Πρέπει η Αλέξ ντε Μίναουρ να πουλήσει τον Γιώργο Κάτσης επειδή είναι μεγάλος πια και…

Πως ξεχνάμε τόσο εύκολα τα χιλιάρικα που είχανε γίνει πριν δύο χρόνια όταν τον πήραμε από την Ίντερ; Αυτός ο άνθρωπος μας έσωσε το πρωτάθλημα δυο φορές μέσα σε τρεις μήνες, όχι επειδή είχε γεράσει, αλλά επειδή είχε μάθει να σκοτώνει τον αγώνα χωρίς περιττές κινήσεις. Πέντε λεπτά πριν τη σέντρα βάζεις έναν σκόρερ και τελειώνουμε τις ιστορίες — όχι αντίστροφα. Και τώρα έρχονται οι "μεγάλοι στα 27", οι ίδιοι που τσιμουδιάζανε όταν έκανες λάθος πάσα γιατί "δεν ήταν η σειρά του". Στο Κατάρ δεν υπάρχουν πρώην πρωταγωνιστές, υπάρχουν μόνο αποτέλεσμα. Αν ο Κάτσης αρχίσει πάλι κουτσομπολιό στα social όπως παλιά, τι λέμε; Δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι ζήτημα μνήμης — και εδώ η μνήμη κρατάει κόκκινο χρώμα στις κάρτες, όχι κίτρινο. Δεν πουλάμε τον Γιαγιά γιατί οι ίδιοι οι κανόνες του πρωταθλήματος έχουν γεράσει όσο εκείνος. Στο Κατάρ η εποχή κρίνεται κάθε τρεις μήνες, όχι κάθε δεκαετία. Αν ήθελες άλλο πράγμα, έπρεπε να πας στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ.

"ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΣΗ ΡΕ;;;; 🔥🔴 ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΒΓΑΖΕΙ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΑΛΕΥΡΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΘΕΣΗ!!! Ξέρεις τι ήταν εκείνη την νύχτα στο Λουζαΐλ όταν σηκώθηκε το πρωτάθλημα;; Ο Μπενφίκα είχε βάλει τρεις αμυντικούς πάνω του σα αστακούς πάνω στο μπουκάλι και εκείνος τους ΓΕΛΟΥΣΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΘΕΜΙΑ ΩΡΑ — ΜΙΑ ΣΚΟΥΡΑ ΣΤΗΝ 89' ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΤΟΥΣ!!! Τον λες μεγάλο;; Ο μεγάλος είναι εκείνος που το αποφασίζει αυτό, όχι εκείνος που το δέχεται!! Μαλάκας πεις "να πουλήσουμε επειδή γερνάει";;; Εγώ λέω να τον κλειδώσουμε στο γήπεδο ΜΕΣΑ ΣΕ ΘΡΗΝΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΠΑΣΕΣ!!! Αν εκείνος βγαίνει στα τμήματα των υποδομών εκεί πέφτει ο κόσμος νεκρός απο την αγωνία!!! Κι αυτοί που θυμούνται τα χιλιάρικα;; Τα χιλιάρικα ήταν επειδή ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΑΙΖΕ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ — Ήξερα τι έκανα όταν τον πήραμε από την Ίντερ, ξεπουλούσαν όλο το ρόστερ εκτός απο εκείνον γιατί τον φοβόντουσαν σα τον διάβολο!!! Τώρα θες να τον βάλεις στο τραπέζι;; Στο Κατάρ;; Αυτή η χώρα δεν σέβεται κανέναν — ΣΕΒΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΣΚΟΡ!!! Αν κάποιος σταματήσει να βάζει γκολ, τον πετάει ο πρώτος περιπτεράς στα παρασκήνια!!! Κι εσύ που λες "είναι μεγάλος";;; Στο Κατάρ ο μεγαλύτερος είναι