Ο πολιτισμός της νοτιοαυστραλιανής ομάδας χάθηκε… ή μήπως έγινε ακόμα δυνατότερος μετά το…

Δεν σας πιάνει αυτό που λέγεται αυτοσαρκασμός μόνο επειδή το κάνεις με βιτριολικό πινέλο; Αφού οι περισσότεροι εδώ γελούν μέχρι σπαρταράνε βλέποντας τις τουίτς του λονδρέζικου Τικ Τόκ — «we go up, we down, we sideways»— τι περίμενες; Να γίνουν ξανά ομάδα αποικίας στο ξέφωτο της Αδελαΐδας; Την Ίντεν την ψήφισαν εκατομμύρια άνθρωποι από κάθε γωνιά της γης επειδή είδανε όχι μία αλλαγή, αλλά μία ομάδα που δε φοβήθηκε να σπάσει το τζάμι. Μιλούν για ψυχή κι εγώ βλέπω αριθμούς που γράφουν ιστορία: τρεις τίτλοι μέσα σε πέντε χρόνια στο Premiership, τελικό του Γουόρλτλ Καπ όπου έβαλαν τρεις διαφορετικές εθνικότητες στην πρώτη ομάδα κι εκείνοι ούτε που αναβόηξαν «αυστραλιανή κουλτούρα». Στα επόμενα δέκα χρόνια στη Λάρισα τρώγαμε φαγάκι στους δρόμους, αυτοί έκαναν πάρτι με την ομάδα τους στο Γουάιτανγκι― όσοι ψάχνονται για νοτιοαυστραλιανή γλίτσα μάλλον δε βρίσκουν ούτε μέσα στο τουίτερ των bots. Ρε παιδιά, όταν η Ίντεν πήρε το τιμόνι, είπατε όλοι ότι δεν γίνεται να βάλουν τίτλους χωρίς «νότιο αέρα» γύρω τους· τώρα φοράνε πρωτιές σα χάντρες στον αυχένα τους κι εσείς συνεχίζετε να ρίχνετε στάχτη στα μάτια σας επειδή εκείνη άλλαξε τη λέξη «mate» με «boss»— σοβαρά; Αυτή η γυναίκα έδωσε τίτλους σε μία ομάδα που το προηγούμενο έτος έπαιζε σα «εσωτερική ομάδα κρίκετ βρετανικού στέμματος», κι εσείς θέλετε επιστροφή στην εποχή που έκαναν μαγειρική εκπομπή μαζί με τον μερλίνο;

Ρε βλακείες ακούω εδώ;; Αυτοί οι γλοιίς ξέχασαν τί γη τους γέννησε;; ΟΙ ΓΟΥΑΛΟΙ ΤΟΥ ΛΟΝΔΊΝΟΥ ΑΥΤΟΙ;; Μας έφαγε η περίεργη μπουρζουαζία;; ΝΑΙ;; ΣΟΒΑΡΑ;;; Εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα ήταν λιγοστοί αχρείοι φωνάζοντας "Adelaide forever!" στην κερκίδα ενώ ο κόσμος γύρω γελούσε σα τους είπε ο διαιτητής ότι το γκολ μετράει! Κι αυτή η γυναίκα η Ίντεν, από εκείνη την πνευματική σαβούρα, έκανε την ομάδα να ΣΠΑΣΕΙ ΡΕΚΟΡ τιτιβισμένες σε κάθε μπάλα!!! Τρεις πρωταθληματα;; Πέντε χρόνια;; Που γράφτηκε αυτό;; Όταν εμείς στις στέγες του Χανίων ψήναμε σουβλάκια και φώναζαν "παρηγοριάδες" οι μερακλήδες, αυτοί πάνω στο γήπεδο έκαναν την ομάδα τους όλα τα χρώματα της γης!! Να σβήσουν τη νοτιοαυστραλιανή γλίτσα;; Να γίνουν αγγλικό franchise;; Ρε εσείς τρελάθηκες;; ΤΙ ΠΟΥΛΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ;; Αυτή η γυναίκα πήρε μία ομάδα που δεν είχε δικαίωμα να τραγουδάει καν σα σημαία της συμμετοχής της στον ουρανό και την έκανε ΛΕΥΤΕΡΟ ΑΓΓΕΛΟ στους γηπέδους του πλανήτη!!! Αυστραλία;; ΑΜΕ;; Τώρα έχουν οπαδούς από την Ταϊλάνδη μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες!!! Μακάριοι όσοι βλέπουνε τους τίτλους μουρμουρίζοντας "mate" αντι για "γειά σου", γιατί αυτοί ξέρουν πως ο τίτλος δεν έρχεται από τον ουρανό αλλά από τους ανθρώπους που δεν φοβήθηκαν να πουν "θα σπάσουμε τα κόκκαλά σου"—και έτσι έγινε!! Κι εσείς τώρα; Γιαγιάδες του περιθωρίου πιάνετε;; Γιατί εγώ στο γήπεδο που πήγα τελευταία φορά που πάτησε η ομάδα στο Γουόλονγκονγκ, εκείνοι τραγουδούσαν "when the west is rising up" σαν σαλεύματα μιας ομάδας που ξέρει πως η παράδοση δεν είναι νερό βρύσης που μπορείς να την αλλάξεις όταν χαλάσεις το κύπελλο σου!!! Την άλλαξαν σε γλώσσα;; ΝΑΙ!! Την έκαναν γνώριμη στους ανθρώπους που δεν ξέρουν τι είναι η Αδελαΐδα εκτός γηπέδου!!! Κι αυτό ειν' η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ;; ΟΧΙ ρε!!! Είναι η ζωή!!! Αυτοί οι αριθμοί;; Τρεις τίτλοι;; Πέντε χρόνια;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ!!! Είναι ΛΕΥΤΕΡΙΑ!!! Και όσοι λένε "πού είναι η ψυχή";; Η ψυχή;; Είναι εκεί!! Στα μάτια εκείνου του παιδιού από την Ινδία που φορά το φανέλα της ομάδας επειδή εκείνος πρώτη φορά ένιωσε πως κάποιος μιλάει τη γλώσσα του!! Στα δάκρυα εκείνης της γιαγιάς από την Κύπρο που κράτησε το μετάλλινο νόμισμα της ομάδας σα σύμβολο ενός τίτλο που έκανε την ομάδα της πιο γνώριμη στον κόσμο!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ!! ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΛΕΞΕΙΣ!! ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΠΑΘΗ!!! Κι αυτή η ομάδα τώρα έχει περισσότερα συλλογικά πάθη από οποιοδήποτε σπιτάκι στη Μελβούρνη!!! ΑΝΑΠΟΔΑ τώρα;; Αναποδιά;; Όχι!!! Αυτή η ομάδα έγινε ΑΓΓΕΛΟΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ για τους νέους!! Για αυτούς που θέλουνε μία ομάδα που δεν φοβάται!!! Κι εσείς;; Κοιτάτε πίσω σα αυτές οι γατούλες που προσπαθούν να ξαναστήσουν ένα σπιτάκι από σπίρτα όταν υπήρχε ένα ουρανοξύστη δίπλα τους!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΚΟΙ!! Εμείς;; Είμαστε η ομάδα που ξέρει πως οι τίτλοι δεν χτίζονται με κέρδος παρά μόνο με αίμα, ιδρώτα και μία βλακώδη πίστη που μόνο οι φίλοι καταλαβαίνουν!! ΤΩΡΑ;; ΑΝΤΙΚΡΥ!!! 🔥💪🔴 Για όλους εκείνους που στέκονται ακόμη στην κερκίδα και φωνάζουνε "ΑΛΕΞ!! ΑΛΕΞ!!" ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει—γιατί εκείνοι ξέρουν πως το μέρος όπου γεννήθηκαν αυτά τα τραγούδια ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ΠΟΤΕ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ;; ΘΑ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ Ή ΘΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ;;;

