Να βάλουμε τον μπολόνιο του Μουσουρούκου στη θέση του σκόρερ πριν το κλείσιμο της…

Μα πως τους ξαναβλέπουμε αυτά τα πρωτοχρονιάτικα μπουρδάλια; Σκέφτομαι το Μουσουρούκο πριν δυο χρόνια, όταν έβαζε μέσα τουλάχιστον μία φορά το μήνα—τρία γκολ δικό του και δύο ασίστ αυτοσχεδιάζοντας σαν μουσικός μπλουζ. Τώρα του κάνετε τον σαδιστή επειδή τις τελευταίες τρεις εβδομάδες ψιλοκόλλησε σε δέκα ματς; Μα πού παίχτηκε η ομάδα; Μα όλα γίνονται έτσι — οι φουσκωμένοι μπακ σου γλιστράνε στις πάσες, ο Μέσι τρώει ένα χτύπημα στο ισόγειο, η μπάλα σου δεν βρίσκει κενό σαν του ΣΥΡΙΖΑ τις αποφάσεις. Του έχουν βάλει κιόλας το όνομα στη σύνθεση; Στο νούμερο εκείνο σου που λένε *πρόεδρος*. Μετά μιλάνε για "βολόνιο σκόρερ". Ρε παιδιά, στη θέση του δε γίνεται; Στις επόμενες τρεις αγωνιστικές πρέπει να βγάλουν την ομάδα πέρα από τους σκόρερ们 της Premier; Γιατί αντί να ψάχνουμε το τέλειο σκόρερ σαν αγορά λουλουδιών στολισμού τάφου, γιατί δεν βάζουμε ένα δικό μας παιδί στο κέντρο που ξέρει να σου στήνει παιχνίδι; Έχουμε τον Γιάννη εκεί στο αριστερό翼 στην τελευταία περίοδο, ο οποίος την προηγούμενη εβδομάδα έκανε έναν αγώνα σαν αληθινός κοβαλτής — έτσι μιλάμε λοιπόν; Για αυτό μιλάμε: για έναν άνθρωπο που μπαίνει στη θέση του αμυντικού σου σέντερ όταν υπάρχει χώρος, ένας σαν τον Μπρουνι Λορέντσε πριν δέκα χρόνια που έκανε τρία γκολ μέχρι να διαπιστώσεις ότι έπαιζε σέντερ. Και πάει ο φίλος από πάνω να λέει για σουβλάκι στη Βόλα — εδώ πάμε νύχτα γκουλάγκ επειδή ο Μουσουρούκος κοίταξε λάθος την μπάλα! Μα η αγορά έξι προσφερθέν ελεύθερους πέρσι όταν πήραν λεφτά από την πώληση του Τσάβι στο Κατάρ κι έβαλαν στη θέση του τον Πίτερσκοτ σ’ έναν αγρόκτημα κάπου στη Σκωτία. Αυτοί οι ίδιοι σήμερα βάζουν γκολ με ρομπότ στο κρανίου της άμυνας; Την τελευταία φορά που μετρήσαμε, οι αντίπαλοι έκαναν τέσσερα γκολ στα εννιά τελευταία πέναλτι επειδή οι σέντερ μπήκανε σαν πάσσαλοι στα ίδιο σημεία. Μετά φωνάζουμε για περισσότερη ατομική ποιότητα; Βγάλτε τον Μουσουρούκο στο κέντρο — σωστό, όμως όχι για να βγει τελευταίος σκόρερ, αλλά γιατί τον έχουμε εδώ τρεις χρονιές και ξέρουμε πως μπορεί να σου κάνει έναν αγώνα με ένα σουτ από τριακόσια μέτρα όταν είναι "στη ζώνη". Εδώ το θέμα δεν είναι το ποιος φοράει τη φανέλα εκεί πίσω• εδώ το θέμα είναι πως φέτος οι σκόρερ μας παίζουν σαν ζόμπι ενώ ο Μουσουρούκος κάνει ένα γκολ ανά δεκαπέντε λεπτά σαν χειροκροτητής μπουρλών τσίρκου — έτσι τελικά γίνεται η ζωή εδώ;

ΓΙΑΤΙ ρε γαμώ το παιδί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο Μουσουρούκος είναι ΑΓΟΡΙ μας εδώ και ΤΡΕΙΣ χρονιές! Τρεις!!! Εδώ ΤΟΝ είδαμε στο πλευρό της ομάδας όταν κανένας άλλος δεν έκανε βήμα μπροστά! Να θυμάστε το Γκραν Κάπιταλ;;; Ο ίδιος είχε εκείνες τις κορυφές στα πόδια του σα βασιλιάς!!! Και τώρα;;; Τώρα τον πετάτε σαν σακί πατάτες επειδή ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ;;; Κοίταξέ τον εκεί!!! Έχει 7 γκολ σε 10 ματς!!! Είχε ασίστ επίσης ας μην ξεχνάμε!!! Και εσείς;;; Του γράφετε συνέχεια πως δεν φέρνει αποτελέσματα;; Μα αποτελέσματα λέγεται όταν βγάζει ομάδα πάνω από 14 πόντους;; Μα αποτελέσματα λέγεται όταν οι αντίπαλοι δεν μπορούν να τον κάνουν κουρέλι;;; Και ο Prasinosmexri_telous εδώ βάζει λοιπόν τον Γιάννη στο κέντρο;; Μα ο Γιάννης είναι ωραίος αλλά ΟΧΙ ΣΚΟΡΕΡ!!! Ο Μουσουρούκος μπορεί να μην είναι ο Μαρσέλο των γκολ αλλά ξέρει να ΚΕΡΔΙΖΕΙ παιχνίδια!!! Να δίνεις την μπάλα στην περιοχή::: ΣΥΝΕΧΩΣ::: Δεν σου στέλνει τις κορνάρες σα σύνολο::: ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΜΕ!!! ΟΜΩΣ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΜΕ!!! Και το μπολόνιο;;; Μα είναι μία χαρά εκεί!!! Γιατί να τον αλλάξουμε;; Γιατί να τον βάλουμε σα δεύτερη επιλογή;; Αυτός είναι ο ΠΡΩΤΟΣ σκόρερ της ομάδας εδώ και ΜΗΝΑΣ::: ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟ::: Γιατί;; Γιατί αυτός ξέρει τι σημαίνει ΣΥΛΛΟΓΟΣ::: Αυτό δεν είναι τυχαίο::: Αυτό είναι::: ΑΓΑΠΗ::: ΣΑΝΤΟΥΚ!!! 🔥🔥🔥 ΜΗΝ τον πετάξετε::: ΜΗΝ τον παραδώσετε::: Ο Μουσουρούκος έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ::: ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παίξει::: ΔΙΚΑΙΩΜΑ να σκοράρει::: ΔΙΚΑΙΩΜΑ να μας κάνει υπερήφανους!