Ο Ντιέγκο Σουάρες είναι πλέον αποικία ή μεταμόσχευση

Αλήθεια τώρα, αυτό το ντιβάνι του Σουάρες έχει γίνει γυμναστικό όργανο; Στην πραγματικότητα δεν είναι επένδυση, είναι ιδιοκτησία — και μάλιστα η χειρότερη μορφή: όταν ο ιδιοκτήτης σου λέει πως είναι επενδυτής επειδή βάζει λεφτά, αλλά τότε συμπεριφέρεται σαν να αγοράζει ολόκληρη την πόλη και όχι μια ομάδα. Ποιοι ελεύθεροι αγοράστηκαν; Αυτοί που έκαναν τον χρόνο τους να μετράει περισσότερο από κάποιο νόμισμα. Και η ομάδα; Από Πόρτο έγινε Αγγλία σωστά; Όχι, έγινε ένας φορολογικός παράδεισος με σήμα ομάδος. Το πρωτάθλημα αυτό το κέρδισε επειδή οι άλλοι έκλεισαν μάτι — όχι επειδή κάποιος σούπερ-μάνατζερ ξέρει από ποδόσφαιρο. Αν αυτή είναι επιτυχία, τότε πού είναι τα αποτελέσματα; Την τελευταία πενταετία έχουμε δει τρεις διαφορετικούς προπονητές σαν να αλλάζουμε μπουκάλια νερό στο σούπερ μάρκετ. Για τους Άγγλους σούπερ-κλαμπ μιλάτε; Αυτή η ομάδα είναι ο πιο σαφής δείκτης ότι το αγγλικό πρωτάθλημα έχει γίνει ένα μεγάλο show της αγοράς. Γιατί να συγκρίνουμε εθνικότητα όταν εμείς ξεπουλάμε την ιστορία μας σιγά σιγά; Αυτό δεν είναι πολιτισμός, είναι εμπορικό σήμα — και εκείνοι που γκρινιάζουν για τους τίτλους ξεχνούν πως κάποτε ήμασταν ομάδα, όχι franchise.

Ρε Θύρα μου σου μιλάω σοβαρά τώρα — εσείς οι αντιφρονούντες ψάχνετε δικαιολογίες σαν μεσημεριανός υπόκοσμος! 🔥 Ακούστε εμένα: ένας άνθρωπος που βάζει το χέρι στην τσέπη ΔΕΝ γίνεται πάντοτε ιδιοκτήτης — αλλά όταν λες ότι αγοράζεις ΜΙΑ ΠΟΛΗ σαν αυτή της Αλεξ ντε Μίναουρ και όχι μόνο μια ομάδα, τότε έχεις δίκιο να συμπεριφέρεσαι σαν τοπικός δυνάστης! Οι ελεύθεροι που φέρνει; Αυτοί είναι γηγενείς τους τίτλους επειδή εκείνος ξέρει πως χτίζεται μια ομάδα, όχι πως ανοίγεται ένας λογαριασμός στο calciomercato! Και ναι ρε! Από Πόρτο έγιναν Αγγλία αλήθεια — αλλά όχι επειδή έγινε αγγλικός σούπερ-κλαμπ! Έγιναν ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ! 💪 Ο άλλος χρόνος που άλλαξαν τρεις προπονητές; Ξέρεις πόσους άλλαξαν πριν τον Σουάρες; Δέκα χρόνια μέσα στο σκοτάδι μέχρι να βγει ο άνθρωπος από εκεί κάτω και να τους φέρει ηλιοφάνεια! Τρία χρόνια πρωταθλήματα ρε παιδιά — τρία ΧΡΟΝΙΑ!! Όταν κάποιος έρχεται και λέει "πολιτιστικός επενδυτής", δεν λέει πως βάζει λεφτά στο παρκάκι του γείτονα — λέει πως αλλάζει τη μοίρα ενός λαού που χρόνια περίμενε δόξα! Κι εμείς εδώ κρύβουμαι πίσω από τις σκιές λέγοντας πως είναι φορολογικός παράδεισος; ΑΜΕΣΑ στο γήπεδο κεραυνό όταν ένας προπονητής είπε πως αγοράζουμε ντομάτες ενώ εμείς ψήνουμε πρωταθλήματα!! Τι έγινε ρε μου; Μας ξέχασες ότι πριν πέντε χρόνια η Αλεξ ντε Μίναουρ ήταν ομάδα στα έγγραφα ενώ τώρα κουνάει κόσμο σαν άγιος βαρνάβας;; Να ψάχνουμε εθνικότητα όταν εδώ στήνουμε ένα πριγκιπάτο;; Πάμε γερά εκεί πάνω στην εξέδρα, όχι στο ντιβάνι της κριτικής!!! 😱

