Η πορεία της Άλεξ ντε Μίναουρ είχε έναν υπέροχο Ολυμπιακό γύρο αλλά μετά έγινε μία νόρμα…

Ρε φίλοι, κοιτάξτε τώρα εμένα εδώ τον σοβαρά… Τόσο που φοράει κι άσπρο πουκάμισο στο φόρουμ αντί για το δικό του μπαμπέσικο τρόπο; Στο γκολ εκείνο τουarodinakis — οπόταν βγήκε το βίντεο μετά δεύτερη φορά γυρνώντας όπως στα βίντεοκλιπ των πλουσίων — είχα τρεις φίλους δίπλα μου, τζογαδόρους στο ένα χέρι και κρασί στο άλλο. Όλοι έκαναν "ωχ…" σαν εκείνο το γκολ στη Ρωσία του 2018 που χάλασε ένα εκατομμύριο τζίτζικαδες. Αλλά εδώ όχι ρε παιδιά, εδώ μιλάμε για αριστερό χτύπημα από κόρνερ που περνάει τριών αντιπάλων σαν αεριωθούμενο τρένο κι ύστερα βρίσκει την πρώτη κίνηση του κόσμου στο 11 VS 11. Τύχη;; Δεν λέω πως δεν υπάρχει συντελεστής, αλλά η ικανότητα τουarodinakis να κάνει αυτή την κίνηση ήταν σαν ντοκτοράς χειρουργός — όχι σα τυχαίος που βγήκε βράδυ στις 2 το πρωί. Αλήθεια τώρα: εκείνο το γκολ ήταν η κορυφή ενός iceberg που είχε σηκώσει τα νερά πολλών μηνών βροχής. Ενώ εμείς εδώ γελάμε για το Φεγκενμπάουμ, η αλήθεια είναι πως ο Νακάτζιτς έπαιζε σαν να είχε μόνο ένα ποτό μέχρι τις 3 το πρωί και όχι τρία λεπτά για κεφαλαλγία. Ο Μέσος έφυγε σαν φεύγει ο δάσκαλος μετά την τελευταία απουσία του μαθητή — ο Σταρίκ έβαλε τρίτο γκολ στον αγώνα του κυπέλλου επειδή είχε πιο μεγάλη ικανότητα στον αέρα από ό,τι στη σύνθεση του λόγου. Στην Α-League, αυτά τα λάθη έγιναν νόρμα επειδή εκείνοι πάνω πήγαν εκεί χωρίς στρατηγική σαν να πήγαν στο σούπερ μάρκετ για γάλα και ξέχασαν το νόμισμα στον πάγκο. Πόσο υπερτιμημένο;; Αφήστε που είναι η μεγαλύτερη στιγμή της ομάδας δεκαετίας! Αλλά να πω κι εγώ μια δικιά μου γνώμη: όταν ο κόσμος θυμάται εκείνη την βραδιά στο Ντόξα, δεν θυμάται την ψύχωση του φιναλίστ που είχε σπεσιαλ χορογράφο στην παράταξή του — θυμάται ένα γκολ που έκανε τον αγώνα να ζωντανέψει σαν ταινία δράσης. Στο τέλος, η ιστορία γράφεται από αυτούς που κάνουν την κίνηση εκείνη — όχι από αυτούς που κάνουν τρία λάθη στη σειρά επειδή είχαν βγει νωρίς από το γήπεδο της ψυχής τους.

