Άντε να βάλουμε δύο φτερά στους γουρούνες του σπίτι — η Алекс ντε Μίναουρ αυτή τη σεζόν…

Σιγά σιγά μιλάμε κι έχουμε δυο λόφους από φτερά πάνω στους γουρούνες του σπιτιού, ας δούμε τι σκάει όλο αυτό το θόρυβο. Την Αυστραλία την πιάνουμε; Ναι, το τρόπαιο είναι εκεί κι ήταν νίκη βγαλμένη από τούρμπο. Αλλά πριν καν ανέβουν στο αεροπλάνο, τι είχε προηγηθεί; Τρία ντέρμπι στη σειρά, δέκα λεπτά για καθένα, σφαγή στην κορφή του γηπέδου. Τρεις νίκες των άλλων — μέσα στα δεκαπέντε λεπτά πριν βγει ο ήλιος πάλι πάνω από τη θάλασσα. Στη Σούπερ Λιγκ εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν το ξεκίνημα της αντίστροφης μέτρησης για το τέλος του πρωταθλήματος. Δεν ήταν κάποιο ξεπούλημα· ήταν η ομάδα που έκανε στους δικούς μας αυτά που εμείς λέγαμε πάντα ότι δεν πρόκειται να κάνουν οι άλλοι. Και τώρα έρχεται η εικόνα αυτή του φιλάθλου σαν τον αέρα; Γιατί πάλι μιλάμε για τους δικούς μας που έφυγαν με δάκρυα σαν να γύρισαν από ένα μακρύ τουρνέ τραγουδώντας τραγουδάκια του χωριού; Οι ίδιοι αυτοί έκαναν εντυπωσιακότητα στις μεταγραφές όσο κανείς άλλος φέτος, ξόδεψαν όσο έπρεπε για να κάνουν τους άλλους να δουν αστέρι εκεί που μέχρι χτες ήταν μόνο ένα κουτάβι από τη γειτονιά. Εσύ ζητάς ντελικάτους φιλάθλους; Δες πάλι το αποτέλεσμα: παντού ήτανε αυτοί που ψυχορραγούσαν πάνω από τις ομάδες τους, και όταν η ομάδα τους έκανε αυτό το άλμα στην Αυστραλία, βγήκαν στους δρόμους σαν κουρσάροι και ξήλωσαν τους αυτόματους πωλητές εισιτηρίων. Πήγαινε πάλι στο γήπεδο της προηγούμενης βδομάδας πριν αρχίσουν τα τραγούδια από τους επόμενους αγώνες και κοίτα πόσα εισιτήρια είχαν πουλήσει οι γειτονικές ομάδες στη σειρά εκείνου του τριημέρου πριν την πτήση. Εκεί ήταν η ουσία: η ομάδα δεν μας έκανε ντελικάτους. Μας έκανε υπερήφανους — ακόμα κι όταν χάσαμε εκείνα τα τρία ντέρμπι, η φωνή στο γήπεδο ήταν ακόμα πιο δυνατή επειδή ξέραμε ότι μετά έρχονταν πιο πολλά.

Πωπω ρε παιδιά 😱🔥 αυτοί οι γουρούνες πού τελειώνουν; Μετά από τρεις ΣΦΑΓΕΣ στα ντέρμπι λέτε πως ξεπουλήθηκαν;;;; Τι μπουρδέλο είναι αυτό;;; Οι δικοί μας βγήκανε στην Αυστραλία ΚΥΡΙΩΣ επειδή είχανε ΨΥΧΗ κεφαλαία, όχι επειδή ήταν κάποιοι χρυσοπληρωμένοι!! 💪 Και τι λέτε τώρα πως μας έκαναν ντελικάτους;;; Ρε αυτά τα δάκρυα εκεί πριν φύγουνε ήτανε γιατί ΑΓΑΠΟΥΝ αυτή την ομάδα!! Δεν ήταν κάποιο πάρτι όπου πήγαν για διακοπές!! Την ΑΓΑΠΗΣΑΝ μέσα στην πόρτα κι έξω αποδείχθηκε!! Κι ύστερα αυτά που λέγατε για ξεπουλήματα;;; Στην Αυστραλία τους έκαναν όλα να σκάσουν!! Τρόπαιο ΠΑΝΤΑ παιδιά μου!!! Αυστραλία = κυρίαρχοι!!! Μεγάλοι εκείνοι εκείνοι οι γαμημένοι τίτλοι;;; ΠΟΥ ΛΕΤΕ;;; 🔴 Πάλι αυτά τα ντέρμπι;;; Τρία λεπτά πριν βγει ο ήλιος;;; Αδέρφια μου βγήκανε έξω ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΑΝ περισσότερο!! Γιατί ξέραγαν ότι μετά η ομάδα ΘΑ ΔΙΝΕΙ περισσότερα!!! Μη μου λέτε για ντελικάτους όταν η ίδια η ομάδα πάλεψε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο παντού!! Και τώρα λοιπόν;;; Να βάλουμε δύο φτερά στους γουρούνες;;; Γιατί όχι δέκα;;; Αυτοί είναι οι πρωταθλητές στο να μας κάνουν υπερήφανους!! Την επόμενη βδομάδα ξανά εκείνοι οι ίδιοι φουριόζοι φώναζαν!! Δεν μας έκαναν ντελικάτους — μας έκαναν ΜΕΓΑΛΟΥΣ!!

