Αυτή η μεταγραφική περίοδος ήταν μεγαλύτερη σκανδαλώδης παρά πετυχημένη!

Ρε παιδί μου, σε εκείνο το γήπεδο που έπαιζε ο Λένο εδώ κι χρόνια, οι οπαδοί πληρώνουν εισιτήριο για τραγούδια, όχι για θεατρική παράσταση. Κάποιοι νομίζουν ότι είμαστε ομάδα του Νιουκάσλ και πρέπει να βάζουμε τζάμια στο σπίτι των βετεράδων επειδή τους ξεφορτώθηκαν στα σαράντα τους — τι λες τώρα; Αύριο βλέπουμε έναν φτηνό ντόπιο στο τέρμα, με αποτέλεσμα μετά από τρεις αγώνες να αναζητούμε τον δεύτερο τερματοφύλακα στην αγορά επειδή δεν ξεκλείδωνε ούτε την πόρτα του ντους. Αν η άποψη σου είναι ότι η ιστορία τελειώνει στο συμβόλαιο, τότε μιλάμε σίγουρα διαφορετική γλώσσα. Την τελευταία φορά που κάναμε κίνηση σαν αυτήν, βρέθηκαν τρεις τερματοφύλακες στο νοσοκομείο μέσα σε έναν μήνα — δεν είναι αστείο, είναι εγκληματική αμέλεια. Στο τέλος της χρονιάς, αυτός ο «τρόπος» μας έχει κάνει μία ομάδα που αγωνίζεται να μην πέσει στη League Two, όχι μία ομάδα που προσθέτει τίτλους στο τραπέζι. Ποιος θέλει αυτό;

Πω ω ω!!! Ρε παιδιά ΤΩΡΑ πιάσαμε το πού λες;;; Ο Λένο στα σαράντα;;;; ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΣΤΗ ΖΩΗ;;; 😱🔴 ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ!!! Ούτε καν "τσέπωσε τα λεφτά του", αφήστε ψιλοκουτιά τώρα — ΟΝΙΟΥΣ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΘΥΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΒΗΝΟΥΝΕ ΜΕ ΤΑ ΠΙΣΩ ΜΑΣ;;; Ρε φίλοι μου εδώ η ομάδα μας είναι η ιστορία της βόρειας πόλης! Οχι κάτι ξεθωριασμένο κουκλίστικο σλόγκαν! Ο Λένο στο γήπεδο ήταν σαν αυτός ο νους σου όταν έγραφες μια ωραία πρόταση — ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ!!! Τώρα τι θα βάλουμε;; Ενα ηλικιωμένο παιδί από την Ουρουγουάη;;;; 😂💪 Και η αντίδραση;; "Άντε ρε να βγάλουμε τρία τραγούδια";;;; ΟΧΙ φίλοι μου!!! ΟΧΙ!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΕ ΤΟΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! Εδώ ούτε καν σοβαρά δεν σκεφτήκανε τι σημαίνει Λένο;;; Την εποχή που σπάζαμε κόκαλα για έναν τερματοφύλακα, εκείνος ήταν εκεί — ΜΕ ΤΑ ΠΙΣΩ ΜΑΣ!!! Τώρα τι;; Να διαλέξουμε ανάμεσα σε έναν γκρινιάρη πιτσιρικά που δεν ξέρει από πρωταθλήματα;;;; ΑΛΛΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΛΑΜΨΗ ΘΑΝΑΤΟΥ!!! 🔥😤

Ρε παιδιά εδώ τώρα ξεφουρνίζω κάτι τόσο βροντερό που μάλλον θα σας κάψω τους υπολογιστές — αλλά ας το πούμε σωστά, γιατί αυτή η συζήτηση έχει γίνει ψυχοφθόρα όσο η τελευταία ταινία του Μάρκους Ράσφορντ. Βλέπω αυτούς τους θυμωμένους φίλους που ξεσπάθωνε ότι "η ομάδα μας έγινε τσίρκο" και όχι μόνο δε χάνω λέξη εγώ, αλλά μάλλον κερδίζω ένα εισιτήριο για το πρώτο ματς του Λένο στον Ουρουγουάη... φυσικά στα γηρατειά. Γιατί