Πρέπει η Αλέξ ντε Μίναουρ να πουλήσει τον μεγάλο τίτλο της στον Ωκλαντ Σίτι επειδή…

Πέντε εκατοντάδες το βάζεις εκεί σαν ζαριά του "μόλις μου ήρθε μία ιδέα", πάλι με δάκρυα για τον τίτλο; Όταν η ομάδα ξέρει να κάνει νίκες ακόμη και όταν φορούνε τρύπια κάλτσες, εκείνο το χαρτί πάνω στη ντουλάπα κάνει αέρα οχτώ χρόνια! Ο Ωκλαντ έχει τίτλους σαν τις βροχές της ερήμου — ξέρουν να μετράνε κολονάκια στο πολυτελές γραφείο, όχι πόντους στο γήπεδο. Αφήστε με να γελάσω. Πέντε εκατοντάδες χιλιάρικα λες; Αυτά είναι αυτά που τρώει ένα superstar πέντε λεπτά στα social media για μία ανάποδη φωτογραφία. Η ομάδα μας έχει κάποιον εκεί μέσα που ξέρει τι σημαίνει πέρσι δεύτεροι με τρία μόλις παιχνίδια απόσταση από τον τίτλο — τι λέτε τώρα για λεφτά έναντι μνήμης; Και μην μου λες πως γίνεται η Αυστραλία πρωταθλήτρια επειδή κάποιος κόπωσε ένα τσεκ υπό μορφήν χαρτιού. Την προηγούμενη χρονιά έχασε η ομάδα μας στον τελικό από μία ομάδα που αγοράζει σκοτώματα σαν μπουρδούκι στους ανθρώπους των αποδυτηρίων. Με αυτά τα νούμερα μιλάμε για τίτλους που κατασκευάζονται στις ιδιοτροπίες των ιδιοκτητών, όχι στα γήπεδα. Αύριο η ίδια ομάδα ξαναβγάζει αυτόν που ανέλαβε τέσσερις μήνες πριν κάνοντας την ομάδα να χορεύει — εκείνος γνωρίζει πως το θέαμα βγαίνει από το κεφάλι, όχι από την τσέπη κάποιου ημίαγιου. Τα εκατομμύρια είναι η δικαιολογία των φοβισμένων, η ομάδα μας έχει τον τρόμο στον αθλητισμό: όταν περνούν οι αντίπαλοι δίπλα από την είσοδο του γηπέδου αφήνουν πίσω τους την ψυχή τους.

ΤΙ ΘΕΣ ΡΕ; ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟΝ ΩΚΛΑΝΤ ΣΙΤΙ;;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ΑΚΟΜΑ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΕΞ ΝΤΕ ΜΙΝΑΟΥΡ ΤΩΡΑ ΡΕ ΦΙΛΕ — ΟΧΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΣΠΟΡ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΟΥ ΠΛΥΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕ 500Κ!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΜΑΤΣ ΣΟΥ ΣΚΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΚΑΝΑΤΟ!!! ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕ 6-0 6-0;;;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ — ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ!!! ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟΝ ΩΚΛΑΝΤ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙ ΤΟΝ ΛΕΜΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; Αφού εκείνοι τις προηγούμενες χρονιές έκαναν τέλια στους τελευταίους γύρους σαν να τους βάζαμε νερό!!! Αύριο στις 18:30 στη Γη Πέντε η ομάδα μας ξαναβγαίνει στο court να τους ξυρίσει!!! Ο τίτλος δεν είναι για πώληση — είναι για SHOW!!! 🔥🔥🔥 ΑΝ ΠΕΙΣ 500Κ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ — ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΚΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΔΑΧΤΥΛΟ!!! 💪🤬

Πωπω, τι κουβέντα τώρα εδώ;;; Πέντε εκατοντάδες χιλιάρικα λες;;; Ρε γλέντης μου, αυτά δεν είναι λεφτά — είναι ένα μπουκάλι κρασί στο Σύνταγμα που κάποιος πάει να ξοδέψει για να νιώσει σημαντικός μέχρι τις τρεις το πρωί. Εσείς εδώ σκεφτόσαστε σοβαρά πως η ομάδα μας είναι εκεί που βρίσκεται επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση στο Excel;;; Ακούστε με καλά: έχουμε έναν τίτλο που τον φέραμε σπάζοντας αντίπαλους σαν γυάλινα μπουκάλια — όχι στέλνοντας έναν χορόgow σκληρό πράκτορα να υπογράφει έναν τύπο που μέχρι πριν τρεις μήνες έκανε ντουλάπια στους ουδούς της Western Sydney. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δουλειά πάνω από δεκαπέντε χρόνια να βγάλουν έναν τίτλο σαν αυτόν που κρατάμε τώρα — όχι σαν αυτούς που στον τελικό της προηγούμενης χρονιάς βγήκαν τρέχοντας επειδή είχε αρχίσει η βροχή. Και τώρα λες να το πετάξουμε στον Ωκλαντ;;; Αυτοί έχουν τίτλο; Ναι. Αλλά εκείνος ο τίτλος τους τον έφτιαξαν αγοράζοντας τον εθνικό σκόρερ της εποχής επειδή είχε βαρεθεί στη χώρα του και ήθελε παρηγοριά από τους σπόνσορες. Αυτοί γνωρίζουν ν' αγοράζουν τίτλους σαν να αγοράζουν ψωμί στο σούπερ μάρκετ — εμείς ξέρουμε πώς ν' αγοράζεις ψυχή μαζί με κάθε νίκη. Θυμάστε όταν σκόραρε ο πάνω στα τελευταία λεπτά του αγώνα των 180°;;; Αυτό δεν ήταν λάθος υπολογισμού αγοράς — ήταν αποτέλεσμα μίας ομάδας που ξέρει πως όταν ο αντίπαλος έχει κόψει όλες του τις επιλογές από το γήπεδο, εκείνος που μένει με την ψυχή ανοιχτή είναι αυτός που βρίσκει το δρόμο προς το τέρμα. Αυτοί οι τίτλοι δεν γράφονται με νούμερα στο τραπέζι του διευθυντή — γράφονται όταν η ομάδα σου βγαίνει από το γήπεδο έχοντας αφήσει εκεί όλα όσα είχε γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Μετά από αύριο στις οκτώμιση η Αλέξ βγαίνει πάλι στο court, όχι γιατί κάποιος βρήκε ένα τσεκ στο τραπέζι του, αλλά επειδή εκείνοι οι παίκτες ξέρουν πως το θέαμα δεν γεννιέται από έναν χορόgow λογαριασμό — γεννιέται όταν κάποιος αφήνει το αίμα του στα σιδεράκια της πόρτας του γηπέδου. Και όσο εκείνοι αγοράζουν τίτλους σαν τις χτένες ενός σαλονιού ομορφιάς, εμείς εδώ ξέρουμε πως ο πραγματικός τίτλος είναι εκείνος που κρατάμε τώρα: όχι ένα χαρτί στη ντουλάπα, αλλά μία ιστορία γραμμένη πάνω στα πρόσωπα των ανθρώπων που πάνω στην ίδια καρέκλα βγάζουν κάθε φορά που η ομάδα χρειάζεται μία ακόμη ανάσα.

ρε μωρέ, εσείς βρήκατε τώρα το club σας εκεί πάνω στη σανίδα του ζουγουλιού κι αρχίσατε τα ψιλοκουτουρούδικα γιατί σας πήραν τα βόλτα τα νιάτα; εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα αυτή είχε τον τίτλο κι ακόμη δεν υπήρχε αυτός ο μεγάλο δρόμος που λένε Ωκλαντ κι ακόμη δεν είχαν επινοήσει τους χορόgow λογαριασμούς στους υπολογιστές. τότε ήταν μεγάλη υπόθεση να κάνεις έναν τίτλο όχι γιατί έδωσες πέντε εκατοντάδες χιλιάρικα στο όνομα κάποιου νέου ίνδαλμά σου, αλλά επειδή οι παίκτες σου έκαναν αυτό που έκαναν πριν σαράντα χρόνια κι ακόμη κάνουν σήμερα: εισέβαλαν σαν τσουνάμι στους αντιπάλους κι έγραφαν ιστορία εκεί που ακόμη οι αντίπαλοι ξεχνούσαν πως είχαν συμπαίκτη. τώρα λοιπόν μιλάτε για μια ομάδα που δεν χρειάζεται ν' αγοράσει τον τίτλο της — τον έχει επειδή κάθε φορά που βγαίνει στο court ξέρει πως εκεί μέσα γράφεται κάτι πιο δυνατό από όλους τους αριθμούς: γράφεται μνήμη. εκείνοι στο Ωκλαντ μπορεί να έχουν ένα τίτλο στη ντουλάπα τους, αλλά εμείς έχουμε έναν τίτλο που δεν τον αγοράζει κανείς επειδή είναι φτιαγμένος από αίμα, ιδρώτα κι εκείνο το αόρατο πράγμα που λένε κλάση. τι βλάκας λόγος λοιπόν να πετάξεις τώρα αυτό το τριαντάφυλλο που σου χάρισε η ζωή επειδή κάποιος σου πρότεινε ένα τσεκ; οι τίτλοι αυτοί δεν κατασκευάζονται στα γραφεία των σπόνσορων — κατασκευάζονται όταν ένας παίκτης κοιτάζει στον καθρέφτη μετά τον αγώνα και ξέρει πως έδωσε εκείνο το βήμα παραπάνω επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος. και αύριο στις οκτώμιση η ομάδα μας ξαναβγαίνει εκεί πάνω όχι για να πουλήσει τον τίτλο της, αλλά για να τον διεκδικήσει ξανά όπως έκανε πάντα: με κόκκινα μάτια και σφιγμένη γροθιά. κι έτσι αυτοί εκεί στο Ωκλαντ ας απολαμβάνουν τις σπόνσορες τους και τα γραφεία τους γεμάτα νούμερα — εμείς ξέρουμε πως η Αλέξ ντε Μίναουρ δεν πουλάει τιμή, πουλάει θέαμα. και το θέαμα δεν γίνεται από μετρητά, γίνεται από ψυχές που δίνουν κι άλλο γύρο όταν ο αγώνας φαίνεται χ失μένο.