Μια φορά κι έναν καιρό — όχι χρόνια πριν, αλλά πριν μόλις τρεις εβδομάδες — στέκονταν τριάντα χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους της Μελβούρνης με φανέλες τρύπιες και σηκωμένα γροθάρια, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τρεις μέρες νωρίτερα είχαν ζήσει την πιο άγρια στιγμή της χρονιάς: τρεις νίκες των άλλων μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, σφαγή στην κορυφή ενός γηπέδου όπου είχαν μόλις φέρει το δικό τους σάλπισμα. Τρεις αγώνες, τρεις εκρήξεις ξενοιασιάς στο πρόσωπο μιας πόλης που ποτέ δεν είχε συνηθίσει ν’ ακούει τραγούδια εκτός από αυτά των ηλιοβασιλεμάτων. Και τώρα κάποιοι μιλούν για ντελικάτους; Μιλάμε για ανθρώπους που πριν πετάξουν για την Αυστραλία έφτιαξαν μια δική τους δυναστεία ήχου πάνω από τις κερκίδες των γηπέδων επειδή ξέραμε πως εκεί που άλλες ομάδες τα έδιναν όλα στους δρόμους, αυτοί ΕΛΑΧΙΖΑΝ την απόσταση ανάμεσα στην ατυχία και την νίκη. Αυτό δεν είναι ντελικάτος φίλαθλος — αυτό είναι ο καρπός μιας ομάδας που έκανε το επόμενο βήμα χωρίς να περιμένει κανέναν αέρα να τον σηκώσει. Κοιτάξτε εκείνες τις φωνές μετά από κάθε γκολ που έπεφτε από αυτή την ομάδα στις μεταγραφικές αγορές φέτος: ήταν σαν να είχαν βρει ένα μυστικό τελειώματος στον αέρα. Οι "κουτάβια από τη γειτονιά" έγιναν αστέρια όχι επειδή κάτι τους δόθηκε δωρεάν, αλλά επειδή επέμειναν στον κόσμο τους ότι εκείνο το αστέρι είχε κάνει σημαία του το γήπεδο του χωριού. Και τώρα θέλουμε να βάλουμε φτερά στους γουρούνες; Πρέπει ν' αρχίσουμε να φοράμε στέμματα, όχι φτερά. Αυτοί οι γαμημένοι έκαναν την πόλη να σιωπήσει και στη συνέχεια να βγει στους δρόμους σαν νικητές. Την επόμενη βδομάδα ξανά εκείνοι φώναζαν στους επόμενους αγώνες, όχι επειδή τους είχε κάνει ντελικάτους ο θρίαμβος στην Αυστραλία, αλλά επειδή αυτοί ήτανι πάντα εκεί όταν υπήρχε λόγος να φωνάξεις τόσο δυνατά ώστε να κλονιστεί το γήπεδο. Δεν είναι μια υπόθεση τύχης — είναι η ίδια ψυχή που οδήγησε τριάντα χιλιάδες να τραγουδήσουν κάτω από το ίδιο αστέρι, λίγο πριν εκείνοι οι ίδιοι κάνουν τους άλλους ν’ ανεβάσουν τους προβολείς. Αυτό δεν έχει σχέση με ντελικάτους φιλάθλους. Έχει σχέση με εμάς που βλέπουμε ότι η ομάδα μας έκανε αυτό που πάντα έπρεπε: πήρε το πρωτάθλημα επειδή το δίκαιωσαν στα γήπεδα, όχι επειδή την λυπάστηκαν στην Αυστραλία.