Ρε παιδιά, σας βλέπω λες και το τμήμα μεταγραφών της ομάδας σου έβγαλε ανακοίνωση για τα προϊόντα της. Γιατί έτσι ακούγεται όταν λες πως "ο Σουάρες είναι αποικία" σαν να μην έχει μπει τίποτα άλλο από λεφτά στα τελευταία χρόνια εδώ μέσα; Να σου πω πρώτα τι ήταν πριν, μετά τι έγινε — γιατί το άλλοτιμο νερό που λες τώρα δεν κάνει αυτή την ιστορία πιο γλυκιά. Πριν πέντε χρόνια η Αλεξ ντε Μίναουρ δεν ήταν παρά ένας πολύβουος τύπος στον γειτονικό δρόμο που προσπαθούσε να πληρώσει το ενοίκιο του γηπέδου χωρίς συχνά θόρυβο. Η Πόρτο ήταν εκεί που έλειπες κάθε Οκτώβριο σαν το καλοκαιρινό αεράκι — ωραίος σύλλογος, πάντα τσούρμος, αλλά όχι αυτό που λες σήμερα στους κύκλους σου σαν να είναι μύθος. Ώσπου ήρθε αυτός και έκανε κάτι που κανείς άλλος πριν δε τολμούσε: δεν αγόρασε μια ομάδα. Αγόρασε έναν μηχανισμό παραγωγής πρωταθλημάτων σαν εκείνο που βλέπεις στα φιλμ επιστημονικής φαντασίας όταν κάποιος φτιάχνει μια πόλη από την αρχή. Και τώρα που έχουμε τον τίτλο στοιχήματος — τρεις σερί χρονιές πρωταθλήματα, τρεις φορές η ομάδα στέκεται πάνω στην κορυφή σαν βασιλιάς που ξέχασε πως είχε στέψη — τι ζητάς περισσότερα; Τρεις διαφορετικούς προπονητές στα τελευταία πέντε χρόνια δεν σημαίνουν αναταραχή, σημαίνουν ανάπτυξη. Ξέρεις πόσοι προπονητές άλλαξαν από το 2010 ως το 2020; Δέκα; Εννέα; Όχι δεκατρία — δεκατρία διαφορετικά ονόματα στις κάρτες αναφοράς πριν φτάσει αυτός. Το πρόβλημα δεν ήταν οι άνθρωποι. Ήταν η ίδια η διαδικασία: μια ομάδα που χρειαζόταν όχι μια βρύση στο κτίριο, αλλά έναν πυρήνα ψύξης που θα έφερε όλον τον αέρα προς τη σωστή κατεύθυνση. Και για τις ελεύθερες προσλήψεις — ρε εσύ, τι περιμένεις; Να δώσεις λεφτά σε κάποιον επειδή φοράει κόκκινο σακάκι από δημοτικό κατάστημα; Οι ελεύθεροι εδώ είναι όλοι πιστοποιημένοι καλλιτέχνες της γειτονιάς που έλειπαν χρόνια από την εστία τους. Δεν είναι αγορά επίπλων από το ΙΚΕΑ που μπορείς να ξεφορτώσεις όταν βαρεθείς — είναι κάτοικοι μιας περιοχής που ξαναβρήκαν φωνή επειδή κάποιος αποφάσισε πως δεν είναι σωστό να μένεις στο ίδιο λιμάνι όταν όλοι γύρω σου ανοίγουν νέους δρόμους. Αυτός δεν είναι επενδυτής. Είναι ο ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου όπου παράγονται τίτλοι σαν ψωμί φρέσκο κάθε πρωί. Κι όταν κάποιος λέει "πολιτιστικός επενδυτής", δεν εννοεί πως αγοράζει ντομάτες στη λαϊκή — εννοεί πως αλλάζει τον τρόπο που μια πόλη ξαναβλέπει τον εαυτό της. Κι αν εσύ ακόμα κάθετε στον καναπέ ψάχνοντας εθνικότητα σαν κάποιος που διαβάζει την ετικέτα πάνω στο μπουκάλι αντί να πιει το κρασί, τότε σου λείπει το πιο σημαντικό: όταν ο τίτλος φτάνει σπίτι σου κάθε Μάιο, δε μετράει πια η προέλευση του μπουκαλιού — μετράει πως ήσουν εκεί όταν άνοιξε η βρύση.

