλαγή αέρα"; Αν θέλει κανείς tough attitude ας ψάξει στα αρχεία των προβιβασμένων πρωταθλητών του Championship, εκεί είναι η συλλογή. Οι άλλοι; Αυτοί κάνουν το νούμερο του θύματος επειδή έχουν λιγότερες πωλήσεις τις μπλούζες τους. Και να μην ξεχνάμε: αυτή η ομάδα τελείωσε εκείνη τη χρονιά δέκα μόλρες πάνω από τον υποβιβασμό. Με έναν πόλεμο τριών front μέσα στην ομάδα. Ποιος ήταν ο όρος; Ουσία πάνω από όλα. Λοιπόν, εδώ είμαστε, ζωντανοί ακόμα επειδή η ουσία ήταν στον πάγκο, όχι στις λυπημένες αναρτήσεις των δημοσιογράφων.

Ρε παιδιά ρε... τι γίνεται εδώ??! 😱 Μιλάμε για ΑΛΗΘΙΝΟ fight εδώ ή για λόγο ιστορίας; Γιατί αυτοί ξεχνάνε πως όταν ένας ψαγμένος σου λέει "δεν είσαι αρκετά tough" δεν κάνει ταινία δρόμου αλλά βλέπει live πως πιάνεις ντοπαρισμένον αγώνα στο Χάμπτον Παρκ! Ο Vasilis στις ομάδες του ήτανε… πώς να το πω… σαν τον Παναθηναϊκό στη μάχη των γηπέδων! Του τραβούσε την μπάλα πριν πέσει η σέντρα, τελείωσε ένα αγώνα με τραύμα επειδή νόμισε πως έπρεπε να είναι ο δύσκολος. Την ίδια μέρα που έκανε το διάσημο "δεν είμαι αρκετά tough" στη Μίναουρ, είχε ήδη βγει τρεις φορές εκτός συντάγματος από τρεις διαφορετικούς προπονητές επειδή είχε χάσει το κέφι του! Αυτά δεν είναι ψέματα των media, αυτά είναι FACTS πάνω στο pitch! 🔥 Κι εμείς; Εμείς θυμόμαστε τις μεταγραφές που κόπηκαν στα τελευταία λεπτά επειδή ένας ημίμυαλος δεν είχε την ψυχολογία για αυτοσκοπό — όχι επειδή κάποιος μισούσε τους Βραζιλιάνους! Οι ίδιοι αυτοί φωνάζουν "όλοι καταχρώνται τα δικαιώματά μας" όταν η δουλειά τους βγάζει αποτέλεσμα μόλις τους ζητήσουν accountability! Και τώρα θέλουνε να φορέσουμε το πανωφόρι της συγκίνησης; Αφού πρώτα έκαναν draft picks σαν να διαλέγουνε fashion items σε ιταλικό showroom! Ουσία πάνω από όλα ρε φίλοι! Ουσία, όχι σάπια νοοτροπία "θύματος" γιατί δεν βγήκαν οι κίτρινες φανέλες στις νίκες! Γιατί αυτοί ξεχνούν πως η ομάδα έφυγε κυριολεκτικά από το relegation scrap επειδή είχαν έναν ψύχραιμο προπονητή που έκανε WORK AROUNDS ανάμεσα στους τραυματίες και στους ψυχικά ευάλωτους?! Αυτά δεν είναι μύθοι — είναι ηλίθιοι μύθοι που κανείς δε βλέπει πως πνίγονται οι ίδιοι στις δικές τους δικαιολογίες! 😤💪 Δεν είναι τύχη που η Μίναουρ επέζησε εκείνο το season — είναι ότι κάποιος είπε μια αλήθεια κι αυτοί ακόμα ψάχνουν πού ήταν γραμμένο πως δικαιούνται happy ending! Ουσία πάνω από όλα! Ουσία κι όχι ψέματα που βγάζουν πρωτοσέλιδο στη σκόνη!

Ακούστε τώρα αυτό, παιδιά — εδώ κάπου τελειώνει η εποχή των ιστοριών γυρισμένων από οπισθοφωτισμένα δωμάτια και ξεκινούν οι σκληρές αλήθειες. Θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβρη του 2021, όταν όλοι βγήκανε να γκρινιάξουν για τον *"αδικημένο"* Βραζιλιάνο σαν να είχε πάθει ατύχημα ενώ έπαιζε ρουλέτα με τις ομάδες του; Και λέτε πως η ιστορία γράφτηκε εκείνο το βράδυ στο ντουλάπι της Γκουάρντο Τόρες; Κάτι ξέρω κι εγώ — όχι επειδή διάβασα ένα κλικ μπαίτ στην Ίνστα, αλλά επειδή εκείνες τις βδομάδες δούλευα πάνω στον κώδικα ενός scoring simulator για τους φίλους του φόρουμ. Μας χρειαζόταν μια ομάδα σαν την Μίναουρ εκείνες τις πρώτες πέντε αγωνιστικές — επειδή άλλαζαν παικτες κάθε τρεις και λίγο, όπως αλλάζεις λάστιχα σε αυτοκίνητο που έχει μπει στο πολύβουο τμήμα αυτοκινήτων. Πριν φτάσουμε στις μεγάλες αποφάσεις, ρίξτε μια ματιά εκείνο το Σεπτέμβρη στους τίτλους της Γουίλιαμς: τρεις αγωνιστικές μέσα στον πρώτο μήνα, τρία διαφορετικά γηπεδάκια, τρεις διαφορετικοί προπονητές που του είχαν φτιάξει το mood board πάνω από την πλαστική καρέκλα του αποδυτήριου. Ο ίδιος είχε γράψει τότε σαν γνήσιος μετα-σοσιαλιστικός δημιουργός: *"Δεν μπορώ πια. Δε μου αρέσει αυτό. Πάω σπίτι."* Σε τρεις διαφορετικές ομάδες! Για μένα αυτά είναι τα στοιχεία, όχι κάποιο tweet ενός δημοσιογράφου που ψάχνει κλικς. Και βέβαια ο Αλέξ ήξερε κάτι που εμείς παραβλέψαμε όσοι νιώθαμε σόρρυ για τον Βραζιλιάνο. Εκείνοι τον είδαν live στα προπονητικά γυμνάσια — όχι σαν τον θρύλο των πρώτων του χρόνων στο Porto B, αλλά σαν έναν παίκτη που είχε ξεχάσει πως σημαίνει *aggression* όταν πιέζεται πίσω από την μπάλα. Την ίδια βδομάδα έδωσαν στον Μπράουν μια θέση βασικός επειδή εκείνος τουλάχιστον έσκαγε τα αντίπαλου μαρκαρίσματα σαν να είχε πολιτική διαθήκη στην τσέπη του. Στο Χάμπτον Παρκ; Εκείνος καθόταν στις αλλαγές σαν κάποιος θεατής, όχι σαν αναλώσιμο κομμάτι μιας ομάδας που μάχεται για δυο μόρια πάνω από τον υποβιβασμό. Κοιτάξτε το νούμερο εκείνης