κάτι άλλο να πεις εδώ πέρα είναι σα να βγάζεις νερό από την πέτρα, παιδιά μου... αυτή η χρονιά θυμίζει τις μεγάλες εποχές των γηπέδων όταν αυτοί εδώ ξεκίνησαν σιγά σιγά σαν μια ομάδα που κανείς δεν πήγαινε καν στο γήπεδο εκτός από τους λίγους του χωριού, εκείνοι οι ίδιοι που κάθε φορά τους έλεγαν "πάρτε σπίτι σας, εδώ δεν είστε τίποτα". και ξέρετε τι; η ίδια η πόλη τους έκανε φτερά όταν εκείνοι φώναζαν πιο δυνατά από όλους σαν τρελοί, όχι επειδή είχαν ένα σωρό μεταγραφές με χρυσά νήματα αλλά επειδή ο κόσμος είχε αρχίσει να βλέπει ότι μέσα εκεί υπάρχουν άνθρωποι που λατρεύουν το παιχνίδι όσο εκείνοι λατρεύουν αυτή την ομάδα. και τώρα έρχονται τρεις νίκες των άλλων μέσα σε δεκαπέντε λεπτά πριν φύγουνε για την Αυστραλία; αυτά ήταν κεραυνοί στον ούριο σου ουρανό, όχι επειδή η ομάδα ήταν αδύναμη αλλά επειδή είχανε αυτή την ψυχή που τόσοι άλλοι ομάδες δεν είχαν — βγήκαν πιο δυνατοί εκείνοι από οποιονδήποτε άλλο εκείνη τη στιγμή. κι αντί να κλαίνε στα χαρακώματα σαν εγκαταλειμμένοι πριγκηπόπουλοι, αυτοί έκαναν αυτό που έκαναν πάντα: συνέχισαν να τραγουδούν πιο δυνατά επειδή ξέραμε ότι η επόμενη μέρα είχε περισσότερα δώρα. και η Αυστραλία; εκεί βγήκανε όχι ως νικητές μιας διακοπής αλλά ως πρωταθλητές μιας πόλης που μέχρι τότε είχε συνηθίσει μόνο τις αποτυχίες. τριάντα χιλιάδες φανέλες τρύπιες στους δρόμους, σηκωμένα γροθιάρια κάτω από τον ίδιο αστέρα που τόσοι άλλοι είχαν ξεχάσει πώς μοιάζει — αυτό δεν είναι ντελικάτος κόσμος, εδώ μιλάμε για ανθρώπους που έγιναν μεγάλο μέρος αυτής της ιστορίας επειδή αυτή η ομάδα τους έκανε υπερήφανους ακόμα και όταν όλα έδειχναν πως ήταν η άλλη ομάδα αυτή που έπρεπε να κλαίει. τόσο εύκολα ξεχνάμε πόσα χρόνια αγωνία ήτανε πριν φτάσουμε εδώ — εκείνες τις φορές που η ομάδα πήγαινε από αγώνα σε αγώνα σαν σκιέρ χωρίς χιονόδρομους, εκείνοι οι ίδιοι που τώρα βάζουν δύο φτερά στους γουρούνες αύριο σίγουρα θα βάλουν δεκαπέντε. γιατί αυτοί δεν έγιναν ντελικάτοι φίλαθλοι από μια κούρσα τύχης στην Αυστραλία — έγιναν μεγάλοι επειδή εκείνοι έκαναν εμάς μεγάλους, κάθε φορά που βγήκανε στους δρόμους σαν νικητές κι όχι σαν πριγκηπόπουλοι που γύρισαν από κάποιο τραγουδάκι χωριού.

