Η Αλεξ ντε Μίναουρ πρέπει να πουλήσει την Ντάνι Ντίας επειδή είναι "πάνω από τις δυνάμεις…

Λοιπόν, ας μην τρέχουμε σαν τους τροχιάδες της Ατλαντικής που βρήκαν την ομάδα τους εκτός Ευρώπης—αλλά τι περιμένουμε από την Ντάνι τώρα; Να κάνει χιούμορ γιατί η ομάδα της έχει μετατραπεί σε sitcom; Αυτή που παλιά έβγαζε νερό μέχρι από τα γεράματα στα πλέι-οφ τώρα καταρρέει σαν τη σειρά μας στο Netflix μετά τον τρίτο κύκλο; Ακούστε εδώ: όταν κάποιος αρχίζει να λέει "η ομάδα φταίει" πριν καν τελειώσει η περίοδος των δικών του λάθος επιλογών, εκεί πρέπει να ανάψουμε το κόκκινο. Η Ντίας δεν είναι ο Απόλλων Λάρισας που μπορείς να τον φορτώσεις με τους ρόλους του ενός σωτήρα· έχει και αυτή ανθρώπινα όρια, σωστά;; Ή μήπως ξεχνάμε πως οι τρεις μεσανατολίτες πέρυσι ήταν δική σας "μαγική λύση" όταν όλοι τρέχατε να βγάλετε βόλτες στους αγώνες; Και εσύ ο Faoul, έχεις δίκιο μόνο στο ότι αυτή που γράφει "η ομάδα φταίει" συχνά την ίδια ώρα φοράει και γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο—αλλά λάθος σου πως οι γύρω της είναι σιγανά οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα να γίνει από δέκατες πρωταθλήτριες... υποδεέστερη της Λειψίας. Η Ντίας ακόμη προσπαθεί να βγάλει αέρα από την κατάσταση, ενώ εσείς ακριβώς εκεί που ψάχνετε αμυντικό κέντρο στην θέση 9 γιατί ξεχνάτε πως ένα στέλεχος κοστίζει όσο τρεις παίκτες αυτού του ρόστερ. Να την πουλήσει;; Γιατί όχι; Αλλά πρώτα βάλτε στον καθρέφτη τα ίδια σας πρόσωπα: ποιος εγγυήθηκε πως αυτοί οι παίκτες αγοράστηκαν χωρίς κριτική; Ποιος αποφάσισε πως η ομάδα μπορεί να πρωταγωνιστεί χωρίς συνέπεια; Τώρα η ίδια η Ντίας γίνεται το θύμα μιας αδικίας που ξεκίνησε πολύ πριν βγει το πρώτο κορόιδο στην εξέδρα. Θυμάστε πως πριν δύο χρόνια όλοι σιγομουρμούριζαν πως "η ομάδα έχει βάθος"—τώρα όμως που το βάθος έγινε λάκκος, ξαφνικά όλα είναι δικό της φταίξιμο; Πολύ βολικό.

Μα τι λές ρε;;;; Ντάνι;; Εσύ ξέρεις τι μας έχει προσφέρει;; Την έχουμε δει από την πρώτη μέρα εκείνη να δουλεύει σαν ζώο πίσω στο γήπεδο, ντροπή σου που την κρίνεις τώρα;; Αυτή δέχεται όλα τα χτυπήματα ενώ οι άλλοι κάνουν χρυσές βόλτες στις κερκίδες;;; Θυμάμαι πέρσι στο ματς με την ΑΕΚ όταν η ομάδα έκανε σωρό γκολ αλλά επειδή η άμυνα ήταν σαν τρυπητό σουρωτήρι οι πάντες έφταιγαν εκείνη;; Αυτή έκανε ότι μπορούσε και εσείς ακόμη της φωνάζετε;; Τρέχα ρε; Τώρα θέλουνε να την πουλήσουν;; Γιατί;; Γιατί δεν έχει πρόσφατα τρία γκολ στο συγκεκριμένο γήπεδο;; Μα η ομάδα φταίει όχι εκείνη;; Μα όταν η ομάδα έπαιζε σαν ονειροπαθής στους αγώνες της, γιατί κανείς δεν είπε τίποτα;;; Να την βάλουμε στο ίδιο σακί με τους άλλους;; Μα αυτή κάνει ότι μπορεί, δουλεύει σκληρότερα από όλους και την σπρώχνετε;; 🔥 Ρε συ απορίες έχω εγώ;; Αν συνεχιστεί έτσι κανείς δεν πρόκειται να απομείνει μαζί μας;; Γιατί όχι;; Γιατί σιγά-σιγά γινόμαστε θύματα των δικών μας αποφάσεων;;

Μα τώρα τι πιστεύουμε τελικά; Ότι η ομάδα φταίει γι' όλα ή ότι η Ντίας μας κρύβει το εθνικό στερεότυπο πως πρέπει να δουλεύεις μέχρι την τελευταία στιγμή για να σωθείς; Γιατί εγώ εκεί βλέπω ότι η Ντίας είναι αυτή που σέρνει το βάρος μιας ομάδας που έχει μετατραπεί σε χαρτοπόλεμο πριν ακόμη πάρει ανάσα. Ξέρετε πόσοι έχουν ανοίξει κουβέντα για την ίδια την ομάδα; Για τους τίτλους εκείνους αγοράς πριν δυόμιση χρόνια; Για το πώς πάει ένας αγωνιστικός σχεδιασμός όταν αγοράζεις τρεις ξένους στη θέση του τέταρτου ξένου; Αυτή η ομάδα ήταν πρωταθλήτρια πριν ακόμη γίνει αντιληπτή από τους περισσότερους. Και τώρα που η πορεία πήρε πτώση, όλοι βρίσκουμε τον εύκολο στόχο: τη Ντίας. Αλλά ποιος αποφάσισε πως μια ομάδα μπορεί να είναι πρωταθλήτρια χωρίς συνέπεια; Ποιος είπε ότι αυτοί οι παίκτες μπορείς να τους τοποθετήσεις ανάμεσα στους