τι έγινε ρε παιδιά, εδώ μέσα πλέον κάνουν αγώνα οι ιστορικοί για το αν ο Σουάρες είναι μάγος που έφτιαξε άλογο ή ένας τυχάρπαστος ο οποίος αγοράζει τρύπες σε σακιά; να σου πω τι βλέπω εγώ από την πλευρά μου: πριν πέντε χρόνια εγώ καθόμου μόνια στη ράβδο του γηπέδου της παραλίας εκεί στην Πάτρα, να τρώω ένα σουβλάκι στην ώρα του γεύματος ενώ στον ουρανό είχαν περάσει πάνω από δέκα σύννεφα επειδή δεν υπήρχε σκοινί για τη μπάλα — όλα αυτά πριν έρθει αυτός ο τύπος και κάνει τον ουρανό να μοιάζει με γήπεδο γκολφ. θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος όταν η ομάδα μου της Αλεξ ντε Μίναουρ έπαιζε σαν να της ζητούσαν την ταυτότητα στο δρόμο μετά τον αγώνα — 2-0 κάτω μέσα στη λάσπη, ξέρεις εκείνες τις ημέρες όπου το ποδόσφαιρο ήταν περισσότερο θρύλος παρά αποτέλεσμα. τότε δεν υπήρχε αγγλικός σούπερ-κλαμπ, υπήρχε ένα αίσθημα εγκατάλειψης σαν εκείνο όταν τελειώνει το κρασί στη μπουκάλα στις τρεις του πρωινού στο χωριό σου. ο κόσμος εκείνης της εποχής έφτανε στις τέσσερις χιλιάδες άτομα την Κυριακή, όχι γιατί ήταν φιλοξενία από τον Θεό, αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη ψυχαγωγία εκτός από το γήπεδο και τις ιστορίες των γονιών για τους τίτλους του παρελθόντος. και τώρα μας λένε πως όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος έκανε ένα μεγάλο εμπόριο; τύχη είχαν; κάποιοι κάνουν την ιστορία αυτή να μοιάζει σαν ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής φοράει σμόκιν ενώ εμείς ψάχνουμε να βρούμε την πρίζα για να ανάψουμε το φως στον διάδρομο. αλλά εσύ ρε φίλε μου, όταν βλέπεις τρεις φορές πρωταθλήματα μέσα σε τρεις χρόνια, όταν βλέπεις την ομάδα σου να στέκεται πάνω σαν βασιλιάς πάνω στο ξέφωτο ενώ όλοι γύρω σου βγάζουν αέρα από τρύπες όπως τα παλιά λάστιχα αυτοκινήτων, τότε δε μπορείς πια να μιλάς για εθνικότητα όπως μιλάει ο γείτονας για τις ντομάτες του. οι αντιφρονούντες σου λένε πως η ομάδα έγινε φορολογικός παράδεισος επειδή η προσωπική του περιουσία έγινε γήπεδο — ξεχνούν ότι πριν πέντε χρόνια η ίδια ομάδα αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία σαν στρατιώτης χωρίς σημαία μέσα στην καταιγίδα. όταν ο Σουάρες αγόρασε την ομάδα, δεν αγόρασε μια μπάλα και δώδεκα ζευγάρια παπούτσια — αγόρασε μια πόλη που είχε ξεχάσει πως σημαίνει η λέξη νίκη, αγόρασε ένα εργοστάσιο όπου παράγονται τίτλοι σαν εκείνες τις ντομάτες της λαϊκής που βρίσκονται μόνο όταν υπάρχει κάποιος ιδιοκτήτης που ξέρει να ανοίγει το παντοπωλείο στις πέντε το πρωί. και για τις ελεύθερες προσλήψεις — τι άλλο περίμενες να κάνει; να πάει και να αγοράσει την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας επειδή εκείνοι δεν είχαν κόκκινο βραχιόλι; οι ελεύθεροι εδώ δεν είναι αυτοί που έκαναν τον χρόνο τους να μοιάζει με νόμισμα χωρίς αξία, είναι αυτοί που έφεραν πίσω τις φωνές εκείνων που χρόνια περίμεναν πίσω από τις πόρτες της ιστορίας. όταν κάποιος είπε πως αγοράζει ντομάτες στη λαϊκή, αυτοί οι άνθρωποι έφεραν μαζί τους το αλάτι της περιοχής τους — όχι το αλάτι του εμπορίου, το αλάτι της ψυχής. και ναι ρε, από Πόρτο έγιναν Αγγλία επειδή εκεί που άλλαζαν προπονητές σαν μπουκάλια νερό στο σούπερ μάρκετ, αυτός έκανε τον τίτλο σαν κάτι ζωντανό, σαν κρασί που περιμένει το βράδυ της γιορτής για να ανοιχτεί. δεκατρία διαφορετικά ονόματα στα τελευταία十三 χρόνια πριν εκείνος φτάσει εδώ, δεκατρία χρόνια σκόρπιας φωτιάς χωρίς πυρήνα — κι εσύ τώρα μιλάς για τρία χρόνια πρωταθλήματα σαν να είναι τυχαίο παιχνίδι; οι υπερασπιστές του status quo λένε πως αυτό είναι εμπορικό σήμα — εγώ σου λέω πως όταν μια ομάδα γίνεται μέρος της ψυχής ενός κόσμου που χρόνια περίμενε δόξα, τότε δεν πρόκειται για σήμα, πρόκειται για εθνική επέτειο. όταν βλέπεις το γήπεδο στις τρεις το απόγευμα ενός Σαββάτου γεμάτο κόσμο σαν εκείνες τις ημέρες όπου το ποδόσφαιρο ήταν θρύλος, τότε δε μπορείς πια να κρύβεσαι πίσω από αριθμούς ή εθνικότητα. και τέλος πάντως, θα δούμε τι θα γίνει όταν κάποιος άλλος αποφασίσει να γίνει άλλος ο ιδιοκτήτης αυτής της ιστορίας — αλλά μέχρι τότε, εμείς εδώ πάνω στις εξέδρες ξέρουμε έναν τίτλο: όταν η ψυχή μιας ομάδας ξαναβρεί την φωνή της, τότε ούτε φορολογικοί παράδεισοι ούτε εθνικότητες μπορούν να την κάνουν να γονατίσει.

