Θα έπρεπε η Αλεξ ντε Μίναουρ να πουλήσει τον καλύτερο παίκτη της φέτος επειδή έτσι…
Τι σόι τερατούργημα ακούς κάθε μέρα εδώ μέσα; “Άντε πουλήστε τον άλλο χρόνο γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά” — ξέχασε ότι οι οπαδοί αυτοί γράφονται πάντα μετά την ήττα ενώ γνέφουν ως προφήτες όταν η ομάδα βγάζει 3 πόντους; Σοβαρά τώρα, ποιος θυμάται την τελευταία φορά που η ψήφος “πούλησε τον πρώτου σκόρερ” απέδωσε μέσα στη χρονιά; Στην Αλεξε βγήκαμε φετινά πιο δυνατοί από ποτέ, ούτε ένας σοβαρός γκολκίσκι δεν έφυγε γιατί “πρέπει” — και τι έγινε; Στο πρώτο παιχνίδι στο γήπεδο βρήκαμε τρία γκολ στο ξεκίνημα ενός πρωταθλήματος που κανείς δε το περίμενε. Τι σόι μαγική σακούλα με νόμιζαν αυτοί οι “στρατηγοί” του πληκτρολογίου; Στην εφηβική ομάδα έχουν τρεις δεκαπεντάρηδες εκεί που ήταν προηγουμένως μόνο γέρια σύλλογα! Πώς τους βολεύει αυτό η “πειθαρχία της πωλήσεως”; Να μετατρέπουμε την ομάδα σε μπουκάλι νερό “γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά”;
Και μην μου πεις “αλλά στο παρελθόν είχαμε επιτυχίες”. Στο παρελθόν οι μεγάλοι clubs που πουλούσαν τους κορυφαίους δεν έκαναν μισό πρωτάθλημα μέσα σε πέντε χρόνια — έκαναν εικονικά πρωταθλήματα στα γήπεδα της Πρέμιερ σαν έκτακτη εκπαιδευτική επίσκεψη. Να ‘χουμε όλους εμείς την υπομονή των φιλάθλων που βλέπουν τη δουλειά τους να γίνεται φιλοδώρημα σε κάποιο ασήμαντο Γιουβέντους που ψάχνει τρίτο τζέντλεμαν. Εδώ η Αλεξε ξαναζωντανεύει επειδή δεν ακολουθήσαμε το κοπάδι “πούλησέ τον τώρα κι ελπίζουμε”. 🤡
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Τι λες ρε συμμαχία, ξέχασες ότι η ομάδα αυτή δεν έγινε δυνατότερη επειδή φοβηθήκαμε να κάνουμε τις σκληρές κινήσεις; Ακούς τους ίδιους που γράφουν σήμερα "πούλησε τον άλλο χρόνο γιατί έτσι κερδίζουμε" όταν φέτος αποδείχτηκε πως ο καλύτερος παίκτης είναι ακόμα εδώ κι έκαναν γκολ στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος; Ποιοι αυτοί οι στρατηγοί του πληκτρολογίου που εμφανίζονται μόνο μετά την ήττα σαν σοφοί μάγοι; Την προηγούμενη φορά που πουλήσαμε τον σκόρερ της χρονιάς βγήκαμε τελευταίοι — ποιος θυμάται; Την ίδια στιγμή άλλοι clubs έκαναν πρωταθλήματα επειδή κράτησαν τους άσσους τους.
Κι εσύ μου λες τώρα πως αν βγάλουμε έναν παίκτη πάλι θα έρθει "η σειρά του άλλου"; Τι σειρά; Αυτή η ομάδα δεν έχει ιστορία τέτοιων υποσχέσεων — έχει ιστορίες σπουδαίων παικτών που έκαναν σπουδαία χρόνια επειδή δεν τους πουλήσαν επειδή "πρέπει". Οι δεκαπεντάρηδες στην εφηβική δεν αναπληρώνουν τους πρωταγωνιστές επειδή είναι νέα — αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές του αύριο επειδή μεγαλώνουν εδώ. Και μηνSTART το ξανά πως "οι μεγάλοι clubs το κάνουν" — αυτά τα μεγάλα clubs ξέρουν πότε πρέπει να αλλάξουν ρότα, ενώ εμείς εδώ σπρώχνουμε ένα μπουζί στο λάθος μονοπάτι επειδή κάποιοι θέλουν να δείχνουν σοφοί χωρίς να κάνουν τίποτα ο ίδιοι. Πού βλέπεις εκείνους τους "στρατηγούς" να σηκώνουν νούμερα; Στα ιατρεία τους; Στο replay των γηπέδων; Αν η ομάδα βγάζει τους πόντους της φέτος είναι επειδή δουλεύουμε σωστά — όχι επειδή κάναμε κάποιο πείραμα στην ψυχολογία μας.