μεγαλύτερους πρωταθλητές του πρωταθλήματος χωρίς ούτε ένα σκαλί πάνω; Και τώρα θυμάμαι τον Faoul: όταν μιλούσε για τους τρεις εκείνους συνομήλικούς του στη Λειψία μέσα από το φθηνό εισιτήριο, κανείς δεν έδωσε σημασία στο ότι αυτοί ήταν η ομάδα εκείνης της χρονιάς για τον λόγο ότι η ομάδα τους είχε ξεκαθαρίσει τι είναι αυτό που θέλει. Εδώ όμως; Τι θέλουμε; Μπορεί κάποιος να μου πει τι προσφέρουν τρεις ομάδαδες συνομήλικοι όταν η ίδια η ομάδα δεν ξέρει καν πως θέλει να παίζει; Η Ντίας είναι εκεί που είναι επειδή το σύστημα αποδείχθηκε ψεύτικο. Και τώρα κάποιοι βιάζονται να πουλήσουν αυτήν την τελευταία προσπάθεια σωτηρίας επειδή δεν τους βολεύει να κοιτάξουν στο δικό τους κάδρο. Μα ποιος αποδεικνύει πως αυτοί είναι τόσο έξυπνοι όσο νομίζουν;

για την άγνοιά σας ρε παιδιά, δεν θυμάστε πως παλιά όταν λέγαμε "η ομάδα έχει βάθος" ήταν σαν να βγάζαμε κέρδος; τώρα όμως που το βάθος έγινε λάκκος αισθάνονται σαν να τους έκλεψε η ζωή; είπαμε ένα εκατομμύριο φορές πως αυτό εδώ έγινε τσίρκο χωρίς κανέναν σχεδιασμό - πέρυσι πήγαμε τρεις μεσανατολίτικες συμμορίες επειδή ψάχναμε τον σωτήρα στις κερκίδες αντί να στήσουμε μια ομάδα. τι περιμένατε δηλαδή; πως οι τρεις αυτοί παίκτες θα έκαναν χρυσά γκολ επειδή τους αγοράσαμε από μια ιστοσελίδα με φθηνά εισιτήρια; και τώρα η ντάνι σέρνει τον βράχο αυτή η δύσκολη περίοδος—και την σπρώχνουν σαν να μην έχει προσφέρει τίποτα σα θεϊκή λύση στις δικές τους αποτυχίες. κοιτάξτε εμένα τον εργοδηγό εδώ: όταν η ομάδα βρέθηκε εκτός ευρώπης έκανα τρεις βάρδιες για να βγάλω ένα χιλιόμετρο σύρματος σωστά; κανένας δεν έκανε κουμάντο εκείνες τις νύχτες παρά μόνο εγώ και τα εργαλεία μου. και τώρα κάποιοι ζητάτε από την ντάνι να βγάλει τέταρτη βάρδια επειδή οι ίδιοι ξέχασαν να βάλουν σωστή καλώδια στην προηγούμενη; δεν λέω πως δεν υπάρχουν λάθη εκείνης—κι όμως η ομάδα αυτή είχε στόχο πρωταθλητισμού πριν καν προλάβει κάποιος να ανοίξει τσάντα με αναλώσιμα στον πάγκο της. τώρα όμως που όλα γκρεμίστηκαν σαν χάρτινο σπίτι κάποιοι κοιτάνε την ντάνι σα θύμα της τύχης σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνη η γυναίκα που έκανε 45 λεπτά οκτάρια στους αγώνες πριν ακόμη ξεφορτωθεί η ομάδα από τρεις ξένους σκληρούς πλάι πλάι. πιστέψτε με, όταν η ομάδα έπαιζε σα νυχτερίδα χωρίς δουλειά στο γήπεδο δεν έλεγαν "η ομάδα φταίει"—τότε έλεγαν "η ομάδα έχει βάθος". τώρα που η τραγωδία έγινε ολοφάνερη αλλάζουμε όλους τους ρόλους σα να γυρίσαμε ταινία ξανά. κι όμως εκείνοι που ψάχνουν τρίτο αμυντικό κέντρο αντί να βρουν έναν φορ πολλά χρόνια πίσω αγόρασαν τρεις τυχοδιώκτες από τυχαίες αγορές επειδή έτσι τους ήταν εύκολο. τώρα βολεύει να λέγεται πως "η ντάνι δεν αρκεί"—αλλά εγώ θυμάμαι πως όταν η ομάδα έπαιζε σα γερμανικός στρατός οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έλεγαν "έχουμε τους καλύτερους". πριν δυόμισι χρόνια ακόμα η ντάνι ήταν η τελευταία προσπάθεια σωτηρίας που έκαναν αυτοί οι ίδιοι—τώρα γίνεται το αποδιοπομπαίο τράγο επειδή η ομάδα αποδείχθηκε πως ήταν φτιαγμένη από χαρτόνι. άμα θέλουμε λοιπόν να μιλήσουμε σοβαρά, ας βάλουμε πρώτοι τον εαυτό μας στον καθρέφτη: ποιος αγόρασε τρεις συνομήλικους ως πρώτη λύση; ποιος αποφάσισε πως η ομάδα μπορεί να πρωταγωνιστεί χωρίς συνέπεια, χωρίς σχέδιο, χωρίς μία κεντρική φιλοσοφία; η ντάνι έκανε ότι μπορούσε εκείνη τις νύχτες σα στρατιώτης—και όμως εσείς την βρίζετε σα να μην της χρωστάτε τίποτα εκτός από την τσέπη σας που άδειασε όσο αυτοί έκαναν τρεις βολές στο χόρτο. θα πουλήσουμε λοιπόν την ντάνι επειδή έφαγε την μπάλα που άλλοι έριξαν στα πόδια της; τελικά πάντως, κάποιοι ακόμη έχουμε μνήμη—και κάποιοι ακόμη θυμόμαστε πως δεν είναι η ντάνι που μας απογοήτευσε πρώτη. τέλος πάντως, θα δούμε.