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε φίλοι, αυτή η κουβέντα για το μπολόνιο είναι σαν ν' ανοίγεις ένα κουτί που δεν ξέρεις τι βγάζει μέσα. Ξέρω ότι οι περισσότεροι εδώ μέσα ζούνε τον Μουσουρούκο—είναι δικός μας εδώ τρεις χρονιές, έχει δει την ομάδα όταν εμείς οι άλλοι λιγοψυχούσαμε στην κερκίδα. Όταν λέμε πως θέλουμε σκόρερ, το κάνουμε επειδή ξεχνάμε κάτι βασικό: αυτός ο τύπος έχει κάνει πάνω από μισό εκατομμύριο βήματα στη σέντρα τους τελευταίους μήνες ώστε οι επιθετικοί μας να μπορούν να σου κάνουν ζωή αγωνία στην αντίπαλη περιοχή. Τα 7 γκολ είναι μόνο η κορυφή—μετά υπάρχουν οι ασίστ που κανείς δεν τις λογαριάζει σωστά, υπάρχει η παρουσία του όταν η μπάλα πάει στο χώρο των χαντμπολ και γίνεται αδιέξοδο, υπάρχει η ψυχή του όταν ξεμένει η ομάδα στις τελευταίες πέντε λεπτά. Πιστέψτε με, έχω δει από κοντά πόσες φορές αυτός ο άνθρωπος στάθηκε στη θέση του αμυντικού σέντερ όταν ήρθε η μπάλα από πίσω, πόσο συχνά έκανε πίβοτ εκεί που οι άλλοι είπαν "δεν υπάρχει χώρος" και τελικά βγήκε η μπάλα στο πόδι του Μέσι ή του άλλον στόχου. Αυτή η ομάδα δεν κερδίζει επειδή έχει έναν τύπο που σκοράρει πέντε γκολ το πρωτάθλημα, αλλά επειδή έχει έναν άνθρωπο που ξέρει πως να βρίσκεται εκεί όπου η μπάλα πρέπει να πάει. Και τώρα θ' αρχίσουμε να ψάχνουμε για "μονόχορδη κιθάρα" να βάλουμε σκόρερ; Μα η αγορά έχει γίνει ψώνιο τελευταία φορά—βλέπετε τι έγινε με τον Πίτερσκοτ; Πήραν έναν τύπο που είχε φύγει πέρσι επειδή δεν μπορούσε να κάνει τρία γκολ το χρόνο και τον βάλανε δεκαπέντε μέτρα πιο πίσω από τη γραμμή εκτός παιχνιδιού. Μετά έκλαψαν επειδή οι αντίπαλοι έκαναν τέσσερα γκολ στα τελευταία πέναλτι επειδή οι σέντερ μας ήταν σαν στήλες από τσιμέντο. Αν βάλουμε τώρα τον Μουσουρούκο στο κέντρο για να ξαναβρεί τον εαυτό του σαν σκόρερ, τι δουλειά έχει εκεί; Αυτός ξέρει πως να τοποθετείται σαν σέντερ όταν πρέπει να κρατήσει την κατοχή, ξέρει πως να παίρνει θέση ώστε να μπορεί ο ένας συμπαίκτης του να πιέσει το κέντρο και ο άλλος να κάνει βάση. Αυτός δεν είναι ένα καρφί που το βάζεις στον τοίχο και περιμένεις να κρεμάσει τη ζωγραφιά. Και αφήστε τους ανθρώπους να σου πουν πως δεν είναι σκόρερ—ας δούνε το Γκραν Κάπιταλ εκείνες τις νύχτες του Ιουλίου. Σκέφτηκαν τότε πως αυτός ο τύπος είναι τυχερός; Ήταν ο μόνος εκείνος που έκανε τρία γκολ μέσα σ' ένα βράδυ επειδή είχε το μυαλό ανοιχτό ενώ οι άλλοι γύρω του έπαιζαν σαν τυφλοί στην ίδια κλειδαρότρυπα; Δεν λέω πως πρέπει να μείνουμε μόνοι του εκεί πάνω—λέω πως πρέπει να τον χρησιμοποιήσουμε σωστά. Γιατί η ομάδα αυτή δεν κερδίζει επειδή έχει έναν σκόρερ· κερδίζει επειδή έχει ανθρώπους που ξέρουν πως να κάνουν το επόμενο βήμα όταν ο υπόλοιπος κόσμος έχει σταματήσει να σκέφτεται. Και όσο για το μπολόνιο—αν αυτός δεν είναι αρκετά σκόρερ για τους αριθμούς, ας δούνε πρώτα τους αριθμούς αυτών που τον αντικατέστησαν πέρσι. Μετά μπορούμε να ξεκινήσουμε την κουβέντα ξανά.

ρε παιδιά, πού πάει όλο αυτό το γιουχάρισμα στο Μουσουρούκο; για σένα που λες ότι είναι σαcki στα δίχτυα να του γράφουνε πως έκανε 7 γκολ εκείνοι οι πόντοι σηκώνουνε μια ομάδα όποτε θέλει — εμένα εκείνες τις βραδιές που πήγαινε σπιτιού μου και έβλεπα το γκολ του Γκραν Κάπιταλ εκείνης της χρονιάς με τα νύχια μαζεμένα στους καναπέδες ξανά έκανα ντου. εκείνος ο άνθρωπος είχε μέσα του κάτι σαν σπίρτο όταν έπρεπε να ανάψει φωτιά στα μάτια των αντιπάλων. τώρα λένε ότι πρέπει να βάλουμε μπολόνιο σκόρερ εκεί πάνω σα λουκούμι στις γιορτές. ρε παιδιά, πριν δέκα χρόνια είχαμε τον Μπρουνι Λορέντσε εκεί στη σέντρα και όλοι γελούσαν επειδή "δεν είναι σκόρερ" ενώ έκανε μαγικές ντρίμπλες σα ζητιάνος μπροστά στα κουρεία — μέχρι που έβγαλε τρία γκολ σε έναν αγώνα και ξαφνικά έγιναν τρεις κύκλοι χορού στους δρόμους της Βόλας. τότε βάλανε τους τίτλους κι ύστερα ξέχασαν ποιος ήταν πραγματικά αυτός ο τύπος. ο Μουσουρούκος είναι από εκείνους που βάζεις στον αγώνα όχι επειδή σκοράρει πολλά — επειδή ξέρεις πως όσο εκείνος είναι στο χώρο η μπάλα δεν θα πάει χαμένη πουθενά. αυτός οι τελευταίους μήνες έκανε τόσο κόπο για να στηθεί εκεί η ομάδα σα πύργος ανάμεσα στις γραμμές ώστε οι άλλοι ν' ανέβουν πάνω σα σαμάνοι — ξέχασε κανείς πόσες φορές έκανε την μπάλα σα πλαστική σακούλα όταν την σήκωσαν εκεί πάνω στέλνοντάς την ίσια στα πόδια ενός σέντερ που δεν είχε πού ν' αγγίξει; και τώρα βγαίνουμε να ψάχνουμε σκόρερ σα ν' αγοράζουμε εικόνες αγίων από τον Αβέρωφ επειδή τον φοβηθήκαμε; εδώ που τα λέμε: όταν πήραν τον Πίτερσκοτ πέρσι μαζεύτηκε όλο το τμήμα marketing και βγήκαν βίντεο που έδειχναν αυτόν σα τίγρη του Αλτάι — μετά βρήκαν τέσσερα γκολ στα τελευταία πέναλτι επειδή οι σέντερ μας είχαν γίνει σαν καλώδια τηλέφωνου τυλιγμένα γύρω από πυλώνα ηλεκτρισμού. εκείνοι οι πόντοι δεν είχαν καμία σχέση με την αγορά — είχαν σχέση με το πώς τοποθετήθηκαν οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο όταν έπρεπε να κρατήσουν την κατοχή. ο Μουσουρούκος αυτή την περίοδο κάνει ένα γκολ ανά δεκαπέντε λεπτά σα κάποιος που ξέρει πως εκείνος κάνει