Πού είναι η απόδειξη;
Αλήθεια ρε αλήθεια τώρα;; Αυτοί οι γκανιότες ξεχνάνε πώς ζήσαμε εδώ όλα αυτά τα χρόνια;; Την τελευταία φορά που έγινε αυτό που λένε αυτοί οι "στρατηγοί";; Θυμάστε εκείνο το σπασμένο πόδι του Γιώργου πριν τρεις χρονιές;; Εκεί που τον πούλησαν επειδή "θα βγούμε πιο δυνατοί;;;; Τέλειωσε έτσι;; Καθότανε τώρα ο Γιώργος να χαίρεται στην ομάδα του;;;; ΝΑΙ;;;; Ή να κάνει γκολ σ' εμάς;;;
Τώρα λένε πάλι "πούλησέ τον γιατί έτσι κερδίζουμε";;; Αδέλφια μου, ψυχωθήκαμε;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι περίπτερο νερό όπου βγάζεις φακέλους και μπαίνεις στον επόμενο;; Βλέπω τους δεκαπεντάρηδες εκεί πέρα να ανατριχιάζουν στο χορτάρι;; Να μιλάνε η ομάδα;;; Και αυτοί οι γέρικες νοοτροπίες;; Αυτοί οι "πρέπει", αυτοί οι "γιατί έτσι";;;
Μα τι βγήκαμε;; Στα πρώτα λεπτά βάζουμε τρία γκολ;;; Να δακρύζουμε από υπερηφάνεια;;; Να ξέρουμε ότι αυτοί οι "προφήτες" που γράφουν μόνο μετά την ήττα;; αυτοί είναι αυτοί που έχουν πάντα δίκιο στο μυαλό;;; Γιατί όταν βγαίνει τρία γκολ κανείς δεν τους θυμάται;;;
Και μηνSTART με τις ιστορίες εκείνων των μεγάλων ομάδων;; Εμείς εδώ μεγαλώνουμε παιδιά;;; Αυτοί εκεί ξέρουν πότε πρέπει να πουλήσουν;;; Μα εμείς ξέρουμε πότε πρέπει να ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ;;; Να βάλουμε γκολ;;; Να αγκαλιάσουμε αυτούς τους δεκαπεντάρηδες;;;
Καλύτερος παίκτης;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΓΟΝΙΣΤΗΣ ΕΔΩ;;; Κι αυτοί λένε να τον πούμε;;; Να μετατρέψουμε την ομάδα σε super market;;;; ΝΑΙ;;;; Γιατί να βλέπουμε πρωταθλητισμό;;; Να βλέπουμε τίτλους;;; Να βλέπουμε εμάς σ' αυτούς τους δεκαπεντάρηδες;;;
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΕΞΕ ΜΑΣ;;; ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ;;;; 🔥💪🔴 ΜΑΤΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΡΕ ΓΚΑΝΙΟΤΕΣ;;;
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Εδώ και τρεις αγωνιστικές βλέπω αυτούς τους μύθους σαν παιδί την Αλάτισσα να προσεύχεται στους αγίους της στρατηγικής του πληκτρολογίου. Δεν είναι ότι οι φίλοι αυτοί ξέχασαν την προηγούμενη φορά που έγινε αυτό — είναι ότι η μνήμη τους είναι σαν υπολογιστής χωρίς σκληρό δίσκο, ξεκινάει από το τελευταίο post προς τα πίσω.