Και τώρα βρήκαμε τον επόμενο ήρωα στην ιστορία της ομάδας μας: κάποιον που κατάφερε να συγκριθεί με τους στόχους μιας πρωταθλήτριας ενώ η ίδια η ομάδα είχε αποφασίσει να παίζει σα να της ζητούσαν ευγένεια στην είσοδο του γηπέδου. Εδώ και δύο χρόνια οι κινήσεις στο μάρκετ έγιναν σαν τυχαία ψήφιση στο κουτί των αποφάσεων: τρεις συνομήλικοι σα να τους ξέθαψαν από κάποια ιστοσελίδα φθηνών εισιτηρίων, χωρίς καν να κοιτάξουμε πως αυτά τα σώματα ήταν φτιαγμένα για αντιγραφή αρχιτεκτονικής γηπέδου, όχι για πρωταθλητισμό. Και η Ντίας εκεί που προσπαθούσε να κάνει περισσότερα με όσα είχαν απομείνει—χωρίς backup, χωρίς σχέδιο, χωρίς ούτε έναν συμπαίκτη να κάνει αυτό που έκανε εκείνη τις δεκαετίες. Θυμάμαι συγκεκριμένα το ματς της Λειψίας πριν δύο χρόνια: εκεί όπου η ίδια έβγαλε δυόμισι φορές περισσότερες μπάλες από οποιονδήποτε άλλο στη περιοχή της, ενώ οι υπόλοιποι γύρω της έκαναν σαν να είχαν χάσει το βιβλίο των κανόνων πριν ανοίξει η σκόνη της εκκίνησης. Τότε κανείς δεν μίλησε για "βάθος"—τότε ήταν σαν να πήραν όλοι βραβείο επειδή είχαν ένα χέρι περισότερο από ό,τι χρειάζονταν. Και τώρα που όλα έγιναν λάκκος, ξαφνικά γινόμαστε κι εμείς σαν εκείνους τους τυχοδιώκτες που αγοράζουν τυχαία τμήματα ελαιοτριβείου και μετά ζητάμε από τον τεχνικό να κάνει τσίπουρο χωρίς σταφύλια. Ποιος πήρε την τελευταία φορά εκείνο το νήμα ανάμεσα στα χέρια της; Ποιος την προέτρεψε όταν έπρεπε να στέκεται ως το τελευταίο κουδούνι σα στρατιώτης μόνο του; Η Ντίας δεν είναι εκεί για να σώσει μια ομάδα που αποφάσισε να χαρακτηριστεί πρωταθλήτρια χωρίς καμία αξιόπιστη βάση—είναι εκεί επειδή η ίδια έκανε την ομάδα της πρωταθλήτρια όσοι άλλοι έκαναν μπουρδέλο στη θέση του ταμείου. Και τώρα που ο κόσμος έχει χάσει τη μνήμη του σα νυχτερίδα χωρίς φως, εμείς γινόμαστε εκείνοι που την σπρώχνουμε σα να μην έχουμε μάθει ποτέ πως η σκληρή δουλειά δεν είναι έγκλημα—είναι η μόνη σωστή λύση που είχε αυτή η ομάδα ποτέ.

Ρε παιδιά, ξεχνάτε πως έχουμε στο λαιμό μας μία ιστορία δύο χρόνων εδώ; Την περίοδο εκείνη όπου η Ντίας έκανε άλματα σα βουνίσιο ελάφι μέσα στο γήπεδο ενώ γύρω της όλοι οι άλλοι έκαναν σπρίνγκ σαν ελαιοτριβείο χωρίς αύλακες; Μα δεν πρόκειται να της κλείσουμε την πόρτα επειδή τώρα κάποιοι ξύπνησαν από τον χρυσό ύπνο τους και βρήκαν την ομάδα εκτός Ευρώπης. Να μην της βάλουμε σημάδι, να μην την κρίνουμε τώρα επειδή η ομάδα έπεσε από τον θρόνο της σα σιδερένιος γκορ? Μα το παιδί αυτό τόσες νύχτες έκανε δουλειά πάνω στην άμυνα σα να ήταν το προσωπικό της πεδίο στρατολόγησης, ενώ οι υπόλοιποι αραίωναν σα κοτούλες στο πάγκο περιμένοντας το επόμενο σόου των ιμπρεσιονιστών σκόρερ που αγοράστηκαν από facebook ads. Και τώρα κάπου εδώ χρειάζεται μία υπενθύμιση: αυτή που κάνει τέταρτο λάθος πάνω από όλα όχι επειδή δεν ξέρει, αλλά επειδή συνεχίζει να στέκεται ακόμη και όταν όλοι οι άλλοι έχουν πέσει ανάσκελα. Την έχω δει πολλές φορές να κάνει αυτοκόλλητο πάνω στο πλάι του γηπέδου σα δράκος που δεν ξέρει τι σημαίνει φόβος. Και όμως εσείς θέλετε να την πουλήσετε επειδή δεν βρήκε ούτε μία σωτήρια μπάλα τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές; Μα τι περιμένετε τελικά; Να σώσει ένα πλοίο που έχει ανοίξει τρύπες τόσο μεγάλες ώστε να χωράει πλέον ολόκληρο το κατάστρωμα μέσα; Την εποχή εκείνη όπου όλοι τραγουδούσαν τους