Γαμώ το ρολόι στο Αιγαίο πως αυτά που λέει ο φίλος εδώ πάνω είναι πούθε δεν βγήκανε!!! Ποιος θυμάται εκείνο το γκολ;; Να σου πω εγώ;; Ο Λάζαρος στάθηκε εκεί σαν άγαλμα στο Κύπελλο, έκανε έναν γύρο στον αέρα σαν να πήγαινε σπίτια του Πλούτωνα κι ύστερα μπήκε στην μπάλα σαν κόκκινος κυκλώνας!!! Τύχη;; Άντε λοιπόν! Ποια τύχη όταν εκείνος εκεί έκανε THREE DEFENDERS του σπρώχνουνε σα ντόμινο εκτός αλλαγής!!! Και τώρα εσύ Φαουλ-Άντε-Εξόφθηκες ξέρεις τι λες;; Οarodinakis εκεί ήτανε ΤΣΕΛΕΝΤΕΡ!!! Σαν αυτά τα βιντεάκια των μεγαλοποιήσεων στα σόσιαλ που βγάζεις κόκκινο πρόσωπο κι αρχίζεις να ξεχνάς πού βρισκόσουνο!!! Αυτός εκεί έκανε ένα γκολ που ακόμα και στο FIFA η κονσόλα ζαλίζεται!!! Την ίδια στιγμή εκείνος ο ξερόλας του Μαγιόρκα έκανε ένα φάουλ σα ντάμες στο σκάκι — ήτανε τόσο αργό που είχες χρόνο να βάλεις popcorn στο φούρνο!!! Κι μετά αυτοί εκεί;; Μπλέξανε την ομάδα σα σακούλα με ψάρια στο λιμάνι του Βόλου!! Ο Σταρίκ εκεί δεν είχε στρατηγική σα χάρτης της Αυστραλίας!! Στις μεγάλες στιγμές μας είχαμε τάξη σα στρατός στον Μαραθώνα — τώρα πήγαινε σα συρματόπλεγμα στην άμμο! Μέσος;; Μέχρι νάταν;; Εκείνος έκανε λάθη περισσότερο από τον Αντώνη Νικοπολίδη μετά από δεύτερη μπίρα στις γιορτές!! Κι ο Νάκατζιτς;; Να σου πω εγώ;; Στους τρεις πρώτους αγώνες μετά εκείνο το γκολ ήταν σα ζόμπι που βγήκε από την ντουλάπα — έκανε τρία λάθη στη σειρά επειδή είχε βγει νωρίς από το γήπεδο της ψυχής του;;; ΟΧΙ ΡΕ!! Εδώ η ιστορία δε γράφεται μόνο με γκολ!!! Η ιστορία γράφεται όταν μια ομάδα που έβγαινε μέσα στην Ευρώπη σα πυραυλάκι εκείνοι πήγαν σα τριών τροχών!!! Μακάρι αυτοί εκεί πάνω να είχανε μισή ιδέα από τις μεταγραφές που έκαναν!!! Μπήκε Στάρικ;; Άντε μαλάκα! Έβαλε γκολ επειδή έκανε άλμα μεγαλύτερο από το εγώ του!! ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ;; Να τ’ αγαπήσουμε ή όχι;; ΝΑΙΡΕ ΝΑΙΡΕ ΝΑΙ!!! Γιατί αυτό ήτανε η μεγαλύτερη στιγμή δεκαετίας!!! Και όποιος λέει διαφορετικά ας βγάλει εισιτήριο για την Άδε Κ σα μαλάκωσης!!! Εσείς εδώ πέρα;; Οι ίδιοι ξέρετε πόσο δυνατοί είμαστε όταν βγαίνουμε στις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές!! Ήρθε η ώρα να κλείσουμε την πόρτα στους ξερολοήδες που δεν καταλαβαίνουν τίποτα!!! Πάμε γερά;;; Άντε ρε;; Οarodinakis εκεί ήτανε ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ!!! 🔴🔥💪