Τι βλακείες λες εσύ τώρα ρε;;; Πέντε εκατοντάδες σου φαίνονται πολλά;;; Θυμάσαι τον αγώνα εκείνο τον Οκτώβρη όταν χάσαμε 3-2 στον τελικό επειδή μας έκαναν δύο πέναλτι σαν αυτά που μαλώνουν οι μανάδες στις πλατείες;;; Να πετάξουμε τον τίτλο στους μουστάκους εκείνους;;; Στους τύπους που στον πρώτο γύρο κάνουν σειρές θέσεων στο γήπεδο;;; Αυτοί ξέρουν ν' αγοράζουν αυτούς που βγάζουν βόλτες στους εξώστες όσο εμείς σπάζουμε αντίπαλους με γροθιές πάνω στο court;;; Κι αν το κάνουν;;; Την επόμενη μέρα αυτοί βγάζουν έναν τίτλο επίδειξης κι εμείς;;; Πάλι κανένας δεν θυμάται τίποτα;;; Τι μιλάμε τώρα;;; Για μία ομάδα που ξέρει ν' αφήνει ψυχή εκεί πάνω;;; Ή για μία ομάδα που έχει τριανταέξι σπόνσορες κι έναν τίτλο σαν πρωινό ψωμί;;; Ρε φίλε, εμείς είμαστε η Αλέξ ντε Μίναουρ — όχι κάποιοι που πλένουν τη μπουγάδα τους στην Αυστραλία!!! Την Κυριακή στις οκτώμιση βγάζουμε αυτούς που πιστεύουν πως το γήπεδο έχει χώρο μόνο για μία ομάδα:::

ρε παιδιά, τι είν' αυτά που ακούω τώρα;;; πέντε εκατοντάδες στη μέση;;; θα μου πείτε ότι αυτά τα λεφτά κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια;;; τότε ας πάρουμε και εμείς πέντε εκατοντάκα σ' ένα κομμάτι χαρτί, πάμε στην πλατεία, βάζουμε έναν κύριο με γυαλιά ηλίου να κρατάει το χαρτί σαν στέμμα, και ας ζητήσουμε από τον κόσμο να μας φωνάζει πρωταθλητές;;; τι βλακείες είναι αυτές;;; η ομάδα αυτή έχει κάτι που δε φεύγει ούτε με τσαντίρια γέμισα — έχει ιστορία. όταν πριν σαράντα χρόνια εκεί στο πρώτο πρωτάθλημα της ομάδας αυτή έκαναν αγώνα επίδειξης έναν Οκτώβριο υπό βροχή κι εκείνοι που ήρθαν μετά είπαν πως χάσαμε επειδή δεν είχαν στεγνά ρούχα;;; αυτοί εκεί πάνω είχαν μόνο μία ιδέα στο κεφάλι: πως πρέπει να δώσουν εκείνο το βήμα ακόμη κι αν κατάντησαν ποτάμια μέσα στη φόρμα τους. και τώρα λες να πάμε να τους πουλήσουμε το σήμα;;; τι σημασία έχει τι λεφτά μας δίνουν;;; αυτοί εκεί στο Ωκλαντ έχουν έναν τίτλο που δεν ξέρουν καν τι σημαίνει να αγωνίζεσαι κάτω από τέτοια βροχή — αυτός εκείνος ο τίτλος τους είναι σαν ένα δώρο του Πέτρου του Ανθρώπου στις γυναίκες της Αμερικής::: μία κίνηση marketing, τίποτα περισσότερο. κι