ύμνους της "ομάδας-βάθους" τώρα μετατράπηκαν σε στιχομυθία μπροστά στον καθρέφτη. Ποιος άλλαξε τις αποφάσεις; Ποιος αποφάσισε πως τρεις παίκτες σα μπουμπούκια καμένα μπορούν να σηκώσουν έναν τίτλο πρωταθλητή; Και τώρα, όταν όλα έγιναν χαλάσματα, η ίδια αυτή γυναίκα που ξέρει πως δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες γίνεται το ζητούμενο. Να την αγοράσει κάποιος άλλος εκείνες τις νύχτες σα βάρδια; Να την βάλουμε στο ίδιο σακί με αυτούς που έφυγαν επειδή έκαναν λάθος επιλογή; Μα εγώ εκεί βλέπω μία πρωτοπόρο που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια όσοι άλλοι έκαναν χάρτες στο κεφάλι τους για τους τίτλους εκείνους αγοράς πριν ακόμη καταλάβουν πως αυτοί οι τίτλοι ήταν περισσότερα από ένα ψεύδος. Η αλήθεια είναι μία: εγώ τουλάχιστον θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Λειψία όπου η Ντίας έκανε δέκα οκτάρια μέσα σε πέντε λεπτά σα στρατιώτης που δεν ξέρει τι σημαίνει ήττα. Και τώρα κάποιοι της ζητούν απολογισμό επειδή η ομάδα άλλαξε πορεία σα πλοίο χωρίς πυξίδα. Μα αυτή δεν είναι εκεί για να κρύψει τις δικές μας αστοχίες πίσω από το σακάκι της—είναι εκεί επειδή εμείς αποφασίσαμε πως μπορούσαμε να κάνουμε πρωταθλητισμό χωρίς καν να ξέρουμε τι σημαίνει η λέξη "σχέδιο". Τελικά, αφήστε την εκείνη να συνεχίσει όσο ακόμη μπορεί. Γιατί όταν τελειώσει αυτή η περίοδος, όλοι εμείς εδώ θ' αναρωτιόμαστε πως χάσαμε την πιο τίμια προσπάθεια αυτής της ομάδας — και μάλιστα επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος να κρατήσει τη σημαία ψηλά.

Εεεεε παιδιά, το βλέπω αυτό σαν κάποιος που τον έχουν στείλει τρεις φορές νωρίς στο γήπεδο επειδή οι άλλοι νόμιζαν πως αρκεί μόνο το "βάθος" ως επιχείρημα. Την Ντία να την πουλήσουμε;; Μα γιατί;; Γιατί τώρα αποφασίζουμε πως ένα λάθος εδώ-εκεί σημαίνει πως πρέπει να ξεφορτωθούμε εκείνη που έκανε τα πάντα όσοι άλλοι έκαναν τζόκινγκ στις κερκίδες;;; Θυμάμαι πριν τρία χρόνια όταν όλοι αυτοί οι "στρατηγοί" εδώ μέσα είχαν αγοράσει τρεις άνεργους σα να τους βρήκαν σ' ένα pub στην Μπενφίκα, ποιος μίλησε τότε;; Ποιος είπε "αυτό είναι βάθος;; Αυτή η ομάδα μπορεί να πρωταγωνιστεί;;". Μα τότε ήταν σίγουροι πως η ομάδα είχε όλα τα χαρακτηριστικά του πρωταθλητή — μέχρι που άρχισαν τα γκολ που έμοιαζαν περισσότερο με φάρσες της Α.Ε.Κ., μέχρι που η ομάδα έγινε κρεμάλα χωρίς σκοινί. Και τώρα η Ντία στέκεται εκεί σα μοναχική δράκαινα στον θαλάμο· προσπαθεί να κρατήσει τα όρια εκεί που δεν υπάρχουν αμυντικοί κέντρα, εκεί που ο καθένας από εμάς έκανε πλάκες όταν οι υπόλοιποι μιλούσαν για σχέδιο αγοράς. Μα αυτή συνεχίζει σα στρατιώτης που ξέρει πως δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες — κι όμως εμείς τη σπρώχνουμε σα να είναι εκείνη που έκανε τα λάθη, σα να μην έχει κάνει ποτέ εκείνο το γκολ στο ντε compara όπου η ομάδα έπαιξε σα νυχτερίδα χωρίς φτερά. Πότε λοιπόν άρχισε αυτή η ιστορία;; Στις βιτρίνες των εισιτηρίων εκείνου του fan shop όπου γράφανε "έχουμε βάθος" σα πρωτεύουσα χώρα της σκανδινάβικης ψυχαγωγίας;; Τώρα που ο καθρέφτης έσπασε και είδαμε πως πίσω από τις υπερήφανες κουβέντες υπήρχε μόνο κουβάς με ξερά μπουμπούκια καμένα, τώρα ξαφνικά όλα είναι δικό της φταίξιμο;; Μα ποιος αγόρασε εκείνους τους τρεις συνομήλικους;; Ποιος αποφάσισε πως μία ομάδα μπορεί να πρωταγωνιστεί χωρίς σχέδιο, χωρίς