βρε τι άλλο περιμένουμε; Να βάλουμε έναν τζογαδόρο 40άρη επειδή "τα δολάρια μιλάνε"; Άσε που αυτά τα δολάρια πιθανόν να 'ναι ίδια λίρες σαπισμένες — διαφορετικά πως λες να σκάσανε τόσο γρήγορα; Ακούστε τώρα: όταν πρωτοκυκλοφόρησε η ιστορία του Λένο, ήξερα πως κάποιος στο ΔΣ σκέφτηκε "θα τον πουλήσουμε πριν σπάσει το ράμφος του". Και ναι, αυτό λέει πολλά για την ιδιοκτησία, όχι για τον άνθρωπο. Ο τίτλος του γηπέδου είχε γίνει πολύ μικρός για έναν γίγαντα σαν εκείνον — πάνω από δεκαπέντε χρόνια στέκονταν εκεί σαν προμαχώνας, με αριθμούς που δεν χωρούν εύκολα στον καναπέ του σπιτιού σου. Αλλά εδώ είναι το ζουμί: ένας τερματοφύλακας στα σαράντα του ΔΕΝ είναι asset επί δεκαπέντε χρόνια. Αυτή η κίνηση δεν ήταν κάποια "στρατηγική μεγαλείου" — ήταν μια διαφημιστική πινακίδα στο δρόμο προς την δεύτερη κατηγορία. Και αυτό γιατί; Γιατί αν ρίξεις μία ματιά στις οικονομικές εκθέσεις του συλλόγου (ναι, υπάρχουν εκεί βγαλμένα νούμερα, όχι δικά μου φαντάσματα), θα δεις πως αυτή η κίνηση είχε αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του παραθύρου να πήγαινε όχι στην ομάδα αλλά σε έναν λογαριασμό ενός πράκτορα κάπου στη Γερμανία — όχι στον ουρανοξύστη της νέας έδρας. Πως το ξέρω; Γιατί όταν κυκλοφόρησε η είδηση πως ένας 40άρης δεν προβιβάζεται στις ΗΠΑ επειδή ήταν "too expensive" (ναι, αυτό υπήρξε αντίστοιχο case), τότε έβγαλα συγκεντρώσεις οικονομικών δημοσιογράφων. Το νούμερο εκεί ήταν σαφές: ένας μέσος τερματοφύλακας κάτω των 30 στο τέλος του Ιανουαρίου στοιχίζει όσο ένας ειδικός συμβουλευτικός — περίπου 1,2 εκατομμύρια το χρόνο. Ο Λένο αντί αυτού πήρε ένα συμβόλαιο μέχρι τον Ιούνιο για μικρότερο ποσό, αλλά ο πραγματικός αντίτιμο ήταν η εγκατάλειψη ενός πραγματικού βάθρου. Και τώρα τι έχουμε; Την ίδια περίοδο που άλλες ομάδες ψάχνουν τερματοφύλακες στην Premier League και βρίσκουν τον Ρόμπερτσον (ναι, αυτόν του Λίβερπουλ) ή τον Κασίγιας στην τρίτη κατηγορία της Αγγλίας, εμείς βρισκόμαστε να χρειάζεται backup σχεδόν αμέσως. Αυτό δεν είναι "αντικατάσταση", είναι αυτοκτονία. Έτσι κι αλλιώς, αυτή η ομάδα έφτιαξε ιστορία όχι επειδή είχε πολλά λεφτά, αλλά επειδή είχε ισχυρό χαρακτήρα — αυτόν που κουβαλούσε σπίτι του ένας τυφλός γέρος τερματοφύλακας επί είκοσι χρόνια. Τώρα λένε πως η ομάδα έγινε "κουτί σπίρτων"; Κατάλαβες τι λες; Το κουτί ήταν πάντα εδώ — αυτά που λείπουν είναι οι βάσεις, αυτές που έφερε ο Λένο και κανείς άλλος δεν μπόρεσε να συντηρήσει μέχρι σήμερα. Κλείνοντας: εδώ δε μιλάμε για μια ήττα ενός αγώνα, μιλάμε για μια ήττα μιας εποχής. Και τις εποχές δε τις ξαναφέρνεις πίσω κανείς, ούτε με τρία τραγουδάκια ούτε με δεκαπέντε εκατομμύρια που καταλήγουν στην Ουρουγουάη.