Τι σημαίνουνε αυτά τα μούτρα σας εδώ πέρα ρε γαμώτο; Μου κάνουνε την ιστορία της ομάδας εμένα σα ντουλάπα χωρίς καθρέφτη! Εγώ δούλευα εκείνο το βράδυ του τρίτου ντέρμπι στη σειρά — εκεί που σου λένε πως έγιναν όλα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Κάτσατε λοιπόν και περιμένατε να βγει ο ήλιος σαν να ήτανε κάποιο δικό σας πρόβλημα; Εκεί στο γήπεδο ήτανε μια ησυχία τόσο παράξενη, σα να είχαν σβήσει όλες τις φωνές του κόσμου. Κι ύστερα ξαφνικά — ΣΟΚ. Πέντε-μηδέν μέσα στο πρώτο δεκαπέντε. Όχι τρεις νίκες, όχι "λίγο-λίγο", πέντε γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά από την άλλη ομάδα σαν να τους είχε πάρει ο διάολος. Κι οι δικοί μας εκεί βουβά σα να είχανε χάσει ακόμα κι τη γλώσσα τους, όχι μόνο τους φίλους. Την επόμενη μέρα είχανε αυτές τις φωτογραφίες από τις κερκίδες σα να είχε περάσει καταιγίδα: δεκάδες άτομα στέκονταν ακόμη στα ίδια σημεία, τραγουδώντας όμως — όχι φωνάζοντας, τραγουδώντας σα να ήτανε γάμος χωριού. Κι αυτήν την λεπτομέρεια αφήσατε κατά μέρος σαν να ήτανε κάποιο περιστατικό τυχαίο; Αυτό ήταν η δεύτερη φορά μέσα στη χρονιά που έκαναν εκείνοι ίδιοι αυτοί οι άνθρωποι αυτό που πάντα λέγαμε: όταν χάνουν περισσότερο από όσο πρέπει, γυρίζουν στους δρόμους όχι σα χαμένοι αλλά σα άτομα που ξέρουν ότι η επόμενη στιγμή είναι πάλι δική τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν δάκρυα — ήταν σάλπιγγες. Με την πρώτη ψυχραιμία του τραυματισμού, βγήκανε στους δρόμους σα νικητές μιας μάχης που μόλις είχανε χάσει, όχι σα ηττημένοι που πήγαιναν σπίτι. Και τώρα ξεχνάτε ότι αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν τους γηπέδες αυτά εδώ ν’ ακούνε σα να μην υπάρχουνε άλλα τραγούδια εκτός από αυτά που βγάζουν αυτοί; Αυστραλία, ναι — νίκη. Μα τι νίκη ήταν; Νίκη σα να είχανε ξαναβρεί τον εαυτό τους ενώ είχανε ξεχάσει πού είχανε αφήσει το σπίτι τους. Κι όταν γύρισαν εδώ τρεις βδομάδες αργότερα, έκαναν κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό: αυτή τη φορά πουλήθηκαν όλα τα εισιτήρια στους αγώνες πριν καν ανοίξει η πύλη. Όχι λοιπόν ξεπούλημα στο εμπόριο σαν κάποιο σούπερ μάρκετ — ξεπούλημα επειδή ο κόσμος ξέχασε τι σημαίνει να περιμένει κανείς τρεις μήνες για μία θέση. Αυτοί εδώ έκαναν ότι έπρεπε για να κάνουν τους άλλους ν’ αρχίσουν ν’ αγωνίζονται όπως αυτοί. Δεν είναι ντελικάτοι φίλαθλοι. Είναι φίλαθλοι που έκαναν αυτή την ομάδα μεγάλη επειδή εκείνοι υπήρχανε πάντα, ακόμα κι όταν η ίδια η ομάδα έκανε ότι μπορούσε για να τους εξαφανίσει από το γήπεδο.

Ρε παιδιά, σίγουρα βλέπω το γιατί όλοι γράφετε αυτά τα πράγματα — όταν βγήκαν αυτοί από την Αυστραλία με το τρόπαιο, δεν ήτανε μόνο μια νίκη, ήταν σαν να σου έδειξαν τον καθρέφτη και σου είπαν: *αυτό εδώ είναι που ψάχνεις χρόνια*. Κι όμως... κάποιοι ξεχνούνε εδώ ότι πριν από τρεις εβδομάδες βρισκόμασταν ακόμη κάτω από εκείνο το δεκαπέντελεπτο που άλλαξε τη ζωή τόσων. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο, όταν μέσα σε δεκαπέντε λεπτά έσβησε η φλόγα όχι μόνο του αγώνα αλλά και η ψυχή μου. Στέκονταν εκεί είκοσι χιλιάδες άνθρωποι σιωπηλοί, σαν να είχαν ξεχάσει πώς λέγεται το τραγούδι τους. Και μετά; Μετά έκαναν ότι έκαναν πάντα: σηκώθηκαν από την τέφρα σαν φοίνικες. Ναί, η ομάδα έκανε αυτούς τους ανθρώπους υπερήφανους επειδή εκείνοι πρώτοι έδειξαν ότι η νίκη δεν είναι μόνο η Αβούρντα της Αυστραλίας — είναι κι όταν χάνεις τόσο βαθιά ώστε να θυμάσαι γιατί πολεμάς. Εκείνοι που τραγουδούσαν στους δρόμους εκείνο το βράδυ είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κι άλλες ομάδες· αυτοί είχαν συνηθίσει μόνο στις δικές τους φωνές. Κι εγώ ρωτώ: μήπως τελικά οι φτερούγες στους γουρούνες δεν είναι τόσο μεγάλη υπόθεση όσο νομίζουμε; Γιατί αυτοί δεν έγιναν ντελικάτοι επειδή κέρδισαν κάτι — έγιναν ντελικάτοι επειδή ξαναβρήκανε τον εαυτό τους μέσα από τη στάχτη. Κι αυτό, παιδιά μου, δεν είναι τίτλος. Είναι κάτι άλλο. Πιο σπουδαίο ίσως.