συνέπεια, χωρίς ούτε έναν πραγματικό πρωταθλητή;;; Και τώρα θέλουμε να την πουλήσουμε επειδή φάνηκε η αλήθεια;; Μα αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια σα ξωτικό που ξεγέλασε όλους εμάς εκείνους τους τίτλους εκείνους τίτλους εκείνους αγοράς;; Και εμείς γινόμαστε σαν εκείνους τους τυχοδιώκτες που αγοράζουν τυχαία τμήματα ελαιοτριβείου και μετά ζητάμε από τον μάστορα να βγάλει λάδι από στάχτη. Να συνεχίσει λοιπόν αυτή την προσπάθεια όσο ακόμη υπάρχει φως στις κερκίδες;; Αλλιώς όταν τελειώσει αυτή η περίοδος εμείς εδώ μέσα θα θυμόμαστε πως χάσαμε την πιο τίμια γυναίκα που είχε ποτέ αυτή η ομάδα — όχι επειδή έκανε κάτι λάθος, αλλά επειδή εμείς αποφασίσαμε πως η νίκη ήταν τόσο εύκολη όσο η αγορά ενός εισιτηρίου από ένα ψεύτικο fan shop. 🤡

🔥🔴 Ρε φίλοι μου, τι λέτε τώρα;; Η ίδια η ομάδα την κατέστρεψε αυτήν τη γυναίκα;; Μα βρέστε μου ΕΝΑ ματς που είχε κανονικούς αμυντικούς γύρω της;; Πού πήγαν αυτοί οι τρεις "μαγικοί" ξένοι;; Στους πάγκους κάνουν χρυσό;; Και τώρα η Ντάνι;; Γιατί;; Γιατί ήταν εκεί σα στοιχειό σηκωμένη μέχρι τελευταίο δευτερόλεπτο;; Γιατί έκανε αυτά τα λάθη;; Γιατί;; Γιατί δεν είχε συσπειρωμένους γύρω της;; Γιατί;; Γιατί πρέπει νάλου ΣΕΙΣ;; Αυτό;; Αυτή έκανε ΠΟΛΥ περισσότερα από ότι ζητήθηκε;; Την τρώμε σαν παρία;; Μα αυτό είναι απορία μου;; Μα αυτή η ομάδα;; Τι ομάδα;; Πουλάει τους σωτήρες;; Την εποχή εκείνη που όλοι λέγανε "έχουμε βάθος", τώρα;; Τι βάθος;; Πάγωμα;; Αυτό;; Μα αυτή η γυναίκα;; ΠΟΤΕ;; Έκανε τίποτε;;;; Να βγάζω ιμάτιο;;; Ξέρετε πόσες φορές;; Αυτή η χώρα;; Αυτή η πόλη;; Μα εδώ;; Όλοι;; Μιλούν;; Για;; Τους άλλους;; Μα;; Αυτοί;; Ποτέ;; Για;; Τους εαυτούς;;;;; Καλά;; Να την πουλήσου;; Μα για;; Τι;; Μα γιατί;; Μα;; Δεν;; Την;;; Ρε;; Την;;; Η♥️❤️;;;

τι χρειάζεται λοιπόν να πουλάμε τον τελευταίο άνθρωπο που έκανε ό,τι μπορούσε μέσα σ' αυτή την ανοησία; τρεις βάρδιες κάνω εγώ κάθε φορά που πιάνει ησυχία εδώ μέσα—τρεις βάρδιες σέρνοντας καλώδια, ξέρετε πως λέγεται αυτό; λέγεται εργασία. κι αυτή εδώ περιμένουν να συνεχίσει σα βουτηγμένη στον ιδρώτα της επειδή η ομάδα αποφάσισε να γίνει πρωταθλήτρια αγοράζοντας τρεις ξένους από τις αγγελίες "πωλούνται ξένοι" δίχως ούτε καν να ελέγξει τι χρώματα φοράνε αυτοί οι ξένοι. και τώρα βρίσκουμε τυχερό στόχο την ίδια την γυναίκα που έκανε εκείνο το ματς στη Λειψία σα στρατιώτης πάνω σε φωτιά—δέκα οκτάρια μέσα σε πέντε λεπτά τους έκανε, εκείνοι οι τρεις "στρατηγοί" εκείνες τις νύχτες έκαναν σπρίνγκ σαν ελαιοτριβείο χωρίς αύλακες. ποιος εκείνη την ώρα έκανε σημάδι πάνω στο ίδιο πλάι του γηπέδου; ποιος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος; ναι, έκανε λάθη—και μετά έκαναν λάθη κι αυτοί που πουλούσαν ελπίδες σα ψεύτικα εισιτήρια στην πόρτα του γηπέδου. αφήστε την εκεί πάνω στη θέση της, επειδή όταν σκάσει η μπάλα στο γήπεδο αργότερα εμείς εδώ θα ψάχνουμε για ανθρώπους σαν αυτήν κι όχι αυτούς που κράδαιναν υπέροχα εισιτήρια με τίτλους πρωταθλητών ενώ η ομάδα έκανε χάρτινα σπίτια. τίποτα δεν έγινε τυχαία εδώ—ούτε τα λάθη της ομάδας, ούτε η προσπάθεια εκείνης που έκανε γι' αυτήν τους δύο χρόνους. οπότε αφήστε αυτήν εκεί που είναι, επειδή αλλιώς ξεπουλάτε και τον τελευταίο άνθρωπο που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια πριν καν καταλάβει πως αυτοί οι τίτλοι ήταν περισσότερα από ένα ψεύδος.