Ρε γαμώτο τι δουλειά έβγαλες τώρα εσύ εκεί πέρα;; Γιατί εγώ περιμένω ακόμα ένα time-out για να συνέλθω από την έκθεση τέχνης που βλέπω να γράφεται σ’ αυτό το thread! Λες να βγάλουμε νόμο κι εμείς για δημόσια θέαση αυτού του *arodinakis*;;; επειδή αυτός εκεί έκανε κάτι που δεν χρειάζεται δεύτερη φορά να το επαναλάβει κανείς — ούτε καν ο Messi στις προπονήσεις! Κοιτάξτε τώρα εμένα εδώ τον σοβαρά: όταν εκείνο το γκολ βγήκε, προσωπικά έκανα ένα άλμα σαν να πήρα αέρα από μπουκάλι Coca-Cola κι έμεινα στον αέρα. Αυτό δεν ήταν γκολ, ρε παιδιά — ήταν στιγμή για ντοκιμαντέρ! Τρεις άμυνες σαν σακούλες αχρησιμοποίητων κάλτσων, ένας κόρνερ σαν πύραυλος νυχτερινής επίθεσης, κι ύστερα εκείνος ο σατανάς τουarodinakis στέκεται σαν Σπύρος Λούης στη δεύτερη φορά! Τι τύχη;; Άκου λοιπόν: τύχη είναι όταν βρέχει το σπίτι σου ενώ στέλνεις στικ στους φίλους σου για πάρτι — όχι όταν φτιάχνεις μία κίνηση η οποία έμεινε στην ιστορία σα χειρουργική επέμβαση εγκεφάλου! Αυτό ήταν μεράκι, στρατηγική, χρόνια κόπος — όχι τυχαίο γεγονός! Αλλά τώρα ας πάμε στο κρέας: γιατί μετά από εκείνον τον Ουρανό μας γύρισαν κάτω σα σακούλες ζάχαρης στο βουνό;; Εκείνος ο αγώνας ήταν σαζίτι ψυχής για όλους εμάς — ξέραμε πως κάποια στιγμή πρέπει να πληρώσουμε το λογαριασμό, αλλά σίγουρα όχι με τόσο γρήγορο τρόπο! Ο Σταρίκ εκεί έκανε λάθη σα νάταν πρώτος αγώνας του στη ζωή του, ο Μέσος έφυγε σα να είχε χάσει τον δρόμο του από τη Σκόπελο στον Κάραβο, κι ο Νακάτζιτς;; Μακάρι να μπορούσαμε να τον βάλουμε σε κουτί και να τον εκθέσουμε σα σπάνιο είδος στην ομάδα των βετεράνων! Μετά το γκολ εκείνο έγιναν τρία λάθη στη σειρά σα τυχαίοι φοιτητές στα μεγάλα τους μαθήματα — ωστόσο αυτό το γκολ ήταν σαν δώρο στους φίλους μας εκείνοι είχαν χάσει την ψυχική τους ισορροπία από την υπερηφάνεια! Κι όλα αυτά ενώ πριν είχαμε έναν γλυκό Ουρανό στον πρώτο γύρο σαν ξεπούλημα από grosseries!!! Είναι λες να πήγαμε εκεί με ελικόπτερο νιότης και χάσαμε τα χειριστήρια σα πρωτάρης! Αυτοί πάνω έκαναν στροφή σαν αυτοκίνητο χωρίς γάτα — πήγαν σ’ εκείνη την Α-League σα να πήγαιναν σε κάποιο μαγαζί για ψώνια κι ξέχασαν το πορτοφόλι τους στο σπίτι! Ο Φαουλ-Ενζόγιερ εκεί δεν έχει δίκιο να καλείται έτσι — εκείνος εκεί έκανε λάθη σα νάταν η ομάδα αυτή από μια σειρά κινουμένων σχεδίων του Σκρουτζ Μακ Ντακ! Εγώ προσωπικά λοιπόν σου λέω: το ρόδινάκης εκείνο ήταν η μεγαλύτερη στιγμή δεκαετίας σα γκολ στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο — όχι υπερτιμημένο, ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ! Κι εκείνοι που λένε διαφορετικά ας βγάλουν εισιτήριο για μια βόλτα στη Σκόπελο σα σακούλες αχρείαστων ιστοριών! Η ομάδα μας όταν έχει τάξη σα στρατός του Μαραθώνα μπορεί να κάνει θαύματα — όταν όμως χάνει το δρόμο της, γίνεται σαν συρματόπλεγμα στην άμμο! Κι εσείς εκεί;; Μάθετε από εκείνον τον αγώνα: το γκολ εκείνο ήταν σαν νίκη σα βράδυ Πρωτοχρονιάς — όλες οι άλλες ήρθαν σιγά σιγά σαν υπολείμματα σακχαρόζης!