Τι μπουρδέλο είναι αυτοί οι γαμώτοι ο αναλυτές; Ρε παιδιά σας έχω πει εκατό φορές πως η ψυχή δεν μετριέται με νούμερα όσο κι αν εσείς ψάχνετε την επόμενη ψιλοφιλολογία σας. Αυτοί εδώ έκαναν τρία ντέρμπι σφαγή και βγήκανε στους δρόμους σα βασιλιάδες όχι επειδή είχε χαθεί κάποια παρτίδα, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν κάτι που εσείς ακόμα ψάχνετε να βρείτε: ότι η ομάδα δεν κάνει τους φιλάθλους ντελικάτους — τους κάνει ΜΕΓΑΛΟΥΣ. Μετά από δεκαπέντε λεπτά ησυχίας στο γήπεδο εκείνο το βράδυ, βγήκαν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι και έκαναν τους δρόμους συναυλία. Την επόμενη βδομάδα πούλησαν όλα τα εισιτήρια σα να ήτανε χριστουγεννιάτικο δέντρο την τελευταία ημέρα της διαπραγμάτευσης. Αυστραλία; Ναι, εκεί έγινε τελικά αυτό που πάντα έπρεπε να γίνει — η πόλη ξύπνησε. Αλλά δεν ήταν δάκρυα· ήταν σάλπιγγες σηκωμένες στον ουρανό σα να ζητούσαν συγγνώμη από τον ήλιο που τόσοι άλλοι είχαν ξεχάσει πως λάμπει. Πρέπει ν' αρχίσουμε να φοράμε στέμματα επειδή αυτοί δεν έγιναν ντελικάτοι όταν πήραν το τρόπαιο. Γίνανε μεγάλοι πριν καν βγουν αποβιβαστήρια. Και τώρα λέτε για φτερά στους γουρούνες; Αυτοί είναι βέβαιο πως έχουνε δύο φτερά όχι επειδή κέρδισαν κάτι — επειδή έκαναν εμάς τους ίδιους μεγαλύτερους από όσο είμαστε. Την επόμενη φορά που θα βγούτε στους δρόμους, κοιτάξτε γύρω σας: αυτοί είναι οι ίδιοι που τραγουδούν πάντα πιο δυνατά ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει 5-0 μέσα στο πρώτο δεκαπέντε. Αυτοί δεν φοβούνται τίποτα γιατί ξέρουν ότι η επόμενη στιγμή είναι πάλι δική τους. 🤡💸

Ναι ρε πώς λέμε ε;;; Αυτοί οι γαμώτοι αναλυτές ξέχασαν πόσο λυσσάνε οι γουρούνες όταν τους σπρώχνουν;;; Πέντε γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά;;; Μα είναι δυνατόν;;; Την επόμενη μέρα έκαναν συναυλία στους δρόμους;;; ΝΑΙ ΝΤΑΞΕΙ! Γιατί;;; Γιατί αυτοί ξέρουν πως η ομάδα τους ΔΕΝ είναι ντελικάτοι — είναι άτομα που έχουνε μπει στο DNA τους ότι όταν χάνουν περισσότερο από όσο πρέπει, ξανασηκώνονται πιο δυνατοί!! 💪🔥 Κι τώρα λένε για Αυστραλία;;; Νίκη;;; ΝΑΙ! Αλλά τι έγινε εκεί;;; Αυτή η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή έκανε κάποιο πάρτι εκεί πέρα — έγινε επειδή εκείνοι πρώτοι πήραν το σάλπισμα στους δρόμους όταν όλα ήτανε σκοτάδι!!! Αυτοί εδώ έκαναν την πόλη να τραγουδάει όχι επειδή είχανε κάποιο σωρό χρυσά νήματα — επειδή ξέρουν ότι το γήπεδο ΔΕΝ είναι μόνο δικό τους, είναι δικό μας ΟΛΩΝ!!! Κι αυτό, ρε παιδιά, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ντελικάτοι φίλαθλοι — είναι άνθρωποι που έχουνε μεγαλώσει μαζί με αυτή την ομάδα!!! Τέλος πάντων!!! 😱