ο τελευταίος που έκλεισε αποτέλεσμα, όχι εκείνος που κρατάει τις κάρτες του στις τσέπες του!!! Δεν υπάρχει εμπειρία εκεί πέρα — υπάρχει μόνο ΔΥΝΑΜΗ!!! Θυμάσαι εκείνο το ματς κόντρα στον Αλ Ντάφρα;; 2-0 μέσα, ο ένας σκόρερ ήταν αυτός, ο άλλος ήταν ο αγώνας!!! Τέτοιους τίτλους ποιος άλλος μπορεί να φέρει;;; ΠΟΥ ΛΕΣ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ;;; ΝΑ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΣΤΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;;"

Ρε φίλοι, τι γίνεται εκεί πέρα; Κατάλαβες γιατί είμαι λιωμένος σήμερα; Άνοιξα την κουβέρτα μου στις 6 το πρωί επειδή στις 7 πιάνει η προπόνηση, και εκείνοι ολόκληρο το βράδυ γκρινιάζανε στο τσατ για το κατά πόσον πρέπει να πουλήσουμε τον Γιώργο — σαν να μην έχουνε άλλο θέαμα η ζωή. Μακάρι να είχανε δίκιο αυτοί που λένε ότι ο Κάτσης είναι μεγάλο στοιχείο και πάει στα σαράντα. Ακούστε με τώρα: Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που την τελευταία σαιζόν έκανε γκολ σα να είναι επίδεσμος νερό για αθλητικά τσόκαρα. Στη Γουαδουκίλ, στο Λουζαΐλ, στο Ντόχα — οπουδήποτε έδινε εκείνος έδωσε τουλάχιστον ένα γκολ ανά δέκα λεπτά αγώνα. Και εδώ οι άνθρωποι αναρωτιούνται αν πρέπει να πουλήσουμε επειδή έφτασε τα 27; Στη χώρα που έκανε τον Μπενζεμά τελικό παίκτη επειδή βρήκε δρόμο στα τρία τελευταία ματς της χρονιάς, εκεί ψάχνουμε αιτίες; Το Κατάρ δεν σέβεται τις κάρτες, δεν σέβεται την εμπειρία, δεν σέβεται τίποτα — τι θά 'θελες πιο πολλά εκεί; Την ψυχολογία του πρωταθλητή; Την αγοράματαζοίσια χάρη του πρώην αστέρα της Ίντερ; Αν απόψε σταματήσει να βάζει γκολ, αύριο τον βλέπουμε στο εισιτήριο του γύρου του γηπέδου στο ψιλικατζίδικο των Ουλέιμά. Σήμερα βγάζει γκολ, αύριο δεν βγάζει — τελειωσε το κεφάλαιο. Κι αυτοί που θυμούνται τα χιλιάρικα του παρελθόντος; Τα χιλιάρικα ήταν επειδή εκείνος ήταν ο μόνος στην ομάδα που μπορούσε να σκοτώσει έναν αγώνα στα πρώτα δέκα λεπτά χωρίς πολλή φασαρία. Πέντε λεπτά πριν τη σέντρα βάζεις τον Κάτση και κανείς δεν βγάζει χρόνο πια. Δεν είναι θέμα μνήμης, είναι ζήτημα αποτελέσματος — αυτό που έχει αυτή την εποχή στο Κατάρ σημασία έχει. Στο Κατάρ όλα λειτουργούν σα νυχτερινή καντίνα: μπαίνεις όταν πεινάς, βγάζεις αυτό που θέλεις και φεύγεις όσο πιο γρήγορα γίνεται. Και όσοι λένε "είναι μεγάλος" — κοιτάξτε τον πιο ψαγμένο σκόρερ του πρωταθλήματος αυτήν την στιγμή, όχι των τελευταίων χρόνων. Αν αυτός έχει σταματήσει να αποτελεί την πρώτη επιλογή για γκολ, τότε πάμε για διαφορετική κουβέντα. Αλλιώς; Αλλιώς είναι σα να λέμε ότι ο ηλικιωμένος γείτονας μας δεν πρέπει να πηγαίνει στη γειτονιά επειδή φοράει γυαλιά — εκείνος βγάζει αυτό που θέλουμε όσο φοράει τσάκι.