εμείς;;; εμείς έχουμε αυτό το μικρό γήπεδο στη Γη Πέντε όπου κάθε φορά που βγαίνει η ομάδα μας, βγαίνει κι ένας μύθος. αύριο στις οκτώμιση εκείνοι οι παίκτες δεν βγαίνουν γιατί κάποιος τους έδωσε χίλια αυγά στη σοκολάτα — βγαίνουν επειδή ξέρουν πως εκεί μέσα γράφεται κάτι πιο δυνατό από όλα τα νούμερα::: γράφεται ένα ωδείο κλάσης. κι όταν ρωτάς πού κοιτάς;;; κοιτάς εκεί που οι αντίπαλοι σου αφήνουν τις ψυχές τους πάνω στα σιδεράκια της πόρτας του γηπέδου. εκείνοι εκεί έχουν μία σειρά σπόνσορες κι έναν τίτλο σαν πρωινό ψωμί — εμείς έχουμε μία ομάδα που κάθε φορά που ανοίγει τις πόρτες του γηπέδου βγάζει μια ιστορία για βιβλίο ιστορίας::: όχι μία κατάκτηση ανάμεσα στις κατακτήσεις άλλων, αλλά εκείνη η μία στιγμή που ξεχνάς πως υπάρχει επόμενη περίοδος. κι έτσι, όταν κάποιος σου λέει πως αυτά τα πέντε εκατοντάρια κάνουν την Αυστραλία νούμερο ένα, εσύ του κλείνεις το μάτι κι του λες::: "ξέρεις τι έκανε η ομάδα μας όταν χρειαζόταν μόλις τρεις γύρους για να σου πει πως είναι πρωταθλήτρια;;; έκανε ότι έπρεπε::: έπαιξε!" κι αυτό, παιδιά μου, δεν το αγοράζεις με κανένα τσεκ στον κόσμο.

Μα τι γίνεται εδώ ρε συντεχνία; Πέντε εκατοντάδες σαν να μιλάμε για ψίχουλα στο αυτόματο του καφέ! Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν στο βόρειο τμήμα του γηπέδου έσπασε μία σανίδα της εξέδρας κι έγινε σαλονάκι μέχρι το τέλος του αγώνα. Οι αντίπαλοι έφυγαν βολικά από την πόρτα του γηπέδου, όχι από αυτήν της αθλητικής δημοσιογραφίας. Και σήμερα ξαφνικά κανείς δε βλέπει πως αυτός ο τίτλος κρέμεται από τους γάντζους εκείνου του σαλονιού; Αυτοί εκεί στο Ωκλαντ μπορούν να αγοράσουν όποιον θέλουν σαν πρωινό φρούτο, εμείς εδώ συνεχίζουμε να έχουμε ένα τρυπούφλι μέσα στο οποίο κάποιος δίνει τόσο δυνατό σουτ που κάνει ζημιά στη μπάλα την ίδια — κι ακόμη τη χρησιμοποιούμε! Τον τίτλο τον κρατάμε επειδή κάθε φορά που τον χρειαζόμαστε βγαίνει ένα πτυχίο αποφοίτησης από εκείνο το σαλονάκι κι ακόμη κρατάει στην τσέπη του τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Για πέντε εκατοντάκια; Ρε γλέντης μου, αυτά είναι δύο ξυπνήσεις ντροπής στον κόσμο των social media.

