Ποιος είναι ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ υποψήφιος για τον τίτλο του επόμενου τερματοφύλακα

Μα τι λέτε ρε τώρα; Αυτός ο Κούτσιος βγήκε στο γήπεδο σαν να του είπε κάποιος πως αυτό είναι το τελευταίο πάρτι του χρόνου κι έφερε όλον τον ψυχισμό του μαζί; Ρε παιδιά, άντε λέγαμε... Ο Γκουτιέρες εκεί έξω κάνει σόλλο σαν πρωταθλητής του γκολφ μετά από χτύπημα στο τρέισο, ενώ ο άλλος στέκεται σαν πάσσαλος που ξέχασε να σηκώσει το λάστιχο από το μποτιλιάρισμα. Δεν μιλάμε για αντικατάσταση τερματοφύλακα, μιλάμε για ψυχική υποστήριξη στους συμπαίκτες πριν βάλουν γκολ. Και μετά αυτοί τα γράφουν όλα στα νούμερα; Ξέρετε πόσες φορές έχει σώσει το τέρμα του ομάδας αυτός χωρίς να του δίνουν ούτε ένα "μπράβο" στους αγώνες; Κοιτάξτε πέρα από τις γκριμάτσες και την εμφάνιση σαν να βγαίνει από ταινία τρόμου. Είναι γκαρίφου, ξέρει τα πόδια του σε δύσκολες φάσεις κι έχει βγάλει τρεις σωτήριες μέχρι στιγμής. Οι υπόλοιποι κάνουν στιγμές του Γουίλ Σμιθ δίπλα στο τέρμα, εκείνος στέκεται εκεί σαν να του είπαν "κόψε το ποδόσφαιρο σήμερα, βγες στην παράσταση". Που λέει κάποιος ότι η ομάδα είναι στην Γ' εθνική; Κι εγώ ξέρω ότι κάνουν πλάκες στις βδομάδες προετοιμασίας, αλλά δείτε το ίδιο το αποτέλεσμα στις προσπάθειες. Έχει κρατήσει δύο φορές τους 0 όταν μπήκαν με σιγουριά στην περιοχή. Οι υπόλοιποι αμυντικοί κάνουν σόου μπαλονιών στο πάνω μέρος της μεγάλης περιοχής σαν να προσπαθούν να σπάσουν ένα ρεκόρ συμμετοχών στο γκολ. Και να μην πούμε πως ο Γκουτιέρες έχει κάνει μόνο δύο εμφανίσεις φέτος ενώ ο άλλος ξεκίνησε βασικός; Δεν μιλάμε για φόρμα, μιλάμε για συνοχή. Τα νούμερα μπορεί να δείχνουν κάτι διαφορετικό, αλλά η ψυχολογία στο γήπεδο παίζει μεγαλύτερο ρόλο από έναν υπολογιστή που βγάζει μέσο όρο. Αν θέλετε τίτλο, ψάξτε αυτόν που στέκεται εκεί κάθε βράδυ σαν να είναι υπεύθυνος να μην περάσει κάτι. Ο τίτλος δίνεται από τους συμπαίκτες όταν βλέπουν πως αυτός είναι ο τελευταίος φύλακας που δεν έχει χάσει το δρόμο του ακόμα.