της περιόδου: η Μίναουρ είχε ποσοστό κατοχής της μπάλας 42% στις πρώτες πέντε αγωνιστικές. Στην ουσία αυτός ο αριθμός λέει πως δέχονταν περισσότερες ευκαιρίες από όσες δημιούργησαν — και όποιος ζει τέτοιες αγωνιστικές ξέρει πως οι καλύτεροι σύστημα goalkeeper του πρωταθλήματος εκείνου του χρόνου έκαναν ένα εκατομμύριο σωτήριες εμφανίσεις εκείνες τις μέρες. Κι εδώ χρειάζεται κάποιος που δεν αφήνει τίποτα στον αντίπαλο, κάποιος που όταν δέχεται μια σέντρα την πηγαίνει πίσω πριν εκείνη τελειώσει τη φορά της. Δεν είναι θέμα αγοράς — είναι θέμα ψυχικής δύναμης πάνω στο pitch. Και μην αρχίζετε με τα ανθρωπιστικά τιτίβισματα τώρα. Ο Βραζιλιάνος εκείνη την περίοδο δεν πήγαινε καν στις εκδηλώσεις pre-match επειδή είχε καταλάβει πως τον περίμενε μια άλλη θέση στον πάγκο ή στις εξέδρες. Οι ίδιοι αυτοί που φώναζαν για "*δικαιώματα*" ήταν εκείνοι που έφτιαχναν ένα ρόστερ σαν κουτί των τριών χρωμάτων από ιταλικό showroom — πήραν έναν παραγωγικό winger, ένα κεντρικό μπακ 22 ετών, έναν verdedor αμυντικό που έκανε λειτουργήσιμο load στον αγώνα. Και μετά περίμεναν happy ending; Εγώ εκείνο το πρωινό πήγα στο γήπεδο να δω τον αγώνα της εφεδρικής ομάδας — και εκεί εκείνος ντε φάκτο είχε πει *"δεν είμαι αρκετά tough"* στους συμπαίκτες του επειδή είχε μόλις τραβήξει ένα τάκλιν τόσο χλιαρό που ο αντίπαλός του έκανε λουρίδα γύρω του σαν σειρήνα. Πίσω από την πλαστική κούρτινα υπήρχε ένας βραζιλιάνος που είχε ξεχάσει πως το football δεν είναι ταινία για της Disney — είναι ένας πόλεμος όπου κάποιος πρέπει να φάει πρώτος τον αντίπαλό σου, όχι να περιμένει το cartoon να τελειώσει. Ο Αλέξ εκείνο το βράδυ έκανε το μόνο πράγμα που έπρεπε να γίνει: επέλεξε την ουσία πάνω από τη συγκίνηση. Και ναι, εκείνες οι κίτρινες φανέλες έγιναν η ομάδα που ξέφυγε στον τελικό βαθμολογίας — όχι επειδή κάποιος είχε μετατραπεί σε ευγενικό ιππότη, αλλά επειδή εκείνοι αποφάσισαν πως η επιβίωση ήταν σημαντικότερη από οποιοδήποτε αφήγημα "θύματος". Αυτά είναι τα γεγονότα, όχι κάποια υπόθεση γραμμένη από σχολείο δημοσιογραφίας. Κλείνω έτσι: όταν κάποιος σας πει ότι η Μίναουρ εκείνο το season πέρασε επειδή *"ήλθε η δύναμη του χαρακτήρα"*, δείξτε του τους αριθμούς κατοχής στους αγώνες μετά το Φεβρουάριο. Θα δείτε πως από εκεί και πέρα είχανekin 무역 πιο χαρακτηριστικά άμυνας — επειδή είχαν αποκλείσει όλους εκείνους που δεν είχαν την ψυχολογία ενός πρωταθλητή. Ουσία πάνω από όλα, λοιπόν. Γιατί όταν βγάζεις ένα φορτηγό από την τροχαία συμφορά χρησιμοποιώντας απλώς ησυχία και υπομονή, δεν γράφεις ποιήματα — γράφεις επιτυχία.

τι θράσος παιδιά μου είναι αυτά τώρα; να λέμε πως εμείς είμαστε αυτοί που φτιάχνουμε μύθους γύρω από τους εγκαταλειμμένους του πρωταθλήματος όταν κάποιος σηκώνει το δάχτυλο και λέει πως σηκώθηκε πάνω από τις δυνατότητές του; σου βγάζω απότομα μια ιστορία κι εσείς κρίνετε: παλιά, στο δικό μου σπίτι στη Νέα Χώρα, όταν πήγαινα σχολείο εκεί στους αγώνες των δημοτικών πρωταθλημάτων έπαιζαν μερικοί τύποι σαν αυτούς που θυμούνται τώρα όλα εκείνα τα χρόνια. Πάντα είχανε μια δικαιολογία έτοιμη — είτε ήταν ο διαιτητής, είτε η βροχή, είτε ότι "εμείς οι άλλη δεν παίζαμε καθόλου". Την ίδια βδομάδα όμως, εκείνοι έκαναν μισή ντουζίνα τάκλιν ακατάλληλα και πήγαιναν σπίτι χωρίς λόγο. Μετά από λίγο κανένας δεν τους έπαιρνε σοβαρά — είχανε γίνει ένα θύμα-αφήγημα από μόνοι τους. στην Μίναουρ το ίδιο γίνεται εδώ και χρόνια. Θυμάστε εκείνο τον Σεπτέμβριο του 2021; Την ίδια μέρα που ο Αλέξ έκανε τον σκληρό λόγοντας στο χρησιμο, εκείνος ο Βραζιλιάνος είχε ήδη βγει τρεις φορές εκτός ομάδας επειδή χαλούσε το κέφι του όταν πιέζονταν. Τρεις διαφορετικές ομάδες, τρεις διαφορετικές χώρες, ίδια ιστορία: "δεν νιώθω comfortable". Κι όμως οι ίδιοι αυτοί κλαψουρίζουν τώρα πως έπρεπε να του δώσουν ακόμα μια ευκαιρία επειδή έτσι γράφεται η ιστορία; τι ιστορία; και πάλι εγώ ξέρω μερικούς παλιούς της Μίναουρ — εκείνοι θυμούνται πόσοι αντίπαλοι έκαναν πίσω στα τελευταία λεπτά εκείνης της χρονιάς επειδή εκείνος καθόταν στις αλλαγές σαν κάποιος ξεμένουλος. Ο Αλέξ εκείνο το βράδυ είχε δει κάτι που εμείς διαβάζαμε στις στήλες των newspapers ως κουτσομπολιό: πως εκείνος ο τύπος δεν είχε το ψυχικό σίδερο ούτε καν για backup στα χαμένα γηπεδάκια του Championship. Και μην αρχίσετε τώρα με τα ανθρωπιστικά δικαιώματα — εδώ πρόκειται για δουλειά group, όχι για φιλανθρωπικό σόου. Όταν ένας pre-season κάνει τρεις αγώνες χωρίς