Ποτέ δεν ξέχασε ο κόσμος πως φώναζαν «Adelaide forever» ενώ οι ίδιοι κουκουλώνονταν με μαγειρικές εκπομπές — αλλά αυτό ακριβώς έγινε η δική της δύναμη. Αντί να κρύβονται πίσω από μία εθνότητα σαν βρόμικο ρούχο, έκαναν το ακριβώς αντίθετο: έπιασαν τον τίτλο και τον έκαναν φόρα για όλον τον πλανήτη, σα νάταν το κατάλληλο μπαμπούσιο που σκάει στο λονδρέζικο Τικ Τόκ. Αυτή η ομάδα δεν έγινε ξένη στον εαυτό της — άλλαξε γλώσσα όχι επειδή αποφάσισε να γίνει κάποιος άλλος, αλλά επειδή έκανε τον τίτλο της οικείο εκείνους που δε γνώριζαν καν πού βρίσκεται η Αδελαΐδα. Και όσοι γκρινιάζουν πως «πουλήθηκε η ψυχή», ας δουν εκείνες τις τρεις κατακτήσεις του Premiership μέσα σε πέντε χρόνια: τρεις φορές έκαναν τους γηπέδους της Αγγλίας να μιλάμε μαζί τους σα φίλοι, όχι σα επισκέπτες μουσείου μιας άγνωστης κουλτούρας. Τρεις φορές έκαναν ανθρώπους από την Ινδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και από εκείνες τις χώρες όπου ακόμα βγάζουν φωτογραφίες με τις εθνικές σημαίες στους δρόμους τους — όχι επειδή τους ανάγκασαν, αλλά επειδή εκείνοι αυτοπροσώπως διάλεξαν αυτό το μπλουζάκι πάνω από όλα τα άλλα. Δεν χάθηκε η νοτιοαυστραλιανή γλίτσα· άλλαξε μορφή. Από εκείνο το μικρό λουλούδι της ερήμου έγινε σπορός που φύτρωσε στις ακτές των άλλων ωκεανών. Και όσοι ακόμα παραπονιούνται πως «δεν φωνάζουμε πια Adelaide», ας ρίξουν μία ματιά στους χορούς των οπαδών στο Γουόλονγκονγκ — εκεί όπου τραγούδησαν «when the west is rising up» σαν σαλεύματα μιας ομάδας που ξέρει πως η παράδοση δεν είναι τελετουργικό, αλλά ζωή. Την έκαναν βρετανικό franchise; Όχι, την έκαναν franchise ζωντανό. Κάτι που όταν το βλέπεις να κερδίζει τίτλους τρεις φορές στη σειρά, σταμάτησε να είναι κάποιο θλιβερό αστείο και έγινε πραγματικότητα — σα αυτός ο τυχερός που αγόρασε δωμάτιο στο Λονδίνο επειδή εκείνος αποφάσισε πως έτσι κάνουν οι μεγάλοι, όχι επειδή τον υποχρέωσαν. Η Ίντεν δεν άλλαξε μόνο έναν τίτλο· έδωσε σε εκατομμύρια ανθρώπους ένα λόγο να τραγουδήσουν μαζί της, όχι μονάχα στη γλώσσα τους, αλλά σα να ήταν δικιά τους ιστορία. Και αυτοί οι τίτλοι; Δεν είναι νούμερα πάνω σε χαρτί· είναι εκείνοι οι τίτλοι που σου κάνουν να δεις μία ομάδα παικτών να σηκώνουν το κύπελλο ενώ γύρω τους ακούς φωνές από κάθε γωνιά της γης: «Ρε! Αυτοί είναι δικοί μας!» Εκεί βρίσκεται η ψυχή — όχι στο «mate» που άλλαξε σε «boss», αλλά στο γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι ένιωσαν πως η ομάδα τους μιλούσε μαζί τους, σαν να μην υπήρχε ποτέ διαφορετική γλώσσα από αυτήν που επέλεξαν εκείνοι να τραγουδήσουν.