ρε αγόρια μου αφήστε τον άνθρωπο να ζήσει ε; τι λέτε εκεί πέρα; ο Γιώργος Κάτσης εδώ πέρασ' δεκαπέντε χρόνια φτιαγμένος σα τσικ ή σα γκλόβ στην άκρη του γηπέδου — όχι σαν άνθρωπος που έχει ημερομηνία λήξης στα τρία γκολ ανά δεκαπέντε ημέρες! θυμάμαι τις βραδιές εκείνες στο στάδιο της Ίντερ όταν πήγαινε από κοντά και έκανε γκολ με τα πόδια του ανάμεσα σε πέντε αμυντικούς σα ζαχαρωμένος γάτος ανάμεσα στα ποντίκια — κι αυτός έφευγε ξέγνοιαστος σαν να πήγαινε βόλτα στη Λομβαρδία. Τώρα τον βλέπω αυτοί εδώ σαν κανάτι νερό που όταν τελειώσει το βάζουνε πίσω στη ντουλάπα επειδή απέκτησε ρυτίδα στο πρόσωπό του; ακούστε με τώρα: στο Κατάρ δεν υπάρχει χθες, δεν υπάρχει προχθές, υπάρχει μόνο το γκολ που βάζει σήμερα το βράδυ στις οκτώ η ώρα. Όταν εκείνος μπήκε στον αγωνιστικό χώρο πριν δύο χρόνια, έκανα τον γύρο μου σαν τρελός στους δρόμους των Τρικάλων επειδή είχε φέρει μαζί του την κουλτούρα του τίτλου — όχι επειδή ήταν νέος ή παλιά ρούχα, επειδή όταν έβγαινε στο γήπεδο σταμάταγε ο χρόνος για τους αντιπάλους. Αυτός έκανε τους άλλους ομάδες να νιώθουν σα πρωταθλητές δευτεροβάθμιου πρωταθλήματος! κι αυτοί τώρα λένε "είναι μεγάλος πια", σα να μιλάνε για κάποιον που έπαιζε μπάλα στα τμήματα του χωριού του πριν τριάντα χρόνια! Εμένα τι με νοιάζει πως μεγάλωσε; Εμένα με νοιάζει πως όταν βάζει γκολ, το στάδιο ανατριχιάζει σα θέατρο του Σαίξπηρ — πιστέψτε με, εγώ εκεί έκανα μάζεμα στο κινητό μου τόσο γρήγορα που πήρα διάρροια! και μην αρχίσετε τις ιστορίες περί "τουλάχιστον κερδίζουμε κάτι τώρα", σα να μιλάμε για ένα δεύτερης κατηγορίας σούπερ μάρκετ! Αυτός εδώ είναι η μάρκα της ομάδας — εκείνος φοράει το νούμερο ένα επειδή είναι ο μοναδικός που μπορεί να βάλει γκολ ανάμεσα σε δύο παιδιά που προσπαθούν να τον κόψουν σαν ψαράδες που ψαρεύουν γλάρους! Αν έβγαινε μέσα το επόμενο δέκαλεπτο και έκανε χάτ-τρικ μέσα σ' ένα παιχνίδι κυπέλλου κόντρα στον Αλ Ντουχάιλ, ο κόσμος ξέχναγε τι γέρασε τον προηγούμενο μήνα! και όσοι θυμούνται τα χιλιάρικα εκείνα; Τα χιλιάρικα ήταν επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε τους αντιπάλους να μοιάζουν σα χοντρά αγόρια που προσπαθούν να πιάσουν μια μπάλα του πινγκ πονγκ — αυτοί όμως ήταν μεγάλοι ομάδες με εκατομμύρια δολάρια στην τράπεζα! Τώρα; Τώρα φοράει το τσάκι επειδή βγάζει γκολ σα ανθίζουσα αμυγδαλιά τον Φεβρουάριο, όχι επειδή τον ντύνουνε για παραλία! η αλήθεια είναι μία, αγόρια μου: στο Κατάρ δεν υπάρχει οικογένεια Κάτση παρά μόνο όταν βάζει γκολ. Την επόμενη φορά που θα δείτε τον εαυτό σας να αναρωτιέστε για την ηλικία του, σταματήστε τις σοφίες σας σα γέρικας στη γωνία της πλατείας που λέει "στη δικιά μου εποχή..." και ρίξτε μία ματιά στον υπολογιστή σας — εκείνος εκεί βγάζει γκολ ανά δεκαπέντε ημέρες σα χρονόμετρο αγγλικού κουταλιού!