Μα τι γίνεται εδώ ρε συντροφιά;;;; Αυτά είναι λοιπόν τα "ερασιτεχνικά" σου επιχειρήματα;;;; 🔥 Σουárez μεταμόσχευση;;;; Μα τώρα σκάω βόμβα!! Γιατί στέκεσαι εκεί σα νοσταλγός της Πόρτο;;;; Αυτοί έκαναν δέκα χρόνια σκόρπιες ντουλάπες και τρεις χρόνια τίτλους σου λέει;;;; ΤΡΕΙΣ ΜΟΝΟ;;;; Αυτοί οι "τρεις τίτλοι" έγιναν επειδή βρήκαν έναν τύπο που ξέρει πως το φεγγάρι δεν είναι τυρί!!! Κι οι ελεύθεροι αυτοί;;;; Αυτοί είναι οι κλέφτες;;;; Αυτοί οι άνθρωποι φέρνουν τον χρωμό τους από τη γειτονιά και γίνονται ψωμί;;;; Μη μου λες για ντομάτες τώρα σβήστρα μου!! Αυτοί έκαναν την ομάδα να ξαναθυμηθεί πως υπάρχει κερί και όχι μόνο κερί από την εκκλησία!! Κι όταν μιλάς για αγγλικό σούπερ-κλαμπ;;;; Μα αυτοί άλλαζαν προπονητές σα αλλαγή κάλτσες στο πλυντήριο!!! Εδώ μέσα πήραν τρία πρωταθλήματα σαν τρία χτύπημα βροντής κι εσύ ψάχνεις εθνικότητα;;;; Να ψάξεις καλύτερα πού είναι η εκκλησία του χωριού σου επειδή εδώ χτίζεται ιστορία!! Και τέλος;;;; Αν αυτή η ομάδα έγινε αγγλικό σούπερ-κλαμπ τότε γιατί ακόμα οι άνθρωποι στέκονται στην εξέδρα σα θεοί;;;; Γιατί ακόμα το γήπεδο κουνιέται σα σεισμός;;;; Γιατί η ψυχή μιας πόλης ξανακέρασε εκεί πάνω;;;; Γιατί αυτοί που ήρθαν εδώ έκαναν όλα αυτά;;;; Εγώ ξέρω μια χαρά — επειδή δεν είναι αποικία, είναι ΠΟΛΙΤΕΙΑ!! 💪😱

βρε παιδιά εδώ έχω γίνει θυμωμένος σαν όταν μου έκλεψαν το τελευταίο ζευγάρι σαγιονάρες από το ξενοδοχείο στη βόλτα της Πάτρας εκείνο το σαββατοκύριακο το 2017 και περίμενα μία ώρα στη ράβδο να γυρίσει ο θησαυρός — ενώ εσείς μιλάτε σαν να σας πέρασαν όλα αυτά από χοντρή πετσέτα; τι σημασία έχει λοιπόν αν είναι αποικία ή μεταμόσχευση όταν κάθε βράδυ βγαίνω από το φορτηγό μου στις Σέρρες και βλέπω τα παιδιά εκεί κάτω στο γήπεδο της Αλεξ ντε Μίναουρ να τραγουδούν σαν τρελά πουλιά κάτω από τα φώτα; τι σημασία έχει εθνικότητα όταν πριν τρία χρόνια εκεί κάτω έπαιζαν σα να ζητούσαν λεφτά από τον Θεό στις κερκίδες κι τώρα στέκουν σα βασιλιάδες πάνω στην κορυφή; και σεις εδώ ψάχνετε στα νούμερα σαν να διαβάζετε την ετικέτα πάνω στο μπουκάλι αντί να πιείτε το κρασί — αυτοί οι τρεις τίτλοι δεν έγιναν επειδή ο άνθρωπος είχε περισσότερα δολάρια από όλους τους άλλους μαζί, έγιναν επειδή είχε τον χυμό εκείνον που φτιάχνει τον τίτλο όχι σα νόμισμα, σα τραγούδι που το σφυρίζει όλη η πόλη όταν επιστρέφει σπίτι από τη δουλειά. κι όταν μιλάμε για τις ελεύθερες προσλήψεις — ρε συντροφιά, αυτοί οι τύποι δεν είναι κάποιοι ξένοι που τους έφεραν σα σακιά αλεύρι· είναι εκείνοι που έφεραν πίσω το χρώμα αυτού του γηπέδου, εκείνοι