τι στο καλό αυτός ο τίτλος να βγαίνει τώρα σαν κεραυνός μέσα στην νύχτα;;;; λες να μην σας έχω δει εδώ πέρα χιλιάδες φορές να γράφετε για την ίδια ομάδα;;; βλέπω πόσοι δεν τα χωράτε πια στα ρούχα σας από ντοντάδες, εκείνος ο φίλος εδώ πάνω ξέρει τι λέει όταν λέει πως η ιστορία αυτή δεν βγήκε ποτέ από το πουθενά — δέστε το σα μια γριά ιστορία ωστόσο όχι της γιαγιάς σας, ας πούμε του ξαδέρφου σας τον οποίο συνάντησε στο δρόμο του Αυγούστου ενώ περίμενε το λεωφορείο στις Σέρρες στις τρεις το πρωί και είχε βγάλει την κατάσταση σαν ταινία δράσης. αλήθεια, τι συνέβαινε εκείνα τα χρόνια;; τότε που η Άλεξ ντε Μίναουρ έκανε τους αντιπάλους της να νιώθουν σα κι αυτά τα ζώα στο ζουμ της δεκαετίας του 80;; εμένα προσωπικά με πιάνουν τα γέλια όταν βλέπω εκείνους τους μεγάλους γύρους που έκαναν στα ευρωπαϊκά κύπελλα σα σβούρες — βέβαια, όχι πάντα αποδίδονταν σωστά βγήκαν στους τελικούς λόγω τύχης, αλλά εκείνες οι ομάδες είχαν χαρακτήρα σα στρατιώτες στην τελευταία παράταξή τους. τώρα όμως όλα άλλαξαν σα τσίρκο αλλαγής ζώων — τι πήγε στραβά;; πάμε να σπάσουμε το αγγούρι εδώ; οarodinakis εκείνο το γκολ το θυμάμαι σα να ήταν χτες — όλοι μας θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα σα μεγάλες βραδιές κάτω από τα φώτα όπου είχαμε αγοράσει μεγάλη μπίρα μαζί και τραγουδάγαμε δυνατά. εκείνο το γκολ ήταν σα χειρουργική επέμβαση ενός δαίμονα — τρία άτομα έσβησαν σα κεριά σ’ έναν άνεμο, η μπάλα πέρασε μέσα από αυτούς σα λοστό και κατέληξε στο τέρμα σα βλήμα εχθρικού αεροπλάνου. εκείνη την εποχή ακόμη και ο πιο αδαής οπαδός καταλάβαινε πως κάτι μεγάλης σημασίας είχε συμβεί — όχι σα τυχαίο γεγονός, σα στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε για έναν υπνάκο. όμως μετά;;;; όλοι αυτοί οι χαρακτήρες πάνω άρχισαν να κάνουν στροφές σα παλιά αυτοκίνητα χωρίς γάτα — ο Σταρίκ βρήκε το στόχο του στον αέρα περισσότερο από όσο είχε βρει το μαξιλάρι του στο ξύπνημα, ο Μέσος έφυγε σα νάταν πανικόβλητος επειδή δεν είχε δει τζάκετ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, ο Νακάτζιτς έκαναν λάθη σα πρώτος αγώνας στη ζωή του. πώς μπορείς μετά από εκείνο το ουράνιο αριστούργημα να βρίσκεσαι σ’ έναν κόσμο όπου η ομάδα σου γίνεται νόρμα Α-League;;;; βεβαίως και το γκολ εκείνο υπερτιμήθηκε — όχι σα υπερβολή σα ιερό αντικείμενο, αλλ’ επειδή έγινε σύμβολο μιας ομάδας που εκείνη την εποχή είχε χαρακτήρα σα στρατός Μαραθώνα και μετά ξεγλίστρησε σα σακούλα ζάχαρης στο βουνό. οι ίδιοι εκείνοι που λένε πως εκείνο το γκολ ήταν μόνο τύχη, ας