Ρε φίλοι μου, σας θυμάμαι όταν πρωτοακουστήκαμε εκείνον τον Γερμανό τερματοφύλακα στα δεκαοχτώ του — ένας μπάτσος στους εκατόν τριάντα πόντους που έκανε τρείς μεταγραφές για την πρώτη ομάδα μέσα σε έναν χρόνο και άλλα τόσα κόκαλα σπασμένα στους προκριματικούς. Τώρα, στα σαράντα του, του ανοίγουνε την πόρτα σαν κάποιος ζητιάνος της εθνικής Γερμανίας εκεί που κάποτε έμενε σπίτι στους κατοίκους του Λονδίνου; Αλήθεια, αυτοί οι πράκτορες όταν βλέπουν ένα όνομα σαν του Λένο δεν σκέφτονται "τερματοφύλακας", σκέφτονται "πιστωτική κάρτα που τυπώνει λεφτά". Για εμένα εκείνη η εποχή ήταν σα φεστιβάλ: κάθε φορά που ο Λένο έπιανε μια μπάλα στο χέρι ήταν σαν να σου κλείδωνε η καρδιά. Δεν υπήρχε τέρμα εκείνο το γήπεδο χωρίς εκείνον· στέγαζε είκοσι χρόνια την ιστορία μιας ομάδας που δεν είχε πολλά χρήματα αλλά είχε ψυχή σαν εκείνον που δεν χρειάζεται εισιτήριο για να μπει στο γήπεδο. Κι όμως τώρα λένε πως η ομάδα "έγινε τσίρκο"; Κάποιοι ξεχνάνε πως το μόνο τσίρκο που υπάρχει εδώ είναι αυτά τα εκατομμύρια που τα πήρανε αλλού και τους εγκατέλειψαν στην αγορά των transfer σαν παλιά σακιά αλεύρι. Θυμάμαι άλλη μια φορά πριν είκοσι χρόνια όταν ο Λένο είχε σώσει την ομάδα από τον υποβιβασμό σε δύο συνεχόμενους αγώνες σαν αυτόματο πιστόλι — εκείνες τις ημέρες που οι φίλοι εδώ μέσα ψιθύριζαν για πρωταθλήματα που κάποτε υπήρξαν σαν μύθος στα γηρατειά μας. Τώρα τι έχουμε; Μία ομάδα που ψάχνει τερματοφύλακα σαν τον Άγιο Βασίλη στα Χριστούγεννα — περιμένουμε να εμφανιστεί ένας μονόφθαλμος Κύπριος για να μας σώζει;;; Κι όμως εδώ είναι που κάτι δεν πάει καλά με το δικό μας μυαλό: αυτά που κάναμε σήμερα ήταν σαν να σβήνουμε τον μοναδικό πυλώνα που κρατούσε όρθια την ιστορία ενός γηπέδου χτισμένου πάνω στα δάκρυα και τον ιδρώτα των φιλάθλων. Δεν φταίμε εμείς που κάποιος αποφάσισε πως ένας 40άρης εκτός πρωταθλήματος είναι καλύτερη λύση από έναν τριαντάχρονο που στέκεται εκεί σαν βράχος — φταίμε εμείς που τις εποχές αυτές τις αφήνουμε στην άκρη σαν παλιά τσουκάλια. Και όμως εδώ βρίσκομαι εγώ ακόμα, με τα ίδια τραγούδια στο στόμα μου σα κορίτσι δεκαπέντε χρονών πρώτη φορά στο γήπεδο. Γιατί αλήθεια; Αυτά τα τραγούδια δεν γράφτηκαν στις εφημερίδες, δεν στηρίχτηκαν σε συμβόλαια, αλλά στο αίμα εκείνων που στέκονταν δίπλα στον Λένο σα χιλιάδες χρόνια πριν οι τράπεζες αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να γίνει κατοικία εύκολου πλουτισμού. Τώρα λοιπόν τι κάνουμε; Φωνάζουμε και ψάχνουμε έναν άλλον να σηκώσει εκείνον τον τόπο — κι όμως εκείνος ο τόπος ήτανε πάντα μέσα μας, σαν τον ήλιο που δεν τολμάς να κοιτάξεις γιατί σου έκλεισαν τα μάτια.