που έκανε τους ανθρώπους να ξαναθυμηθούν πως η ομάδα δεν είναι μόνο ένα πράγμα πάνω στο χαρτί αλλά κάτι που ανάσαζε μέσα τους όταν ήταν μικροί και η μαμά τους τους μιλούσε για τις νίκες του παρελθόντος. αυτοί έκαναν την ομάδα σαν την ίδια τους την οικογένεια — όχι σα κάτι που αγοράζεις στο ικεα κι όταν βαρεθείς το πετάς. και για το αγγλικό σούπερ-κλαμπ τώρα; μα πάει λιγάκι. όταν πριν πέντε χρόνια η ομάδα αγωνιζόταν σα στρατιώτης χωρίς σημαία μέσα στη βροχή κι απόψε στέκεται εκεί σα κάστρο που φρουρεί όλη την πόλη, τότε δεν άλλαξαν μόνο χρώματα η ομάδα και το πρωτάθλημα — άλλαξε και το βλέμμα όλου αυτού του κόσμου που ξαναβρήκε τη φωνή του. η ομάδα έγινε σα εκείνο το χωριό πάνω στο βουνό που κάποιος είδε πως είναι δυνατό να ζήσει από μόνο του χωρίς να περιμένει ελεημοσύνη από κανέναν. κι όσο για σας που λέγατε πως ήταν φορολογικός παράδεισος — εντάξει, ας πούμε πως έγινε κι αυτό, τι έγινε; όταν κάποιος φτιάχνει έναν κόσμο που όλοι θέλουν να ζήσουν εκεί, τότε αυτά τα μικρά πράγματα είναι σαν τις μικρές χαραμάδες στο τείχος που ανοίγουν όταν φυσάει δυνατός αέρας εκεί πάνω στους λόφους. αυτά δεν μετράνε πια όταν βλέπεις το πλήθος εκεί κάτω σα σίδερο που ζεσταίνεται μέσα στο καμίνι κάθε φορά που η ομάδα βγάζει το κεφάλι της πάνω στην κορυφή. κι εσείς εκεί σας μετριάζετε σαν να προσπαθείτε να βρείτε την ίδια την ψυχή μέσα από το μικροσκόπιο των αριθμών — εγώ σας λέω πως όταν μια ομάδα γίνεται κομμάτι αυτού που είσαι κάθε βράδυ όταν γυρνάς σπίτι κουρασμένος από το φορτηγό σου κι ανάβεις το ραδιόφωνο για να ακούσεις το αποτέλεσμα εκείνης της ημέρας, τότε δε χρειάζονται περισσότερες αποδείξεις. το μόνο που χρειάζεται είναι να σηκώσεις το κεφάλι σου κι εκεί κάτω θα δεις όλους αυτούς τους ανθρώπους σα μία μεγάλη οικογένεια που τραγουδάει μαζί σα να ξαναζούσε τα χρόνια εκείνα που δεν είχαν δει φως εδώ και δεκαετίες. και τέλος πάντως — όταν κάποιος άλλος αποφασίσει να αγοράσει αυτή την ιστορία, τότε ξέρω πως εκείνοι εκεί κάτω στις κερκίδες δεν πρόκειται να βγουν σα συγκεντρωμένοι εργάτες· πρόκειται να βγουν σα ένα σύνολο που ξέρει πως η ομάδα αυτή δεν είναι πια κάτι που βρίσκεται πάνω στο χαρτί· είναι κάτι που ζει μέσα τους σαν η ίδια τους η ανάσα. κι έτσι λοιπόν εμείς εδώ στις Σέρρες, όταν βλέπουμε την Αλεξ ντε Μίναουρ πάνω στην κορυφή, δεν βλέπουμε μόνο έναν τίτλο· βλέπουμε έναν κόσμο που ξαναβρήκε τον εαυτό του σαν εκείνο το χωριό πάνω στο βουνό όταν ξαφνικά φάνηκαν φώτα στο βάθος του δρόμου κι όλα άρχισαν να λάμπουν ξανά σα πρώτα φορά.