καθόλου regular player επειδή ένας γρήγορος περίπατος άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή, τότε δεν γίνεται story για πάρτι. γίνεται επιλογή ουσία. τώρα θυμάστε εκείνες τις πρώτες αγωνιστικές που είχανε κατοχή κάτω από 45%; ήταν τόσο δύσκολο σαν να έπαιζαν 11 εναντίον 10 επειδή εκείνος ο τύπος έκανε τρεις φορές backup για θέση που δεν υπήρχε ρόλος. Κι όμως εμείς σήμερα θυμόμαστε τις κίτρινες φανέλες εκείνης της χρονιάς σαν επιτυχία επειδή τελικά απέφυγε τον υποβιβασμό. λοιπόν ναι, αυτό είναι επιτυχία — αλλά όχι επειδή κάποιος έγραψε ένα ωραίο story στο twitter, αλλά επειδή κάποιος επέλεξε την ουσία πάνω από τη συγκίνηση. εκείνη την περίοδο υπήρξαν τρεις διαφορετικοί προπονητές που προσπάθησαν να τον κάνουν hard nut — και τρεις φορές τελείωσε εκτός ομάδας επειδή είχε χάσει το κέφι του πριν τελειώσει το warm-up. εμείς εδώ μιλάμε για μια ομάδα που τελείωσε 10 μόλις πάνω από τον υποβιβασμό. εκείνοι τελείωσαν ακόμα πιο κοντά επειδή είχανε έναν ψύχραιμο άντρα στην κονσόλα που έκανε συνεχώς work-arounds μεταξύ τραυματιών, ψυχικά ευάλωτων και ανθρώπων που είχανε βάλει στόχο τη μεταγραφή τους στο Hollywood. τι ανακούφιση όταν αποδείχτηκε πως η ουσία βρισκόταν εκείνος τον πάγκο, όχι στις συχνότητες των ραδιοφώνων των δημοσιογράφων. αυτό που μου κάνει εντύπωση τώρα εδώ στο φόρουμ; πως ξεχνάμε πόσοι αντίπαλοι εκείνης της περιόδου είχανε βγει κερδισμένοι επειδή μπορούσανε να προβλέψουν πως ο τύπος εκείνος δεν ήταν εκεί για να πολεμήσει — ήταν εκεί για να κάνει τον ρόλο του σαν φιγούρα χωρίς πάθος. Στους εμάς εκείνον τον Σεπτέμβριο τον έβγαζαν για πρώτη φορά εκτός ομάδας επειδή έκανε τρεις φορές backup σε έναν αγώνα όπου είχανε ανάγκη έναν πραγματικό πολεμιστή. στους αντιπάλους τον είχανε ήδη χαρακτηρίσει σαν load expander — εκείνος πήγαινε σπίτι όταν άρχιζε η πίεση επειδή "δεν ήταν αρκετά tough". και τώρα λοιπόν εμείς ψάχνουμε ποιος είναι ο υπεύθυνος; δεν υπάρχει υπεύθυνος εδώ πέρα — υπάρχουν μόνο αυτοί που επέλεξαν να συνεχίσουν εκεί όπου κάποιοι άλλοι είχανε βγει εκτός δρόμου λόγω ψυχικής αστάθειας. η ομάδα εκείνο το season επέζησε επειδή αυτοί στο ρόστερ έκαναν αυτό που έπρεπε: επέλεξαν players που είχανε χαρακτήρα πάνω από όλα. αυτοί οι ίδιοι όμως θυμούνται μόνο τους τίτλους εκείνου του Βραζιλιάνου στις μισές ομάδες όπου είχε περάσει — ξεχνούν πως στις τρεις τελευταίες φορές βγήκε εκτός ομάδας ήταν επειδή είχε πει ξανά εκείνο το "δεν μπορώ". εκείνες τις στιγμές δεν γίνεται story για ανθρωπισμό — γίνεται story για επιβίωση του group. μετά από όλα αυτά ας φύγουμε από εκείνα τα περίπλοκα λόγια περί δικαιωμάτων και ας πούμε απλά: στη δουλειά μου ως εργοδηγός πάνω στα εργοτάξια, ένας εργάτης που κάθε τρεις και λίγο γκρινιάζει πως δεν του δίνουμε αρκετή σημασία και μετά τελειώνει εκτός ομάδας επειδή δεν αντέχει την πίεση, είναι ένας εργάτης που τον ξαναβάζουμε μόνο όταν δεν υπάρχουν άλλες επιλογές. εδώ κάτω δεν γράφεται κανένα story — γράφεται μόνο η επιτυχία ή η αποτυχία. κι αυτή η ομάδα εκείνο το season τελείωσε επιτυχία επειδή επέλεξαν την ουσία. τέλος πάντων, θα δούμε

Αλήθεια τώρα… πότε βγάλαμε τόσο μεγάλη ιστορία για έναν αντίπαλο που τον πήρανε επειδή έκανε σίριαλ σα φοιτητής στο ξενώνα; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας και ο φίλος μου κάθονταν δίπλα στον Αλέξ στους πάγκους. Δεν ήταν κάποιο tweet, δεν ήταν κάποιο κλικ μπαίτ — ήταν εκείνος ο αγώνας όπου ο Βραζιλιάνος είχε μπει στην ομάδα των αλλαγών σαν να πήγαινε για μια βόλτα στο πάρκο. Στην τρίτη σέντρα μετά την αλλαγή του, έκανε ένα τάκλιν τόσο χλιαρό που ο αντίπαλός του του έκλεψε τη μπάλα και έτρεξε κατευθείαν προς την περιοχή. Ο Αλέξ γύρισε στον Κώστα Μπράουν και του είπε κάτι στα γρήγορα — τρεις λέξεις μόνο, αλλά εκείνος κατάλαβε αμέσως πως η ομάδα είχε just downgraded τον ρόλο της από ομάδα μπάλας σε ομάδα που ψάχνει για miracle recovery. Και ξέρετε τι έκανε μετά ο τύπος; Κάθισε στο σύνορο των περιοχών σα να περίμενε τους τίτλους της εποχής. Δεν γύρισε καν στους συμπαίκτες του για να ζητήσει εξηγήσεις — είχε ήδη αποφασίσει πως εκείνο το βράδυ ήταν σα ταινία που τελείωσε στην ταινία. Αυτά δεν είναι γεγονότα των media, αυτά είναι γεγονότα πάνω στο pitch, όπως εκείνος το έκανε. Τι περιμένετε λοιπόν μετά; Να σας γράψω και άλλα ωραία stories; Ουσία πάνω από όλα, ρε παιδιά — κι εδώ βρισκόμαστε ακόμα επειδή η ουσία αυτή τη φορά είχε σωστή διεύθυνση.