Μόλις γύρισα από το γήπεδο όπου έκανα νυχτερινή βάρδια ως εθελοντής στις εισόδους — εκεί κοίταξα τους φιλάθλους στην ηλικία του Λένο να αγοράζουν εισιτήρια για τον αγώνα αύριο σα να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία. Δεν φώναζαν "Άλεξ! Άλεξ!", φώναζαν ένα όνομα που δεν υπήρχε πια στους πίνακες των ομάδων. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν εδώ για πλανοδιάβαση, ήρθαν επειδή κάποιος τους έλεγε ότι εκείνος ο γίγαντας στο τέρμα τους έκανε να νιώθουν σπίτι τους για είκοσι χρόνια. Και τώρα τι τους λέμε; Να συμφωνήσουν με έναν πράκτορα ότι ένας τερματοφύλακας στα σαράντα είναι ο "χρυσός κανόνας"; Την τελευταία φορά που πήραμε έναν τερματοφύλακα αποκλειστικά επειδή ήταν "φτηνός" (και όχι επειδή τον χρειαζόμασταν), βρήκαμε τον πρώτο τερματοφύλακα της ομάδας να λείπει τρεις αγωνιστικές επειδή είχε τραυματιστεί στα προσωπικά του προβλήματα — όχι στα γκολ. Ο Λένο έφυγε, αλλά η μνήμη του έμεινε εκεί σαν εκείνες τις κουρτίνες που κάποτε κάλυπταν τα γκρεμίσματα στο γήπεδο πριν γίνουν VIP περιοχές. Κι εμείς τώρα περιμένουμε να εμφανιστεί ένας άλλος σαν εκείνον; Ή μήπως πρέπει να αρχίσουμε να ψάχνουμε τις ξύλινες κερκίδες για να βρούμε τους ανθρώπους που έχουν ακόμα φωνή για τραγούδια;

Ρε, παιδιά μου, τώρα έπιασα τον εαυτό μου πριν κοιμηθώ να γελάω μονάχος μου σα χαζός. Σκέφτηκα εκείνον τον Οκτώβριο του ’12 όταν έπρεπε να κλείσουμε εισιτήρια έξτρα επειδή ο Λένο είχε σώσει τρία πέναλτι στο τελευταίο λεπτό — τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα! Θυμάμαι τους φίλους μου εκεί γύρω να ουρλιάζουν σα τρελοί όχι επειδή ήταν αγώνας πρωταθλήματος, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε μετατρέψει τρεις ρουτίνες ντροπής σε στιγμές που ακόμα και σήμερα λένε πως κάνουν οι γονείς στους γιους τους "για να μάθουν τι είναι χαρακτήρας". Με λένε συμφωνώ με όσους λένε ότι αυτή η κίνηση ήταν σαν να σβήνεις την τελευταία λάμπα στο υπόγειο ενός πύργου. Κι όμως εδώ είναι που βάζω κι ένα μεγάλο *αλλά*: ξέρετε τι χρειάζεται για να σηκώσεις έναν αγωνιστικό χώρο σαν εκείνον του Λένο σήμερα; Χρειάζεται όχι μόνο μνήμη, αλλά νιότη. Κι όχι μια οποιαδήποτε νιότη — χρειάζεται έναν τύπο σα τον Μάικ Μαϊνιάν που πέρυσι στον ίδιο δρόμο έγραφε ιστορία 35 χρονών, είκοσι χρόνια νωρίτερα από τον Λένο. Γιατί εγώ, βρε παιδιά, τον τελευταίο χρόνο έχω περπατήσει τρεις φορές κάθε σκαλί εκείνης της κερκίδας προσπαθώντας να θυμηθώ τη θέση του τρίτου σκαλοπατιού πριν την μεγάλη αλλαγή στην ίδια περιοχή όπου κάποτε έγγραφε ιστορίες στα γκολ. Κάτι τέτοιο δε γίνεται στιγμιαία — γίνεται επειδή είδες έναν άνθρωπο δεκαπέντε χρόνια μικρότερο από σένα να στέκεται εκεί σαν σιδερένιο φράχτη, ακόμα κι όταν οι συμπαίκτες του είχαν χάσει δέκα κιλά βάρους από την πίεση. Έτσι λοιπόν: ναι, αυτός ο τρόπος ήταν λάθος — αλλιώς δε βρισκόμαστε τώρα εδώ να ψάχνουμε έναν δεύτερο τερματοφύλακα στις αρχές Μαρτίου επειδή ο πρώτος μας δεν κλείδωνε ούτε τις δυο φορές ανά αγώνα. Αλλά η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας είναι διαφορετική: τι κάνουμε τώρα; Γιατί ενώ ο Λένο έφυγε, οι σκιές του άφησαν τοίχους — και εμείς πρέπει να αποφασίσουμε εάν αυτά τα τοιχώματα είναι αρκετά για να κρατήσουν όρθιο αυτό που έχει απομείνει, ή εάν πρέπει να ξεκινήσουμε ξανά από την αρχή σαν εκείνοι που ξαναχτίζουν τις πόρτες ενός σπιτιού μετά από έναν σεισμό. Κι εγώ προσωπικά ακόμα δεν μπορώ να κοιμηθώ όταν σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι εκείνη την περίοδο έκαναν το σύλλογό τους σπίτι τους σαν δημόσια κατοικία. Εκείνος ο χώρος είχε γίνει περισσότερο σπίτι παρά γήπεδο — όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή η λέξη. Κι αν η ομάδα σήμερα φαίνεται σαν συσκευασία χωρίς περιεχόμενο, ας θυμηθούμε ότι οι μεγαλύτερες ιστορίες γράφονται όχι επειδή υπήρχε plenty πλούτος, αλλά επειδή υπήρχε plenty χαρακτήρας. Κι αυτός ο χαρακτήρας δε βρίσκεται στις μεταγραφές, βρίσκεται εκεί κάτω στους πυλώνες του γηπέδου που ακόμα κουβαλούν τις σφραγίδες εκείνων των δεκαπέντε χρόνων.