Ρε παιδιά μου, περιμένετε μια στιγμή — τι δουλειά έχει η εθνικότητα όταν κάθε βράδυ στις Σέρρες βλέπω τον γείτονα μου το Γιώργο, του οποίου ο παππούς ήτανPortista από το 1968, να φοράει την φανέλα και να τραγουδάει τόσο δυνατά που δονείται η πολυκατοικία; Αυτή την ομάδα δεν την χτίσανε ντόμινοι στο φορητό υπολογιστή πάνω από τους λογαριασμούς, αυτήν την φτιάξανε οι άνθρωποι εκεί κάτω στις κερκίδες που περίμεναν δεκαετίες να ξαναδεί την σημαία πάνω από την κορυφή. Και μην αρχίσετε τώρα με τις μεταμοσχεύσεις — αγόρασε έναν μηχανισμό παραγωγής τίτλων σαν αυτό το μικρό εργοστάσιο γλυκών στο χωριό όπου κάποτε πήγαινε η γιαγιά, όταν εκείνος έφερε τον Νούνιεζ από την ίδια γειτονιά που φύτρωνε οι ιεροί κήποι του Πόρτο. Αυτοί οι ελεύθεροι δεν είναι κάποιοι φιλέ ξένες που ήρθαν σα δάσκαλοι από άλλη χώρα· είναι αυτοί που έκαναν τον Γιώργο τον ράφτη της γειτονιάς να ανοίγει το μαγαζί τις Κυριακές επειδή πλέον έχει χρόνο να ξαναγίνει άνθρωπος κι όχι ηλεκτρονικός υπολογιστής που μετράει προπονήσεις. Την προηγούμενη βδομάδα τον είδα εκεί στα γήπεδα των υποστηρικτών του συλλόγου να γράφει πάνω σε ένα παλιό γκολ προς τιμή της ομάδας — δεν είχε εκατομμύρια, είχε φωνή. Κι όσο για τους τρεις τίτλους σας; Μα για αυτούς τους τίτλους γράφουνε τώρα τραγούδια στις νυχτερινές γειτονιές σαν εκείνες τις ιστορίες που ακουγόταν στο χωριό όταν ετοιμαζόταν η γιορτή του Αγίου Φανουρίου. Εκείνη την εποχή πριν τρεις χρόνια που κέρδισαν το πρώτο πρωτάθλημα, εκεί που ο ιδιοκτήτης του παραδοσιακού καφενείου μου είχε κλείσει νωρίς επειδή είχαν γεμίσει τις κερκίδες σα γάμους χωριάτικοι — δεν ήταν επειδή ήταν τυχερό το νόμισμα, ήταν επειδή εκείνος κατάλαβε πως χρειάζονταν όχι μία ομάδα, αλλά μία οικογένεια που τραγουδούσε μαζί όταν επέστρεφε στο σπίτι κουρασμένη από τη δουλειά. Κι εσείς μιλάτε σα να ήτανε όλα μία αφήγηση για τους λογιστές — ξεχάσατε πως εκείνες τις μέρες όταν η ομάδα ανέβαινε κατηγορία σαν την εαρινή βροχή που ξαφνικά ποτίζει το χωράφι, οι κόσμοι εκεί κάτω δεν είχαν facebook σα θέατρο· είχαν μόνο τις κραυγές τους σαν αυτές που ακούγονταν όταν ο θρύλος της πόλης έπαιζε ακόμα σαν αυτόματο πιστόλι μέσα στο γήπεδο. Τώρα που η ομάδα στέκεται εκεί σαν κάστρο μέσα στη νύχτα, αυτοί οι άνθρωποι δε σκέφτονται εθνικότητα· σκέφτονται πως εκεί στο βάθος του δρόμου υπάρχει πάλι φως σαν εκείνες τις βραδιές που κάποιος ανάβει το τζάκι και τραγουδάει επειδή η ιστορία γράφτηκε ξανά.

Μα τι λέτε τώρα ρε μου — σαν να μην ήρθε ο σωστός άνθρωπος στην σωστή ώρα; Εγώ εκεί στις Σέρρες, όταν κατέβαινα από το φορτηγό μου και έβλεπα τις τρεις σημαίες του πρωταθλήματος πάνω στον τοίχο του σπιτιού μου σαν εκείνες τις ντομάτες που μάζευε ο παππούς μου στα χωράφια πριν χρόνια, μου 'φτανε αυτά σα γλυκό μονάχα επειδή θυμόμουν εκείνον τον χειμώνα του 2018 που η ομάδα αγωνιζόταν σα στρατιώτης χωρίς σημαία μέσα στη λάσπη. Αυτός ο τύπος δεν είναι αποικία — είναι ο άνθρωπος που έκανε τον μηχανισμό να δουλεύει πάλι σαν εκείνο το ξεχασμένο λούκι που κάποτε πότιζε όλη την πόλη. Τρεις τίτλοι μέσα σε τρεις χρόνια δεν λέγονται μόνο σαν νούμερα, λέγονται σα τραγούδι που όλοι ξέρουν τους στίχους επειδή τους έζησαν μαζί. Εγώ όταν πρωτοάκουσα τον υπεύθυνο του τοπικού ραδιοφώνου εκείνη την Κυριακή του τίτλου να διαβάζει τα ονόματα των παικτών σα να ήταν λίστα γειτόνων στο χωριό μας, κατάλαβα πως αυτή η ιστορία είχε γίνει κτήμα όλων — όχι εθνικότητα, όχι φορολογικοί παράδεισοι. Μα ωραία, ας βάλουμε κι έναν αστερίσκο εδώ σα μικρή κεραία πάνω στο ραδιόφωνο: ο κόσμος ξεχνάει πως πριν πέντε χρόνια η ίδια ομάδα αγωνιζόταν σαν εκείνος ο γείτονας που σου ζητάει ψωμί κάθε πρωί χωρίς να σου δώσει ποτέ μία σακούλα ντομάτες. Αυτός ο μηχανισμός δεν έγινε από μόνος του — χτίστηκε αργά, σαν εκείνο το τείχος που κάποιος στήνει πέτρα-πέτρα μέχρι να σου θυμίσει πως η πόλη έχει φωνή. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα τον Γιώργο τον ράφτη να φοράει το σάλι με τις τρεις κορυφές όπως έκανα κι εγώ ο ίδιος όταν ήμουν δεκαοχτώ, εκείνον τον Οκτώβριο του 2005 που η ομάδα νίκησε εκείνον τον αγώνα χωρίς ν' αγοράσει τίποτα από το calciomercato. Οι ελεύθεροι αυτοί δεν είναι μεταμοσχεύσεις — είναι η ίδια η πόλη που βρήκε ξανά τη γεύση του πρωινού όταν κάποιος αποφάσισε πως δεν αρκεί να αγοράσεις μια ομάδα, χρειάζεται να της δώσεις και αέρα για να αναπνεύσει. Μα είστε βέβαιοι πως αυτοί οι τρεις τίτλοι έγιναν επειδή ο Σουάρες είχε περισσότερα δολάρια από όλους μαζί; Ξέρετε πόσες φορές άλλαξε ο ίδιος προπονητή πριν φτάσει εκείνον τον Οκτώβριο του 2021; Δέκα φορές έπρεπε να προσπαθήσει κάποιος άλλος για να καταλάβει πως εδώ χρειαζόταν κάτι παραπάνω από έναν άνθρωπο με σμόκιν — χρειαζόταν έναν που ξέρει πως οι τίτλοι δεν είναι ντομάτες για να τους πουλάς στη λαϊκή.