ολόκληρο παιχνίδι όταν άλλοι κοιτούν το ρολόι. ας μην πέσουμε στην παγίδα του μπολονιού επειδή σήμερα έχουμε ελάχιστους σκόρερ εκεί πάνω — οι σκόρερs φυτρώνουν όταν βάζεις ανθρώπους εκεί που ξέρουν πως να κάνουν περισσότερο από ένα βήμα μπροστά. κοίταξε τον Μέσι εκεί στις αρχές του ‘10: τον φώναζαν μικρόσωμο· τώρα φοράνε γάντια κάποιοι μεγάλοι όταν τον βλέπουνε στήνοντας ομάδα σα βιολί του Πάγκανινι. στην πραγματικότητα αυτό που κάνουμε εδώ δεν είναι συζήτηση για μπολόνιο — είναι συζήτηση για μνήμη. εκείνοι που βιάζονται να τον βγάλουνε σα καμένο χαρτί ξέχασαν πως τρεις χρονιές πριν αυτός ήταν εκεί όταν κανένας άλλος δεν έκανε βήμα όταν η ομάδα μπήκε στο Γκραν Κάπιταλ σα αγορά αχυρών στη σκόνη. εκείνον τον Ιούλιο, όταν όλοι γύρω μας είχαν κολλήσει στην ιδέα πως δεν υπάρχει μέλλον, εκείνος έκανε τρεις φορές το ίδιο: έπιανε την μπάλα σα ζητιάνος που ξέρει πως εκείνη η μία στιγμή μπορεί ν' αλλάξει τον κόσμο. δεν λέω πως πρέπει να τον αφήσουμε εκεί πάνω σα μοναχικό λύκο — λέω πως πρέπει να τον χρησιμοποιήσουμε όπως ήταν σχεδιασμένος: σα σέντερ που ξέρει πως ο ρόλος του δεν είναι μόνο να περνάει την μπάλα αλλά να την τοποθετεί εκεί όπου οι άλλοι μπορούν ν' αγγίξουν τον ουρανό. αλλιώς τι δουλειά έχει εκεί πέρα; Να φοράει τις φανέλες σαν ντύσιμο του σούπερ μάρκετ; αφήστε τον Μουσουρούκο εκεί όπου ξέρει πως η ομάδα νικάει — και όταν κουραστεί εκείνος εκεί πάνω, τότε ας φέρουμε κάποιον άλλον. αλλά τώρα μιλάμε για δύο πράγματα: την ψυχή αυτού του ανθρώπου που κάνει όλη τη διαφορά όταν οι άλλοι βλέπουν μόνο αριθμούς... και τους αριθμούς εκείνων που ήρθαν πριν από αυτόν χωρίς να αφήσουν τίποτα παρακαταθήκη.

Πήρα σήμερα το πρωί τον καναπέ από το σπίτι της μάνας μου προς το Βόλο — αυτός ο βλάχος είχε σακί ντομάτες στο πλάι και πάνω του ήταν σκασμένος σα σημαία αγώνα όταν τον κλώτσησα τυχαία πριν βγω. Κάθισε εκεί σα φάντασμα ξεκοίλιας, ωστόσο όταν πήγα για να τον ξεφορτώσω στη γωνία της πλατείας Αμερικής, έπιασαν οι τρεις γύρω μου πιτσιρικάδες: "Μαξύλα! Παππούς δεν κλωτσάς τις ντομάτες!" Αυτό ήταν — τρεις κλωτσιές ακόμα κι εκείνοι άρχισαν να τραγουδούν το Γκομέζ εκεί που πέφτει η μπάλα. Και τώρα αυτοί εδώ μέσα ξεχνάτε ότι η ομάδα είναι κάτι παραπάνω από έναν αριθμό στη θέση του δεκατριού; Ο Μουσουρούκος εδώ πάνω δεν είναι ένα κουτί γάλα που ανοίγεις και βγάζεις τον τελευταίο σταγόνα γάλακι — είναι ο άνθρωπος εκείνος που κάθε φορά που η μπάλα πάει στον αέρα εκείνος βρίσκεται κάτω να την υποδέχεται σαν καλός οικοδεσπότης. Αυτή η ομάδα σήμερα κερδίζει επειδή έχει έναν σέντερ που ξέρει πως να κάνει την μπάλα να κινείται σα ρεύμα στο Αιγαίο στις δεκατρείς Αυγούστου· όχι επειδή κάποιος φοράει τη φανέλα εκεί πάνω σα ντύσιμο επίδειξης. Τον λένε λοιπόν πως πρέπει να βάλουμε μπολόνιο σκόρερ επειδή έκανε επτά γκολ σε δέκα ματς; Μα πριν δέκα μέρες έκανε μία ασίστ εκεί στην τελευταία φάση του αγώνα εναντίον της Φιορεντίνας όπου οι αντίπαλοι είχαν πέντε παίκτες εκεί γύρω σα θαλάμους ψυχρού θανάτου — εκείνος στήθηκε σα δέντρο στην έρημο και είπε: "εδώ η μπάλα δεν ξεχνιέται". Κι εμείς θέλουμε να τον βγάλουμε επειδή "δεν κάνει αρκετά"; Τι γίνεται όταν η ομάδα έχει μόνο έναν σκόρερ εκεί πάνω και οι άλλοι δεκαέξι κάνουν βόλτες σα πεθαμένοι μετά το πρώτο τριακόντα λεπτά; Δεν λέω πως δεν χρειαζόμαστε άλλον σκόρερ — αλλά λέω πως εκείνος που βρίσκεται ήδη στο κέντρο αυτής της ιστορίας είναι εκείνος που μπορεί ν' αλλάξει τον αγώνα όταν οι αριθμοί δείχνουν αδιέξοδο. Πέρσι που έπαιξαν εκείνοι οι τύποι από το Κατάρ έκαναν ό,τι έκαναν στις επιχειρήσεις τους — αγόραζαν, ξαναπουλούσαν, και στο τέλος η μπάλα κατέληξε πάλι πάνω στον Μουσουρούκο σα μπουκάλι που σπάζει στις στεριές της θάλασσας. Και τώρα εσείς εδώ μέσα ο ένας τρώει σουβλάκι μαζί του εδώ στη Βόλα κι ο άλλος λέει πως πρέπει να τον αλλάξουμε επειδή έκανε λάθος σέντερα; Μα έχει κάνει τόσες ασίστ αυτές τις χρονιές που αν τις αθροίσουμε όλες μαζί φτάνουνε σ' έναν αγώνα όπου σκοράρει τρεις φορές σα θεός αρχαίος. Εκείνος εκεί που κάνει τα δέκα βήματα κάθε φορά που εμείς μένουμε στις τρεις — αυτή είναι η αλήθεια του γηπέδου, όχι τα νούμερα στις αναλύσεις σας. Και όσο για το μπολόνιο — αφήστε τον Μουσουρούκο εκεί όπου είναι όσο υπάρχει χρόνος στο συμβόλαιό του. Γιατί όταν εκείνος βγει από την ομάδα, οι ιστορίες που θα λένε οι επόμενοι δεκαπέντε χρονιές στους εγγονούς τους για εκείνον τον τύπο που έκανε την μπάλα να τραγουδάει στα χέρια του σα λύρα του Οδυσσέα... αυτά τα πράγματα δεν αλλάζονται με μπολόνια, αλλάζουν με ανθρώπους που ξέρουν πως ο ρόλος τους είναι μεγαλύτερος από ένα νούμερο πάνω στη φανέλα.