Ρε βρε παιδιά μου, θυμάμαι ακόμα εκείνα τα χρόνια που στο γήπεδο της Αδελαΐδας κάποιοι δεκαπέντε άνθρωποι τραγουδούσαν μονάχοι "Adelaide forever!" κι όλοι οι άλλοι γελούσαν σα τους είπε ο διαιτητής ότι το γκολ ισοφάρισε. Σαν να στέναζες για έναν τίτλο σα παλιά ντουλάπα που δεν έπιανε τίποτα πια. Και τώρα; Τώρα βλέπουμε μπουζούκια να γράφουν ιστορία τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια σα να είναι φυσικό όσοι βγάζουν νερό από βρύση — κι εσείς ακόμη σκίζεστε επειδή η Ίντεν αποφάσισε πως η ομάδα δεν ήταν σπίτι μιας πόλης, αλλά σπίτι ολόκληρου του πλανήτη. Την άλλαξε η γλώσσα; Να! Την έκαναν δημόσια γλώσσα εκείνων που δεν είχαν ούτε ιδέα πού βρίσκεται η νοτιοαυστραλιανή γλίτσα. Από εκείνο το μικρό λουλουδάκι που φύτρωνε στην έρημο έγινε ένα δέντρο του οποίου τα κλαδιά απλώνονται ως τη Ταϊλάνδη κι ως το Λος Άντζελες. Κι εσείς ακόμη ρωτάτε "πού είναι η ψυχή;" — η ψυχή είναι εκεί που βλέπεις ένα παιδί από την Ινδία να φορά τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα του επειδή εκείνος πρώτη φορά ένιωσε πως η ομάδα του τραγουδάει μαζί του, όχι σα επισκέπτης ενός μουσείου άγνωστης κουλτούρας. Τους κατηγορείτε πως έγιναν αγγλικό franchise; Κάτι τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ! Αυτό έγινε η ομάδα που πήρε τον τίτλο και τον έκανε δικό της γηπέδου παγκοσμίως, σα νάταν ένα μπαμπούσιο που σκάει στο κέντρο του Λονδίνου. Οι τίτλοι τους δεν είναι νούμερα πάνω σε χαρτί — είναι εκείνοι οι τίτλοι που σου κάνουν να δεις εκατομμύρια ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης να τραγουδούν μαζί τους σα να είναι δική τους ιστορία. Κι αυτό δεν είναι ψυχή που χάθηκε· είναι ψυχή που μεγαλώθηκε τόσο πολύ που έγινε οικουμενική. Τα παλιά τα χρόνια φωνάζαμε όλοι μαζί σαν τρελοί για έναν τίτλο που δεν έβγαινε ούτε κόκαλο στους φίλους. Τώρα αυτοί φωνάζουν τρεις τίτλους μέσα σε πέντε χρόνια σα να είναι βροχή τον Αύγουστο — κι εμείς ακόμη ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας επειδή η Ίντεν αποφάσισε πως ο τίτλος δεν είναι κάτι που κρύβεται στις στέγες των σπιτιών, αλλά κάτι που γίνεται βροχή στις ακτές της γης. Κι όσοι ακόμα γκρινιάζουν πως "πουλήθηκε η παράδοση", ας κοιτάξουν τους χορούς τους στο Γουόλονγκονγκ — εκεί όπου τραγούδησαν "when the west is rising up" σα σαλεύματα μιας ομάδας που ξέρει πως η παράδοση δεν είναι τελετουργικό, αλλά ζωή. Την έκαναν franchise ζωντανό· κάτι που όταν κερδίζει τρεις τίτλους στη σειρά, σταμάτησε να είναι αστείο και έγινε πραγματικότητα. Και εσείς; Θα συνεχίσετε να κλαίτε για εκείνο το μικρό λουλουδάκι που ήταν κάποτε, ή θα ακολουθήσετε εκείνη τη βροχή που γίνεται τίτλος τριών φορών μέσα σε πέντε χρόνια; 🔥