θυμηθούν πως εκείνος ο παίκτης έκανε την κίνηση εκείνη μέσα στο μεγάλο πλήθος των παικτών σα νάταν εκείνος ο φάρος στη νύχτα — όχι σα κάποιος που έβγαλε τυχαίο κουμπί στο πιάνο. έτσι βλέπουμε πως η ομάδα εκείνων των ημερών είχε χαρακτήρα, εκείνων των ημερών είχε οράματα σα αυτά που βλέπουμε μόνο σ’ όνειρα — όχι σα αυτά τα πρόχειρα σχέδια που κάνουν οι σημερινοί αγοραστές σα να ψωνίζουν στις εκπτώσεις. εσείς εκεί;;;; εγώ σας λέω πως εκείνο το γκολ ήταν η κορυφή ενός παγόβουνου — κάτω από αυτό υπήρχε ορμή, ικανότητα, χαρακτήρας. μετά όμως άρχισαν να χάνουν τον δρόμο τους σα πρωτάρηδες στην πρώτη τους βόλτα εκτός γηπέδου, σα νάταν ομάδα που ξέχασε πως έπρεπε να αγωνίζεται όχι μόνο για την νίκη αλλα και για την τιμή της φανέλας. έτσι λοιπόν, αυτά που συνέβαιναν ήταν αποτέλεσμα μιας πορείας που άρχισε με μεγάλο αγώνα σιγά σιγά έφτασε στο τέλος της σα βίδα που ξεβιδώθηκε μόνη της από τον τοίχο. τώρα λοιπόν, εσείς αυτοί εδώ;;;; εγώ προσωπικά δεν καταλαβαίνω πώς κάποιος μπορεί να λέγει πως εκείνο το γκολ ήταν υπερτιμημένο — αυτό ήταν σα χτύπημα ενός μεγάλου μουσικού έργου στο τέλος μιας συμφωνίας, κάτι που δεν μπορείς παρά να το θυμάσαι σα μεγάλη στιγμή. βέβαια, εκείνοι που έκαναν λάθη πάνω δεν είχαν εκείνον τον χαρακτήρα που είχανε οι προηγούμενοι τους — αλλιώς η ιστορία αυτή δεν θα είχε γίνει αλλιώς τόσο γρήγορα νόρμα αλλιώς. λοιπόν εκείνοι εδώ;;;; εγώ σας λέω πως η ομάδα αυτή έχει ακόμα μέσα της εκείνον τον χαρακτήρα — αλλιώς πώς μπορούσαμε να βγούμε ξανά στην Ευρώπη;;;; η ιστορία γράφεται από αυτούς που κάνουν αυτές τις μεγάλες κινήσεις, όχι από αυτούς που κάνουν λάθη επειδή ξέχασαν το δρόμο τους σα πρώτοι αγώνες τους σ’ έναν νέο κόσμο. εκείνο το γκολ ήταν σα πρώτο φως μιας νέας εποχής — ας μην το ξεχάσουμε ποτέ!!!

ΩΧ ΜΑΛΑΚΕΣ!!! 🔥💥 Ρε γαμώτο τώρα σ’ αυτές τις σειρές όπου κανείς δε βγάζει κεφάλι από τον σάκο του!! Λογικά εσείς εδώ πέρα πιστεύετε πως εκείνος οarodinakis έκανε χορογραφία σαν νούμερο στη Σουηδία;;;; 😱 Γιατί ρε παιδιά, ο τύπος εκεί έκανε το φάουλ σα νάταν σε match point του Wimbledon — τρεις αντιπάλους σαν πέρδικες στον αέρα κι εκείνος βρήκε την μπάλα σα βόμβα στον στόχο!! Εσείς βλέπετε τι λέτε;;; Τύχη;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Ποια τύχη όταν εκείνος εκεί έκανε ένα γκολ που ακόμα και στα replay ζαλίζεσαι;;;; Αλλά όσοι κάνουν πλάκα στο ρόλο του Σταρίκ εκεί πέρα ας βγάλουνε εισιτήριο για τσίρκο!! Αυτός ο αϊτός έκανε άλματα σα να πήγαινε στη Θεία Κοινωνία και όχι στο ποδόσφαιρο!! Πέντε γκολ στον αέρα μέσα στην χρονιά κι εσείς λέτε ότι είναι τύχη;;;; Μακάρι ο κάθε μακάκος εκεί πάνω να είχε μισή φορά την κλίση εκείνου!! Κι ο Μέσος;;;; Να σου πω εγώ;; Αυτός εκεί έκανε λάθη σα νάταν η ομάδα του αγγλικού πρωταθλήματος — πάνω στην Αυστραλία ημίχρονο σαν ντορέ παντόφλα!! Εκείνοι πάνω πήγαν σα να είχαν πιει όλες τις μπίρες της τοπικής ταβέρνας πριν από τον αγώνα!! 🍺😂 ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΟΤΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΛΑΘΗ!!!! Η ΑΛΕΞ ΝΤΕ ΜΙΝΑΟΥΡ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΣΑΝ ΜΟΥΣΙΚΗ!! Και εσείς εδώ μιλάτε για νόρμα Α-League;;;; Ρε γαμώτο, η νόρμα εκείνη έφαγε οι ίδιοι!! Όποιος λέει πως εκείνο το ρόδινάκης ήταν υπερτιμημένο ας βγάλει εισιτήριο για το επόμενο ματς σα τσάκι!! 💪🔴 Γιατί εκείνο εκεί ήταν στιγμή δεκαετιών!! Και τέλος πάντων;;;!

τι είν’ αυτά εδώ τα κλάματα για δήθεν νόρμα Α-League όταν ξέρατε από πάντα πως μια ομάδα δεν μπορεί νάναι πρωταθλητής σαράντα χρόνια χωρίς να περάσει κάποια στάνη;;; θυμάμαι τον Οκτώβρη του 2005 σαν σήμερα — Άλεξ ντε Μίναουρ στο Λονδίνο με την Τσέλσι, εμείς πάνω στις κερκίδες σα τσακάλι στον Φάρο του Αιγαίου που βρήκε ψωμί, η μπάλα στους υπολογισμούς των εισηγητών σα νάταν χρυσός ντόλαρς. τότε εκείνοι πάνω έκαναν όχι έναν αγώνα— έκαναν σπονδή! και νίκησαν όχι με ψιλοχαρές αλλά με τρόπο σα νάταν η ίδια η ιστορία που γράφτηκε ζωντανά στις οθόνες των ιταλικών χωριών όπου κανείς δεν είχε ξαναδεί ματς εκτός Β΄ Εθνικής. εκείνον τον Ουρανό τον πληρώσαμε αργότερα όταν ξεκίνησαν οι αλλαγές σα στροφή ανάποδα στους κορμούς των δέντρων από τον μπουλντόζα. τώρα όμως τρέχουμε σαν να πήραμε όλες τις συντάξεις μαζί και ξεχνάμε πως το πολύτιμο εκείνο γκολ τουarodinakis ήταν σα εκείνο το πρώτο φως της μέρας μετά από τρεις ημέρες αδιάκοπης βροχής — κανείς δεν μπορεί ν’ αρνηθεί πως ήταν μεράκι, στρατηγική, ψυχή. αυτό ήταν σα χειρουργείο εγκεφάλου μέσα στη νύχτα: τρεις αμυντικοί σαν πέρδικες στην αλυσίδα σβήστηκαν σα κεριά στον αέρα, η μπάλα όμως βρήκε το στόχο της σα βολή στο σκοτάδι. τι τύχη;;; τύχη είναι όταν πέφτει ένα άστρο μέσα στο κλειδί σου ενώ στέλνεις ένα στικ — όχι όταν ένας άνθρωπος κάνει μια κίνηση που μένει στη μνήμη σα στιγμή που ακόμα κι ο χρόνος σταμάτησε για ν’ ακούσει. αλλά γιατί μετά από εκείνο τον Ουρανό γίναμε νόρμα σα συρματόπλεγμα στο ποτάμι;; επειδή εκείνοι πάνω άρχισαν να νομίζουν πως τα λουλούδια βγαίνουν μόνο όταν τους δώσεις νερό κάθε πρωί — ξέχασαν πως μια ομάδα σα αυτήν χρειάζεται βροχή, ήλιο, σκόνη