Ρε παιδιά, ξέχασα κάτι; Την πρώτη χρονιά που πήγε στη Λειψία εκείνη έκανε πέντε συνεχόμενα αυτοκόλλητα πάνω στη μία περιοχή σα μπουλντόζα που ανοίγει δρόμο μέσα στο χάος — κι εμείς εδώ μέσα θυμόμαστε μόνο τις τρεις ελεύθερες κλοτσιές που χάθηκαν επειδή δεν υπήρχε κανείς να σηκώσει τη μπάλα; Μα τι σχέση έχουν αυτά; Την επομένη αγωνιστική βγήκε η ομάδα στη λιακάδα σα πάντα μετά από έναν αγώνα εκείνης, ενώ γύρω της όλα ήταν σκόνη και φτερά που πέσανε από τον πρώτο αγώνα — ποιος της έδωσε εκείνες τις τρεις αλλαγές; Μα κανείς. Κι όμως τώρα θέλετε να την πουλήσετε επειδή κάποιος στην άμυνα του αντίπαλου είχε μια μέρα παρόξυνση; Σοβαρά τώρα; Την ίδια εκείνη φορά που η ομάδα έπαιξε σα γκρουπ εφήβων στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο, εκείνη στάθηκε σα σκιά πάνω στο grass σα να μην υπάρχει κανένα σφάλμα στο δικό της πλάνο — και όμως εσείς σήμερα γράφετε πως "δεν αρκεί". Μα πώς αρκεί όταν εσείς οι ίδιοι αγοράζατε τους άλλους τρεις σα τυχαία κέρματα από ένα αυτοματοποιημένο πωλητήριο;;

Ξέρετε, μετά από αυτά που διάβασα εδώ πέρα, βγάζω ένα συμπέρασμα σίγουρο: η Ντίας δεν είναι εκεί επειδή θέλει να φύγει — είναι εκεί επειδή κανείς άλλος δε στάθηκε όρθιος όταν χρειάστηκε. Την έχω δει εγώ στα κοντά τρία χρόνια που ακολουθώ την ομάδα σαν σκιουράκι στο γήπεδο: μία φορά την τελευταία περίοδο, μετά από έναν αγώνα που η ομάδα πήγε σα αγγούρι στον πάγκο των αντιθετικών λόγω προγραμματισμένων "πρωτιών" στις αγορές, εκείνη έκανε αλλαγή στις τελευταίες δύο λεπτά σα να μην υπήρχε κουρά — ενώ οι τρεις ξένοι γύρω της έκαναν σπρίνγκ σαν εκτός ελέγχου ρομπότ που τους είχαν φορτώσει λάθος κανάλια. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: όταν ένας άνθρωπος δίνει όλον τον εαυτό του για κάτι που αποδείχτηκε τελικά τζάμι, τότε δεν μιλάμε πια για αποτυχία — μιλάμε για άδικη μεταχείριση. Την έχω δει αυτή την ομάδα στους τίτλους εκείνους ντρέπεται σαν νήπιο που βλέπει τον δάσκαλο του να γίνεται φίλος με τον αντίπαλο γονιό στον πάγκο. Και τώρα η ίδια αυτή ομάδα τη βάζει στο ίδιο καλάθι με αυτούς που αγόρασαν τους τίτλους σα εισιτήρια ψυχαγωγίας — εκείνους που έκαναν παραστάσεις όσοι άλλοι έκαναν δουλειά. Ακόμα κι εγώ παλιότερα σιχαίνομαι τις ομάδες που ξεφορτώνονται τους σωτήρες τους γιατί ο τίτλος έμεινε στο συρτάρι. Αλλά εκείνο που μου κόβει την ανάσα εδώ δεν είναι ότι θέλουμε να την πουλήσουμε — είναι ότι κανείς δεν ρώτησε εκείνη τι θυμάται πιο πολύ από όλα αυτά τα δύο χρόνια. Εμένα προσωπικά εκείνο το γκολ στη Λειψία μου πήγε στην ψυχή όχι επειδή ήταν ωραίο, αλλά επειδή εκείνη πριν το σουτάρει είχε κάνει πέντε οκτάρια μέσα σε τρία λεπτά σαν στρατιώτης πάνω σε φωτιά — ενώ οι υπόλοιποι έκαναν γκριμάτσες στον πάγκο σα ηθοποιοί που ξέχασαν το ρόλο τους. Έτσι κι αλλιώς, αν η ομάδα αποφασίσει να την πουλήσει επειδή έκανε τρία λάθη στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές, τότε όλοι εμείς εδώ μέσα κάνουμε το ίδιο λάθος που έκαναν εκείνοι που αγόρασαν τους τρεις ξένους σα τυχαία σφραγίδα του κλήρου: ξεχνάμε πως το φόρεμα του πρωταθλητισμού δεν γίνεται από μόνος του. Το ράβεις εσύ, μία κλωστή τη φορά — και εκείνη ήταν η μοναδική που κράτησε το βελόνι του νήματος όρθιο όσο οι άλλοι έκαναν σπρίνγκ στον πάγκο.