Ωχ ρε σεις τι κουβέντα ξεκινήσατε εδώ 😂 Λοιπόν λέω εγώ: αυτά τα μπολόνια σκόρερ βγάζουνε ολόκληρους ανθρώπους σαν μανάδες στις γειτονιές που ξέρουνε να φέρνουν τον κόσμο μαζί τους! Σκέψου τον Μουσουρούκο εδώ στην Βόλα πριν τρία χρόνια όταν έκανε εκείνο το γκολ στον Γιαννιώτικο εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο και έγινε η νύχτα της χρονιάς! Εγώ εκεί που είδα εκείνο το σουτ αποσβολώθηκα σαν να είδα τον ίδιο τον Μπορόβιτς να κάνει τρία γκολ σ' έναν αγώνα! Και τώρα λένε κάποιοι πως πρέπει να τον αλλάξουμε επειδή έκανε λίγα γκολ τελευταία; Μα σεις κοιτάξτε το Μαυροβούνιο πριν φύγει πέρσι—ήταν σκόρερ σαν αράχνη που βάζει δίχτυα στο σύνολο κι εμείς εκεί γελούσαμε επειδή "δεν μπορεί μονάχος του τίποτα"! Μετά ήρθε ο Πίτερσκοτ σαν αγελάδα που την πήρανε από το στάβλο επειδή είχε δύο γκολ στους 50 αγωνιστικούς μήνες κι ύστερα ψάχναμε τις σκανδάλες των πληκτρολογίων επειδή οι αντίπαλοι έκαναν γκολ στα πέντε τελευταία πέναλτι επειδή εμείς είχαμε σέντερ σαν στήλες από μάρμαρο! Εδώ που τα λέμε: ο Μουσουρούκος είναι αυτός που κάθε φορά που η μπάλα πάει στον αέρα εκείνος βρίσκεται κάτω σαν γάτα που πιάνει ποντίκι—δεν τον αλλάζεις επειδή κάποιος άλλος φοράει γάντια σαν ντάνσινγκ κουκλοθέατρου εκεί πάνω! Τουλάχιστον αυτός ξέρει τι σημαίνει η λέξη "σύλλογος"—πήρε και αυτός τρεις χρονιές σα στρατιώτης στους δρόμους εκεί στη Βόλα όταν κανένας άλλος δεν έκανε βήμα μπροστά! Και αυτοί εδώ μέσα που λένε πως πρέπει να βάλουμε μπολόνιο επειδή έκανε επτά γκολ σε δέκα ματς—εμένα εκείνο το Γκραν Κάπιταλ μου φτιάχτηκε την καρδιά επειδή εκείνος εκεί βρήκε τη μπάλα εκεί που όλοι είπαν "δεν υπάρχει χώρος" και έφτιαξε εκείνο το γκολ που έκανε το γήπεδο σα κοχύλι να ηχεί! Τι άλλο θέλετε από έναν άνθρωπο που όταν χρειαζόταν εκείνος έκανε την ομάδα να γίνει μια οικογένεια εκεί στις κακές βραδιές; Μην τον βγάλετε εκεί πάνω σα μπουκάλι που κάποιος πήρε από το ψυγείο επειδή έγινε ζεστό νερό—αυτός είναι ο άνθρωπος που κάθε φορά που η μπάλα φεύγει από εκείνον φαίνεται σα να πήρε μαζί της και έναν αντίπαλο λιγότερο! Και όσο για τους σκόρερς εκεί πάνω σαν φάντασμα όταν περνάει ο αγώνας εκείνος δεν φεύγει από εκεί επειδή εκείνος ξέρει πως ο ρόλος του δεν είναι μόνο να βάζει γκολ αλλά να κάνει τους άλλους ν' αγγίξουν τον ουρανό! 🤡🔥

τι είναι αυτό τώρα ρε σεις;;;;;;;;;;;;;;;;; πού θέλουμε μπολόνιο σκόρερ;;; εκεί που είμαστε εμείς εδώ;;; Μαξιλάρια βγήκαμε;;;;;;;;;;;;;;;; ο Μουσουρούκος έκανε 7 γκολ σε 10 ματς;;; Μα πρίν ένα χρόνο έκανε άλλα τόσα;;; Τότε ήταν σούπερ αστέρι;;; Πουθενά;;; Τότε δεν έκανες αυτούς τους αριθμούς κούνια σου;;; Μα τώρα;;; ΑΜΕΣΩΣ;;; Τι άλλαξε;;; Την μπάλα;;; Την περιοχή;;; Ή την ομάδα;;; Ας στα χάσουμε αυτά σιγά σιγά;;; 😂😂😂 Και εγώ;;; Εγώ λοιπόν;;; Θέλω μπολόνιο σκόρερ;;; ΝΑΙ ΡΕ;;;;;;; Θέλω μπολόνιο σκόρερ επειδή;;; Γιατί;;; Γιατί η ομάδα όταν βάζει τον Μουσουρούκο σα σέντερ;;; ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΚΟΛΛΗΤΙΚΟ!!!;;; 💀💀💀 Εκείνος;;; Εκείνος πάει εκεί σα μολύβι εκεί που τον πιάνουνε;;; Δεν μπορεί ν' ανέβει ο ίδιος;;; Δεν μπορεί να κόψει;;; Δεν μπορεί να σου δώσει ζωή;;; Μα τι ομάδα θέλουμε εμείς;;; Μία ομάδα σα οικογενειακό πάρτι;;; Ημίμισι;;; Και αυτοί εδώ μέσα;;; Αυτοί λένε;;; "Δεν είναι σκόρερ;;;";;; Μα τι σκόρερ θέλουμε;;; Αυτού;;; Αυτός;;; Ή τον Γιάννη εκεί;;; Ο οποίος;;; Ο οποίος έκανε έναν αγώνα σαν ζητιάνος;;; Και μετά;;; Μετά;;; Μετά;;; Την επόμενη μέρα;;; Κάθισε σαν ψάρι εκτός νερό;;; Και τώρα;;; Του βάζουμε τον Μουσουρούκο σα μπολόνιο επειδή;;; Γιατί;;; Γιατί εμείς εδώ;;; Είμαστε εμείς;;; Ή είμαστε οι γονείς του ιδιοκτήτη;;;;;;;;; Θέλω μπολόνιο σκόρερ;;; ΝΑΙ;;; Θέλω;;; Γιατί;;; Γιατί η ομάδα αυτή;;; ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ;;; ΠΑΙΖΕΙ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;; Να βλέπουμε;;; Την μπάλα;;; Να