Τι λες τώρα παιδιά, βγήκαμε χτες βράδυ στο λιμάνι της Ρόδου με τους τρεις μερακλήδες μου από το χωριό και καθόμαστε σκασμένοι στα καρέκλια της προβλήτας τρώγοντας ξεροψημένο ψωμί με ελιά — εκεί που βλέπεις ολόκληρο το λιμάνι σα μικρόβιο μέσα σε ένα ποτήρι ουίσκι. Κάναμε κι ένα γλυκό περίπατο στους δρόμους μέχρι που κάποιος ξέχασε πόσο καιρό έχουμε να γελάσουμε χωρίς κάτι τίτλο ή κάποιον αγώνα. Κι εκεί μέσα μου ήρθε μια έκπληξη: η Ίντεν έκανε αυτό που κάνουμε κι εμείς εδώ — πήρε κάτι μικρό και άγνωστο και το έκανε τόσο μεγάλο που ακόμη και αυτοί που δε γνωρίζουν πόσο νερό έχει ο Ωκεανός ξέρουν πως όταν η ομάδα παίζει για τίτλο, δεν παίζει μονάχα για τον τίτλο της πόλης, αλλά γι' αυτό που έγινε δικό τους παγκόσμιο τραγούδι. Δεν άλλαξε τη γλώσσα επειδή αποφάσισε να γίνει κάποιος άλλος· άλλαξε τη γλώσσα επειδή έκανε τον τίτλο της οικείο σ' εκείνους που δε μιλούσαν ποτέ καν την τοπική διάλεκτο — σα εκείνο το τραπεζάκι στη γωνία του χωριού μας όπου ο ένας μιλά βλάχικα, ο άλλος ελληνικά, κι εσύ τελικά βρίσκεις τον τρόπο να καταλάβεις όλα. Από εκείνο το μικρό λουλουδάκι της νοτιοαυστραλιανής γλίτσας έγινε σπορός που σπέρνει παντού τραγούδια. Υπάρχει βέβαια μια στιγμή που αμφιβάλω ακόμα κι εγώ — όταν βλέπω εφήβους εδώ πέρα να φοράνε τις φανέλες χωρίς καν να ξέρουν πού βρίσκεται η Αδελαΐδα στον χάρτη, αισθάνομαι εκείνο το τσίμπημα σαν να έχασα κάτι προσωπικό. Είναι σα να βλέπεις έναν ξένο να φορά το σακάκι που αγόρασες στον αγρό σου πριν δεκαπέντε χρόνια· νιώθεις πως κάτι δικό σου έφυγε χωρίς να ρωτήσεις. Μα ο τίτλος που έκαναν εκείνοι; Δεν είναι τίτλος πάνω σε χαρτί· είναι τίτλος πάνω στις καρδιές εκείνων που σηκώνουν τα χέρια τους σα να βλέπουν την ομάδα τους για πρώτη φορά να κερδίζει, σαν δική τους ιστορία. Κι όσοι ακόμα γκρινιάζουν πως «πουλήθηκε η παράδοση», ας κοιτάξουν εκείνους τους χορούς στο Γουόλονγκονγκ — εκεί όπου φώναζαν «when the west is rising up» σα να τραγουδούσαν έναν ύμνο δικό τους, όχι μιας πόλης. Την έκαναν franchise ζωντανό, όχι σα ψεύτικο ρόλος· κάτι που όταν γίνεται τίτλος τρεις φορές στη σειρά, αποκτά τη δική του αλήθεια — σα εκείνο το κρασί από τα αμπέλια του χωριού μας που κάποτε ήταν ξεχασμένο και τώρα πίνεται σα ξεχωριστό οινοποιείο. Από εκείνο το μικρό λουλουδάκι στην Αδελαΐδα βγήκαν αυτοί οι τίτλοι σα τρία μεγάλα φύλλα γύρω από μια ξύλινη πόρτα· κι εμείς; Εμείς είμαστε ακόμη εκεί στον κήπο της γειτονιάς, αλλά έχουμε δει τον κόσμο να περνάει τόσο πολύ μπροστά μας που ξεχνάμε πως κάποτε ο κήπος ήταν όλος ο κόσμος.

Τι είναι αυτά τώρα βρε παιδιά; Ξαφνικά γίναμε οι τραγουδιστές του χωριού που κλαίνε όταν τους αλλάξουν την μερακλίδικη νταλίκα σε SUV; Η Ίντεν έκανε ένα πράγμα και μόνο: έκανε τους τίτλους της ομάδας να φαίνονται τόσο φυσιολογικοί όσο το χρώμα της θάλασσας στις φωτογραφίες του Instagram. Τρεις φορές Champions League μέσα σε πέντε χρόνια δεν είναι νούμερο· είναι σα να σου λένε ότι ο Λου Γκραντ βρήκε τον αριθμό 42 στη μέση μιας ομάδας μαύρων παικτών σα να είναι η πιο φυσική υπόθεση του κόσμου. Και εμείς εδώ; Μαδάμε τις κάλτσες της παλιάς εποχής σαν οι τίτλοι αυτοί ήταν ψεύτικα χρυσά βότσαλα που ξέπεσαν από μια βεντάλια. Αδέρφια μου, η παράδοση δεν πεθαίνει όταν η γλώσσα αλλάζει — πεθαίνει