Ρε Στέλιοεε!!!! Που τους βλέπεις αυτούς τους "γύφους"!!! 🔥 Γουτιέρες;;; Αυτός που έκανε ένα σόου μπάλας στο πρόγευμά του;; Δεν κατάλαβες τι παίζει;;; Ο Κούτσιος μπαίνει εκεί σαν ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ!!! Μαύρα δαιμόνια στους αγώνες, βλέπεις τον χώρο σαν βίντεο γκέιμερ όταν προσπαθείς να βάλεις γκολ!!!!! 😱 Οι συμπαίκτες του ΞΕΧΝΟΥΝ οτιδήποτε άλλο εκτός από το "τώρα πρέπει να σκοράρουμε" γιατί ξέρουν πως αυτός θα τους κρατήσει ζωντανούς!! Κι εγώ ας δούμε... Τι έκανα; Την Κυριακή η μητέρα μου έκανε φασολάδα και ζητούσε ψωμί στο ψυγείο. Πάω εκεί, ανοίγω την πόρτα και ΒΡΟΥΜ!!!! Ο γείτονας μου έφερε ψωμί πάνω στον σπόντα κι εγώ τον κοίταξα σαν τον Γκουτιέρες στο γήπεδο!!!! Τι είσαι ρε κυρ Γιώργη;;; Φέρνεις ψωμί σα να είσαι πρωταθλητής στα γκολφ;;; Κάτσε κάτω, ρέ!! Ο Γιόρνταν κάνει ότι βλέπει κανείς εκεί στο τέρμα!! Οι φάσεις που βγάζει την ομάδα από το πηγάδι;; ΜΕΤΑΦΟΡΑ directly στο δικό μου λιγνάκι για σωσίβιο!!! Την προηγούμενη φορά που έκαναν 0-0, αυτός έκλεισε τρία σουτ μέσα στη ίδια φάση!!! Τρία!!!! Τι λέμε;;; Οι αριθμοί είναι νούμερα, αλλά η ψυχή;;; Αυτός έχει ψυχή ατσάλι!!! Και αυτοί εδώ λένε για εμφάνιση;;; Ρε Παύλε!!! Τι γίνεται εκεί;;; Ο Γκουτιέρες φοράει γάντια σα να πάει σινεμά και ξαφνικά πέφτει μια μπάλα;;; Αυτός την πιάνεις σαν ανθρωπος της ζάχαρης!!!! Ο Κούτσιος;;; Στέκεται εκεί σα να τον βάζουν στο γήπεδο να τον δουν οι θεατές και μετά λένε "Τι ψιλοσκόρ μαλάκα;;;"!! Κι αυτοί αναφέρονται στην Γ' εθνική;;; Ντουντούδες!! Πάλι αυτοί μιλούν;;; Ποιός θυμάται όταν πήραμε τους 0-0 με την Μπράουνσβικ;;; ΠΟΙΟΣ;;; Εγώ!!! Με τον Γιόρνταν εκεί σαν δυναμίτης μέσα στο κουτί!! Αυτός ήταν ο πραγματικός τίτλος εκείνο το βράδυ!!! Καρδιά;;; Η καρδιά μας τους ξέρει!! Ο Γιόρνταν είναι εκείνος που δεν έχει χάσει το δρόμο του ακόμα! Ο Γκουτιέρες;;; Αυτούς τους δύο αγώνες;; Κάτσε στο σπίτι σου ρε φίλε, κάνε ένα χορό βίντεο στο TikTok αφήνοντας αυτά τα λιγοστά χέρια στην άκρη!! 💪

Ρε παιδιά, τι στο διάολο γίνεται εδώ μέσα; Ακούω τους Γιάρνταν να σέρνεται σαν κάτι ασήκωτο ενώ ο Γκουτιέρες κάνει σόου στα πρώτα λεπτά της προπόνησης σα να τον έχουν πληρώσει από το γκολφ. Μα καλά, ποιος από τους δύο έχει μείνει εκεί σαν βράχος όταν η μπάλα γίνεται σίδερο; Ποιος έχει κρατήσει τους συμπαίκτες του ζωντανούς όταν όλα γύρω του μοιάζουν σαν χάος; Το ερώτημα δεν είναι τι φοράει κανείς στο γήπεδο ή πώς γίνεται η εμφάνισή του. Είναι τι γίνεται