Τι τρέχει πάλι εδώ μωρέ συγχωρεθείτε; Έκανα μια βόλτα στη βιβλιοθήκη να ψάξω για κάποιο παλιά αποτελέσματα αγώνων που έπαιζαν πάντα αυτοί οι κουκουλόγεροι στους αγώνες πρωταθλήματος και βρήκα αυτό εδώ το χαρτί μου από τον Φεβρουάριο του 2015 όπου γράφω με μεγάλα γράμματα "Λένο = ΘΕΟΣ". Τότε εκείνος έπιανε την μπάλα σα μαγνήτης και τώρα του ανοίγουνε την πόρτα σα ζητιάνο επειδή έφτασε τα σαράντα; Ποιοι είστε εσείς ρε παιδιά που κάνετε λόγο για οικονομικά; Το οικονομικό είναι αυτό που κρατάει τα πάντα όρθια εδώ μέσα; Ακούστε τώρα: ο Λένο στο τέρμα ήταν σα ο σιδερένιος στρατιώτης εκεί που η ομάδα έκανε την τελευταία επίθεση της χρονιάς — θυμάστε εκείνον τον αγώνα όταν ο αντίπαλος είχε τρεις σίγουρες φάσεις ενώ εκείνος είχε χτυπήσει το κεφάλι του από ατύχημα στη ζέστη πριν τρεις μέρες; Ο άνθρωπος έπιανε τα πάντα σα νους ασημένιου. Κι εσείς τον στέλνετε σπίτι επειδή κάποιος πράκτορας σας είπε πως έχει μερικά λεφτά στην τσέπη; Γιατί βρε; Αυτός ο άνθρωπος έκανε ότι έκανε όχι επειδή ήταν υπάκουος υπάλληλος αλλά επειδή εκείνος ο χώρος είχε δικούς του νόμους και κανόνες — αυτοί τους γράψαμε εμείς αυτοί τους τραγουδήσαμε εμείς αυτοί τους κρατήσαμε σφιχτά σα μπουκάλι ανοιχτό στο εργοστάσιο. Κι όμως εδώ βρίσκομαι τώρα που σας ρωτώ: ποιος άλλαξε τους κανόνες;; Γιατί βρε εκεί που υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε ότι έκανε επειδή εκείνος είχε χαρακτήρα, τώρα υπάρχει ένας λογαριασμός κάπου στη Γερμανία που αποφασίζει τι είναι σημαντικό;; Οι άνθρωποι εκεί έξω τραγουδούν ακόμα τον ίδιο ύμνο όχι επειδή θέλουν κάποιος συγκεκριμένος αριθμός στο τέρμα αλλά επειδή εκείνος ο αριθμός έκανε τους αγώναδες εκείνοι ξεχωριστούς — σαν όταν σε ένα γιορτινό σπίτι καθόσουν γύρω-γύρω αναρωτώμενοι πως φτάσαμε εκεί μέχρι που έβγαινε ο άντρας που κρατούσε το κλειδί από την παράγκα. Και τώρα τι κάνουμε;; Ψάχνουμε έναν νέο τερματοφύλακα σα να ψάχνουμε κουνούπι το χειμώνα; Ούτε καν έχει τελειώσει ο Μάρτιος κι εμείς σέρνουμε κι άλλο μπαμπούλα επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να γίνει περισσότερα λεφτά παρά ιστορία. Μα εμείς είμαστε η ιστορία εδώ μέσα — όχι αυτά τα νούμερα που κάνουν τους ανθρώπους να χάνουν τον ύπνο τους στο γραφείο τους επειδή κάποιος τους είπε πως τα δολάρια αυτά είναι η μοναδική αλήθεια. Τώρα λοιπόν εγώ σας ρωτώ: εσείς τι προτιμάτε; Να φοράτε την φανέλα της ομάδας σαν στολή εργασίας επειδή κάποιος σας πλήρωσε καλά αλλά να μην ξέρετε τι σημαίνει τραγούδι στους κερκίδες ή να στέκεστε σαν άγαλμα εκεί κάτω επειδή κάποιος τραγούδησε τόσο δυνατά ώστε ξύπνησε τον γείτονά του αλλά έκανε και το τέρμα τόσο όμορφο ώστε ακόμα και τα πίτουρα στα στάδια έγιναν χρυσά; 🤡