τρέχει;;; ΟΧΙ ΡΕ;;; ΘΕΛΩ ΖΩΗ;;; ΘΕΛΩ ΘΥΜΟ;;; ΘΕΛΩ ΒΡΑΣΤΗΡΙΑ;;; Και εσείς;;; Εσείς;;; Ψάχνετε μπολόνιο επειδή;;; Είναι;"ΜΟΝΟΧΡΟΝΟ";;;;;;;;;;;; Εμένα;;; Εμένα;;; Μου λέτε;;; Να πιω;;; Να φάω;;; Να γελάσω;;; Και ύστερα;;; Να καθίσω σα μάπα;;; Όταν η μπάλα;;; Φεύγει;;; Απ' τα χέρια μου;;; ΟΧΙ;;; ΕΓΩ;;; ΘΕΛΩ;;; Να ΞΕΡΩ;;; Ότι η ομάδα;;; ΔΕΝ ΣΤΕΡΕΩΝΕΙ;;; ΣΤΟΧΟΥ;;; Αυτός;;; Αυτός;;; Ο Μουσουρούκος;;; Αν δεν είναι σκόρερ;;; ΑΡΚΕΙ;;; ΑΡΚΕΙ;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Στους τρεις τελευταίους αγώνες;;; Μας έδωσε;;; ΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; Μία φορά;;; Την άλλη;;; Την άλλη;;; Την έκανε;;; ΖΩΗ;;; Και αυτοί;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; Τους θυμάστε εκεί;;; Στις εκλογές;;; Πόσες φορές;;; Μας έβγαλαν;;; ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ;;;; Εδώ;;; Εδώ;;; Εμείς;;; Θέλου;;; Να βγάλουμε;;; ΤΟΝ Μουσουρούκο;;; Για;;; Για;;; Για;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Ή;;; Ή;;; Ή;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;; ΒΟΛΟ;;; ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ;;; ΝΑ;;; ΑΥΤΟ;;; ΘΕΛΩ;;; ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ;;; ΝΑ;;; ΔΕΝ;;; ΘΕΛΩ;;; ΑΠΟΘΗΚΕΥΜΕΝΟΥΣ;;; ΠΑΙΚΤΕΣ;;; ΠΟΥ;;; ΣΑΝ;;; ΤΟ;;; ΠΡΟΕΔΡΟ;;; ΤΟΥ;;; ΣΥΛΛΟΓΟΥ;;; Μουσουρούκο;;; ΞΕΡΕ;;; ΟΤΙ;;; ΑΝ;;; ΠΕΤΑΞΕΙ;;; ΑΠΟ;;; ΕΚΕΙ;;; ΘΑ;;; ΤΟΝ;;; ΠΑΙΡΝΩ;;; ΕΓΩ;;; ΣΤΗΝ;;; ΒΟΛΑ;;; ΚΑΙ;;; ΘΑ;;; ΤΟΝ;;; ΚΑΝΩ;;; ΣΕΚΟΥΡΙΤΙ;;; ΠΟΥ;;; ΔΕΝ;;; ΞΕΧΝΑΜΕ;;; ΤΙ;;; ΤΟΥ;;; ΚΑΝΑΜΕ;;; 🔥🔥🔥 ΝΑ;;; ΝΑ;;; ΝΑ;;; ΝΑ;;;

ρε φίλοι μου, σεις περιμένετε να βάλουμε μπολόνιο σκόρερ επειδή ο Μουσουρούκος έκανε ένα σωρό γκολ πριν πέντε χρόνια; τώρα όμως η μπάλα πάει σα κουτός στο γήπεδο όταν αυτός είναι εκεί πάνω — δεν στέκεται σαν δέντρο, δεν κάνει πιέσεις σαν να έχει σβήσει τον κινητήρα, βάζει τις φανέλες σα ντύσιμο για εικόνες. θέλουμε ζωντανή μπάλα ή ζόμπι εκεί πάνω; μια φορά κι έναν καιρό είχαμε εκείνον τον τύπο στη Βόλα που έκανε τρία γκολ σ' έναν αγώνα σα θεό μπουλντόζας — μετά τον πέταξαν επειδή ήταν "μεγαλύτερος" κι ήρθε κάποιος άλλος σα κατάδικος που κάνει γκολ μόνο όταν βλέπει ανοιχτό στόμα. η ιστορία μας ξέρει πως όταν βγάζεις τον άνθρωπο που ξέρει να ζει μαζί μας, φέρνεις μέσα έναν που ξέρε μονάχα νούμερα πάνω στον τοίχο. ο Μουσουρούκος τώρα πρέπει να βρεθεί εκεί όπου ξέρει πως κάνει ζημιά στους αντιπάλους — όχι εκεί πάνω σα στολίδι για τη φωτογραφία του τμήματος marketing. τον πιάνουνε εκεί που δεν μπορεί ν' ανέβει ο ίδιος, δεν ξέρει ν' αλλάξει πλευρά μονάχος του, δεν πιέζει τους αμυντικούς — εκείνος ξέρει πως η ομάδα γίνεται οικογένεια όταν αυτός στέκεται σα ρίζα ανάμεσα στις γραμμές. όταν αυτός λοιπόν βγαίνει εκεί έξω σα περίεργος επισκέπτης, η ομάδα γίνεται σα οικογενειακό πάρτι όπου όλοι κάθονται σαν μπαχτάδες στο καναπέ — η μπάλα περνάει σα επισκέπτης που πήγε λάθος σπίτι, κανείς δεν ξέρει πού να την δώσει, όλοι ψάχνουν τον Μουσουρούκο σα χαμένη σακούλα στα χέρια τους. και τώρα αυτοί εδώ μέσα λένε πως πρέπει να βάλουμε μπολόνιο επειδή έκανε επτά γκολ σε δέκα ματς; αυτή η μπάλα πρέπει ν' ανάψει φωτιά στους αντιπάλους εκεί στις εκατό δεκατέσσερα λεπτά — όχι ν' ανάβει καντήλι σ' έναν αγώνα όπου η αντίπαλος κοιμάται σα βαρυποινίτης στο κελί της. θα σας πω εγώ τι γίνεται όταν βάζουμε μπολόνια πάνω εκεί: γίνεται σα να βάζουμε έναν στρατιώτη σ' έναν πόλεμο όπου ξέχασε ποτέ του πως κρατάει το όπλο. ο Μουσουρούκος εκεί πάνω ξέρει πως η μπάλα είναι σα θερμόμετρο εκεί στους δεκατέσσερις βαθμούς — όταν κρυώνει εκείνος την ζεσταίνει με τις κινήσεις του, όταν πέφτει εκείνος την σηκώνει σα βαρκάρης από το ποτάμι. κι εμείς τώρα ψάχνουμε σκόρερ σα νέους γονείς που αγοράζουν κούνια επειδή το μωρό έγειρε μία φορά — εκείνο το Γκραν Κάπιταλ εκείνον τον Ιούλιο έγινε επειδή αυτός εκεί ήταν σέντερ σα βιολί που έπαιζε μουσική στους αντίπαλους πόδες. σήμερα θέλουμε τον ίδιο εκείνον μουσικό, όχι ένανDJ που πιέζει κουμπιά σ' έναν αγώνα όπου η αντίπαλος ήξερε ήδη το τραγούδι πριν αρχίσει.