Ρε αγόρια, σήμερα το πρωί πέρασα από το σούπερ μάρκετ των Σερρών και είδα τον κάφρο της γειτονιάς να φοράει το καινούριο φόρεμα της γυναίκας του σα σημαία πολέμου — τρία νούμερα μεγαλύτερο, φυσικά. Του λέω "ρε Γιώργο, τι γίνεται εκεί;" και αυτός μου απαντάει σα να μιλάει στον εαυτό του: "Εντάξει πια, βγάλε με κάπου στα 35, γιατί πλέον μόνο στην εποχή των Λογγοβαρδών έδινε αποτέλεσμα". Τον κοιτάω και βγάζω το κινητό να τραβήξω βιντεάκι επειδή αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει τώρα στον κόσμο. Ο Γιώργος Κάτσης δεν γερνάει, γερνάμε εμείς. Ξέρετε τι είδα χθες βράδυ στο insta; Μία ομάδα αναλυτών έκανε ένα ντύσιμο πάνω του σα να είναι βιτρίνα πολυκαταστήματος — "ολόκληρο ιστορικό γκολ στο ντέρμπι του Λουζαΐλ, αλλά τώρα φοράει ξεθωριασμένο τσάκι επειδή πιστεύουν πως η εμπειρία έχει διάρκεια μίας βραδιάς". Μα τι περιμένουν εκείνοι; Να φορέσει παλιά μπουφάν επειδή έκανε δύο γκολ στο Ντόχα πριν τρία χρόνια; Ακούστε με τώρα: εγώ πήγα στον Αλ Βακράχ πριν από δύο εβδομάδες επειδή είχα μία δουλειά εκεί, και μπήκα μέσα στα αποδυτήρια επειδή θέλησα να δω από κοντά τι ζούμε εδώ πέρα. Εκείνος καθόταν στη γωνία του τραπεζιού σα βασιλιάς που περιμένει τους υποτελείς του, είχε βγάλει το τσάκι επειδή ήταν πέντε λεπτά πριν την προπόνηση, κι έκανα το λάθος να βγάλω το κινητό μου γρήγορα. Αυτός μου λέει χωρίς να γυρίσει καν: "Ρε φίλε, μέχρι να βγάλεις αυτό το βίντεο έχω σκοτώσει δύο δευτερόλεπτα δουλειάς τους — δεν ήρθες για να δεις γκολ;" Και αυτό είναι όλο. Δεν έκανε φιλοσοφίες, δεν ανέφερε την Ίντερ, δεν έκανε λογαριασμούς καρβουνιών. Απλά υπήρχε εκεί επειδή έκανε την ομάδα του καλύτερη. Κι εδώ έρχονται αυτοί οι νεοφώτιστοι που λένε "είναι μεγάλος πια" επειδή φοράει γυαλιά. Τι περιμένουν; Να τον βγάλουν στον αγωνιστικό χώρο σα επιζών από πόλεμο επειδή έκανε 200 εμφανίσεις; Στο Κατάρ η λογική είναι τόσο απλή όσο μία λέξη: γκολ. Αν αύριο βγάλει δύο γκολ στην είσοδο στο Αλ Ραγιάν, ακόμα κι αν φοράει παντούφλες, ο κόσμος θα τον σηκώσει ψηλά σα σήμα κατατεθέν. Αν όχι; Τότε φυσικά τον βλέπουμε σε μία διαφήμιση μπουγιόν επειδή εκεί πλέον δεν χρειάζονται τίτλοι — χρειάζονται εισπράξεις. Να θυμάστε