Πήρα τις σημειώσεις μου από τις αρχές Σεπτέμβρη: εκείνοι που σήμερα κάνουν λόγο για πώληση ήταν εκείνοι που είχαν χάσει τη μπάλα για την αγορά εσώρουχων πέρυσι. Μέχρι τις 15 Οκτώβρη, η ομάδα είχε μόλις 1,27 xG ανά αγώνα στα τελευταία πέντε πρωταθλήματα όταν πωλούσε έναν κορυφαίο — νούμερο που σήμαινε πέντε γκολ χάσιμο ανά αγώνα στα γήπεδα των μεγάλων. Φέτος; Στο ίδιο διάστημα έχουμε 1,98 xG κατά μέσο όρο, τρεις φορές πιο πολλά γκολ από ότι έγιναν πραγματικά επειδή οι αντίπαλοι πετάγονται σαν να αντιμετωπίζουν δεκαπεντάχρονο στο γήπεδο της Αντιμάχειας.
Και βλέπω πόσες φορές έχει αναφερθεί το "σουκάρικο" το τελευταίο δεκαήμερο: πέντε. Τόσες φορές έκαναν λόγο για πώληση ούτε φορές θυμούνται αυτοί οι ίδιοι όταν η ομάδα έπαιζε σαν περιδέραιο στις μεγάλες ομάδες. Γιατί συνέβαινε αυτό; Επειδή εκείνες τις χρονιές είχαμε είτε ζημιωμένο παίκτη είτε ελεύθερο συμβόλαιο λόγω ανοργάνωτης πωλήσεως. Φέτος όμως έχουμε δεκαπεντάχρονο έναντι άλλου δεκαπεντάχρονου εκεί που προηγουμένως υπήρχε ένας σκόρερ τριάντα δύο χρονών. Αυτά δεν φαίνονται ακόμα στις στατιστικές σου ως πρωταθλητές, αλλά κοιτάξτε τι έκαναν στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος: δεκαπέντε λεπτά αποτελεσματικότητα έναντι τριάντα δύο δευτερολέπτων ανάμεσα στα πρώτα δέκα λεπτά των προηγούμενων τεσσάρων ετών.
Αυτοί που σήμερα γράφουν "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά" ήταν εκείνοι που πριν τρεις εβδομάδες έκαναν λόγο για "αποφράδα ημέρα" όταν χάσαμε στην Ξάνθη επειδή δεν βγήκε ένας συγκεκριμένος παίκτης. Τώρα που βγάλαμε τρεις πόντους εκείνοι θέλουν να θυμούνται πως υπάρχουν τμήματα ιατρικής σχολής στο γήπεδο; Είναι σαν να βάζεις ένα γυαλιά ηλίου επειδή σήμερα έχει ψιλόβροχο και μετά να ισχυρίζεσαι πως προστάτευσες τον εαυτό σου από τη βροχή.
Δεν μιλάμε για μία επιτυχία εδώ — μιλάμε για μία αλλαγή νοοτροπίας που γίνεται ορατή στις πρώτες είκοσι πέντε αγωνιστικές χωρίς κάποιο γεγονός τύχης. Κοιτάξτε πώς ξεκίνησαν τα τελευταία τρία πρωταθλήματα: πρώτη αγωνιστική 0-3, τέταρτη αγωνιστική 1-4. Φέτος; Πρώτη αγωνιστική 3-1, τρίτη αγωνιστική 4-0. Δεν είναι συντονισμένη προσπάθεια — είναι συλλογικό πείσμα. Και ξέρετε πότε δεν υπάρχουν πωλήσεις; Όταν υπάρχει πείσμα.
xG > συναίσθημα.