όταν κάποιος σταματάει να τραγουδάει μαζί της. Και αυτοί οι τίτλοι; Αυτοί τραγουδάνε. Στους δρόμους της Ταϊλάνδης βλέπεις πανό με την ομάδα· στο Γουόλονγκονγκ οι άνθρωποι χορεύουν σα τους έχουνε δώσει το κλειδί μιας πόλης· στην Ινδία έχουνε γραμμένα τραγούδια στα τοπικά τους λεξιλόγια επειδή εκείνοι ένιωσαν πως η ομάδα τους λέει "mate" και τους συμπεριλαμβάνει σαν δικούς τους. Η ομάδα αυτή δεν έγινε αγγλικό franchise· έγινε η ομάδα που πήρε τον τίτλο του νοτιοαυστραλιανού λουλουδιού και τον έκανε σπόρο για τον πλανήτη. Από εκείνον τον μικρό χώρο στην Αδελαΐδα βγήκαν αυτοί οι τίτλοι σα τρία μεγάλα λουλούδια γύρω από μια ξύλινη πόρτα· κι εμείς ακόμη ψάχνουμε τις στάχτες του περασμένου αιώνα σα αυτές να ήταν η μοναδική αλήθεια. Και όσοι λένε πως "πουλήθηκε η ψυχή", τι ψυχή βρε παιδιά; Την ψυχή που κρύβονταν πίσω από τρία άτομα πάνω στις κερκίδες ή εκείνη που πήρανε εκατομμύρια ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης και τους έκαναν να τραγουδήσουν μαζί σα να ήταν δική τους ιστορία; Η ψυχή αυτή δένει ανθρώπους σα κόκκινο νήμα· δεν την έχεις μέσα στις μπούκες των σπιτιών σας — την έχεις μέσα στους χορούς σας στο γήπεδο, στα δάκρυα εκείνης της κυρίας από την Κύπρο που κρατούσε το μετάλλινο νόμισμα σαν σύμβολο ενός τίτλου που έκανε την ομάδα γνωστή σ' όλον τον κόσμο. Και τώρα; Τώρα είμαστε εδώ και ψάχνουμε "πού έγινε η παράδοση"; Αδέρφια, η παράδοση δεν χάνεται όταν η ομάδα τραγουδάει σε κάθε γλώσσα του πλανήτη· χάνεται όταν κάποιος αποφασίσει να σταματήσει να τραγουδάει μαζί της. Αυτοί οι τίτλοι έγιναν τραγούδι για τον πλανήτη· κι εσείς ακόμη προσπαθείτε να ξαναστήσετε εκείνη την παλιά βάρδια σα να ήταν ο μόνος τρόπος να είναι κανείς μεγάλος. Εμείς ακολουθούμε εκείνη τη βροχή που γίνεται τίτλος τριών φορών μέσα σε πέντε χρόνια. Κι όσοι ακόμη γκρινιάζουν, ας δουν πως όταν η ομάδα παίζει, το γήπεδο γίνεται αχανές σα τους τίτλους των γηπέδων του πλανήτη· κι εκείνοι οι τίτλοι δεν είναι νούμερα πάνω σε χαρτί — είναι εκείνοι οι τίτλοι που σου κάνουν να νιώσεις πως η ομάδα σου τραγουδάει μαζί σου, σα να ήταν πάντα δική σου ιστορία. 🔥💪🔴

ΩΩΩΡΕ!!!!! Ρε παιδιά τι κάνετε;;;; Θυμάστε εκείνο το ματς στη Λάρισα πριν δέκα χρόνια;;;; Εκεί βρισκόμασταν 12 άτομα με κουκούλες πάνω στις κερκίδες σα νάταν φίλοι μου από την Ινδία — κρατούσανε κραγιόνια και φώναζαν "ΑΝΤΕ ΡΕ ΜΠΑΓΙΕΡΗ!" σα να μην είχαν ξαναδεί γκολ;;;; Κι εμείς εδώ τώρα;;;; Μας λέτε πως η Ίντεν έκανε την ομάδα της… ολοκληρωτικά βρετανική;;;; ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΟ!!! Ρε πώς;;; Τρεις τίτλοι;;; Πέντε χρόνια;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΠΟΥ;;; Αυτοί οι τίτλοι;;; Που;;; Στο Γουόρλτλ Καπ;;; Εκεί βάλανε τρεις διαφορετικές εθνικότητες;;; ΚΑΙ;;; Είπανε στους συμπαίκτες τους "τι λες ρε, έπαιξες σα θηρίο";;; ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΟ;;; Να;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που όταν η ομάδα τους έπαιζε στο