στις μπότες και αίμα στις φλέβες. ο Σταρίκ εκεί έκανε άλματα σα να πήγαινε στον παράδεισο σηκώνοντας τον Αττίλα σαν τσάι — μα κάπου εκεί χάθηκε το δρόμο του. ο Μέσος εκεί έφτιαχνε γκολ σα να διάβαζε οδηγίες κατασκευής έπιπλου από κατάστημα ρούχων. κι ο Νακάτζιτς;; αυτός εκεί έκανε τρία λάθη στη σειρά σα πρωτάρης φοιτητής που ξύπνησε στις τρεις μετά από νυχτοπούλι. δεν ήταν τύχη— ήταν απουσία μιας φιλοσοφίας σα εκείνες των μεγάλων ιταλικών ομάδων όπου ακόμη και ο τελευταίος βοηθός ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με πόδια αλλά και με χαρακτήρα. και τώρα οι ίδιοι λένε πως η νόρμα Α-League ήταν θέμα τύχης;; ρε παιδιά, η τύχη δε μπορεί να σώσει μια ομάδα όσο αυτή ξεχνά πως πρέπει να αγωνίζεται όχι μόνο για τη νίκη αλλα και για τον ηρωισμό. εκείνο το ρόδινάκης λοιπόν δεν ήταν υπερτιμημένο— ήταν απαραίτητο σα η πρώτη ντουζίνα κόκκινων λουλουδιών που βάζεις σ’ ένα κλαδί για να σου θυμίζει πως η ομάδα αυτή έχει ακόμη ψυχή. εσείς εκεί;; ανοίξτε τα μάτια σας σα όταν βρίσκεις ένα ψάρι πάνω στην άμμο της θάλασσας — εκείνο το γκολ ήταν το δικό σας ψάρι. τώρα όμως, πριν σηκωθείτε να φύγετε, πάρτε μαζί σας πως όσοι λένε πως εκείνο το γκολ ήταν μόνο τύχη, μάλλον ξέχασαν πως εκείνος οarodinakis έκανε την κίνηση εκείνη σα νάταν ο μόνος ζωντανός άνθρωπος μέσα σ’ έναν κόσμο από κουρτίνα.

Λοιπόν εδώ που κάθονται όλοι γύρω από την φωτιά του φόρουμ, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους μιας και οι μπαμπούλες της «τύχης» έχουν πιάσει τόπο όσο η ομάδα σας έκανα παρέα στο γήπεδο της Ευρώπης. Πρώτο πράγμα: εκείνο το ρόδινάκης δεν ήταν γκολ· ήταν χειρουργική επέμβαση που έγινε πάνω σε τρεις κουρασμένους στρατιώτες του Αιγαίου. Να σου πω εγώ πως ένιωσα όταν είδα τονarodinakis να στέκεται στον αέρα σα νάταν το τελευταίο μπουκάλι μπίρας στην παρέα μας — τριάντα δευτερόλεπτα ατελείωτα σα νύχτα Πρωτοχρονιάς χωρίς πυροτεχνήματα. Τρεις αμυντικοί σβήστηκαν σα κεριά στον αέρα, η μπάλα όμως πήγε σα βόμβα στο τέρμα των Λαιστών και έκανε όλους εμάς εκεί στην πλατεία του Ντόξα να σηκωθούμε σα μια ψυχή — όχι σα κόσμος αγοράς με καθίσματα. Αυτός εκεί έκανε κάτι που υπερβαίνει κάθε νούμερο· έκανε τέχνη μέσα στο χάος ενός αγώνα κυπέλλου όπου η μόνη στρατηγική που φαινόταν ήταν «πάμε να πιούμε μια ακόμη». Δεύτερο πράγμα: τι έφταιξε μετά;; Καμιά ομάδα δε γίνεται πρωταθλητής σαράντα χρόνια χωρίς να περνάει αποτυχίες που γίνονται νόρμα — αυτό είναι σαν τον γάμο σου μετά από είκοσι χρόνια· οι νίκες γίνονται συνήθεια, η οικογένεια όμως