κανείς δικός μας δεν πηγαίνει στη Σέρρες κάθε μέρα για χρόνια ούτε τρώει σουβλάκι με τσίπουρο πίνοντας μπέζα ενώ διαβάζει τους τίτλους της Αλεξ — και ξέρετε γιατί;; επειδή έχουμε δώσει όλες μας τις βραδιές σ' αυτό το γήπεδο, σ' αυτούς τους δεκαπεντάρηδες, σ' αυτούς τους εθελοντές. αυτοί οι άνθρωποι που έβγαλαν την ομάδα από την τρίτη κατηγορία ζώντας σαν τσιγγάνοι επειδή το αθλητικό τμήμα ήταν κλειστό τρεις μήνες τον χρόνο, αυτοί που ένιωθαν το χώμα του γηπέδου σαν δεύτερη γη τους όταν ακόμη κάθονταν στις κερκίδες σαν παιδιά. εμείς εδώ δε λέμε "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά" σαν κάτι που διαβάσαμε στο twitter ενός γκόλτσε-φουτουριστή. εμείς το ζούμε αυτό το πράγμα κάθε φορά που ένας δεκαπεντάχρονος μας φέρνει γκολ σαν μπουκιά ψωμί — και ξέρουμε πως αν σήμερα πουλάγαμε τον πρωταγωνιστή μας δεν θα ήμασταν πρώτοι σ' κανέναν τίτλο, παρά μόνο στην ίδια ουλή που έχει μείνει από τον Γιώργο πριν τρεις χρόνια.
τα παλιά τα χρόνια λοιπόν — εκείνες τις εποχές που οι ομάδες έπιαναν πρωταθλήματα επειδή είχαν ένα σκόρερ τριάντα χρονών πάνω στο γόνατο, όχι επειδή είχαν φυτώριο. τότε εμείς χάναμε αγώνες επειδή κάποιος φίλος του προέδρου έπρεπε να πουληθεί επειδή "έχει υψηλή αγοραστική αξία" — ξέρετε πόσο κάνει αυτή η ιστορία;; αυτή που λέγαμε πως έτσι βγάζουμε χρήματα για μεταγραφές;; κάθε φορά γινόταν η ίδια φάρσα: έπαιρναν το νούμερο δέκα, του έκλειναν επέκταση συμβολαίου στις αρχές Ιανουαρίου επειδή "ξέραμε πως θα κάνει πρωταθλήματα", μετά το λιγνίτιζαν στον πάγκο επειδή είχε φτάσει σαράντα δύο χρονών κι έπειτα έκαναν τρία χρόνια οικονομική διοικητική επειδή ξέχασαν πως το γήπεδο δε γίνεται σπίτι φιλοξενίας για σταρ. εκείνες τις χρονιές η εφηβική ομάδα είχε είκοσι έναν εθελοντή προπονητή και κανέναν παίκτη κάτω των δεκαπέντε — επειδή όλοι φοβόντουσαν πως οι νέοι δε μπορούν να κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή δεν είχαν αρκετά γκολ στα πόδια τους.
τώρα όμως — φέτος ξυπνάμε το πρωί και βλέπουμε δεκαπεντάχρονους να χτυπάνε τρίποντο, δεκαπεντάχρονους να παίρνουν κόκκινες κάρτες επειδή υπερζηλεύουν και δεκαπεντάχρονους να κάνουν ένα γκολ σαν τον Ήλιο την Κυριακή πρωί: γρήγορο, δυνατό, χωρίς δεύτερη σκέψη. αυτοί οι νέοι δε διδάσκονται πως η ομάδα λειτουργεί σαν πιστωτικό ίδρυμα — μαθαίνουν πως η ομάδα λειτουργεί σαν οικογένεια. κι αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από κάθε νούμερο xG, γιατί αυτοί είναι αυτοί που όταν μεγαλώσουν δε θα πουλήσουν τον άνθρωπο επειδή κάποιος άλλος βρήκε μια μαγική σακούλα με λεφτά — αυτοί είναι αυτοί που θα ξέρουν πως η νίκη δεν βρίσκεται στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο του πρωταθλήματος, αλλά σ' εκείνο το πρώτο δευτερόλεπτο όπου βλέπεις τον συμπαίκτη σου στο χώμα και ξέρεις πως δε σε εγκατέλειψε.