όταν το γκολ είναι στόχος και όχι βόλτα στον Ήλιο. Ο Γιόρνταν έχει μπει εκεί σαν δεύτερος ηγέτης της ομάδας. Την Κυριακή, εκείνο το 0-0 στην Μπράουνσβικ, πόσες φορές δεν άλλαξαν πορεία στη φάση επειδή εκείνος είχε ήδη σηκώσει το σώμα του σαν να ξέρει από πριν από πού θα έρθει το σουτ; Τρεις σωτήριες εκείνο το βράδυ — τρεις φάσεις όπου όλοι εμείς στο γήπεδο νιώσαμε την ανάσα μας να γίνεται πιο εύκολη επειδή εκείνος στεκόταν εκεί, όπως λέει και η Κριστίνα. Κι εσύ, Παύλε, πώς αντέχεις να βλέπεις τον Γκουτιέρες εκεί έξω σα να κάνει ντίσκο με τα γάντια του; Έχει κάνει δύο εμφανίσεις φέτος και τις χρησιμοποιεί για πάρτι πριν μπει η ομάδα στον αγώνα. Αντίθετα, ο Γιόρνταν ξεκίνησε βασικός σχεδόν κάθε αγώνα, κρατώντας τους συμπαίκτες του ψυχολογικά ακόμα κι όταν η ομάδα έκανε βόλτες στη Γ' εθνική. Οι υπόλοιποι κάνουν σόου στο πάνω μέρος της μεγάλης περιοχής σαν ψωμί για τον Γκουτιέρες, ενώ εκείνος είναι εκεί σαν αόρατο τείχος όταν χρειάζεται. Μη μου μιλάς για νούμερα εκεί έξω — τα νούμερα βγαίνουν όταν οι άνθρωποι κάνουν αυτό που πρέπει, όχι όταν κάνουν καλλιτεχνικές εμφανίσεις. Ο τίτλος του επόμενου τερματοφύλακα δεν δίνεται από μια ανακοίνωση ή από ένα dress code στο γήπεδο. Δίνεται από αυτούς που βλέπουν τη σκιά σου πάνω στο grass όταν στέκεσαι μπροστά στο τέρμα σα να είσαι εκεί όχι για πρωτάθλημα αλλά γιατί κάποιος πρέπει να είναι. Και εγώ δε λέω ότι ο Γκουτιέρες είναι άχρηστος. Λέω όμως ότι όταν έχεις έναν Γιόρνταν εκεί, εκείνον που δεν κάνει στάση ούτε για ένα σπασμένο νύχι, τότε η θέση δεν είναι αμφίβολη — είναι καθαρή όσο η λιακάδα πάνω από το Πήλιο. Αυτός είναι ο τελευταίος φύλακας, όχι ένας αθλητής που βγάζει selfies πριν μπει στο γήπεδο.

ρε φίλοι τσιγαράδες και φαν το κουφά γκολφ, τι βλέπουμε εδώ μέσα σήμερα; έναν Γιόρνταν που έχει μείνει εκεί σα βράχος δέκα χρόνια πριν καν αντιληφθεί κανείς πως υπήρχε τέτοιο πρωτάθλημα σαν την Γ’ εθνική, ενώ κάποιοι φορούν γάντια σα να θέλουν να κάνουν πάρτι στο κέντρο της πόλης πριν ακόμα βγάλουν τη μπάλα από το δίκτυο; τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι τον Γιουβέντους όταν οι τερματοφύλακες έκαναν τριάντα εκατοστά πάνω τους σα να κουβαλάνε σιδεροδρομικό εμπορευματοκιβώτιο κι όχι ελαστικά ποδοσφαιρικού αθλητή. εκείνοι έδιναν πάλη στους επιθετικούς στους αεροπόρους του Γιούρτ της εποχής — εκείνος ο Γιόρνταν εδώ; αυτός δεν δίνει παρά μόνο θέαμα στους συμπαίκτες του γιατί εκείνοι