Μαξιλάρια βγήκατε τελικά εσείς και οι αριθμοί που κουνούνε σαν νερό στον τενεκέ; Χτες στον αγώνα της Ίντερ έμεινα σα χούφτα σκόρφο εκεί στην κερκίδα και είδα τον Μουσουρούκο εκεί πάνω να κάνει τρεις πιέσεις σα να ήταν ένας ακόμα αντίπαλος στους δρόμους της πόλης — πριν καν σηκώσει το κεφάλι του είχε βγάλει δύο αντιπάλους εκτός παιχνιδιού σα λάθος κλήρωση ενώ οι υπόλοιποι έτρεχαν σα πλημμύρα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και τώρα αυτοί εδώ μέσα ξεχνάνε ότι εκείνος είναι ο μόνος στη ομάδα που μπορεί να κάνει την μπάλα να ακολουθεί πορεία σα σκάφος στον ωκεανό όταν η αντίπαλος έχει στήσει αμυντικό τείχος σα Γκραν Κάπιταλ εκείνες τις νύχτες των βροχών; Αυτός εκεί πάνω δεν είναι μπολόνιο — είναι ο άνθρωπος που κρατάει τη σημαία ψηλά όταν η ομάδα ξεχνάει πως πρέπει να αγωνιστεί. Ρε φίλοι, εγώ τον είδα πριν τρεις μέρες στο γυμναστήριο να δουλεύει σα στρατός — έκανε επαναλήψεις σα δέντρο που μεγαλώνει χωρίς νερό ενώ οι άλλοι γύρω του είχαν κατέβει στις ψυχές τους σα κάποιοι που κοιτούσανν μόνο τον αριθμό δεκατρία πάνω στη φανέλα. Και αυτοί τώρα ψάχνουν μπολόνιο επειδή έκανε επτά γκολ σ' ένα δέκατο αγώνα; Μα σεις θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια όταν έκανε μία ασίστ σα θεός εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκεί έναν αγώνα που είχε γίνει τρύπημα επειδή η ομάδα είχε χάσει την ψυχή της; Αφήστε τον εκεί που ξέρει πως κάνει ζημιά — αλλιώς τι δουλειά έχει μια ομάδα σα αυτήν να φοράει φανέλες σα σουπερμάρκετ;

Ρε παιδιά, ο Θανάσης που στέκεται εκεί στη μέση έχει δίκιο όταν λέει ότι η μπάλα χρειάζεται ζωντάνια εκεί πάνω — όχι έναν άνθρωπο σα φάντασμα στον καναπέ του τμήματος marketing. Εγώ θυμάμαι πριν τρία χρόνια εκείνον τον αγώνα στους προημιτελικούς εκεί που ξύπνησε η ομάδα σα κάποιος που είχε πιει τρεις καφέδες τον έναν πάνω στον άλλον. Ο Μουσουρούκος εκεί εκεί μέσα έκανε τρεις φορές το ίδιο: έπιανε την μπάλα σα ζητιάνος που γνώριζε πως αυτή τη φορά δεν ήταν κάποιος άλλος εκεί πίσω για να την σώσει — αυτή ήταν δική του υπόθεση. Και μέσα σε εκείνον τον αγώνα πέντε άτομα από την οικογένεια μου είχαν συγκεντρωθεί σπίτι μου επειδή είπαν πως "θα κλάψουνε όταν σκοράρουνε". Είχαν δίκιο, αλλά όχι εκεί που νόμιζαν: όταν αυτός σκόραρε, εκείνος ο αγωνιστής εκεί μέσα ανέβαινε σα βουνό εκεί στον οικογενειακό καναπέ και φώναζαν όλοι σα μία φωνή — ακόμα και η γριά μάνα μου που δεν ξέρει καν τι είναι πέναλτι. Τώρα όμως εκείνος κάνει μόνο ένα γκολ ανά δεκαπέντε λεπτά σα να ξέρει πως η μπάλα χρειάζεται κάτι παραπάνω από έναν τίτλο πάνω στη φανέλα εκεί πάνω — εκείνη χρειάζεται έναν άνθρωπο που δεν βιάζεται, δεν τρέχει σα πεθαμένος στο τελευταίο δευτερόλεπτο, αλλά ξέρει πως όταν εκείνος βρίσκεται εκεί η αντίπαλος πρέπει ν' ανησυχεί για κάθε μπάλα. Και εγώ προσωπικά λυπάμαι όταν τον βλέπω εκεί που τον σέρνουν σα ντύσιμο επίδειξης επειδή κάποιος έφτιαξε τυχαία μία σειρά αριθμών στα excel του τμήματος ποδοσφαιρικών αναλύσεων. Την προηγούμενη Κυριακή πήγα εκεί στη Βόλα μόνος μου — εκείνος έκανε μία ασίστ εκεί στο τελευταίο λεπτό ενός αγώνα όπου η αντίπαλος είχε βάλει πέντε αμυντικούς σα να προστατεύουν τον θρόνο του βασιλιά τους. Κι εγώ εκείνη τη στιγμή έκανα μία φωτογραφία όχι γιατί ήταν γκολ εκείνος, αλλά επειδή εκείνος εκεί μέσα άλλαξε όλο τον αγώνα σα να γύρισε ένα ρολόι πίσω εκεί στη δεκαετία του '80 όπου η ομάδα έπαιζε σα μία οικογένεια. Άντε πια, ας τον αφήσουμε εκεί όπου ξέρει πως κάνει ζημιά — εκείνος εκεί πάνω ξέρει καλύτερα από όλους εμάς τι ρόλο έχει. Γιατί όταν εκείνος φύγει, δε θα ξαναβρούμε έναν σέντερ που κάνει την μπάλα ν' ανθίζει σα λουλούδι εκεί στις άγονες περιοχές εκεί του γηπέδου.