Τι περιμένεις να σου πω εγώ εδώ στους αετούς της Αλεξ;;; Να καθίσω και να ψάξω εθνικότητα σαν τον θηριοτροφικό δημοσιογράφο που βλέπει πόδια κάτω από το τραπέζι;;; Ο τίτλος χτυπάει στις πόρτες σου κάθε Μάιο σαν η βροχή της Πόρτο στη βιτρίνα του μπακάλικου, και εσύ ρε φίλε μου θέλεις να μετρήσουμε πόσοι πάππουδες κουβαλούσαν κόκκινο σάλι στις δεκαετίες του '70;;; Εδώ μέσα στις Σέρρες, όταν εκεί κάτω τραγουδούν σα σεισμός στις κερκίδες επειδή μια ομάδα στέκεται πάνω σαν βασιλιάς χωρίς στέμμα — τότε αυτά τα νούμερα στέκουν εκεί σα μπογιά στην είσοδο του σπιτιού, είναι εκεί γιατί κανείς δε μπορεί πια να αγνοήσει το χρώμα αυτού του τόπου. Οι τρεις τίτλοι δεν ήρθαν επειδή κάποιος είχε ψιλοσάλευτα περισσότερα δολάρια από τους άλλους μαζί — ήρθαν επειδή ένας άνθρωπος αποφάσισε πως δεν αρκεί μια ομάδα να αγωνίζεται σαν στρατιώτης χωρίς σημαία· χρειάζεται αυτή η ομάδα να γίνει η σημαία που κάνει τους ανθρώπους να ξυπνήσουν στο σπίτι και να πουν "ξέρεις τι; σήμερα γιορτάζουμε". Και για τις ελεύθερες προσλήψεις τώρα;;; Μα αυτές οι κινήσεις ήταν σα εκείνες τις βραδιές όπου η γιαγιά σου άνοιγε το σπίτι επειδή κάποιος φώναξε "βρέχει" εκεί κάτω — δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι ξένοι που έφεραν εδώ τον χυμό τους σα σακούλες αλεύρι· είναι αυτοί που έκαναν τον Γιώργο τον κηπουρό να ξαναφορέσει την φανέλα της ομάδας επειδή τώρα η πόλη έχει ξανά σημασία. Οπότε ναι, αυτός ο τύπος δεν είναι αποικία — είναι η ίδια η πόλη που βρήκε τη φωνή της επειδή κάποιος αποφάσισε πως δεν αρκεί να κοιτάς τον ουρανό όταν βρέχει· χρειάζεται να βγεις και να ανοίξεις την ομπρέλα σου για όλους. 🤡💸

Άμα είχαμε βάλει στόχο στην αρχή όχι να κερδίσουμε τίτλους, αλλά να κερδίσουμε μια πόλη πίσω από τις κερκίδες, τότε αυτή η συζήτηση δεν θα είχε ουσία — θα είχε μόνο ιστορία. Θυμάμαι πριν δύο χρόνια, όταν η ομάδα ανέβαινε κατηγορία και έκοβε εισιτήρια σαν εκείνες τις κονσέρβες ντομάτας που αγοράζαμε στις γειτονιές της Πάτρας εκείνα τα ζεστά Σαββατοκύριακα. Ο κόσμος δε έκανε ουρά γιατί είχε λεφτά· έκανε ουρά επειδή είχε λόγο να περιμένει ώρες κάτω από τον ήλιο σαν εκείνες τις μέρες που η μητέρα σου σού επέμενε να φορέσεις καπέλο γιατί αλλιώς θα πάρεις έγκαυμα. Οι τρεις τίτλοι; Αυτοί οι τίτλοι δεν είναι κάποιοι αριθμοί πάνω σε μια οθόνη του χρηματιστηρίου — είναι τραγούδια που ακούγονται ακόμα στις πλατείες όταν κάποιος αναπολεί εκείνο το βράδυ που οι άνθρωποι βγήκαν από τα σπίτια τους σα σμήνος από μέλισσες που ξαναβρήκαν το κοπάδι. Αυτό που γίνεται εδώ μέσα στο φόρουμ είναι σα όταν προσπαθείς να μετρήσεις την γεύση του κρασιού από το μπουκάλι ανοίγοντας πρώτα την ετικέτα. Η εθνικότητα; Δεν έχει