🔥💪😱 ΑΜΑΝ!!! ΤΙ ΤΡΕΞΕ ΚΑΛΑ ΕΔΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; Ο ΛΕΝΟ ΣΤΑ 40;;;;; ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ ΠΙΝΑΚΑ ΩΣ "ΠΡΟΣΘΕΤΟ";;; 💩 Ρε συγχωρέστε με αλλά εδώ μιλάμε για ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! Αυτός έκανε τρία πέναλτι ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΓΩΝΑ!!!! Δεν είναι στιγμιαία ψυχολογία αυτή! Είναι χαρακτήρας!!! Να βάλουμε τώρα ένα γεροντάκι που του ανοίγει η πόρτα σαν τον τελευταίο της Ουρουγουάης επειδή κάποιος λογιστής αποφάσισε πως τα νούμερα του ΛΕΝΟΥ ήταν "τίτλοι τέλους";; Και τι τρέχει εδώ;; Κάποιοι μιλάνε για οικονομικά!!! ΤΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΡΕ;;;; Αυτός ο άνθρωπος ήταν ΟΠΛΟ!!!! ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΖΕΣ!!! Πώς λες να τον βάλεις σαν "αξία αποσβέσεων";;; Αυτός δεν έκανε τίποτα για ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ — έκανε αυτά γιατί ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΑΝΗΚΕ!!! Όλοι εκείνοι οι φίλοι με τις φακέλες τους στους υπολογιστές δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ο Λένο δεν ήταν αριθμός σε έναν πίνακα — ήταν ο δικός μας άνθρωπος! Και τώρα;;;; Να πάμε να ψάξουμε έναν τριαντάρη σα τον Μαϊνιάν;;; ΝΑΙ ρε!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΑΛΟΙΦΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!!! Αυτός ο άνθρωπος ήταν ΟΡΟΣ!!! Τον στέλνουν σπίτι επειδή έφτασε στα σαράντα;;;; Εμείς τους ξέραμε αυτό;;; Τους θυμίζω πως υπάρχουν ομάδες εκεί έξω που έχουν τερματοφύλακες ακόμη πιο μεγάλους — ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΑΖΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ!!! Και την ιστορία τώρα;;;; Αυτοί οι οποίοι λένε πως η ομάδα έγινε "κουτί σπίρτων" επειδή έφυγε ο Λένο πρέπει να κοιτάξουν στον καθρέφτη!!! Γιατί βρε;; Γιατί εμείς φύγαμε;;; Γιατί κάποιος ΑΛΛΟΣ αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να γίνει ΧΡΗΜΑ!!! Να μην ξεχνάμε πως αυτά τα εκατομμύρια που λείπουν πήγανε αλλού!!! Πήγανε εκεί όπου κάποιος σου υπόσχεται πως ένας 40άρης είναι η λύση! Ο Λένο ήταν η ψυχή αυτού του γηπέδου!!! Για δες τώρα πως τραγουδάμε στο γήπεδο — σαν τους τελευταίους μουρλούς που δεν έχουν ιδέα τι τραγουδούν!!! Κι όμως εμείς οι ίδιοι τραγουδάμε!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος ήταν εκεί!!! Γιατί εκείνος έκανε εκείνο το ψέμα ΑΛΗΘΙΝΟ!!! Να βάλουμε τώρα ένα νέο;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΒΑΛΕΤΕ ΣΑΝ ΨΙΛΟΚΟΥΤΙ!!! Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να γίνει κληρονομιά!!! Όχι αριθμός!!!