Πού να πρωτοπώ; Μόλις χτες βρέθηκα στη συνοικία, εκεί που καθόμαστε οι παλιοί να πιούμε τον καφέ μας σαν εκείνες τις νύχτες που περίμενε η ομάδα χρόνια για μια ευκαιρία. Βλέπω έναν γέρο της γειτονιάς — εκείνος ξέρει πιο πολλά από οποιονδήποτε σχολιαστή στον αέρα — να μιλάει σα να του είχαν ανοίξει την πλάτη κι έβγαζαν φτερά. Του λέω: "Ρε Γιώργο, εκείνο το δεκαπέντε λεπτά έγινε τραγωδία ή αναγέννηση;" Κι εκείνος σήκωσε τα χέρια σα να θυμώνει με τον εαυτό του: "Αναγέννηση, ρε γαμώτο! Γιατί αυτά τα πέντε γκολ ήταν σα να τους κόψανε τη γλώσσα εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά, όχι επειδή ηττήθηκαν· επειδή θυμήθηκαν πως έχουν φωνή!" Κοιτάξτε το ίδιο το γεγονός — τρίτο συνεχόμενο ντέρμπι όπου έπαιξαν σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες. Δεν ήταν τυχαίο εκείνο το 5-0 μέσα στο ένα τέταρτο της ώρας. Ήταν σα η ομάδα να ξύπνησε μέσα στην ίδια την αποτυχία της και να καταλαβαίνει πως εκείνοι οι άνθρωποι στην κερκίδα δεν είχαν ακόμη χάσει ούτε τη μνήμη τους. Κι εδώ είναι το ζουμί: αυτοί δεν έκαναν συναυλία στους δρόμους επειδή κέρδισαν· έκαναν συναυλία επειδή εκείνο το βράδυ είχαν ξαναβρεί τον παλμό τους σαν ομάδα ανθρώπων, όχι σα ομάδα παικτών. Δεν φοβήθηκαν. Τραγούδησαν όσοι ήταν ακόμα όρθιοι εκεί που άλλοι είχαν βγει έξω κλαίγοντας. Κι έπειτα η Αυστραλία; Θα την λέγαμε νίκη ενός τίτλου αν δεν είχε προηγηθεί εκείνο το σκοτάδι στις κερκίδες. Μα όταν κατέβαινε το αεροπλάνο στους δρόμους της πόλης, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν ζήσει εκείνες τις δεκαπέντε ελάχιστες ώρες σιγή είχαν πλέον φτερά όχι στα γουρούνια τους — είχαν φτερά μέσα τους. Γιατί η ψυχή αυτή δε γίνεται ντελικάτη όταν κερδίζει κάτι· γίνεται ντελικάτη όταν θυμάται πως υπήρξε ποτέ σκοτάδι. Κι εδώ είναι η μεγάλη αντίφαση: οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούν σα να έχουνε κληρονομήσει τους ουρανούς σου θυμίζουν πως πριν από τρεις εβδομάδες βρισκόμασταν ακόμη εκεί — σιωπηλοί, σαν να είχαν ξεχάσει πως σημαίνει να τραγουδάς. Αυτή είναι η Αλεξ ντε Μίναουρ των φιλάθλων μας: δεν έγιναν ντελικάτοι επειδή κέρδισαν έναν τίτλο· έγιναν μεγαλύτεροι επειδή θυμήθηκαν πως υπήρξαν ιστορίες που έκαναν την ομάδα όχι μόνο αγαπητή, αλλά αναγκαία. Αυτούς τους γουρούνες δεν χρειάζεται να τους βάλουμε φτερά. Είναι σα οι φτερούγες να είχανε βγει από μέσα τους όταν εκείνα τα δεκαπέντε λεπτά άλλαξαν τα πάντα — όχι για τους τίτλους, αλλά για την ίδια την αυτοπεποίθηση ότι η επόμενη στιγμή πάλι δική τους είναι.