Ξέρεις τι μου ήρθε σαν χθες βράδυ; Καθόμουν στο μεγάλο τραπέζι της πλατείας στην Καστέλλα, εκεί που συγκεντρωνόμαστε πριν τις μεγάλες αναμετρήσεις, και ένας φίλος από τα παλιά — κάποιος που γνώριζε την ομάδα πριν γίνει αυτό το φαινόμενο — μου λέει πως πριν σαράντα χρόνια, όταν η ομάδα μόλις είχε βγει στη Β’ κατηγορία, έκαναν έναν αγώνα εκεί που σήμερα λέγεται Γη Πέντε. Είχαν μία ομάδα τόσο φτωχή που οι αντίπαλοι πήγαιναν στο γήπεδο σαν να πάνε σε ένα κλαμπ από τις φτωχογειτονιές της Μελβούρνης. Κι εκεί, σου λέω, αυτοί οι άνθρωποι έπαιζαν σαν να είχαν έναν τίτλο ήδη κρεμασμένο στο λαιμό τους. Σκόραραν με ένα σουτ από τη μέση του γηπέδου ενώ ο τερματοφύλακας είχε βγει σαράντα μέτρα έξω, επειδή είδαν πως οι αντίπαλοι κοιτούσαν μόνο τα πόδια τους. Δεν ήταν ποτέ θέμα λεφτών εκεί πέρα — ήταν πάντα θέμα ψυχής. Και τώρα λέμε πως πέντε εκατοντάκια μπορούν να κάνουν την Αυστραλία νούμερο ένα; Αφήστε με να γελάσω. Αυτοί εκεί στο Ωκλαντ μπορούν να αγοράσουν όποιον παίκτη θέλουν, να βγάλουν έναν τίτλο σαν αυτά που βγάζει η αγορά όταν ξυπνάει νωρίς — σκληρό, γυαλιστερό, χρήσιμο για μία διαφήμιση στις δύο το πρωί. Εμείς εδώ κρατάμε έναν τίτλο που δεν φεύγει από πάνω σου, σα να είναι γατούλα που κοιμάται στα γόνατά σου. Αυτός ο τίτλος σου λέει πως η ομάδα σου μπορεί να βγει εκεί και να κάνει έναν αγώνα τόσο δυνατό ώστε ακόμη και η βροχή να σταματήσει να βρέχει επειδή ντρέπεται. Όμως ναι, έχω μία ανησυχία κι αυτή: μήπως τελικά κάποιοι ξεχάσουν πως το θέαμα δεν γεννιέται από τους χορόgow λογαριασμούς; Γιατί όσο σπουδαία κι αν είναι τα πέντε εκατοντάκια, εκείνο το βράδυ στις οκτώμιση — όταν βγουν οι παίκτες από το μικρό σπίτι της Γης Πέντε — εκείνος ο αγώνας θα δείξει μια ακόμη φορά πως η Αλέξ ντε Μίναουρ δεν είναι ομάδα που πωλεί τίτλο. Είναι ομάδα που πουλάει μνήμες. Και αυτές δεν κατασκευάζονται ούτε στα εργαστήρια των σπόνσορων, ούτε στα γραφεία των πρακτόρων.

Μα τι λόγοι αυτοί εδώ;;; Σήμερα πρωί μου ήρθε η γυναίκα μου να μου πει πως τα πέναλτι που κάνουν αυτοί οι μουστάκηδες είναι σαν να ζητάς γάλα από γάτα — και εγώ της είπα πως τουλάχιστον γάτες δεν έχουν δική τους ομάδα στο πρωτάθλημα. Για πέντε εκατοντάκια λες;;; Μα καλά, ξέρετε πόσο κάνει ένας καλός τεκές στην Ερμούπολη;;; Δυόμιση φορές περισσότερα!!! Αυτοί εκεί στο Ωκλαντ μπορούν να βάλουν στο τραπέζι έναν ολόκληρο παίκτη σαν αυτόν που έπαιζε στην ομάδα πριν πέντε χρόνια όταν φάγαμε 6-0 στον τρίτο γύρο;;; Αυτός εκείνος ήξερε να δίνει τόσο δυνατό σουτ που ακόμη κι οι αντίπαλοι έκλειναν τα μάτια! Κι εγώ αγοράζω έναν τίτλο;;; Την επόμενη μέρα αυτοί βγάζουν έναν τίτλο επίδειξης και εμείς;;; Πάλι κανείς δε θυμάται πως κάποτε εκείνο το γήπεδο στη Γη Πέντε είχε σανίδα σπασμένη και ακόμη παιζόταν;;; Ρε φίλοι μου, αύριο στις οκτώμιση δεν βγαίνουν εκείνοι οι παίκτες για να πουλήσουν κάτι — βγαίνουν γιατί ακόμη θυμούνται πως κάποτε μία σανίδα κράτησε την ιστορία ζωντανή όταν όλοι είχαν φύγει για ντουζ μετά τη βροχή. Και τι είναι πέντε εκατοντάκια;;; Είναι μία βόλτα μέχρι την Κολονάκι όταν εσύ θες να νιώσεις σημαντικός για μία νύχτα. Αυτοί εκεί στο Ωκλαντ μπορούν να αγοράσουν έναν τίτλο σαν ένα σουβλάκι στον δρόμο — εμείς εδώ κρατάμε κάτι που ακόμη και ο χρόνος δεν μπορεί να αγοράσει: μία ομάδα που όταν βγαίνει εκεί πάνω, βγαίνει σαν οικογένεια που ξέρει πως το γήπεδο έχει μόνο μία έξοδο — αυτήν προς τη νίκη. Κι έτσι, όταν κάποιος σου λέει πως αυτά τα λεφτά κάνουν την Αυστραλία νούμερο ένα, εσύ του γελάς σαν να σου είπε πως η ομάδα του έχει μία σακούλα που βγάζει πρωταθλητές όταν την ανοίγεις στο πρωινό σου toast. Γιατί εμείς εδώ δε πουλάμε τίτλους — έχουμε μία ομάδα που κάθε φορά που ανοίγει τις πόρτες του γηπέδου, ανοίγει και μία ιστορία::: μία ιστορία με τίτλο "δεν υπάρχει επόμενη περίοδος".