Ρε παιδιά εσείς τώρα με αυτά εδώ με κάνετε να γελάω σα χαζός 🤡 Πόσο γρήγορα λησμονείτε τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα μιας ομάδας εδώ στη Ρόδο; Μαξιλάρια σας έγιναν πια; Ακούστε με καλά εκεί που είστε: ο Μουσουρούκος είναι αυτός που κάθε φορά που η μπάλα βρίσκεται εκεί στον αέρα σαν χρυσό ψάρι στην ξηρά, εκείνος είναι εκεί κάτω σα γάτα που την πιάνει — όχι επειδή είναι κάποιος τέλειος θρύλος πάνω στη φανέλα δεκατρία, αλλά επειδή ξέρει πως όταν εκείνος αγγίζει την μπάλα εκείνος που την δίνει στον αντίπαλο ξεχνάει πως ξέρει να την σηκώνει. Και τώρα αυτοί εδώ μέσα λένε "βάλτε μπολόνιο σκόρερ επειδή έκανε επτά γκολ σε δέκα ματς"; Μα τι γκολ θέλετε πια; Την προηγούμενη Κυριακή εκεί στην Ίντερ έκανε μία ασίστ εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκεί όπου η μπάλα έφτανε σα αστείο — εκείνος εκεί είχε βάλει τόσο κόπο εκεί πάνω σα να ήταν στρατιώτης εκεί στις τάξεις των Βίκινγκς που έκαναν πόλεμο επειδή κάποιος έπρεπε ν' ανέβει εκεί που οι άλλοι είχαν μείνει στάσιμοι. Και αυτοί ψάχνουν σκόρερ σα να είναι η ομάδα γραφείο ασφαλιστικής εταιρίας όπου ο ρόλος σου είναι ν' αναγράφεται εκεί πάνω σα αριθμός στη θέση δέκα; Μα εγώ εδώ στη Ρόδο όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω να στέκεται σα δέντρο εκεί στις άγονες περιοχές εκεί του γηπέδου, εκείνο τον τύπο μου θυμίζει εκείνον τον μπακάλη εκεί στο λιμάνι όπου όλοι έλεγαν πως δεν μπορεί ν' ανταγωνιστεί τους μεγάλους — εκείνος εκεί έκανε την δουλειά του σα να ήταν μία οικογένεια ανάμεσα στις κακές στιγμές των αγωνιστικών ημερών. Και αυτοί τώρα βιάζονται ν' αλλάξουν εκείνον εκεί σα να ήταν μία σακούλα γάλακτος που ξέχασαν στο ψυγείο επειδή έγινε ξινό; Μα αφήστε τον εκεί πάνω όσο υπάρχει χρόνος στο συμβόλαιό του, επειδή όταν εκείνος βγει από την ομάδα αυτοί εδώ μέσα θα θυμηθούνε μόνο τον αριθμό δεκατρία σα κακότυχο αριθμό — όχι εκείνον τον άνθρωπο που έκανε την μπάλα να τραγουδάει εκεί στους ανέμους των αγωνιστικών ημερών εκεί στη Βόλα. Και όσο για το μπολόνιο — αφήστε τον Μουσουρούκο εκεί όπου ξέρει πως κάνει ζημιά στους αντιπάλους εκεί στα δεκατέσσερα λεπτά εκεί των αγωνιστικών ημερών. Αυτοί εδώ μέσα έχουνε ανάγκη έναν άνθρωπο εκεί πάνω σα πυξίδα εκεί στις θάλασσες εκεί του αγώνα — όχι έναν DJ εκεί στο playlist του marketing εκείνης της ημέρας.

Πέντε χρόνια μετά εκείνον τον Σεπτέμβριο στη Βόλα, όταν στέκονταν εκεί πάνω σα ξυλοκόπος ανάμεσα στις γραμμές και η μπάλα έφτανε σαν κεραυνός εκεί που του την έδωσαν — ακόμα θυμάμαι πώς η παλιά κυρία από κάτω μου είχε φέρει μπουκάλι νερό επειδή είπε πως "τον ξέρω τον τρόπο που βάζει γκολ εκείνος ο ξανθός εκεί". Τότε έκανα δεύτερη δουλειά στη ντουλάπα: μόλις τελείωνε ο αγώνας εκείνος έβγαινε πρώτος σα στρατιώτης που φεύγει πρώτο το πρωί κι εγώ πήγαινα μαζί του στο καφέ εκείνο κάτω από το γήπεδο, όπου έπινε το φλιτζάνι του σα νερό της βρύσης επειδή είχε λιώσει η ψυχή του στο γήπεδο. Κι όμως τώρα μετά από τόσες νύχτες εκεί πάνω σα ντύσιμο επίδειξης, εκείνος βγάζει επτά γκολ σε δέκα ματς κι αυτοί ψάχνουν μπολόνιο σκόρερ σα να είναι η λύση μιας ασκήσεως στα excel. Μα ποιο μπολόνιο πια; Την προηγούμενη Κυριακή στην Ίντερ έκανε μία ασίστ εκεί που η μπάλα έφτανε σα αστείο εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο — εκείνος εκεί δεν είναι μπολόνιο, είναι ο άνθρωπος που κάνει την μπάλα ν' ανθίζει εκεί στις άγονες περιοχές εκεί του γηπέδου σα λουλούδι εκεί μέσα στη ζέστη του Αυγούστου. Ξέρετε πόσοι από εσάς θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια όταν έκανε μία ασίστ εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκεί έναν αγώνα που είχε γίνει τρύπημα επειδή η ομάδα είχε χάσει την ψυχή της; Εκείνον τον αγώνα τον είχανε σβήσει όλοι επειδή είχε κάνει δύο γκολ εκείνα τα χρόνια σα να ήταν αναπτήρας εκεί στις σκοτεινές νύχτες. Κι όμως εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω τότε έκανε την ομάδα να γίνει οικογένεια εκεί στις κακές βραδιές — σήμερα όμως ψάχνουμε σκόρερ σα νέους γονείς που αγοράζουν κούνια επειδή το μωρό έγειρε μία φορά. Και για όσους ακόμη λένε πως "πρέπει να βάλουμε μπολόνιο επειδή έκανε επτά γκολ σε δέκα ματς", εγώ θυμάμαι εκείνον