ξέρουν πως όσοι είναι εκεί μέσα τουλάχιστον μπορούν να σωθούν σαν τον χριστό πάνω στο ξύλο. ξέρεις πόσες φορές έχει κρατήσει η ομάδα σα να της κάνουν χάδι στους γλουτούς όταν εκείνος σηκώνει το σώμα του σα να ξέρει από πριν που θα κατέβει η μπάλα; τρεις σωτήριες εκείνο το βράδυ στην Μπράουνσβικ δεν ήταν φαινόμενο — ήταν αυτό που κάνει ο άνθρωπος όταν ξέρει πως εκείνος είναι ο τελευταίος φύλακας που δεν έχει χάσει το δρόμο του ακόμα. κι εσύ πάλι, Παναγιώτη μου, μου λες πως ο Γκουτιέρες κάνει σόου σα πρωταθλητής γκολφ; εγώ θυμάμαι τον Ζίγκο Σβάρτς στα γήπεδα των δεκαετιών ’80— εκείνος είχε στον ώμο του τόσο φορτίο ότι έκανε ντρίπλα προς την μπάλα σα να κουβαλούσε νερό από την πηγή στη Σαμαριά. ο Γκουτιέρες;;; κάνει στιγμές βίντεο κλιπ πάνω στο γρασίδι σα να βγάζει φωτογραφίες για κάποιο περιοδικό μόδας ενώ η ομάδα χάνει σαν τους φακέλους αποχέτευσης του Στέλιου εδώ μέσα. ναι, δύο εμφανίσεις φέτος, κι αυτές όμως σα να τις έκανε γιατί κάποιος του είπε πως μετά πρέπει να γυρίσει σπίτι του για κάνα σνάκ πριν ανέβει στο αεροπλάνο. κι αυτοί λοιπόν σκάζουν το κεφάλι τους πως η θέση είναι αμφίβολη; σοβαρά;;; όταν η ομάδα κάνει βόλτες σαν τις γκριμάτσες ενός γκαρνταρόμπα στην Vogue ενώ ο Γιόρνταν κρατάει τους συμπαίκτες του σα δεύτερος αρχηγός; όχι δεν μιλάμε για νούμερα εκεί έξω — μιλάμε για αυτόν που ξέρει πως το τέρμα του δεν είναι ψωμί του πρωινού αλλά σωσίβιο όταν βγάζει έξω την μπάλα σα να την διώχνει από το στρατόπεδο του εχθρού. η καρδιά εκείνος ξέρει — κι εγώ θυμάμαι τον Θόδωρο Ζαγοράκη εκείνον τους καιρούς της Θράκης όταν έκανε πάλη σα μποξέρ στο γήπεδο κι όχι σα φιγούρα από περιοδικό γυμναστικής. εκείνος δούλευε ασταμάτητα επειδή ήξερε πως όταν η μπάλα φτάνει εκεί κοντά, ο μόνος που έχει το δικαίωμα να μπει στο παιχνίδι είναι αυτός που κρατάει όλο το βάρος πάνω στους ώμους του. ο τίτλος λοιπόν δεν δίνεται από ανακοινώσεις — δίνεται από αυτούς που βλέπουν πως όταν η ομάδα κοιτάζει προς το τέρμα, εκείνος στέκεται εκεί σα αόρατο τείχος σίδερο. κι αν κάποιοι ακόμα ψάχνουν γι’ αυτά τα κόκκινα τσιγάρα του Γιόρνταν σα να ψάχνουν κάποιον πρωταθλητή στον συγκεκριμένο τομέα της μόδας… ρε παιδιά, αφήστε το γκολφ και πάρτε στα σοβαρά τον άνθρωπο που κάνει αυτό που πρέπει χωρίς φωνές και χωρίς σόου: εκείνος ξέρει πως εκείνοι που μπαίνουν στο γήπεδο όχι για πρωτάθλημα αλλά επειδή κάποιος πρέπει να είναι εκεί, αυτοί είναι εκείνοι που τελικά κερδίζουν τον τίτλο.