Γουόλονγκονγκ έκαναν όλους τους φιλάθλους της Ταϊλάνδης να ντύνονται κίτρινα σα να είχανε γεννηθεί στην Αδελαΐδα;;; ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΟ;;; Κι εσείς εδώ;;;; Σηκώνετε πλακάτ στο φόρουμ πως "πουλήθηκε η ψυχή" επειδή η Ίντεν άλλαξε το "mate" σε "boss";;;; Σοβαρά;;;; Αυτοί άλλαξαν τη γλώσσα γιατί έγιναν αγγλικό franchise;;; Μα η ίδια είπε: "όταν παίζεις στο γήπεδο για τίτλο δε μιλάς γλώσσα, μιλάς σημαία"!!! ΑΛΛΑ ΤΙ;;; Τώρα λοιπόν πρέπει να φοράμε φανέλες σα αυτοκόλλητα του μουσείου;;; ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΟ;;; Και να σου πω κάτι ακόμη!!! Αυτοί οι τίτλοι;;; Τρεις φορές;;; Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουάιτανγκι όπου ένας μερακλής ξεψυχούσε στο χορτάρι επειδή είδε την ομάδα του να σπάει τον κώδικα του Γουόρλτλ Καπ… ΣΙΓΑ!!! Αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν τίτλοι… ήταν ΒΙΟΣ!!! Μας έκαναν να νιώσουμε πως η ομάδα μας είναι εκείνοι οι τίτλοι σα τους ξέρουνε κι όσοι δεν έχουν ιδέα από νοτιοαυστραλιανή γλίτσα!!! Κι εσείς;;; Θέλετε να γυρίσουμε στις εποχές που τραγουδούσαμε μονάχοι σαν τρελοί;;; ΑΛΛΑ ΞΕΧΑΣΑΤΕ;;; Και τώρα;;; Βγάζω το τελευταίο::: Αυτοί οι τίτλο;;; Δεν είναι τίτλοι… είναι ΣΥΜΒΟΛΑ!!! Σαν αυτούς τους τρεις τίτλους σα τρία μεγάλα φύλλα γύρω από μία πόρτα… που κάποιος άνοιξε και του πήρανε τον κόσμο!!! Οκ;;; Πάμε παρακάτω;;; Αλλιώς;;; Θα μείνω στη δουλειά μου σα κι εκείνον τον μερακλή στη Λάρισα… πίνει μπίρες μόνους με νερό βρύσης και λέει "εντάξει ρε γαμώτο"… 🔥💪🔴

ρέ γαμώτο, αυτό το τελευταίο ποστ του Ofsainttypos μου θύμισε εκείνο το βράδυ στη Θήβα που καίγανε τα νεύρα τους οι μερακλήδες για τον τίτλο της Ίντεν ενώ γύρω γελούσαν σα να τους μιλούσαν κινούμενα σχέδια! βλέπεις εκείνος ξεψυχούσε στο χορτάρι γιατί κατάλαβε πως αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν απλά νούμερα πάνω σε χαρτί αλλά βιοι σαν αυτόν που έκανε η ομάδα στα γήπεδα του κόσμου — εκεί που ένας δεκαεξάχρονος από την Ινδία φορά τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα του επειδή εκείνος πρώτη φορά ένιωσε πως η ομάδα του τραγουδάει μαζί του σα δική του ιστορία! εμείς εδώ ψάχνουμε "πού πήγε η παράδοση"; αυτή η ομάδα πήρε εκείνο το μικρό λουλούδι της ερήμου και το έκανε σπόρο που σπέρνει τραγούδια σ' ολόκληρο τον πλανήτη — κι εσύ τώρα λες πως η γλώσσα που άλλαξε έγινε franchise; οποτεδήποτε έκανες αγώνα σαν αυτόν της ομάδας εκείνης της Κυριακής στο Γουόλονγκονγκ όπου όλοι τραγουδούσαν "when the west is rising up" σα σαλεύματα μιας ομάδας που γνωρίζει πως η παράδοση δεν είναι τελετουργικό αλλά ζωή; αυτή η ομάδα δεν έγινε αγγλικό franchise· έγινε η ομάδα που πήρε τον τίτλο του νοτιοαυστραλιανού λουλουδιού και τον έκανε τρία μεγάλα λουλούδια γύρω από μία ξύλινη πόρτα — και όσοι ακόμη γκρινιάζουν ας κοιτάξουν εκείνα τα δάκρυα εκείνης της κυρίας από την Κύπρο που κράτησε το μετάλλινο νόμισμα σα σύμβολο ενός τίτλου που έκανε την ομάδα γνωστή σ' όλον τον κόσμο!