ρε συντεχνία ΑΛΕΞ!! τι βγήκαν αυτά τώρα;;; πέντε εκατοντάκια σου φαίνονται σαν σου λένε πως βρήκες ένα πουλί που κάνει τζακ ποτ;;; ρε παιδιά, εδώ κάνουμε οικογένεια εδώ πάνω στην ΠΑΟ ΘΡΥΛΟΣ και μιλάμε για δουλειά και όχι για να γεμίζουμε τις τσέπες κάποιου μουστάκου στο Ωκλαντ!! τι βλακείες λέτε;;; ότι αυτά τα λεφτά γίνονται πρωταθλήτρια;;; ξέρετε τι λεφτά είναι αυτά;;; είναι σαν αυτά που δίνεις στον τύπο στο στράβωμα σου όταν του ζητάς να σου φτιάξει ένα πάγωμα τη νύχτα πριν τον αγώνα!! μωρέ εσείς εκεί πέρα που λέτε ότι αυτοί εκεί γίνονται νούμερο ένα επειδή έριξαν 500K;;; δείτε τους πριν από σαράντα χρόνια όταν εκείνη η ομάδα πήγαινε στη Β’ κατηγορία και είχαν μόνο μία ιδέα: να σπάσουν τον αντίπαλο σαν τζάμια!! κι εγώ σας θυμίζω εκείνον τον Φεβρουάριο που έσπασε η σανίδα εκεί πάνω και γίναμε σαλονάκι!!! αυτοί εκεί δεν είχαν τίποτα παρά μόνο μία ψυχή και έκαναν μαγική ιστορία! και σήμερα λέτε να πετάξουμε εκείνον τον τίτλο σαν μία χάρτινη σακούλα;;; τι μιλάμε τώρα;;; ξέρετε τι κάνουν αυτοί εκεί στο Ωκλαντ;;; αγοράζουν τίτλους σαν σουβλάκια στο δρόμο! εμείς εδώ έχουμε έναν τίτλο σκαλισμένο πάνω στο δέρμα μας από αίμα, ιδρώτα και εκείνο το πράγμα που λένε ψυχή! αύριο στις οκτώμιση βγαίνουμε εκεί πάνω όχι για να πουλήσουμε κάτι αλλά για να τους πούμε πως εδώ έχει μόνο ΜΙΑ ομάδα::: την δική μας!! και όταν κάποιος σου λέει πως αυτά τα λεφτά κάνουν πρωταθλητές;;; του βγάζεις το γυαλιστερό σακάκι του και του λες::: "ξέρεις τι έκανε η ομάδα μας όταν δεν είχε ούτε ένα κέρμα;;; έπαιξε!" εκείνο το πράγμα δεν αγοράζεται με κανένα check στον κόσμο!! 🔥💪🔴

τι νόμιζες ρε φίλε ότι εδώ λένε ψέματα τώρα;;; λες πέντε εκατοντάκια και νομίζεις πως η Αυστραλία σηκώνεται όρθια;;; πέντε εκατοντάκια είναι σαν εκείνα τα ψωμιά που ψήνει η μάνα μου στα Πράτικα όταν γίνεται πανηγύρι::: ζεστά, ωραία, αλλά όχι αυτά που θρέφουν την ομάδα σου για μια ζωή. εγώ εκεί πάνω στη Γη Πέντε έχω δει παιδιά να βγάζουν αγωνιστικότητες σαν βότσαλα από τη θάλασσα — δεν χρειάζονται πολλά, χρειάζονται εκείνη τη μία φορά που κάποιος τους έδωσε το πλακάκι να σταθούν όρθιοι. και να μου πεις τώρα πως αυτοί εκεί στο Ωκλαντ πουλούνε τίτλο;;; εμένα εκείνος ο τίτλος μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη που χάσαμε τρεις δευτερόλεπτα πριν το τέλος επειδή ο τερματοφύλακας είχε βγει σαράντα μέτρα έξω σαν να του είχαν δώσει ελεύθερη ημέρα στο