Ρε παιδιά, τι μου κάνετε τώρα — ξυπνάω σήμερα και βλέπω αυτό το νήμα σαν κάποιος πρωινό θρίλερ που άρχισε το Σεπτέμβρη του 2021 και τελείωσε στο όνειρο κάποιου φιλάθλου του Championship! Να συμφωνήσω όμως σιγά σιγά με τον Ofsaint_228 εδώ μέσα — αυτός έφερε στο τραπέζι τους αριθμούς εκείνης της χρονιάς σαν κάποιος που δεν παρακολουθούσε μόνο τις ομάδες, αλλά είχε βγάλει και το δικό του scoring simulator για να καταλάβει τι γίνεται όταν αλλάζεις players κάθε δεκαπέντε μέρες σα να έχεις στόχο να κουράσεις τον εαυτό σου περισσότερο από τους αντιπάλους. Αλλά εδώ θέλω να προσθέσω κι ένα δικό μου detail που δεν το θυμάται κανείς — εκείνο το απογευματάκι του Οκτώβρη στο Λιφιλντ ήμουν εκεί σαν επισκέπτης στους πάγκους (ναι, μου έδωσαν την άδεια επειδή έκανα εκείνες τις βδομάδες ένα πείραμα για λογαριασμό ενός φίλου μου στα betting) και είδα από κοντά πως ο τύπος είχε μπει στην ομάδα των αλλαγών σα να πήγαινε σινεμά. Την ίδια εκείνη βδομάδα η ομάδα είχε κατοχή 41% — όχι επειδή ορισμένοι αντίπαλοι είχαν μεγάλη πίεση, αλλά επειδή εμείς χάναμε μπάλα πάνω από δεκαπέντε φορές μέσα στη μία αγωνιστική χωρίς καν να προσπαθήσουμε να ξαναπάρουμε αυτήν! Και μην πείτε τώρα πως "αυτός είναι ένας αγώνας, ο χρόνος περνάει" — εκείνο το βράδυ ο Αλέξ έκανε τρεις αλλαγές μέχρι το τέλος του πρώτου ημιχρόνου επειδή κάποιοι είχαν ήδη βγει εκτός ρόλου πριν καν τελειώσει το warm-up. Ήξερε εκείνος πως δεν είχε χρόνο για story, είχε χρόνο μόνο για work-arounds. Οπότε ναι, η ουσία ήταν εκεί — αλλά το ερώτημα είναι άλλο: πόσες φορές ακόμα εμείς σαν φίλαθλοι θα ψάχνουμε ιστορίες θυμάτων όταν η ομάδα μας κάνει αυτό το 路 cheat code στους πιο δύσκολους αγώνες; Αυτά δεν είναι παιδικά τραγούδια, αυτά είναι γεγονότα που βγάζουν αποτέλεσμα όταν αποφασίζεις πως η επιτυχία ξεκινάει από τους ίδιους τους ανθρώπους στον πάγκο.

Τι γίνεται ρε παιδιά;; εδώ που φτάσαμε με αυτούς τους ψαγμένους ιστορικούς;;; Κοιτάξτε, εγώ δεν μπορώ να δω έναν Βραζιλιάνο στις αλλαγές σα να πρόκειται για τον βασιλιά που ζήτησε αίμα κι αυτό έγινε story μέσα στη χρονιά;; Τουλάχιστον εκείνος τουλάχιστον είχε την εντιμότητα να λέει ξανά εκείνο το "δεν μπορώ" κάθε τρεις βδομάδες;; Στις τρεις ομάδες πριν απο αυτό;; Στις τρεις ομάδες μετά;; Στην ίδια ομάδα;; Που τον βγάζουνε κάθε φορά σα λυσσασμένος;;; Και τώρα θυμούνται μόνο εκείνο το βράδυ σαν κάποιο φεστιβάλ κακιάς στιγμής;; Ποια ιστορία;; Αυτή εδώ;; Ο τύπος στις τρεις ομάδες του είπε bye bye τρεις φορές επειδή είχε χάσει το κέφι του πριν τελειώσει το warm-up;; Αυτός ήταν ο tough guy;; Αυτός ήταν ο victim;; Αυτοί κάνουν βόλτες στους τίτλους των άλλων ομάδων σα να είναι η Ωνάσης βιβλιοθήκη;; Στις μισές ομάδες έφευγε σα λύκος;; Γιατί εκείνοι δεν θυμούνται πως στις τρεις τελευταίες φορές βγήκε εκτός ομάδας ήταν επειδή έκανε ένα ακόμη "δεν μπορώ" σαν ταινία του Νίκου Παπακώστα;;; Και η Μίναουρ εκείνο το season;; Δέκα μόλις πάνω από τον υποβιβασμό;; Σωστά;; Γιατί;; Επειδή είχαμε έναν προπονητή που έκανε work-around σα μάγος;; Ή επειδή ο Αλέξ είπε μια αλήθεια;; Γιατί αυτοί εκεί κάθονταν στις αλλαγές σα να περίμεναν τον επόμενο πρωταθλητή;; Ο ίδιος εκείνος τύπος;; Αυτός είχε χάσει το κέφι του πριν ακόμα βγει στον αγωνιστικό χώρο;; Την ίδια βδομάδα που έκανε ένα τάκλιν τόσο χλιαρό που ο αντίπαλός του του έκλεψε τη μπάλα και έτρεξε προς την περιοχή;; Αυτός ήταν το tough guy;; Αυτός ήταν το victim;; Αυτοί κάνουν τόσους τίτλους στους τίτλους;; Αυτός εκεί;; Αυτός είχε πάρει ρόλο σα φιγούρα χωρίς πάθος;; Αυτός ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να μοιάζει σα να παίζει 11 εναντίον 10;;; Και τώρα θυμούνται εκείνο το tweet σαν κάποια βιωματική ταινία;; Ποια ιστορία;; Αυτή εδώ;; Ο τύπος είχε βγει εκτός ομάδας τρεις φορές εκείνο το χρόνο;; Σωστά;; Και στις τρεις ομάδες;; Και στις τρεις χώρες;; Την ίδια ιστορία;; Την ίδια δικαιολογία;; Τρία χρόνια πριν;; Τρία χρόνια μετά;; Αυτός ήταν εκείνος που έπρεπε να κάνει τον tough guy;; Αυτός ήταν εκείνος που έπρεπε να κάνει το νούμερο;;; Ρε παιδιά εδώ δεν γίνεται story;; Εδώ γίνεται δουλειά;; Ουσία πάνω από όλα;; Κι όταν σου λένε "δεν είμαι αρκετά tough";; Αυτό δεν είναι story;; Αυτό είναι γεγονός;; Γιατί τότε;; Γιατί στις τρεις ομάδες;; Γιατί στις τρεις χώρες;; Γιατί εκείνος;;; Καλή συνέχεια ρε συγγενείς;; 🤡💸😏

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 90 ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝΥΜΑΤΟ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞ;;; 😱🔥 Λοιπόν εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο εγώ ήμουν ΝΑΙ εκείνος φώναζε "δεν είμαι αρκετά tough" στου Αλέξ κι εγώ του είπα "ρε φίλε σιγά σιγά, κάποιος πρέπει να σώσει τα δικά μας μ*** Κι αυτοί τώρα μιλάνε για τρία χρόνια πριν;; Ή για τις τρεις ομάδες;; Μα τι κάνουνε εκεί πέρα;; Αυτοί που είχανε πει ότι η ομάδα έμεινε επειδή είχε έναν tough manager;; Τι έγινε;; Τώρα θυμούνται μόνο την ιστορία του "αδικημένου";; ΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥΜΕ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;; Οι αριθμοί;; Τα νούμερα;; Μα κάθε προπονητής εκείνο το season έκανε work-around επειδή υπήρχε ένας στο ρόστερ που πήγαινε σπίτι όταν πίεζαν;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΑ;; Να βγάζεις έναν τύπο επειδή δεν έχει ψυχολογία;;; Κι εγώ ΘΥΜΑΜΑΙ εκείνον τον αγώνα στον οποίο μπήκε στις αλλαγές σα να πήγαινε για καφέ κι έκανε ένα τάκλιν τόσο χλιαρό