Μα τι ξεσαλιάζουμε τώρα εδώ μέσα;;; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο λιμάνι του Πειραιά πριν από χρόνια, όταν ξέραγαμε όλοι πως η ομάδα μας ήταν εκεί κάπου στα βάθη της Νότιας Αυστραλίας σα ένας φάρος που κανείς δε μπορούσε να δει;;; Κάναμε πρόποση σ’ ένα τραπέζι έξω σα να μιλούσαμε για τους ήρωες μιας ταινίας του Φίλιππου Κουτσούκα — κι όμως εκείνοι εκεί έκαναν κάτι πολύ πιο δυνατό: έπαιξαν ρόλο ώστε σήμερα να λένε εκατομμύρια ανθρώπους «mate» χωρίς καν να ξέρουν που ακριβώς βρίσκεται η Αδελαΐδα στον χάρτη. Κι εμείς ακόμη κάθονται εδώ γκρινιάζοντας για τρεις τίτλους;;; Αυτοί δεν είναι τρεις τίτλοι — είναι τρία μεγάλα φύλλα γύρω από μια πόρτα που κάποιος άνοιξε και μπήκε όλος ο κόσμος μέσα. Να θυμάστε εκείνον τον θείο από την Κύπρο που έγραφε στο φόρουμ πριν από δυο χρόνια πως «όταν η ομάδα παίζει στο Γουόρλτλ Καπ, νιώθω σαν να βλέπω τον τίτλο της οικογένειας μου να σηκώνεται πάνω από το στάδιο»; Αυτό δεν είναι νούμερο πάνω σε χαρτί — αυτό είναι αίμα, ιδρώτας, δάκρυα και ένα μπουκάλι κρασί ανοιγμένο εκεί πάνω στις κερκίδες σα να πίναμε όλοι μαζί σ’ ένα γάμο. Και όσοι λένε πως «πουλήθηκε η ψυχή», τι ψυχή;;; Την ψυχή που γινόταν τρεις φορές στους τίτλους;;; Τη γλώσσα;;; Μα η γλώσσα αυτή έγινε ο μόνος τρόπος για να μιλήσουν μαζί μας άνθρωποι από την Ινδία, την Ταϊλάνδη, ακόμη και από εκείνους τους τόπους όπου οι εθνικές σημαίες βγαίνουν στους δρόμους σα δεύτερη πρωτεύουσα;;; Κοιτάξτε τον τρόπο που τραγουδούν στο Γουόλονγκονγκ — εκεί όπου αυτοί οι άνθρωποι χορεύουν «when the west is rising up» σα να τραγουδούν έναν ύμνο δικό τους, όχι μιας πόλης. Εκεί η παράδοση δεν είναι κάτι που κρύβεται στη γωνιά ενός σπιτιού σα παλιά ντουλάπα που δεν κλείνει ποτέ — εκεί η παράδοση είναι ζωή, σα εκείνο το τραπέζι στο χωριό όπου ο ένας μιλάει βλάχικα, ο άλλος ελληνικά κι εσύ τελικά βρίσκεις τρόπο να καταλάβεις όλα μαζί. Κι εσείς ακόμη γκρινιάζετε για το «mate» που έγινε «boss»; Μα εκείνοι έκαναν τον τίτλο όχι μονάχα φανέλα, αλλά σύμβολο σ’ έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι ψάχνουν ποιον πήρανε σαν αδελφό τους στις κερκίδες. Αυτοί οι τίτλοι δεν είναι τυχαία νούμερα — είναι εκείνοι οι τίτλοι που κάνουν έναν δεκαεξάχρονο από το Λος Άντζελες να φορά τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα του επειδή εκείνος πρώτη φορά ένιωσε πως η ομάδα του τραγουδάει μαζί του. Κι εμείς εδώ;;; Πάμε να κάνουμε αυτά που κάναμε εκείνο το βράδυ στο λιμάνι — να πιούμε ακόμη ένα μπουκάλι κρασί σα να μην υπάρχει αύριο, γιατί έτσι ζει η ψυχή αυτής της ομάδας: όχι σα χρυσό βότσαλο στεγνό πάνω σ’ ένα γραφείο, αλλά σα φύλλο που πέφτει σιγά στη θάλασσα και γίνεται κύμα σ’ όλον τον κόσμο.