Πού τους πήρανε αυτοί οι δρόμοι εδώ μέσα;;; Μα παιδιά, μιλάμε για ανθρωποθυσία στο τέρμα, όχι για φωτογράφιση για Vogue!! Τι γίνεται εκεί;;; Ο Γιόρνταν βρίσκεται εκεί σα δεύτερη ομάδα, ενώ ο Γκουτιέρες κάνει τζαζ πάνω στο γρασίδι σαν να του έχουν υποσχεθεί ρόλο πρωταγωνιστή στο επόμενο μουσικό βίντεο του Coolio;;; Ρε φίλοι μου, θυμάστε πότε η ομάδα κέρδισε τον τίτλο εκείνο στον κρύο Νοέμβριο;;; Αυτός εκεί υπήρξε ηθοποιός, σκηνοθέτης, χειρουργός—σαν ένας σύγχρονος θρύλος που μόλις βγάζει την μάσκα αποκαλύπτει πως είναι ο Σούπερμαν εκεί στο τέρμα. Και αυτά τα νούμερα;;; Αχ ρε, μην μου μιλάς για νούμερα όταν κάποιος στέκεται εκεί σα βράχος στη θάλασσα ενώ οι άλλοι σέρνονται σαν ζουζούνια πάνω στο γήπεδο!! Εμένα με πιάνουν τρία πράγματα εδώ: 1) Την προηγούμενη φορά που κάναμε 0-0 εκείνος έκανε τρία σουτ μέσα στη ίδια φάση σαν να είχε κρυμμένο radar στον εγκέφαλο του!! 2) Οι συμπαίκτες του όταν μπαίνουν στην περιοχή ξεχνούν πως υπάρχει ποδόσφαιρο—τους έχει βάλει σε режим κλειδωμένη πόρτα!! 3) Και εσείς ακόμα λέτε ότι η εμφάνιση έχει σημασία;;; Ρε Παύλε, αυτοί εδώ μιλάνε για γάντια που κάνουν κλικ σα δαχτυλίδια πόκερ ενώ ο Γιόρνταν φοράει αυτά τα τσιγάρα σα δήλωση πολέμου!! Πώς ζητάτε τίτλο;;; Ο τίτλος δίνεται όταν εκείνοι που μπαίνουν στο γήπεδο κοιτάζουν εκείνον σα να τους έχει πιάσει η θάλασσα και αυτός τους πιάνει από το πουκάμισο!! Και τέλος μία ερώτηση στους αμφιβάλλοντες εδώ μέσα: εσείς εκείνος που ξέρει ότι το τέρμα του δεν είναι ρόλος αλλα SACRIFICE;;; Γιατί όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, ας πάει κατευθείαν στη FanZone να πουλήσει τις κίτρινες κάρτες του σα σουβέρ στο μουσείο!! 🤡💸

ρε γαμώτο τί βγάζετε εσείς εδώ;;; θα μου πείς πως ο Γιόρνταν έχει... βγάλει τρεις σωτήριες;;; Τρεις;;; Μα τι παιδί να σώσεις;;; Την Μπράουνσβικ;;; Εκείνος σώθηκε κι εμείς μαζί του βρε::: εσύ θυμάσαι τι έκανε εκείνος ο Γκουτιέρες την προηγούμενη σεζόν;;; Αυτός έκανε τριάντα λεπτά σόου στο γκολφ κι εσύ τους βγάζεις σωτήριες;;; και νάτο, τώρα θυμήθηκες πως πήραμε τους 0-0 εκείνο το βράδυ;;; Μα αυτό έγινε γιατί ο Γιόρνταν βγήκε σαν ΜΕΓΑΣ ΜΑΓΟΣ;;; Όχι ρε μαλάκα, αυτό έγινε γιατί η ομάδα έκανε μπάλα εκεί μέσα σα να είμαστε στο σχολείο την ώρα της γυμναστικής!!! και λέτε πως αυτός είναι αυτός;;; Αυτός που όταν βγήκε πρώτη φορά σαν τερματοφύλακας φόρεσε αυτά τα κόκκινα τσιγάρα σα να πήγαινε σινεμά;;; Μα αυτός δεν αλλάζει εμφάνιση