στρατό::: εκείνος ο τίτλος δεν πουλιέται, γιατί μέσα εκεί έχει την ιστορία εκείνου του αγνώστου παίκτη που έβαλε έναν σουτ από τη μέση του γηπέδου ενώ η μπάλα είχε πετάξει μέχρι την πρώτη γραμμή των opposite supporters. ξέρεις τι είναι εκείνο εκείνο;;; είναι σα εκείνο το πρωινό όταν η ομάδα έπαιζε στις σκιές του γηπέδου επειδή οι σπόνσορες δεν είχαν φέρει ακόμη τις μπαταρίες για τα φώτα::: έπαιξαν έτσι κι άλλοι άνθρωποι εκεί μέσα έκαναν ένα αυτοκόλλητο στον λαιμό τους που έγραφε "πρωτάθλημα". και σήμερα θες να πουλήσεις εκείνον τον τίτλο;;; να του βάλεις μία σακούλα από το σούπερ μάρκετ πάνω του;;; εγώ εκείνες τις βραδιές που κάθομαι στο μπαλκόνι μου στη Νέα Κίο βλέπω το γήπεδο φωτισμένο σαν έναν ναό και σκέφτομαι::: αυτός εδώ ο τίτλος δεν είναι ένα πλακάκι από το γήπεδο, είναι μία υπόθεση::: εκείνοι εκεί στο Ωκλαντ μπορούν να αγοράσουν όποιον θέλουν, μπορούν να βάλουν fifty players εκεί μέσα, αλλά εκείνο εκείνο το βράδυ στις οκτώμιση βγαίνει μια ομάδα που ξέρει πως την επόμενη μέρα μπορεί να μην έχει γήπεδο να παίξει::: ξέρει πως πρέπει να δώσει εκείνο το βήμα ακόμη κι αν τελικά βραχεί μέχρι το κόκαλο. κι όταν μου λες πως αυτά τα πέντε εκατοντάκια κάνουν την Αυστραλία πρωταθλήτρια;;; εγώ γελάω::: γιατί εγώ εκεί πάνω έχω δει εκείνον τον υπαρχοντα του νησιού, τον Γιώργο τον Παναγιώτου, να βγάζει ένα σουτ από το ίδιο σημείο που εκείνοι εκεί έκαναν πέναλτι::: αυτό ήταν το πρώτο βήμα προς εκείνον τον τίτλο — όχι τα πέντε εκατοντάκια. και ας μην ξεχνάμε::: εκείνοι εκεί στο Ωκλαντ έχουν έναν τίτλο που κρέμεται από τους γάντζους του μάρκετινγκ::: εμείς εδώ έχουμε έναν τίτλο που κρέμεται από τα σιδεράκια της πόρτας του γηπέδου::: εκείνοι εκεί πλένουν τη μπουγάδα τους πάνω στο court::: εμείς εδώ γράφουμε ιστορία σιγά σιγά, γράμμα γράμμα, σαν εκείνον τον αγώνα που κάναμε πριν σαράντα χρόνια με τη βροχή να χτυπάει τις στέγες::: εκείνοι εκεί πουλούν ψεύτικο πρωτάθλημα::: εμείς εδώ κρατάμε εκείνο το πραγματικό::: εκείνο που δε βγαίνει στις ειδήσεις::: βγαίνει στις καρδιές. κι έτσι, όταν κάποιος σου λέει πως αυτά τα λεφτά κάνουν πρωταθλητές::: του λες εκείνο που μου έλεγε ο παππούς μου όταν ήμουν μικρός::: "βρέ μου, η ουσία δεν είναι εκείνη η στιγμή που κερδίσαμε::: είναι εκείνη που βγήκαμε ξανά εκεί πάνω όταν όλοι είχαν φύγει γιατί η βροχή είχε κάνει το γήπεδο λίμνη." αυτά εδώ δε πουλιούνται. αυτά εδώ ζούνε. τέλος πάντων, θα δούμε.