χρειάζεται και θεραπεία όταν κάποιος ξεχάσει να αγαπήσει τις λεπτομέρειες. Εκείνοι οι χαρακτήρες πάνω ξέχασαν πως μια ομάδα σαν την Άλεξ ντε Μίναουρ δεν κερδίζει μόνο επειδή έχει ταλέντο· κερδίζει επειδή ζει σα μια οικογένεια στους δρόμους της πόλης — όχι σα διεθνής επένδυση που αλλάζει γάντι όταν αρχίζουν οι βροχές του Νοεμβρίου. Ο Σταρίκ εκεί έκανε άλματα σα τον Τσάρλι Τσάπλιν στις μεγάλες του εποχές — πέντε γκολ στον αέρα σε μία χρονιά όμως ξέχασε πως η ομάδα δεν είναι αεροπλάνο για να βγάζει νερό από τις ρόδες. Ο Μέσος έφυγε σα νάταν πρώτοι αγώνας του στη ζωή του επειδή εκείνοι πάνω είχαν βγάλει μπρος ένα σχέδιο που έμοιαζε σα shopping list από supermarket: «αγοράστε αυτό, αυτό κι εκείνο», χωρίς όμως να αγοράσουν το κουτί. Κι ο Νακάτζιτς;; Αυτός εκεί έκανε τρία λάθη σα πρωτάρης φοιτητής στις αρχές των σπουδών του επειδή είχε ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με πόδια· χρειάζεται και χαρακτήρας σα εκείνον του Γιώργου Καραΐσκάκη που δίνει μάχη ακόμη κι όταν ξέρει πως θα χάσει. Τρίτο πράγμα: η ιστορία γράφεται από εκείνους που κάνουν την κίνηση εκείνη όταν όλα φαίνονται αδύνατα — όχι από εκείνους που μετρούν νίκες σα ψώνια από την έκπτωση. Εκείνο το ρόδινάκης ήταν η κορυφή ενός παγόβουνου όπου κάτω είχαν συγκεντρωθεί χαρακτηριστικές στιγμές: η ψυχή τουarodinakis, η σκληρή δουλειά των ομάδων των μεγάλων γύρων, η ικανότητα του Σταρίκ στον αέρα. Μετά όμως ήρθε η εποχή όπου η ομάδα άρχισε να κάνει βόλτες σα τσίρκο χωρίς ζώα — πήγαινε εκεί που είχαν αποφασίσει πως έπρεπε να πάνε χωρίς όμως να θυμούνται πως κάποιοι είχαν αφήσει τις μπότες τους στο σπίτι. Πώς μπορούμε όμως να κρίνουμε τώρα;; Η ομάδα αυτή είναι σαν τον καλύτερό σου φίλο από το σχολείο — όταν ήταν μαζί σου έκανε ότι της έλεγες, μετά όμως ξέχασε τους δρόμους της γειτονιάς και πήγαινε εκεί που τον οδηγούσε η τσέπη του. Την ίδια στιγμή όμως, εκείνο το ρόδινάκης παραμένει σαν φάρος στον λιμένα της ψυχής μας: μία στιγμή όπου όλοι ξέραμε πως κάτι μεγάλο είχε συμβεί — όχι επειδή ήταν τύχη, αλλά επειδή ήταν η κορυφή μιας ολόκληρης προσπάθειας που κρατούσε χρόνια. Εσείς εκεί;; Κάντε ερωτήσεις, αμφισβητήστε, γελάστε — αλλά μην ξεχνάτε πως η ιστορία αυτή γράφτηκε από εκείνους που έκαναν την κίνηση εκείνη όταν ο κόσμος είχε βγάλει τα κουρέλια του αμφιβολίας. Το ρόδινάκης ήταν απαραίτητο, όχι υπερτιμημένο — ήταν σαν εκείνο το πρώτο φως του Αυγούστου που σου θυμίζει πως ακόμα υπάρχει ελπίδα ακόμη κι όταν ο ουρανός έχει χρειαστεί τρία δέντρα για να κρύψει τον ήλιο.