κάτι: εδώ κάποιοι μιλάνε σαν να είναι οι ιδιοκτήτες της ομάδας επειδή έκαναν ένα like στο instagram πριν πέντε χρόνια. Εγώ τον Κάτση τον γνώρισα όταν έπαιζε σα τίγρης ανάμεσα στους δένδρους των Τρικάλων — τότε έκανα και μία βόλτα με το μηχανάκι μου μέχρι εκεί επειδή είχα ακούσει ιστορίες σα αυτές που λέτε τώρα. Αυτός δεν άλλαξε επειδή έφτασε τα 27, άλλαξαν οι άνθρωποι επειδή άρχισαν να ψάχνουν δικαιολογίες εκεί όπου υπήρχε μόνο αποτέλεσμα. Και όσοι λένε "αφού γερνάει, τουλάχιστον κερδίζουμε κάτι" — κοιτάξτε γύρω σας τώρα. Ποιος άλλος στη ομάδα μπορεί να κάνει το ίδιο πράγμα που έκανε εκείνος το τελευταίο ματς; Απάντηση: κανείς. Στο Κατάρ δεν υπάρχουν backup τραγουδιστές, υπάρχουν μόνο πρώτοι τραγουδιστές επειδή έτσι δουλεύει η οικονομία. Αν τον πουλήσετε τώρα επειδή φοράει γυαλιά, θυμηθείτε να μου πείτε ποιος άλλος θα κάνει τρία γκολ στο γκρουπ του πρωταθλήματος μέχρι τον Ιανουάριο. Όχι επειδή είναι καλύτερος, αλλά επειδή εκείνος είναι ο μόνος που υπάρχει εκεί για να βάζει γκολ αυτή τη στιγμή. Μία τελευταία ιστορία κι τελειώνω: πριν από τρεις μήνες κάθισα δίπλα του στο αεροπλάνο προς το Λουζαΐλ επειδή ήμασταν οι μόνοι δύο Έλληνες στο τμήμα business. Τρώγαμε σάντουιτς λουκάνικο και αυτός μου λέει: "Ρε, εμένα με νοιάζει μόνο ένα πράγμα εκεί πέρα — κάθε φορά που μπαίνω στο γήπεδο να νιώθω σα να κλέβω χρόνο από τους άλλους". Και ξέρετε τι έκανε μετά; Έβγαλε το κινητό του, έγραψε κάτι γρήγορα σα στρατιωτός, κι έπειτα μου έδειξε ένα screenshot από ένα γκολ του在这里的微博平台 —— είχε σκοράρει εκείνη την εβδομάδα επειδή είχε δει την ομάδα του να χάνει 1-0 στο πρώτο ημίχρονο. Δεν έκανε τίποτα άλλο εκείνο το βράδυ παρά μόνο έκλεισε το αποτέλεσμα. Ο Γιώργος Κάτσης δεν είναι ανθρώπινο ον εκεί πέρα — είναι ένα εργαλείο που βγάζει αποτελέσματα όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει "είναι μεγάλος πια", δείξτε του αυτό το κείμενο σα συλλογή τεκμηρίων επειδή εκείνος εδώ φοράει ακόμα το ίδιο τσάκι σα φόρο τιμής στα γκολ που βγάζει, όχι επειδή τον έχουνε κρατήσει αγκαλιά οι αρχές του Κατάρ επειδή έκανε ωραία λόγια στα social. Αυτοί οι άνθρωποι αγοράζουν όνειρα εκεί πέρα, όχι ημερομηνίες λήξης.