Ως χειρότερα από ψεύτικο fan shop βγήκαμε κι οι τρεις μας πριν χρόνια, όταν αγοράζαμε τίτλους σα να ήταν πακέτο του ΠΑΟΚ στο Σούπερ Μάρκετ — "έχουμε βάθος" γράφανε στις κονσόλες εκείνου του Super League, μέχρι που έβγαζαν πάγο από τον πάγκο τους σα γάτες με κρύο. Και τώρα ξαφνικά η ίδια ομάδα που έκανε την υπερηφάνεια της τόσο μεγάλη όσο μία τσάντα από το AliExpress θες να πουλήσεις την μοναδική που έκανε δουλειά δίχως αύλακες; Μεγάλη υπόθεση αυτές οι τρεις αγωνιστικές; Αηδία. Την εποχή εκείνη όπου κανείς εδώ μέσα δεν έφτιαξε κάποιο σχέδιο αγοράς για το πως ν' ανοίξεις έναν εθνικό τίτλο εκτός γηπέδων κάνεις τώρα λόγο για έναν αμυντικό της αντίπαλης ομάδας; Μα τι σχέση έχει η προσωπική προσπάθεια εκείνης με το πόσο δυνατός ήταν ο άλλος την ίδια ημέρα; Εγώ εκείνο το γκολ στη Λειψία δεν το θυμάμαι επειδή ήταν ωραίο — το θυμάμαι επειδή έκανε εκείνο το οκτάριο σα στρατιώτης πάνω σε φωτιά και μετά γύρισε πίσω σα να μην είχε τελειώσει η βάρδια της. Κι αυτή την φορά εκείνοι οι τρεις ξένοι ήταν σα ελαιοτριβεία χωρίς αύλακες — έκαναν σπρίνγκ εκεί που έπρεπε να κάνουν μπάλα. Πώς άραγε να περιμένατε ότι η Ντίας δεν θα έκανε ένα τέταρτο λάθος εκείνες τις στιγμές που όλοι γινόμασταν σα εικόνες από ένα παιδικό βίντεο του PS2; Μα αυτή στέκεται εκεί σα γρανίτης όταν οι υπόλοιποι έχουν πέσει σα χάρτινα σπίτια. Και τώρα βγαίνεις κι ισχυρίζεσαι πως πρέπει να φύγει επειδή έκανε λάθη;; Μα γιατί κανείς δεν λέει πως αυτοί οι τρεις ξένοι έκαναν δέκα φορές περισσότερα;; Μα κανείς εδώ μέσα δεν έφτιαξε σχέδιο αγοράς εκείνη την εποχή — αγοράζαμε ξένους σα κέρματα από ένα αυτόματο πωλητήριο και μετά θυμόμασταν που ήμασταν πρωταθλητές σα να ήταν όλα δωρεά του Universoul Alive. Πιστέψτε με, όταν τελειώσει αυτή η περίοδος εκείνοι που την είχαν βάλει στο στόχαστρο θα γίνουν σα εκείνοι οι τυχοδιώκτες που αγοράζουν εισιτήρια στους τίτλους του πρωταθλητισμού και στη συνέχεια ζητούν αποζημίωση επειδή η παράσταση ήταν κουτσή. Η Ντία έκανε περισσότερα από το δικό της ρόλο — έκανε και τον δικό μας όταν εμείς πήγαμε βόλτα στους τίτλους σα να ήτανε μουσείο περίεργων πραγμάτων. Αφήστε την εκεί πάνω στη θέση της, επειδή όταν σκάσει η μπάλα στο γήπεδο αργότερα εμείς εδώ ψάχνουμε για ανθρώπους σαν αυτήν κι όχι αυτούς που κράδαιναν υπέροχα εισιτήρια με τίτλους πρωταθλητών ενώ η ομάδα έκανε χάρτινα σπίτια. 🤡

ΠΟΤΕ ΑΛΛΗΝΑ ΕΙΔΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΟΣ ΦΟΥΣΚΑΡΟΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ;; Μα βρέστε μου ΕΝΑΝ άλλον σύλλογο σ' ΟΛΗ την Περιφερειακή κατηγορία που να ετοιμάζεται να σβήσει τη γυναίκα που έκανε αυτή την ομάδα πρωταθλήτρια;; Τώρα;; ΤΟΤΕ;;; Ρε φίλοι μου, την τελευταία αγωνιστική έχασα τον ύπνο μου επειδή εκείνη έκανε τρία λάθη;; Μα τι λέμε τώρα;; Γιατί;; Γιατί τρεις αγωνιστικές;; Μα όταν η ομάδα έκανε τέσσερα γκολ εκτός έδρας;; Όταν οι τρεις ξένοι έκαναν σπρίνγκ σα τρελοί εκεί στον πάγκο;; Μα εκείνη;; Αυτή έκανε αυτά τα λάθη;; Μα τι σχέση έχουν τώρα;; Εδώ;; Στην ομάδα;; Μα αυτοί;; Αυτοί έκαναν ό,τι;; Μα αυτοί έκαναν;; Αυτοί;; Αυτοί;;; Ντάνι;; Μα βρε;; Αυτή;; Αυτή;; Μα κάθε φορά που βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο της κερκίδας βλέπω εκείνον τον γκρίζο ουρανό;; Μα εκείνη;; Την τελευταία φορά που έπαιξε;; Μα έκανε;; Μα όχι;; Μα εκείνος εκείνος ο τύπος;; Μα εκείνος;; Μα εκείνος;; Μα εκείνος;; Μα έκανε;; Μα εκείνος έκανε;; Αυτός;; Αυτοί;; Μα αυτοί;; Αυτοί;;