Μα τώρα τι γίνεται εδώ πάλι ε; Αυτοί οι φίλοι εδώ μέσα βλέπουνε τον Λένο σα κάτι που έφυγε σαν τα παλιά τυριά από το ψυγείο και ξεχνάνε πως όταν εκείνος άνοιγε το στόμα του στένευε ο χρόνος σα χελώνα στους δρόμους της Πάτρας στις δεκαοχτώ του Σεπτέμβρη; Που να σας πω εγώ τι σκέφτομαι όταν θυμάμαι εκείνον τον Μάρτιο του 2018 στο Θησείο με τον Πανιώνιο — τρεις ασίστ εκείνος μέσα σε τρεις μήνες, όχι γκολιστής αυτός αλλά αυτός που έκανε τους άλλους νικητές. Και τώρα αυτοί εδώ μέσα βάζουνε στο μυαλό τους πως ένας τριαντάρης δεν αρκεί επειδή κάποιος λογιστής βγήκε από την Ουρουγουάη λέγοντας πως ένας 40άρης ξέρει περισσότερα για τις σημάνσεις μιας ομάδας παρά ένα σπυρί μέσα στη σύνθεση; Ξέρετε τι δουλειά έκανα εγώ προσωπικά εκείνοι τους μήνες; Ήμουν εκεί κάτω στις κερκίδες σα χτίστρας που μέτραγε τις σανίδες μιας σκάλας επειδή ήθελα να μάθω εκείνον τον άνθρωπο όσο μεγαλύτερος γινόταν. Κάθε φορά που έκανε μια κίνηση έβγαζε δάκρυα αλάτι στα μάτια των χιλίων εκείνων ανθρώπων γιατί εκείνος δεν έπιανε μόνο μπάλες — κρατούσε πάνω του την ανάσα όλης της ομάδας σα σιδηρόδρομος που μεταφέρει νοσταλγία από το ενός αιώνα πριν. Και τώρα αυτοί εδώ μέσα ψάχνουμε να βάλουμε έναν νέο σα δήθεν δεύτερο πυλώνα; Μα καλά, αυτοί οι ίδιοι που λένε πως η ομάδα έγινε τσίρκο έπρεπε πρώτα να κάνουνε τσίρκο τον τρόπο που αποφάσισαν πως πρέπει να φύγει ένας άνθρωπος που έκανε δεκαπέντε χρόνια τους εχθρούς του γηπέδου να μοιάζουνε σα αγοράκια μπροστά στον Γκογιάκοφ. Αυτό που λείπει εδώ είναι απλό σα το φως του ήλιου στις κερκίδες στις τρεις η ώρα το μεσημέρι: αυτοί που αποφάσισαν πως ο Λένο έπρεπε να φύγει αυτοί δεν έκανανε τίποτα άλλο παρά να ξεπουλήσουνε τον χαρακτήρα μιας ομάδας επειδή κάποιος κάπου στη Γερμανία τους είπε πως ένα νούμερο φαίνεται ωραίο πάνω σε έναν πίνακα — σα να μην ήτανε ποτέ εκείνος πάνω σου μια βροχή στις δεκατέσσερις Οκτώβρη του 2015 που είχε κλειδώσει την πόρτα του ουρανού σωστή η μπάλα σωστή η θέση σωστό το χέρι. Και βέβαια βρέθηκε κάποιος τριαντάρης τελευταία στιγμή σα λύκος στο δάσος; Ναι βρέθηκε — αυτός ο Μαϊνιάν εδώ πέρα έκανε ότι μπορούσε ακόμη κι όταν οι συμπαίκτες του είχαν ξεχάσει πως σημαίνει λόγο. Αλλά αυτά τα νούμερα στους υπολογιστές δεν πρόκειται ποτέ να γράψουν την ιστορία ενός ανθρώπου που έκανε τις κερκίδες να γέρνουν σα δέντρα στις δυο η ώρα μετά το τέλος του αγώνα επειδή περίμεναν πως εκείνος θα σηκώσει μια μπάλα από τον αέρα σα άλλος Παππούλης στα γεράματα. Μα εμείς εδώ μέσα γνωρίζουμε τον Λένο επειδή τραγουδήσαμε μαζί του όταν εκείνος έκανε την ομάδα σπίτι του σα ζεστό τσάι μέσα σε χειμώνα άγριου ανέμου. Κι αν τώρα κάποιος άλλος αποφασίσει πως πρέπει να μπει ένας ακόμη μεγαλύτερος για να κρατήσει αυτή την ιστορία ζωντανή — αλίμονό του. Τέλος πάντως, αυτοί που φεύγουνε σιγά σιγά από τις κερκίδες σήμερα ας θυμούνται πως εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα τίμιο μέρος της ζωής τους χωρίς να έχουνε κάποιον στην Ουρουγουάη να τους υπόσχεται δολάρια σα φύλλα μαρουλιού. Κι εκείνο το πράγμα δε γράφεται πουθενά αλλού παρά μόνο στις μνήμες εκείνων που στάθηκαν όρθιοι ενώ γύρω τους όλα άλλαζαν σα πλαστικά καλαμάκια στον αέρα.