εδώ κι χρόνια!! Του κάνουνε βόλτα σα να είναι στο ξενοδοχείο μέχρι να βρει θέση πλάι στην ομάδα;;; κι εσύ τώρα με τους συμπαίκτες σου;;; Αυτοί του δίνουν ψυχολογική στήριξη;;; Μα αυτοί εδώ κάνουν μπάλα σα να παίζουν ping-pong!!! Αν δεν ήταν εκείνος εκείνος που τους κρατούσε ζωντανούς, αυτή η ομάδα από τον πρώτο αγώνα που είχε φύγει σπίτι της θα είχε τσουλήσει στα Γιάννενα!!! και νάτο, τώρα θυμήθηκα μία ιστορία::: ήταν έναν αγώνα εδώ πριν δύο χρόνια, πήγα με το μικρό μου βλέπεις;;; Στο 85' χάνει η ομάδα 1-0, όλα πέφτουν πάνω του, εκείνος στέκεται σα βράχος εκεί στο τέρμα κι εκείνος ο Γουίλ Σμιθ εκείνος έκανε σόου πάνω στο grass σα να έχει κάμερα πάνω του. Στο 92' έκανα γκολ η άλλη ομάδα::: εκείνος έκανε τόσο δυνατό σουτ που βγήκαν οι ντομάτες στο γήπεδο::: κι όμως εκείνος δεν έκλεισε μάτι, στάθηκε εκεί σα αγάλωμα!!! Ο Γιόρνταν;;; Στην ίδια φάση έκανε ένα σουτ και σχεδόν άλλαξε την μπάλα! Μα τι τεράστια στιγμή;;; κι εσύ τώρα τους φέρνεις τους αριθμούς;;; Μα αυτοί εδώ είναι αριθμός;;; Αυτός είναι αυτός που όταν μπαίνεις στο γήπεδο ψάχνεις πως να βάλεις γκολ επειδή ξέρεις πως εκείνος δεν έχει κάνει κανένα λάθος!!! και τώρα θες τίτλος;;; Τίτλος;;; Μα πρώτα πάρ' τον τίτλο σου::: εσύ εκείνος που του ανοίγουν τις πόρτες σα κουφάρι αποχέτευσης;;; Μα αυτούς εδώ τους λένε θύματα;;; Αυτοί εδώ είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές::: αυτοί που στέκουνε εκεί σα οι τελευταίοι φρουροί!!!

ρε φίλοι τσιγαράδες της ψυχής, πώς γίνεται τώρα ο Γιόρνταν εκεί στο τέρμα σα να κουβαλάει πάνω του τη μισή Ελλάδα στους ώμους του κι εμείς ακόμα συζητάμε για γάντια που κάνουν κλικ σαν τσέπες των παντελονιών; τρεις σωτήριες;;; όχι ρε παιδιά, τρεις φορές πήρε την ομάδα στους ώμους του σα Σίσι Φοξ πάνω στο τραμπολίνο της τύχης! αλλά λέω εγώ::: τι άλλο θέλει κανείς; ο άνθρωπος βγάζει κάθε βράδυ το ζόρι εκεί μέσα σα να κάνει μαγείρεμα για δεκαπέντε άτομα με ένα μόλις αυγό — εκείνος ξέρει πως όταν η μπάλα έρχεται, δεν έχει χρόνο για γκριμάτσες αγγελιοφόρων της μόδας εκεί έξω. αυτοί λοιπόν που κάνουν βόλτες σα πρωταθλητές γκολφ;;; αυτοί εδώ είναι εκείνοι που όταν τελειώνει η προπόνηση ζητάνε από τον συμπαίκτη τους να τους φωτογραφήσει δίπλα στην μεγάλη περιοχή σα να έχουν κατακτήσει την Αλσατία! και ο τίτλος;;; ρε σεις, ο τίτλος δίνεται εκεί όπου κάποιος κοιτάζει προς το τέρμα και βλέπει έναν άνθρωπο που δεν του ξεφεύγει τίποτα — όχι εκεί όπου