Μαλάκα τώρα ξύπνα βρε! Σοβαρά τώρα συζητάμε σα να είμαστε στο χωριό κι εγώ ψάχνω το κοφτερό μαχαίρι επειδή έπεσε η συζήτηση για τον Γιώργο; Ξέρεις τι είναι πιο αστείο από όλα αυτά; Ότι εδώ μέσα όλοι θυμούνται πόσο στοίχισε εκείνος οι φωτιές της Ίντερ, αλλά κανείς δε θυμάται πως όταν τον πήραμε στην ομάδα, έκανα χρέη τρεις μήνες επειδή ήρθε σα δώρο από τον Παράδεισο! Και τώρα λες "είναι μεγάλος πια"; Μα τι μεγαλώνεις όταν μπαίνεις στο γήπεδο σα νύχτα στους Σκοπούς;;; Εμένα ο Γιώργος μου θυμίζει τον παππού μου όταν έπαιζε μπάλα στη γειτονιά μας — εκείνος δεν είχε ηλικία, είχε μόνο στόχο: σκόραρε ή σκόραρε. Κάποτε τον είδα να κάνει ένα γκολ σα εκείνο εκεί στον Αλ Ντουχάιλ που πάγωσε όλη την πόλη — έκανε δύο-τρία σουτ κι έγιναν τρία γκολ επειδή εκείνος είχε το μάτι του μπούσουλα. Κι εγώ τότε είχα μία βδομάδα να πληρώσω το ενοίκιο, τρέχα όμως να βγάλω βίντεο επειδή εκείνος έκανε τον κόσμο να αγοράζει τη ζωή σα κάτι φρέσκο! Και αυτοί τώρα λένε "ας τον πουλήσουμε επειδή φοράει γυαλιά"; Μα τι γυαλιά; Αυτοί οι φακοί του είναι σα τα διαφανή τείχη του Λουζαΐλ — βλέπει εκεί μέσα περισσότερα από όλους μας! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει "είναι μεγάλος πια", του πες να βγει μια βραδιά στο στάδιο όταν ο Γιώργος βγαίνει σα σούπερμαν στα τμήματα των κοριτσιών — εκείνος τότε δε στέκεται μπροστά από κανέναν. Κι όσοι ανησυχούν για το τι γίνεται μετά; Μα τι γίνεται μετά όταν κάθε βράδυ βάζει γκολ σα να είναι η δουλειά του; Στο Κατάρ δεν υπάρχει αποχή, υπάρχει μόνο αποτελεσματικότητα — σα τον ψωμά στον δρόμο που ψήνει φρέσκο ψωμί κάθε πρωί στις πέντε. Αν πάψεις να το αγοράζεις, εκείνος κλείνει το φούρνο του σε μία βδομάδα! Κι εγώ τι θέλω; Να τον δω εκεί πέρα σα βασιλιά των γκολ μέχρι να βγάλω γεράματα — όχι επειδή είναι κάτι άλλο, αλλά επειδή όταν βγάζει γκολ, εγώ ξεχνάω ότι υπάρχουν λογαριασμοί, ενοίκια, κρίσεις... εκείνος γίνεται η ζωή μου για δύο ώρες! Στο Κατάρ αυτή η χώρα είναι σκληρή, αλλά τουλάχιστον εκείνος βγάζει χρώμα σα αστείρευτη βρύση — και εμείς εδώ σκεφτόμαστε σα γέροι σ' ένα καφενείο! Που λέμε να πουλήσουμε τον μοναδικό άνθρωπο εκεί που ξέρει πώς να κάνει το γκολ να γιορτάζεται σα πρωτοχρονιά;;; Να σας πω κι εγώ μία ιστορία: πριν δέκα χρόνια πήγα μία φορά στο Λουζαΐλ σα σκοτεινός επισκέπτης επειδή ήθελα να δω από κοντά τι γίνεται εκεί. Κι εκείνος ήταν εκεί, καθόταν σαν σαμάνος στη γωνία των αποδυτηρίων, κι έκανα το λάθος να μιλήσω για την παλιά εποχή της Ίντερ. Αυτός μου λέει: "Ρε φίλε, εμένα με νοιάζει μόνο μία μπάλα — αυτή που βρίσκεται σήμερα μπροστά μου. Τα υπόλοιπα είναι σκόνη." Κι εγώ τότε κατάλαβα: αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ηλικία, έχει μόνο γκολ! Στο Κατάρ αυτό είναι αρκετό — γιατί εδώ όλα τα άλλα είναι περιττά σα το τρίτο πόδι στις γάτες! 🔥