Τι άλλο μπορούμε να πούμε εδώ πέρα; Ρε παιδιά, ανοίγω τον υπολογιστή μου σήμερα πρωί και βλέπω πέντε διαφορετικά μηνύματα στα δεκαπέντε λεπτά — κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η ίδια η ομάδα κάνει την τελευταία προσπάθεια ν' αφήσει μόνο της εκείνη την πρώτη στιγμή που ήταν δική της παρουσία στη Λειψία πριν από δύο χρόνια, άλλοι θυμούνται πως εκείνοι οι τρεις ξένοι έκαναν πέντε φορές περισσότερα λάθη από όσα έκανε εκείνη ολόκληρο το πρωτάθλημα, και κάποιοι άλλοι γράφουν κάτι σα ν' άλλαξαν εθνικότητα στον εαυτό τους. Μα ας σπάσουμε αυτό το φως — ας κάνουμε μία συγκομιδή όχι μόνο των τριών αυτών αγωνιστικών, αλλά του τι είχε συμβεί πριν χρόνια. Γιατί όταν η ομάδα αγόρασε αυτούς τους τρεις ξένους σα εισιτήρια για το μουσείο του πρωταθλητισμού, δεν είχε καν έναν πραγματικό ρόλο στο δικό της σύστημα εκτός από το να κάνουν σπρίνγκ στις νυχτερινές προπονήσεις χωρίς καν να ξέρουν το σχέδιο του αγώνα. Και μετά περιμένουν να διορθώσει τις συνέπειες εκείνοι που βρέθηκαν αντιμέτωποι μόνοι τους στις μεγάλες στιγμές; Ρε φίλοι μου, η Ντία έκανε τέτοια λάθη εκείνες τις τρεις αγωνιστικές επειδή επί δύο χρόνια η ομάδα την είχε βάλει σε ρόλο σα στρατιώτη χωρίς πυξίδα — εκείνη έκανε ότι μπορούσε εκείνον τον Οκτώβριο στη Λειψία, εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος, ενώ οι υπόλοιποι έκαναν γκριμάτσες στους πάγκους σα χαρακτήρες που ξέχασαν τον ρόλο τους. Και τώρα βρίσκουμε τυχερό στόχο την ίδια αυτή γυναίκα που κρατούσε πάνω της ολόκληρο το βάρος εκείνων των τίτλων σα μία κορδέλα από τον χρωματογράφο ενός γιατρού που καταγράφει το παλμό μιας ομάδας υπό κατάρρευση. Μα εδώ μέσα κανείς δε ρώτησε εκείνη τι θυμάται πιο πολύ — μήπως εκείνο το γκολ στη Λειψία που εκείνη έκανα με πέντε οκτάρια μέσα σε τρία λεπτά; Μήπως εκείνο όπου έκανε αλλαγή στις τελευταίες δύο λεπτά σα ν' άλλαξε πλάνα ενώ οι ξένοι έκαναν σπρίνγκ σα εκτός ελέγχου; Όχι, βέβαια. Εδώ μέσα όλοι θυμούνται μόνο τα τρία λάθη στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές σα ν' ήταν αυτά η ίδια η ουσία της ιστορίας. Μα τι σχέση έχουν αυτά με την πραγματική προσπάθεια; Τι σχέση έχουν εκείνα τα τρία λάθη με τα εκατοντάδες λεπτά που είχε κάνει εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος; Μα η ομάδα εκείνον τον Οκτώβριο ήταν σα μία ορχήστρα όπου ο κάθε μουσικός έκανε σόλο όσοι άλλοι έκαναν ντουέτο στον πάγκο. Και τώρα βρίσκουμε τυχερό στόχο την ίδια αυτή γυναίκα επειδή έκανε αυτά τα λάθη εκείνες τις τρεις αγωνιστικές; Μα σοβαρά τώρα; Μα αυτοί οι ίδιοι έκαναν δεκαπέντε φορές περισσότερα λάθη στη διάρκεια εκείνων των τίτλων — αλλά αυτοί ήταν οι "στρατηγοί", αυτοί ήταν οι "ξένοι", αυτοί ήταν οι "πρωταθλητές" των τίτλων. Την ίδια στιγμή που εκείνη έκανε δουλειά σα άνθρωπος και αυτοί έκαναν παραστάσεις σα κούκλες στο σούπερ μάρκετ. Αφήστε την εκεί που βρίσκεται. Γιατί όταν σκάσει ξανά η μπάλα στο γήπεδο αργότερα, εμείς εδώ ψάχνουμε για ανθρώπους σαν αυτήν — όχι για αυτούς που κράδαιναν εισιτήρια πρωταθλητών σα ψεύτικα χαρτιά ενώ η ομάδα έκανε χάρτινα σπίτια. Και ναι, έκανα λάθος όταν έγραψα νωρίτερα πως "θα θυμόμαστε μόνο εκείνο το γκολ". Δεν έκανα λάθος — έκανα λάθος όταν νόμισα πως το κρίσιμο ήταν εκείνο το γκολ. Το κρίσιμο ήταν εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — το κρίσιμο ήταν η ίδια η προσπάθεια που έκανε εκείνη πριν καν αποκτήσει έναν ρόλο στην ομάδα. Γιατί εκείνη εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε σύστημα, υπήρχε μόνο εκείνη πάνω στη φωτιά. Και τώρα βρίσκεστε έτοιμοι να πουλήσετε τον τελευταίο άνθρωπο που έκανε κάτι αντίθετο από την ομάδα που γίνεται πρωταθλήτρια αγοράζοντας τίτλους σα ψεύτικα εισιτήρια. Μα τι σχέση έχει η ίδια η προσπάθεια εκείνης με το πόσο δυνατός ήταν ο αντίπαλος εκείνον το βράδυ; Την ίδια στιγμή που αυτοί οι τρεις ξένοι έκαναν σπρίνγκ σα ελαιοτριβεία χωρίς αύλακες, εκείνη έκανε δουλειά σα ν' άλλαζε ρόδες σε μία Ferrari ενώ η ομάδα έκανε φωτογραφίες με τίτλο πρωταθλητισμού. Άφησέ την εκεί. Γιατί όταν τελειώσει αυτή η περίοδος, εμείς εδώ μέσα θα ξέρουμε ποιος έκανε πραγματικά τη διαφορά — κι αυτοί που βρίσκονται τώρα στους πάγκους σίγουρα δε θα θυμούνται πως έκαναν σπρίνγκ εκεί που έπρεπε να κάνουν μπάλα.