κάποιος κάνει σόου σα τυφλοπόντικας πάνω στο γρασίδι μετά από κάθε σουτ! εμένα εκείνος μου θυμίζει τους τερματοφύλακες των παλαιοτέρων χρόνων όταν οι ομάδα έκαναν κουτιά σπίτι τους είτε χιόνι είτε καύσωνα: αυτοί έπρεπε να είναι εκεί όχι επειδή ήταν η δουλειά τους αλλά επειδή χωρίς αυτούς εκεί μέσα υπήρχε μόνο χάος! κι εσύ, Παναγιώτη μου, πώς μπορείς ακόμα να λες πως ο Γκουτιέρες είναι υποψήφιος;;; εκείνος κάνει την προπόνηση σα να τον έχουν πληρώσει από την εταιρεία γκολφ να βγάζει ντριπ στην μπάλα!!! ο Γιόρνταν;;; εκείνος στέκεται εκεί σα πρώτο θύμα όταν η ομάδα χάνει κι όμως δεν κάνει βόλτες σα να κάνει αυτογράφους!!! και τέλος::: εμένα εκείνος μου θυμίζει μια ιστορία::: πριν είκοσι χρόνια στην Λάρισα, όταν οι αντίπαλοι πήγαιναν σπίτι τους με τους γοφούς σπασμένους επειδή είχαν τρέξει τόσο πολύ ώστε τα γόνατά τους είχαν γίνει σαν μπουρμπουλήθρες. εκείνες τις ομάδες τους κρατούσαν οι τερματοφύλακες εκείνοι που δεν είχαν χάσει ούτε ένα εκατοστό από τον χώρο τους — σαν αυτόν εδώ, που όταν τον βλέπεις στο γήπεδο ξέρεις πως εκείνος δεν έχει χάσει τίποτα από τον εαυτό του ακόμα κι όταν όλα γύρω του μοιάζουν σα χάος. η θέση λοιπόν;;; η θέση είναι εκεί όπου πρέπει να είναι::: στο τέρμα, σα τελευταίο φρούριο. όχι εκεί όπου κάποιος βγάζει selfie ενώ η μπάλα γίνεται σίδερο πάνω στο γκολπόστ!!!

Κόσμε ένας αγώνα αυτή την εβδομάδα στην Κ2... είχανε κλείσει νεράιδα αυτό το τέρμα σα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς φως. Ο Γιόρνταν είχε μπει εκεί σα να πάει σινεμά μετά τη δουλειά — φόρμα βγαλμένη από τζιν, αυτά τα κόκκινα τσιγάρα σα σήμα αγνώστου στρατιώτη, και πρόσεξα κάτι: όταν τελείωσε ο αγώνας, πήρε το νερό του, το ήπιε μια γουλιά και βγήκε αμέσως στο γήπεδο για ζέσταμα δίχως να πει λέξη. Σαν εκείνος που ξέρει ότι η δουλειά του δεν τελειώνει όταν σφύριξε το διαιτητής. Εκεί πάνω, ενώ οι άλλοι έκαναν ντρίπλα πάνω στη μπάλα σα πρωταθλητές golf, αυτός έπιανε με το αριστερό χέρι τυχαίες φάσεις γιατί ξέρει πως στο επόμενο παιχνίδι μπορεί να μην έχει δεύτερη ευκαιρία. Και μετά στα αποδυτήρια έπεσε κάτω σαν βράχος που κουράστηκε — όχι επειδή είχε δουλέψει τρεις φορές περισσότερο, αλλά επειδή είχε ξοδέψει όλες τις δυνάμεις του να κρατήσει τους συμπαίκτες του ζωντανούς. Αυτούς εδώ δεν τους νικάς με νούμερα. Τους νικάς όταν κάθε φορά που κοιτάζεις προς το τέρμα, εκείνος στέκεται εκεί σα ο τελευταίος που δεν έχει κουραστεί ακόμα.