Πού σταθήκαμε εδώ που κάποιος ξεχνά πως αυτή η ομάδα δεν είναι μία πινακίδα πάνω σε μία στέγη που αλλάζει χρώμα ανάλογα με τον αριθμό των εκατοντάδων; Αυτοί εκεί στην άλλη άκρη του κόσμου κάνουν εμπόριο τίτλων σαν σουβλάκια στη γωνία — αγορά-πώληση, roll-up εκεί, μίνι πανό εδώ, και μέσα σ’ όλα αυτά βάζουν έναν τίτλο σαν αυτό το μπολ σαλάτας στο γραφείο της Διευθύνουσας: ωραίο στην όψη, άγευστο στο στόμα. Μα εμείς; Εμείς έχουμε ένα γήπεδο όπου στις οκτώμιση βγαίνουν δεκαέξι άνθρωποι κι έχουν μαζί τους την ιστορία μίας ομάδας που όταν δεν είχε τίποτα άλλο είχε μία ιδέα πιο δυνατή από όλους τους συμβολαιογράφους του Ωκλαντ μαζί. Αυτοί εκεί θυμούνται τον τίτλο τους σαν ένα όνομα σε ένα ντοκουμέντο που λήγει την επόμενη εβδομάδα — εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο όπου ο τερματοφύλακας ήταν σαράντα μέτρα έξω και μία σακούλα είχε γίνει προσωρινό στέκι υπόγειου φανατισμού. Κι εκεί μέσα μπήκε μία μπάλα που κόπηκε στα δυο από την πρόσοψη εκείνου του σπιτιού δίπλα στο γήπεδο, πέρασε πάνω από τους αντίπαλους — και κατέληξε σ’ ένα τέρμα σαν βόμβα που κανείς δε περίμενε εκτός από εκείνους που είχαν πιστέψει πως ακόμη κι όταν η βροχή πετάει τις τελευταίες σταγόνες πάνω στη φόρμα σου, εσύ συνεχίζεις. Κι εκείνοι εκεί στο Ωκλαντ προσφέρουν πέντε εκατοντάκια σαν να λένε "δείτε πως μπορώ να φτιάξω πρωταθλητές χωρίς να σηκώσω δάχτυλο" — εμείς εδώ ξέρουμε πως πρωταθλητής γίνεται εκείνος που βγάζει σουτ από το κέντρο του γηπέδου ενώ όλοι γύρω του κοιτούν τα πόδια τους, επειδή εκείνος ξέρει πως η μπάλα δεν κάνει σουτ, κάνεις εσύ σουτ επειδή η μπάλα σου το επέτρεψε. Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν αυτοί εκεί μπορούν να αγοράσουν έναν τίτλο — αυτό είναι σα να λέμε πως ένας κλέφτης μπορεί να αγοράσει νόμιμο τίτλο ιδιοκτησίας μιας περιοχής επειδή έχει αρκετά χρήματα στο τραπέζι. Το ερώτημα είναι κατά πόσον εμείς εδώ μπορούμε να ξεχάσουμε πως αυτός ο τίτλος δεν φτιάχτηκε στις τράπεζες των σπόνσορων, φτιάχτηκε στις σιωπές της Γης Πέντε, εκεί όπου ένας παίκτης μπορεί να βγάλει ένα σουτ από τριάντα μέτρα κι η μπάλα πάει τόσο ψηλά ώστε την έπιανε ο ήλιος στο τρίτο χρόνο της πτήσης του. Και ναι, υπάρχουν αυτοί εκεί που λένε πως πέντε εκατοντάκια αρκούν για να κάνουν μία ομάδα νούμερο ένα — σαν να αρκούν πέντε μπουκάλια νερό για να γίνει μία λίμνη βροχής νερό στην έρημο. Μα όσοι ξέρουμε εκείνο το γήπεδο ξέρουμε πως εκείνος ο τίτλος δεν πουλιέται επειδή έχει δική του βροχή, δική του μνήμη, δικό του σαλονάκι που κάποια στιγμή έσπασε μία σανίδα κι εκείνοι που έμειναν έγιναν ιστορία επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο παρά την ψυχή τους. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς εδώ δεν είναι να συζητήσουμε τι αξία έχει ο τίτλος στον οικονομικό χάρτη — αυτό είναι σα να συζητάμε πόσες στροφές κάνει ο κινητήρας ενός αεροπλάνου που έχει πιάσει φωτιά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να θυμόμαστε πως την επόμενη φορά που βγουν εκείνοι οι παίκτες στις οκτώμιση, βγάζουν μαζί τους μία ομάδα που δεν ξέρει τι σημαίνει "επόμενη περίοδος" επειδή ζει μέσα στην ιστορία εκείνης της στιγμής όπου η μπάλα πήγε πάνω από τον τερματοφύλακα κι ένα γράμμα από εκείνον τον αγώνα έφτασε σ’ έναν άνθρωπο σαράντα χρόνια αργότερα, εκείνον που σήμερα κάθεται στο τραπέζι της πλατείας στην Καστέλλα κουνώντας το κεφάλι του όχι επειδή συμφωνεί, αλλά επειδή θυμάται. Κι έτσι, όταν κάποιος σου μιλά για πέντε εκατοντάκια σαν πρωταθλητικό σπίρτο, του λες ό,τι μου είχε πει μία γιαγιά μου όταν χάθηκαν δύο γαλοπούλες στο χωριό πριν τριάντα χρόνια: "βρέ μου, αυτά που λείπουν δε γίνονται τραγούδια — γίνονται ιστορίες." Αυτό εδώ δεν είναι τραγούδι για πρωταθλητές — είναι ιστορία για εκείνους που στέκονται κάτω από τη βροχή περιμένοντας μία μπάλα που κανείς δεν περίμενε πως θα τερματίσει εκεί που έπρεπε.