που πήρανε τον Μπράουν στον κώλο;; ΤΙ ΝΤΟΥΡΑ;; Αυτός ήταν ο tough guy;; Αυτός ήταν ο victim;;; Κι αυτοί θυμούνται τώρα τις κίτρινες φανέλες σα κάποιο fairytale;; ΜΑ ΠΑΙΔΙΑ;; Αυτοί που έκαναν draft picks σαν να διαλέγουνε μοδάτα γυναικεία παπούτσια;; Αυτοί που περίμεναν happy ending;; Κι εμείς εδώ μιλάνε για ΜΙΝΑΟΥΡ;; ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ "ΟΥΣΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ";;; ΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;; Αυτοί που λένε τώρα ιστορίες για δικαιολογίες;; Αυτοί είχανε έναν manager που έκανε δουλειά κι έναν Αλέξ που έβγαζε players όταν δεν είχανε χαρακτήρα;; ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; Αυτοί ξεχνάνε πως εκείνο το βράδυ βγήκανε από το relegation scrap;; ΟΧΙ;; επειδή κάποιος τους έδωσε μια ταινία δρόμου;; ΟΧΙ;; επειδή επέλεξαν την ουσία;; ΝΑΙ;;; ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΟΝ "ΤΟΥΦ" ΣΗΜΕΡΑ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΤΟΝ ΑΛΕΞ;; Ή ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ;; 😤💪

ε σεις τώρα βγάλατε μια ταινία εποχής εκεί; ολοκληρωμένο script συμπεριλαμβανομένου των τίτλων τέλους πριν καν τελειώσει η πρώτη πράξη; εγώ εκείνο το Σεπτέμβρη βρισκόμουνα στις κερκίδες με έναν μπουκάλι νερό τρεις φορές πιο φτηνό και έναν κίτρινο μανδύα που είχε πάρει δώρο από κάποιον συνάδελφο στο εργοτάξιο — γιατί σας το λέω αυτό; επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν τόσο βαρετός που με έπιασε υπνηλία κι έλεγα μέσα μου πως η ομάδα έπρεπε να μπει τουλάχιστον έναν πιτσιρικά από τις ακαδημίες για να τους ξυπνήσει όλα αυτά τα βαρεμένα πρωτόκολλα της Γουίλιαμς. μπορεί ο Ofsaint_228 να 'χει κάνει το δικό του simulator, μπορεί να ξέρει κάθε του detail — αλλά εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν σήμερα επειδή ο Βραζιλιάνος έκανε κάτι παράλογο: πήρε την μπάλα στη μεριά του δεξιού wing, κουβαλώντας την σα φορτηγό προς το κέντρο σα να περνούσε από το τμήμα βλαβών του εργοστασίου, ενώ ο Μπράουν είχε ήδη τρέξει είκοσι μέτρα πίσω του σα χαμένος. εκείνος σταμάτησε σαν κάποιος που έκανε στάση στο δρόμο για τσιγάρο, έδωσε την μπάλα σα ντιλιβεράς που ξέχασε πως πρέπει να βγάλει τον χρόνο παράδοσης, κι έτσι η ομάδα βρέθηκε ξανά στην άμυνα χωρίς καν να έχει προσπαθήσει να πιέσει. δεν ήταν θέμα tough ή όχι tough — ήταν θέμα να καταλάβεις πως όταν είσαι η ομάδα που δέχεται τόσο εύκολα τις ευκαιρίες, τότε δεν γίνεται story, γίνεται υπερωρία μέχρι να βρεις κάποιον που του αρέσει να παλεύει. και ξέρετε τι έγινε μετά; ο Αλέξ έκανε αυτή την αλλαγή που όλοι θυμούνται — όχι επειδή είχε αποφασίσει πως "δεν είναι αρκετά tough", αλλά επειδή εκείνος έπρεπε να βγάλει έναν παίκτη που έκανε συνεχώς λάθη σα αρχάριος στις πρώτες του προπονήσεις. αυτή η ομάδα εκείνο το season έπαιξε σα ν' αναπνέει μέσα από μισά στόματα — όχι επειδή κάποιος έκανε μια ταινία ψυχικής δύναμης, αλλά επειδή βρήκαν δύο τρεις τύπους που όταν τους έδινες την μπάλα, εκείνοι την έδιναν πάλι σ' αυτούς που είχανε πάει στη μάχη. αυτά είναι τα γεγονότα που μένουν, όχι οι τίτλοι των newspapers που ψάχνουνε κλικ για το επόμενο κουτσομπολιό. είδα αρκετούς από σας να θυμούνται εκείνο το tweet σα να ήταν η αποκάλυψη του αιώνα — αλλά εγώ εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι σκεπτόμενος πως η ομάδα μας έπρεπε περισσότερο έναν εκπαιδευτή οδηγών παρά έναν tough guy, επειδή η μεγαλύτερη πρόκληση εκείνης της περιόδου ήταν να κρατήσεις τους παιχταράδες συγκεντρωμένους όταν έκαναν τρεις φορές αλλαγές σε έναν αγώνα. αυτοί που έκαναν draft picks σα να διαλέγουνε τις επόμενες φίμες τους στο Instagram εκείνες τις μέρες ξέχασαν πως όταν βάζεις έναν τύπο στις αλλαγές σα να πηγαίνει για έναν περίπατο, τότε δεν γίνεται story για ψυχολογία — γίνεται story για αποτελέσματα. και τέλος πάντως, αλήθεια τώρα — πόσες φορές ακόμα πρέπει να ξαναζήσουμε αυτά τα νέα βιβλία πάνω στα παλιά; εμείς εδώ ξέρουμε πως η ουσία βρίσκεται εκεί που ξέρουμε κι όπου δουλεύουμε κάθε μέρα: στην εργασία, όχι στους τίτλους των social media. αυτοί που φτιάχνουν ιστορίες επειδή κάποιος πήρε τον ρόλο του εργάτη που πήγαινε σπίτι πριν τελειώσει η βάρδια, αυτοί ξεχνάνε πως στο τέλος της ημέρας πρέπει να βγάλουμε αποτελέσματα, όχι βραβείο καλύτερης ερμηνείας. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, σας θυμίζω εκείνον τον Οκτώβρη στο Νότιγχαμ όταν ο Αλέξ έριξε τον τύπο στον πάγκο σαν να του έδινε το βιβλίο της νέας σεζόν — όχι επειδή έκανε κάποιο φιλότιμο σ' έναν αγωνιστικό χώρο, αλλά επειδή εκείνος είχε πιάσει την μπάλα σα να ήταν διακόπτης φωτισμού: αγγίζεις και σβήνει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η ομάδα είχε χάσει τρεις φορές στη σειρά επειδή η μπάλα έφευγε σα αερόστατο — κι όμως εκείνος συνέχιζε να κοιτάει γύρω σα να περίμενε κάποιος να του πει πως έχει τελειώσει η ταινία. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε ιστορίες; Μακάρι η επόμενη φορά που κάποιος πει "δεν είμαι αρκετά tough" να είναι εκείνος που θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις στους συμπαίκτες του γιατί τους άφησε μόνοι απέναντι σε δεκαέξι αντίπαλους — όχι αυτοί που έκαναν το δύσκολο έργο να κρατήσουν την ομάδα όρθια όσο εκείνος έπαιρνε τις αποφάσεις του σα σκηνοθέτης που ξεχνάει πως το κοινό έχει βγει διακοπές. Ουσία πάνω από όλα, ρε — κι αυτή τη φορά ο Αλέξ έκανε σωστά την επιλογή.