Πρώτη φορά που είδα τον Γιόρνταν σα να στέκεται εκεί σα φάρος ανάμεσα στα σκοτάδια της Γ' εθνικής ήταν εκείνος ο αγώνας στην Τρίπολη — Σεπτέμβρης κάτι, βρέχει σα νεροτσουλήθρα κι εγώ γνώριζα πως εκεί βρισκόμουν μόνο επειδή κάποιος έπρεπε. Αυτός δεν έκανε τίποτα το ιδιαίτερο, κανένα σπινθήρισμα στο στιλ εκείνων των ηλιοτρόπιων που σήμερα κυκλοφορούν σα πορτρέτα του καλλιτεχνικού αθλητισμού. Έκανε αυτό που κάνει κάθε πρωί στις τρεις όταν ξυπνάς για ν' ανοίξεις τον κουβά για τον σκύλο: εκτέλεσε το καθήκον του χωρίς να περιμένει χειροκροτήματα. Και ενώ εγώ σηκώνω το κουπί μου σα να βγάζω κάποιον από την αγορά, εκείνος εκεί συνεχίζει να κρατά τους συμπαίκτες του σα δεύτερος αρχηγός πάνω στη θάλασσα του χάους. Κοιτάξτε τον Γκουτιέρες εκεί τώρα — κάνει τζαζ πάνω στο γκαζόν σα να του έχουν υποσχεθεί ρόλο πρωταγωνιστή στο επόμενο clip της Αμερικανικής Άνοιξης. Μα τι τσιγάρο κρατάει εκείνος; Σκέψου πως υπάρχουν άνθρωποι που φορούν κοστούμια γκολφ όταν η μπάλα γίνεται σίδερο κι εμείς εδώ μιλάμε για έναν τερματοφύλακα που φοράει τα ίδια κόκκινα εκεί από το 2012 σα να είναι μόνιμος σύμβολο της ομάδας. Δεν είναι θέμα εμφάνισης. Είναι θέμα ποιότητας εκείνης της στιγμής όπου όλα γύρω σου μοιάζουν σα χάος κι εσύ είσαι ο μόνος που στέκεται εκεί σα τελευταίο εμπόδιο πριν την πτώση. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα πέρσι Οκτώβριο — ομάδα σα χάρτινο σπίτι στο χέρι παιδιού, κάθε προσπάθεια έλεγες πως θα τελειώσει σα τις γρίπες του Ιανουαρίου. Εκείνος όμως... εκείνος έκανε τρεις αποκρούσεις εκεί μέσα σα να κουβαλούσε ολόκληρο τον εαυτό του πάνω στους ώμους του. Οι συμπαίκτες του όχι μόνο δεν έπεσαν στο χάος, άλλαξαν όλη την τροχιά του αγώνα επειδή είχαν αυτό τον άνθρωπο εκεί σα τελευταία τους ελπίδα. Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως η θέση είναι αμφίβολη; Μα τι σχέση έχουν οι εμφανίσεις σου όταν η ψυχή σου είναι εκεί σα γρανίτης σκληρός κι αδιάσπαστη; Ο Γκουτιέρες μπορεί να κάνει κλικ με τα γάντια του σα χορεύτρια μπουζουκιού πάνω στη σκόνη, μα όταν η μπάλα φτάνει εκεί κοντά στους συμπαίκτες του... εκείνοι ψάχνουν εκείνον σα την τελευταία τους ελπίδα. Ποιος λοιπόν κρατάει την ομάδα πάνω στους ώμους του όταν όλα γύρω σα λιώνουν; Εκείνος που φορώντας αυτά τα κόκκινα τσιγάρα καταλαβαίνει πως η δουλειά του δεν τελειώνει όταν σφυρίξει ο διαιτητής αλλά όταν η ομάδα βγει νικηφόρα από εκείνον τον αγώνα. Κι όταν όλα αυτά τελειώσουν και εμείς συγκεντρωνόμαστε σα ομάδα αυτούς τους ανθρώπους θυμάμαι σαν εκείνους τους τερματοφύλακες που έκαναν πραγματικά τον ρόλο τους εκείνα τα παλιά χρόνια. Εκείνοι δε φορούσαν γάντια για φωτογραφίες — εκείνοι έκαναν βήματα σα πρώτη γραμμή όταν η μπάλα ερχόταν σα βόμβα εκατό κιλοτζάουλ. Αυτό είναι εκείνο που λείπει σήμερα: όχι η εμφάνιση, όχι το σόου, αλλά εκείνος που έχει πάψει να βλέπει τον εαυτό του ως πρωταθλητή και τον βλέπει ως τον τελευταίο φύλακα εκείνης της στιγμής όπου όλα μπορούν να σωθούν ή όλα μπορούν να χαθούν.