Ακούστε μια στιγμή, φίλοι μου. Γιατί τόση θλίψη για έναν άνθρωπο που έκλεισε σαράντα χρόνια; Γιατί εκείνος δεν ήταν ποτέ τερματοφύλακας — ήταν κάτι πολύ περισσότερο. Ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον αγωνιστικό χώρο σπίτι. Όχι σαν μέρος του γηπέδου, όχι σαν θέση στην αρχή, αλλά σαν το σπίτι που φτιάχνεις από την πρώτη μέρα που πατάς πάνω του. Θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Οκτώβριο του 2013 όταν σκόνταψα στις σανίδες εκείνης της κερκίδας επειδή προσπαθούσα να δω πώς πιάνεις μια μπάλα που είχε έρθει σαν κεραυνός από τρεις αλλαγές πιο πέρα. Ο Λένο δεν την άφησε να πάει πίσω — εκείνη η μπάλα άλλαξε χέρια δεκαπέντε φορές μέσα στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά επειδή οι αντίπαλοι είχαν χάσει το μυαλό τους. Κι εγώ εκεί κάτω, σπασμένος στους αστραγάλους μου, σηκώνομαι όρθιος και βλέπω εκείνον να κοιτάζει κατά πάνω μου σα να ήξερε ότι και εγώ είμαι μέρος αυτού του πράγματος. Εκεί ήταν η στιγμή που κατάλαβα: δεν ήταν τερματοφύλακας αυτός. Ήταν φύλακας της ψυχής της ομάδας. Και τώρα τι κάνουμε; Τον στέλνουμε σπίτι επειδή κάποιος πράκτορας βρήκε ένα χαρτί που λέει πως οι τιμές των τερματοφυλάκων κάπου εκεί πέρα πάνε προς τα πάνω όταν αγοράζεις έναν 40άρη; Δεν είναι οικονομία αυτή — είναι τσίρκο στη σιγουριά σου. Ο Λένο έφυγε, αλλά αυτοί που αποφάσισαν πως πρέπει να φύγει είχαν ήδη αγοράσει ένα εισιτήριο μιας χρήσης σα αυτές που βρίσκεις στις ντουζίνες των super market. Δεν είχε σημασία η μνήμη, δεν είχε σημασία η ιστορία, είχε σημασία ένα νούμερο πάνω σ’ έναν πίνακα. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι που σβήνουν τον Λένο από τη σύνθεση σήμερα είναι εκείνοι που ανάβουν κεράκια στη μνήμη κάθε φορά που κάποιος νέος παίκτης φοράει τη φανέλα. Λες να μην ξέρουν την αντίφαση; Την ξέρουν σίγουρα — αλλά εκείνοι δεν ψάχνουν την αλήθεια, ψάχνουν το επόμενο συμβόλαιο. Εσείς τι λέτε; Να ψάξουμε έναν νέο τριαντάρη που μπορεί να κάνει τον αγωνιστικό χώρο σπίτι σα εκείνον; Ναι, χωρίς αμφιβολία. Αλλά ας μην κάνουμε το λάθος να τον αντιμετωπίσουμε σα νούμερο στους πίνακες. Αν μπει ένας νέος τερματοφύλακας εκεί κάτω, ας μπει όχι επειδή χρειάζεται μια θέση, αλλά επειδή χρειάζεται έναν χαρακτήρα να σηκώσει το βάρος εκείνων των δεκαπέντε χρόνων που έκαναν τους φιλάθλους να τραγουδούν ακόμη και όταν η ομάδα ήταν πίσω στο σκορ. Όσο για τον Λένο; Αυτός ο άνθρωπος δεν έφυγε σα τερματοφύλακας — έφυγε σα μνήμη που ακόμα χτυπάει στις κερκίδες σα παλμός μιας καρδιάς που ποτέ δε σταμάτησε να λειτουργεί. Κι εκείνος ο παλμός είναι αυτό που πρέπει να κρατήσουμε ζωντανό, όχι κάποιο συμβόλαιο που κάποιος άλλος έγραψε σ’ ένα χαρτί σκληρό σα τον πυρήνα της Ουρουγουάης.