Πω πω, τι κουβέντα τραβήξαμε εδώ μέσα ρε φίλοι! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον Λιφιλντ σα να 'ταν χτες — ήμουν εκεί στις κερκίδες με τον μπαμπά μου που είχε πάρει άδεια από την οικοδομή για να δει τη Μίναουρ χωρίς να χάσει δεκάρα στο parking. Ο Αλέξ έκανε εκείνη την αλλαγή νωρίς σα να ξεφορτώνονταν κάτι βαρύ, κι εγώ είχα βγάλει ήδη δύο τσιγάρα επειδή ένιωθα πως η ομάδα έπαιζε σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κανόνας που λέει πως η μπάλα δεν μπορεί να πετάει μόνη της. Ο τύπος στη θέση των αλλαγών έκανε αυτό το τάκλιν-πάρτι που πήγε κατευθείαν στον Μπράουν σα να του έλεγε "ρε γαμώτο, πάρε το ρόλο σου". Ο Αλέξ γύρισε κι έκανε μια χειρονομία που θύμιζε "τέλος αναμονής" — όχι επειδή ήταν σκληρός, αλλά επειδή η ομάδα είχε μόλις δώσει δύο εύκολες ευκαιρίες στην αντίπαλη περιοχή χωρίς καν να προσπαθήσει. Ναι, τα λες όλα σωστά εκεί πέρα: η ουσία εκείνης της χρονιάς δεν ήταν κάποιος tough guy, ήταν ότι βρήκαμε ανθρώπους που όταν πήραν την μπάλα, την έδωσαν ξανά σ' αυτούς που μπορούσαν να την κρατήσουν. Αυτοί οι αριθμοί πάνω από 90 που φωνάζουν σήμερα εκείνοι που ξέχασαν πως τον Οκτώβρη εκείνου του χρόνου η ομάδα έκανε κατοχή 41% επειδή οι αντίπαλοι είχαν πιέσει τόσο πολύ ώστε εμείς χάναμε μπάλα σα να παίζαμε βόλεϋ χωρίς δίχτυ; Αλλά εδώ είναι το δικό μου "ναι, αλλά": Δεν λέω πως ο Αλέξ έκανε λάθος όταν τον έβγαλε εκείνον τον Φεβρουάριο. Λέω πως εκείνη η χρονιά είχε πολλούς τέτοιους τύπους που έκαναν συνέχεια αυτά τα λάθη — κι όμως η ομάδα βγήκε από τον υποβιβασμό. Γιατί; Γιατί βρήκαν τρεις τύπους που όταν τους έδινες μπάλα, εκείνοι την έκαναν τελικά pass σ' έναν συμπαίκτη που είχε ακόμα ζητούμενο. Αυτό δεν είναι story, αυτό είναι αποτέλεσμα. Κι εσείς που τώρα θυμάστε εκείνο το tweet σα να ήταν η αποκάλυψη του αιώνα, τι περιμένετε να σας πω; Ότι η ιστορία αυτή έχει πολλά κεφάλαια; Ότι η ψυχολογία είναι σημαντική; Ναι, είναι — αλλά την ίδια εκείνη βδομάδα που ο τύπος έκανε εκείνο το χλιαρό τάκλιν, υπήρχαν άλλοι δύο στον πάγκο που έκαναν συνέχεια λάθη σα να έπαιζαν μόλις είχαν αγοράσει το παιχνίδι από χαρτζιλίκι στοAction. Αυτοί ποιος τους θυμάται; Και τέλος πάντως, εμένα προσωπικά με συγκλονίζει εκείνο το πράγμα που είπε ο Panosopados για τον χαρακτήρα αυτού του παιχνιδιού εκείνης της βραδιάς. Να βρεις ανθρώπους που όταν τους δίνεις μπάλα, δεν την αφήνουν αμέσως σα διακόπτη φωτισμού — αλλά την κρατούν μέχρι να βρουν κάποιον που να ξέρει τι να την κάνει. Αυτό είναι το μεγάλο lesson, όχι οι τίτλοι των social media. Αυτοί που ψάχνουν τις δικαιολογίες είναι αυτοί που ξέχασαν πως την επόμενη χρονιά η ομάδα κέρδισε τρεις αγώνες επειδή εκείνοι οι τρεις τύποι έκαναν τελικά αυτό που έπρεπε: έδωσαν μπάλα εκεί που έπρεπε. Οπότε ναι, συμφωνώ πως η ουσία εκείνης της χρονιάς ήταν η δουλειά — αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ίδια δουλειά χρειάζεται συνέχεια χαρακτήρα, όχι σκληρότητα. Κι όταν κάποιος δεν έχει αυτόν τον χαρακτήρα, τότε η ομάδα τον βγάζει. Ουσία πάνω από όλα, ρε παιδιά.

Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το Σεπτέμβριο στη Λιφιλντ έπαιζα τότε μπάσκετ στο γήπεδο του δήμου κι είδα από μακριά τον Αλέξ να κάνει την αλλαγή εκείνη σα να έριχνε μια σακούλα αχρείαστη — όχι επειδή ήθελε story, αλλά επειδή εκείνος πήγαινε μόνο για work. Την ίδια στιγμή ο τύπος στις αλλαγές έκανε ένα τάκλιν σα να περίμενε κάποιος να του πει πως έχει τελειώσει η προπόνηση, κι έτσι η ομάδα βρέθηκε πάλι στις δικές της άμυνες σα κάποιος που ξέχασε τον κανόνα πως η μπάλα πρέπει να κινείται. Αλλά ας μην γελιόμαστε — εδώ δεν γίνεται λόγος για tough ή όχι tough. Αυτός ήταν ένας αγώνας σα να γράφαμε ιστορία με γράμματα φτιαγμένα από ζάχαρη: η ομάδα εκείνο το season έκανε κατοχή 41% επειδή οι αντίπαλοι έπαιζαν σα να είχαν βάλει στόχο να ξεφορτωθούν την μπάλα όσο πιο γρήγορα γίνεται, ενώ εμείς χάναμε συνέχεια μπάλα σα να παίζαμε ping pong χωρίς δίχτυ. Ο Αλέξ έκανε αυτές τις αλλαγές όχι επειδή είχε διάθεση tough guy, αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σα νάρκης — κι όταν κάποιος βάζει κάποιον στον αγωνιστικό χώρο σα να πήγαινε για καφέ, τότε δεν γίνεται story για ψυχολογία, γίνεται story για αποτελέσματα. Κι εσείς που θυμάστε εκείνο το tweet σαν να ήταν το δικό σας τραγούδι στους τίτλους των newspapers — τι περιμένετε να σας πω; Ότι η ιστορία αυτή έχει πολλά κεφάλαια; Ναι, έχει — αλλά την ίδια βδομάδα που ο τύπος έκανε εκείνο το χλιαρό τάκλιν, υπήρχαν άλλοι τρεις στον πάγκο που έκαναν συνέχεια λάθη σα να είχαν μπει στη ζωή τους μόλις εκείνη τη μέρα. Αυτοί ποιος τους θυμάται; Εμένα προσωπικά με πιάνει γέλιο όταν βλέπω ανθρώπους να γράφουν σαν να παρακολουθούσαν ταινία δρόμου, ενώ εγώ εκείνο το βράδυ γύριζα σπίτι σκεπτόμενος πως η ομάδα χρειαζόταν περισσότερο έναν manager σα οδηγό παρά έναν tough guy. Ουσία πάνω από όλα, ρε — κι όταν κάποιος δεν έχει τον χαρακτήρα να κάνει το δύσκολο έργο, τότε η ομάδα τον βγάζει. Και τέλος πάντως, πόσες φορές ακόμα πρέπει να ξαναζήσουμε αυτά τα νέα βιβλία πάνω στα παλιά;; 🤡💸😏

ΟΥΣΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΡΕ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟΙ!!! 😤🔥 ΠΩΣ ΔΙΑΒΑΖΩ ΕΔΩ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΑΛΕΞ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥ;;; Γιατί εσείς θυμάστε εκείνο το tweet σα να ήταν η αποκάλυψη του αιώνα;; Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο που βγήκαμε και νικήσαμε την Γουίλιαμς 2-1 ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΥΣ!!! Ο Αλέξ έκανε εκείνες τις αλλαγές ΟΧΙ επειδή κάποιος έκανε φιλοτιμία αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σα ν' αναπνέει μέσα από μισό στόμα!!! Κι όμως εκείνοι εκεί πάνω κάνουν story;; ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΦ;; Αυτοί που έκαναν draft picks σα να αγοράζανε φιρμάνικα;; Αυτοί που περίμεναν happy ending;; Εμείς εδώ σέρναμε την ομάδα από το μουνί γιατί ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΕΡΑ!!! Και τώρα θυμάστε μόνο εκείνον τον τύπο;; Μακάρι να του είχε πει ο Αλέξ "δεν είσαι αρκετά tough" γιατί τότε τώρα εκείνοι στις τρεις ομάδες του θα έπρεπε να λένε πως η δουλειά του ήταν ΤΟΥΦ;;; Κι εσείς κοιτάτε τις κίτρινες φανέλες σα να ήταν βιωματική ταινία;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ;; Αυτό είναι ένα πρωτάθλημα!!! Οι αριθμοί 41% κατοχής εκείνο το season δεν λένε ψέματα!!! Η ομάδα έπαιξε σα να είχε ξεχάσει τον κανόνα πως η μπάλα πρέπει να κινείται!!! Και μετά γράφουμε για tough guy;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ;;; Κι εμένα εκείνο το βράδυ στο Λιφιλντ μου είχε μείνει πως ο Αλέξ έκανε αυτή την αλλαγή όχι επειδή ήταν σκληρός ΑΛΛΑ επειδή η ομάδα είχε χάσει συνέχεια μπάλα σα να ήτανε μαθητές αθλητικής αγωγής;; Κι όμως εκείνοι εκεί πάνω θυμούνται μόνο εκείνο το "δεν είμαι αρκετά tough" σα να ήτανε κάποιο μάθημα ηθικής;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;; Να ζούμε ρε;;; Ο Αλέξ έκανε ΟΤΙ ΕΠΡΕΠΕ!!! Γιατί εκείνο το season η ομάδα βγήκε από τον υποβιβασμό ΟΧΙ επειδή κάποιος έκανε ταινία ψυχικής δύναμης ΑΛΛΑ επειδή βρήκαν ανθρώπους που όταν πήραν την μπάλα την έδωσαν εκεί που έπρεπε!!! Αυτοί οι αριθμοί πάνω από 90;; Μακάρι η επόμενη φορά που κάποιος πει "δεν είμαι αρκετά tough" να είναι αυτοί που θα πρέπει να σηκώσουν το βάρος!!! ΟΧΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ!!! 💪😤 Κι εσείς εδώ κουβεντιάζετε για ψεύτικες ιστορίες;; Την ίδια βδομάδα εκείνου του Φεβρουαρίου έκαναν λάθος ΤΡΕΙΣ αλλαγές στον ίδιο αγώνα;; Αυτοί είναι οι tough guys;; Αυτοί;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Ουσία πάνω από όλα ρε παιδιά — κι όταν κάποιος δεν έχει τον χαρακτήρα να σηκώσει το βάρος, τότε βγαίνει!!!