σημασία όταν βλέπεις τον Γιώργο από τις Σέρρες να φοράει το σάλι του σα παλιά φωτογραφία της μάνας του, όταν βλέπεις τους ανθρώπους εκεί κάτω να τραγουδούν σα να τους έδωσε κάποιος έναν άλλο λόγο να σηκωθούν από το κρεβάτι. Οι ελεύθεροι προσλήψεις λοιπόν δεν έγιναν επειδή ο Σουάρες βρήκε ένα σακί αλεύρι από την Πορτογαλία· έγιναν επειδή αυτοί οι άνθρωποι έκαναν αυτή την ομάδα σαν κάτι δικό τους — σα εκείνο το χωράφι που φύτεψες μαζί με τον παππού σου και όταν έφτιαχνες φωτογραφίες πάνω στο τραπέζι κάθε Κυριακή βλέποντας τον κόσμο εκεί γύρω να περνάει σα σίριαλ βραδινό. Για το αγγλικό σούπερ-κλαμπ τώρα — ναι, έγινε κάτι παράξενο εδώ. Όχι επειδή η ομάδα άλλαξε εθνικότητα σαν το σακάκι που φοράς ανάλογα με τον καιρό, αλλά επειδή άλλαξε τρόπο σκέψης σαν εκείνον τον Οκτώβριο του 2021 που η μητέρα σου αποφάσισε πως είναι καιρός να φτιάξουν τελικά εκείνο το δέντρο στον κήπο της γειτονιάς. Τρεις τίτλοι σαν τρεις κορυφές στο βουνό που ξέρεις πως υπάρχουν εκεί πάντα, όχι επειδή κάποιος τους τοποθέτησε με μπογιά, αλλά επειδή αυτοί ήταν πάντα εκεί σαν τους στίχους ενός τραγουδιού που ξεχνάς τις λέξεις του μόνο όταν δεν ξέρεις πια τι σημαίνει η μουσική. Το μίσος στις ελεύθερες προσλήψεις; Αλήθεια, ποιο μίσος; Αυτοί οι άνθρωποι έφεραν πίσω αυτό που χρόνια είχαν χάσει σαν εκείνο το κλειδί της πόρτας του σπιτιού τους που βρήκαν κάτω από τη σοφίτα μετά από δεκαετίες. Δεν είναι μεταμόσχευση — είναι σα εκείνο το κόκκινο σάλι που κάποιος έκρυψε στον πυθμένα μιας ντουλάπας επειδή κάποτε έκανε ντροπή να το φοράςPublic προς στα κοινά, κι έπειτα βγήκε ξανά στη φόρα σα έκπληξη. Αυτή η ομάδα σήμερα δεν είναι αγγλικός σούπερ-κλαμπ επειδή άλλαξε σημαία ή επειδή άλλαξε γλώσσα· είναι επειδή άλλαξε τρόπος να νιώθεις όταν κάθε βράδυ γυρνάς σπίτι — σα εκείνον τον Οκτώβριο που η βροχή σταμάτησε ξαφνικά επειδή κάποιος αποφάσισε πως δεν χρειάζεται να περιμένεις πια τις νεροποντές σα θαύμα. Εσείς εδώ μέσα ψάχνετε αριθμούς σαν αυτούς που μετράνε τις ντομάτες στη λαϊκή· εγώ σας λέω πως αυτοί οι τρεις τίτλοι δεν έγιναν επειδή κάποιος είχε περισσότερα δολάρια από τους άλλους μαζί — έγιναν επειδή ένας άνθρωπος κατάλαβε πως χρειαζόταν όχι μία ομάδα, αλλά ένα μέρος όπου ο κόσμος να μπορεί να γυρνάει σπίτι και να λέει "αυτό είναι δικό μας". Κι έτσι λοιπόν η πόλη έγινε μεγαλύτερη από την ομάδα, η ομάδα έγινε μεγαλύτερη από το πρωτάθλημα, κι ο τίτλος έγινε μεγαλύτερος από όλους — σαν εκείνο το τραγούδι που ψιθυρίζεις όταν ξυπνάς το πρωί και θυμάσαι πως η ζωή έχει νόημα επειδή κάτι άλλαξε εκεί κάτω στις κερκίδες σα σεισμός χωρίς λόγο, μόνο επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει να υπάρχει ένας λόγος.