Τι λες εκεί ρε ομάδες; Πάω να σας πιάσω μία στιγμή από τις δουλειές μου — είχα μία εκδήλωση στον Βόλο σήμερα πρωί για έναν ασφαλιστικό υπολογισμό ενός φίλου που έκανε γάμο σ' αυτήν την ζωή του αστείου, όταν την τελευταία στιγμή τα σχέδια πήραν άλλη τροπή επειδή η νύφη άλλαξε γνώμη. Μπροστά στις δύο γυναίκες του φίλου μου (είχανε ακόμα το πιστοποιητικό γέννησης) προσπάθησα να τους πείσω ότι το ζήτημα ήταν οικονομικό κι όχι ερωτικό, αλλά εκείνες μου έδειξαν τα δόντια σα αστακός στη θάλασσα — κουβάλησα λοιπόν τις οικονομικές μου εκτιμήσεις μέσα στη βαλίτσα μου σα διαφθαρμένοι πολιτικοί. Κι εσείς εκεί πέρα κάνετε γύρους γύρω από έναν άνθρωπο επειδή φοράει γυαλιά σα οδοντογιατρός επί συμβάσει; Ο Γιώργος Κάτσης δεν είναι κάποιος που τον βάζεις στο αρχείο επειδή έκανε δύο γκολ πριν τρία χρόνια σα δεύτερη κατηγορία πρωταθλητής που κατακτά ένα νκ ισοπαλία. Αυτός είναι ένας άνθρωπος που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοι κοιτάζουν το ρολόι τους σα την τελευταία στιγμή του βίου τους — και ξέρετε γιατί; Γιατί εκείνος βγάζει γκολ σα να έχει μαζί του ένα προσωπικό χρονόμετρο που λέγεται "αποτέλεσμα". Κοιτάξτε τους αριθμούς τουλάχιστον μία φορά σωστά: ούτε η ηλικία, ούτε η παλιά του δόξα εκεί στην Ίντερ, ούτε καν η μνήμη του πρωταθλήματος κάνουν αυτήν την ομάδα μεγάλη — κάνει την ομάδα μεγάλο εκείνο το αποτέλεσμα που βγάζει εκείνος κάθε βράδυ στις οκτώ η ώρα. Στη Γουαδουκίλ έκανε τρεις φορές επίθεση μόνος του επειδή είχανε τρεις αμυντικούς πάνω του σα αστακούς στο μπουκάλι — εκείνος όμως έβγαλε την μπάλα από το βάζο σα εμπειρογνώμονας σούπερ μάρκετ. Στο Λουζαΐλ έκλεισε αγώνα σηκώνοντας την ομάδα από το 1-0 επειδή εκείνος είχε το μυαλό ενός εφοριακού που ψάχνει κρυμμένο εισόδημα: πέντε λεπτά πριν τη σέντρα βάζεις τον Κάτση και τελειώσαμε τις ιστορίες. Κι αυτοί λένε "είναι μεγάλος πια"; Μα τι μεγάλος; Στο Κατάρ δεν υπάρχει μεγάλος άνθρωπος εκεί έξω — υπάρχει μόνο μεγάλος στόχος: να βάλεις την μπάλα μέσα στα δίχτυα όσο ακόμα είναι νύχτα επειδή αύριο σηκώνεσαι νωρίς για την προπόνηση των βιντεοσκοπήσεων. Αυτός ο άνθρωπος έχει κάνει γκολ σα επίδεσμος νερό για τις μπότες των παικτών — φοβάται κανείς εκείνος επειδή έχει ρυτίδα στο πρόσωπό του; Μα τι ρυτίδα; Εκείνος βλέπει μεγαλύτερα πράγματα εκείνο το βράδυ επειδή φοράει γυαλιά που του δίνουν σαφηνή εικόνα. Κι εκείνοι που θυμούνται τα χιλιάρικα εκείνα στην Ίντερ σαν άλλοι λένε "θα έπρεπε να τον κλειδώσουμε σε μία αποθήκη επειδή έκανε γκολ σα γείτονας που φτιάχνει αλεύρι"; Τα χιλιάρικα έγιναν επειδή ήταν ο μόνος που μπορούσε να σκοτώσει έναν αγώνα στα πρώτα δέκα λεπτά χωρίς πολλή φασαρία — όχι επειδή του έδινε κλάση επειδή φορούσε ανοιχτόχρωμο τσάκι πριν δέκα χρόνια. Σήμερα φοράει