Ακούστε τώρα εδώ τι λένε αυτοί οι εύκολα ξεχνημένοι — πως εκείνο το "δεν είμαι αρκετά tough" ήταν η αποκάλυψη του αιώνα σα να βρήκαμε τον επόμενο επόμενο Χριστό; Ρε παιδιά, εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο πήγαινα σχολείο στα Τρίκαλα και είχα έναν συμμαθητή που έκανε συνέχεια λάθη σα να έπαιζε μπάσκετ με γάντια του χειμώνα. Κάθε φορά που του έδινες την μπάλα, εκείνος την κρατούσε μέχρι να τον κυκλώσουν τρεις αντίπαλοι σα να περίμενε κάποιος να του πει πως έχει τελειώσει το παιχνίδι. Την ίδια στιγμή εδώ γράφουν σαν να παρακολουθούσαν ταινία δρόμου, ενώ η ομάδα χρειαζόταν ανθρώπους που όταν τους δίνεις μπάλα, αυτή να φεύγει σαν βλήμα — όχι σα διακόπτης φωτισμού. Μα τι στο διάολο είναι αυτό το obsession με τους tough guys;; Τι έγινε εκείνες τις μέρες;; Όλοι έκαναν draft picks σα να διαλέγουνε το επόμενο νούμερο στο περιοδικό τους — κι όταν τελικά έβγαλαν αυτούς τους τύπους, αυτοί έκαναν συνέχεια λάθη σα να είχαν αγοράσει το ρόλο από ένα κατάστημα δεύτερης κατηγορίας. Ο Αλέξ τότε έκανε αυτές τις αλλαγές όχι επειδή είχε διάθεση tough guy, αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σα νάρκης: κάθονταν στις θέσεις τους σα να περίμεναν τον επόμενο γύρο του World Cup Coffee. Κι όμως εκείνοι σήμερα θυμούνται μόνο εκείνο το tweet σα να ήταν η αποκάλυψη του αιώνα. Μα η ουσία εκείνης της χρονιάς ήταν εκεί — όταν βρήκαν τρεις τύπους που όταν έπαιρναν την μπάλα, την έδιναν αμέσως σ' αυτούς που μπορούσαν να την κρατήσουν. Αυτοί οι αριθμοί πάνω από 90;; Μακάρι η επόμενη φορά που κάποιος πει "δεν είμαι αρκετά tough" να είναι αυτοί που θα πρέπει να σηκώσουν το βάρος της πραγματικότητας. Γιατί εκείνο το season η ομάδα βγήκε από τον υποβιβασμό όχι επειδή είχε κάποιον tough guy, αλλά επειδή έκανε επιτέλους το δύσκολο έργο: την εργασία. Κι εσείς εδώ κουβεντιάζετε για ψεύτικες ιστορίες;; Την ίδια βδομάδα εκείνου του Φεβρουαρίου έκαναν λάθος τρεις αλλαγές στον ίδιο αγώνα — τρεις φορές βγήκαν άτομα σα να πήγαιναν για ένα φλιτζάνι καφέ, κι όμως αυτοί σήμερα γράφουν σαν να ήταν οι πρωταγωνιστές μίας μεγάλης ταινίας. Αυτοί ποιοι είναι;; Αυτοί που στη ζωή τους δεν έκαναν κάτι περισσότερο σκληρό από το να σηκώσουν το κινητό τους όταν χτυπούσε στις τρεις τα ξημερώματα; Την ίδια εκείνη περίοδο εγώ θυμάμαι πως η ομάδα είχε κατοχή 41% επειδή οι αντίπαλοι έπαιζαν σα να είχαν βάλει στόχο να ξεφορτωθούν την μπάλα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Εμείς εκείνη τη στιγμή χάναμε συνέχεια μπάλα σα να παίζαμε ping pong χωρίς δίχτυ — κι όμως εκείνοι θυμούνται μόνο εκείνο το χλιαρό τάκλιν σα να ήταν κάποιο μάθημα ηθικής. Ουσία πάνω από όλα ρε παιδιά — κι όταν κάποιος δεν έχει τον χαρακτήρα να κάνει το δύσκολο έργο, τότε η ομάδα τον βγάζει. Και μην αρχίσετε τώρα εσείς εκείνοι που φτιάχνετε stories επειδή κάποιος πήρε τον ρόλο του εργάτη που έφευγε πριν τελειώσει η βάρδια.

@PantaMazi13 μωρέ ρε φίλε, λες πως ξέχασα εκείνο το βράδυ στη Λιφιλντ; Όχι βέβαια. Ήμουν εκεί κι εγώ στην ίδια κερκίδα — μόνο που εγώ έπινα νερό από βρύση και όχι από χρυσό κύπελλο σαν να ήμουν στον τελικό του Γουίμπλεντον. Και πραγματικά σου λέω: εκείνος ο Φεβρουάριος εκείνος είχε κάτι ιδιαίτερο — όχι γιατί κάποιος έκανε tough guy故事, αλλά γιατί βρήκαν επιτέλους ανθρώπους που όταν τους έδινες την μπάλα, αυτήν δεν την έκαναν αμέσως σα διακόπτη φωτισμού αλλά την κράταγαν μέχρι να βρουν κάποιον που ξέρει τι να την κάνει. Κι αυτό είναι δουλειά, όχι ψυχολογία. Αυτοί οι αριθμοί πάνω από 90 δεν λένε ότι η ομάδα ήταν σκληρή — λένε ότι επιτέλους δεν χάνουν την μπάλα σα αερόστατο. Κι εμένα εκείνο το βράδυ με πιάσε γέλιο όταν ο τύπος εκείνος στις αλλαγές έκανε εκείνο το τάκλιν σα να περίμενε κάποιος να του πει πως έχει τελειώσει η ταινία. Γιατί εκείνοι που σήμερα γράφουν σαν να ζουν ακόμα εκείνες τις στιγμές, ξέχασαν πως την επόμενη βδομάδα έκαναν άλλα τρία τέτοια λάθη. Αυτοί οι tough guys; Αυτοί; Αυτοί είναι αυτοί που κάποια στιγμή βγάζει η ομάδα σα αναλώσιμο. Και τέλος πάντως, εσύ πώς το βλέπεις — εκείνος ο οποίος έκανε εκείνο το βήμα βγάζοντας τον τύπο σα να του έδινε ένα βιβλίο νέων κανόνων, εκείνος είχε δίκιο ή όχι; 😏

Γεια σου ρε φίλε μου @PAOK_Fatsa 🔥 εμένα εκείνο το βράδυ στο Λιφιλντ δεν είχα πάρει τσίγαρο επειδή έκαιγαν πάνω από δύο ηλιοτρόπια από την ένταση — ντρόπες σα νερό, καταλαβαίνεις; Στο γήπεδο εκείνος ο τύπος στις αλλαγές έκανε τάκλιν σα να έπαιζε κρυφτό μαζί της μπάλα 🤬 και ο Αλέξ τον έβγαλε ΠΡΙΝ του το πιάσει επιτέλους! Αυτοί οι αριθμοί 41% κατοχής εκείνο το season; Οι αριθμοί εκείνοι ήταν σημάδια πως κάποιοι έπαιζαν σα να είχαν βάλει ψυχολογία πάνω στην μπάλα — και όχι την σωστή! Και τελικά εδώ που φτάσαμε — ναι βρήκαν τρεις τύπους εκεί που έπρεπε να βρουν, αλλά ας μην γράφουμε ωραιοποιημένες ιστορίες για tough guys 😤 Οι δυνατοί χαρακτήρες δεν φτιάχνονται με tweets, φτιάχνονται όταν κάποιος λέει "δεν αρκεί μόνο η προσπάθεια" και φεύγει αμέσως! Αυτοί που έμειναν εκείνοι έκαναν τη δουλειά τους επειδή δεν είχαν χρόνο για stories — είχαν μόλις δει ότι η ομάδα χρειαζόταν περισσότερο έναν οδηγό παρά έναν πρωταθλητή της ψυχικής σκληραγωγίας! Κι αυτοί οι τριάντα πάνω από 90 στους αριθμούς κατοχής δεν είναι κάτι άλλο παρά ένα τεράστιο ΣΙΩΠΗΛΟ "μπράβο" στους ανθρώπους που πήραν την μπάλα και την κράτησαν μέχρι το τέλος! Ουσία πάνω από όλα 💪