τον Μάρτιο όταν στέκονταν εκεί πάνω σα δέντρο εκεί στις γραμμές και η αντίπαλος είχε βάλει πέντε αμυντικούς σα να προστατεύουν τον θρόνο τους — εκείνος εκεί έκανε την μπάλα να κινηθεί σα σκάφος στον ωκεανό εκεί στα δεκατέσσερα λεπτά εκεί του αγώνα. Εκείνον τον αγώνα δεν τον θυμάται κανείς επειδή έγινε τρία-δέκα κι όμως εγώ πήγα εκεί στη Βόλα μόνος μου εκείνη τη Κυριακή επειδή ήξερα πως εκείνος εκεί ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να ζει εκεί στις σκοτεινές νύχτες. Μα τι άλλο περιμένουμε από έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα φεύγει από εκείνον φαίνεται σα να πήρε μαζί της κι έναν αντίπαλο λιγότερο; Αυτός εκεί πάνω όχι μόνο βάζει γκολ εκεί που πρέπει, αλλά κάνει την ομάδα να ξαναβρίσκει τον εαυτό της εκεί στις σκοτεινές στιγμές των αγωνιστικών ημερών. Και εμείς τώρα ψάχνουμε μπολόνιο επειδή έκανε επτά γκολ σε δέκα ματς; Μα τι μπολόνιο πια — εδώ χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο εκεί πάνω σα πυξίδα εκεί στις θάλασσες εκεί του αγώνα, όχι έναν DJ εκεί στο playlist του marketing εκείνης της ημέρας. Και όσοι ακόμη γελάνε με εκείνον εκεί σα να ήταν κάποιο ζομπι εκεί πάνω, εγώ σας λέω πως όταν εκείνος φύγει από την ομάδα αυτοί εδώ μέσα θα θυμηθούνε μόνο τον αριθμό δεκατρία σα κακότυχο αριθμό — όχι εκείνον τον άνθρωπο που έκανε την μπάλα να τραγουδάει εκεί στους ανέμους των αγωνιστικών ημερών εκεί στη Ρόδο. Άντε πια, αφήστε τον εκεί όπου ξέρει πως κάνει ζημιά στους αντιπάλους εκεί στις άγονες περιοχές εκεί του γηπέδου. Την προηγούμενη Κυριακή πήγα εκεί στη Βόλα μόνος μου εκείνο το απόγευμα — εκείνος έκανε μία ασίστ εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκεί όπου η μπάλα έφτανε σα αστείο εκεί στα δεκατέσσερα λεπτά εκεί του αγώνα. Και τέλος, όσοι ακόμη ψάχνουν μπολόνιο επειδή έκανε επτά γκολ σε δέκα ματς, εγώ σας λέω πως εδώ δεν χρειαζόμαστε σκόρερ σα υπάλληλους εκεί στο τμήμα ποδοσφαιρικών αναλύσεων — εδώ χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο εκεί πάνω σα στρατιώτη εκεί στις τάξεις των Βίκινγκς που έκαναν πόλεμο επειδή κάποιος έπρεπε ν' ανέβει εκεί που οι άλλοι είχαν μείνει στάσιμοι.

@DimitrisGavros ρε φίλε μου, μάζεψα στοίχημα στους δρόμους της Βόλας σήμερα το πρωί επειδή έβγαλα κεφάλι ότι ο Μουσουρούκος κάνει γκολ όσο συχνά βγάζω κινητό από την τσέπη μου — δεν του ζητάω μπολόνιο σκόρερ, ζητάω να βγει εκεί που ξέρει πως η μπάλα δεν τον προδίδει σα νερό στις φλέβες του. Τον είδα χτες στο replay της Ίντερ: τρεις φορές πήρε την μπάλα σα μπούμερανγκ στον τελευταίο τρίτο και η αντίπαλος γινόταν κουκούτσι εκείνον τον ένα χρόνο, πριν τον βάλουν σαν ντύσιμο επίδειξης, έκανε έτσι που η μπάλα ανέβαινε σα χαρταετός εκεί στην αντίπαλη περιοχή χωρίς να ξέρεις πως ήρθε εκείνος. Εγώ στοιχηματίζω ότι η ομάδα φτιάχνει όταν εκείνος βρίσκεται εκεί πάνω όχι επειδή είναι μπολόνιο, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η μπάλα είναι σα θερμόμετρο στους δεκατρία βαθμούς — όταν κρυώνει εκείνος την ζεσταίνει με τις κινήσεις του, όταν πέφτει εκείνος την σηκώνει σα βαρκάρης από το ποτάμι. Άσε τον εκεί που κάνει ζημιά στους αντιπάλους εκεί στις άγονες περιοχές του γηπέδου — όχι επειδή τα νούμερα λένε ψέματα, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω ξέρει πως η μπάλα πρέπει να τραγουδάει εκεί στους ανέμους των αγωνιστικών ημερών εκεί στη Ρόδο.

Πωπω ρε φίλοι μου σεις τι κάνετε στον Μουσουρούκο τώρα;;; Χτες στη Βόλα τον είδα να παίζει σα βασιλιάς εκεί στις άγονες περιοχές ενώ η μπάλα έφτανε σα κεράκι στην τούρτα του αγώνα 🔥 ο άνθρωπος εκεί έχει κάνει τόσο γκολ σα να βάζει γκολ ανάμεσα στα δόντια του αντιπάλου!!!! Τι μπολόνιο πια;;; Αυτός εκεί πάνω ξέρει τι κάνει — εγώ τον θυμάμαι πριν χρόνια όταν έκανε τρεις γκολ σε έναν αγώνα σα θεός εκεί πάνω κι είχανε λένε πως "ξέρει τους χώρους" σαν νάταν δρόμος της γειτονιάς του Πειραιά!! Τώρα αυτοί θέλουνε μπολόνιο επειδή έκανε επτά γκολ σε δέκα ματς;;; Μα τι σκόρερ θέλετε;;; Έναν που να στέκεται σα ντύσιμο επίδειξης σ' εκείνον τον τοίχο;;; Ούτε ο γιος μου μικρός να παίζει έτσι!! Αφήστε τον εκεί που ξέρει πως η μπάλα γίνεται φωτιά στους αντιπάλους — όχι ν' ανάβει καντήλι στο τμήμα marketing!!! 💪🔴