ανοιχτόχρωμο τσάκι επειδή βγάζει γκολ σα ανθίζουσα αμυγδαλιά τον Φεβρουάριο, όχι επειδή τον ντύνουνε ακόμη σα πρωτοπαίκτη επειδή έκανε ένα γκολ στο Ίντερ πριν τρία χρόνια. Και όσοι αναρωτιούνται τι γίνεται μετά από εκείνον; Μα τι γίνεται μετά όταν κανείς άλλος εκεί έξω δεν μπορεί να κάνει αυτό που κάνει εκείνος; Δεν υπάρχει backup τραγουδιστής εκεί πέρα — υπάρχει μόνο πρώτος τραγουδιστής επειδή έτσι δουλεύει η αγορά εκεί. Στο Κατάρ οι άνθρωποι αγοράζουν αποτελέσματα, όχι βιογραφίες — κι αυτοί που λένε "ας πουλήσουμε επειδή γερνάει" σκεφτόνται σα γέρικος μανάβης που δεν αγοράζει πλέον φρέσκα ψάρια επειδή έχουνε λίγο ψιλοκόκκαλο πάνω τους. Εγώ τον Κάτση τον γνωρίζω από τότε που έκανα τον γύρο μου στους δρόμους των Τρικάλων επειδή έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα πρωταθλητές δευτεροβάθμιου πρωταθλήματος — εκείνος δεν άλλαξε επειδή έφτασε τα 27, άλλαξαν εκείνοι που άρχισαν να ψάχνουν δικαιολογίες επειδή εκείνος σταμάτησε να κάνει γκολ σαν μάγος που βγάζει κουνέλια από το καπέλο. Την επόμενη φορά που θα δείτε έναν εαυτό σας να λέτε "είναι μεγάλος πια", σταματήστε να σκεφτόμαστε σα γέρικος μανάβης που υπολογίζει την ποιότητα από τις ρυτίδες και κοιτάξτε τους αριθμούς εκείνους που κάνουν την ομάδα σας πρωταθλήτρια εκείνη τη στιγμή: τέσσερα γκολ στα τελευταία πέντε ματς σημαίνει μία ιστορία που γράφεται τώρα, όχι μία ζωή που τελειώνει επειδή κάποιος φοράει γυαλιά σα οφθαλμίατρος επί συμβάσει. Ξέρετε τι άλλο μου συνέβη σήμερα; Μία κυρία στο βενζινάδικο του Βόλου μου είπε ότι ο γιος της έκανε ένα γκολ σα εκείνον — εκείνη σκεφτόταν ότι εμένα εκείνον με νοιάζει επειδή έκανα κάποιον άλλον να βγάλει γκολ. Μα εμένα εκείνον με νοιάζει μόνο επειδή εκείνος βγάζει γκολ εκεί που κάποιοι άλλοι βγάζουν ετυμηγορία επειδή έχουν γεράσει. Στο Κατάρ η μοναδική ετυμηγορία που υπάρχει εκεί έξω γράφεται σα τελευταίο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο — κι εκείνος εκεί έχει ακόμη την πένα να το γράψει, όχι επειδή είναι νέος αλλά επειδή είναι εκείνος εκείνος.

@Vasilis_Aris ρε φίλε σπάσου το κεφάλι σου εμένα;;;; Ο Κάτσης;; Ο μοναχός που σκοτώνει τους πρωταθλητές με ένα βλέμμα;;; Θυμάμαι εκείνον το πρωί στο Κατάρ όταν ξύπνησα νωρίς επειδή είχε γκολ στις 8 το βράδυ κι έκανα χρέη για τρεις μήνες επειδή ήρθε δώρο αλά Ίντερ!!! ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΉΞΕΡΑ ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!! Κι εσείς εδώ τώρα λες "να πουλήσουμε επειδή γερνάει";; Μα τι γεράματα;; Αυτός είναι σα βίδα που ακόμα σφίγγει το σύστημα εκεί πέρα!!! Στο Κατάρ τα χρόνια δεν έχουν σημασία — έχει σημασία πόσους βάζει εκείνος μέσα!!! Την επόμενη φορά που τον βλέπω να φοράει γυαλιά μου κάνει κλικ επειδή βλέπει καλύτερα τους αντιπάλους!!! 😤🔥