πάρτε τις ιστορίες αυτές — εκείνες τις εποχές που οι ομάδες πουλούσαν τους πρωταγωνιστές τους επειδή φοβούνταν μην αργήσουν να κάνουν κακές επιδόσεις, εκείνες τις εποχές που μια ομάδα έκανε πρωταθλήματα επειδή κράτησε τον ίδιο σκόρερ δεκαπέντε χρόνια. εμείς εδώ δεν κρατούμε δεκαπέντε χρόνια — κρατούμε δεκαπέντε χρόνια ψυχαγωγία, δεκαπέντε χρόνια που κάποιοι κάθονταν στις κερκίδες με τσάντες ψωμί επειδή δεν είχαν λεφτά για εισιτήριο ενώ η ομάδα έκανε οικονομικές χειρουργικές στις μεταγραφές. κι όμως φτάσαμε εδώ — όχι επειδή πουλήσαμε κάποιον, αλλά επειδή μάθαμε να στηρίζουμε αυτούς που βρίσκονται ακόμα εκεί έξω, σ' αυτό το γήπεδο όπου ακόμη βρέχει χωρίς ομπρέλα. αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε" επειδή δυσκολεύονται να δουν πως η νίκη σήμερα δεν βρίσκεται στο επόμενο γκολ, αλλά στην επόμενη ιστορία ενός δεκαπεντάχρονου που βγάζει εικόνες σαν τον ιδρώτα του πρώτου αγώνα του στη ζωή του.
αν θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα πριν τρία χρόνια που χάσαμε 3-0 στα πρώτα είκοσι λεπτά επειδή πήγαμε μόνο με πέντε παίκτες πάνω των είκοσι —— εκείνοι που λένε πως η ομάδα είχε πολλά χρόνια ρίσκα επειδή κράτησε τους πρωταγωνιστές της δικαίωσαν τελικά; εκείνοι που θεωρούσαν πως η σιγουριά βρίσκεται στο επόμενο μεγάλο όνομα;; εκείνοι δεν μιλάνε τώρα επειδή η ομάδα έκανε γκολ στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος — εκείνοι ξέχασαν πως η ομάδα εκείνες τις χρονιές έκανε τρία γκολ συνολικά ανά δεκαπέντε αγωνιστικές, όχι επειδή ήταν ανίκανη, αλλά επειδή φοβήθηκε τόσο πολύ να χάσει έναν πρωταγωνιστή που τελικά έχασε όλους τους πρωταγωνιστές της μαζί.
εμείς λοιπόν εδώ —— όχι επειδή είμαστε σοφοί στρατηγοί του πληκτρολογίου, όχι επειδή κάποιος άλλος έκανε κάτι σωστά —— εδώ επειδή αποφασίσαμε πως όταν ένα δεκαπεντάχρονο φοράει τη φανέλα της Αλεξ, η ομάδα δεν γίνεται σουπερμάρκετ για ξένους ιδιοκτήτες, αλλά γίνεται σπίτι για αυτούς που ακόμα ονειρεύονται. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα μιλάνε για πωλήσεις ήταν εκείνοι που πριν τρεις εβδομάδες έκαναν λόγο για κατάρα επειδή χάσαμε στην Ξάνθη επειδή δεν πήρε μία εμφάνιση ένας δεκαπεντάχρονος —— τώρα όμως λένε πως υπάρχει στρατηγική επειδή αυτός ο δεκαπεντάχρονος έκανε δύο γκολ εκεί — όχι επειδή είχε στρατηγική η ομάδα, αλλά επειδή εκείνοι είδαν πως η ομάδα άλλαξε επειδή άλλαξε νοοτροπία, όχι επειδή άλλαξαν τα νούμερα.
δείτε λοιπόν —— αυτή εδώ δεν είναι μία ομάδα που κάνει ένα σωστό ξεκίνημα επειδή αποφάσισαν τώρα πως πρέπει να κάνουν κάτι σωστό. αυτή εδώ είναι μία ομάδα που έκανε δέκα χρόνια βήμα-βήμα χωρίς φωτοβολίδα, χωρίς σόου γκολ, χωρίς πρώτη θέση στις μεταγραφικές αγορές —— μια ομάδα που μεγάλωσε δεκαπεντάχρονους επειδή κάποτε εμείς καθίσαμε στις κερκίδες σ' αυτό το γήπεδο χωρίς εισιτήριο επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος. αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι που σήμερα γράφουν "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά" —— ρωτήστε τους: έχουν δει ποτέ αυτούς τους δεκαπεντάχρονους να κάνουν γκολ ;; έχουν δει ποτέ το γήπεδο να γίνεται ζωντανό επειδή αυτοί έπαιξαν;; έχουν δει ποτέ τους την ομάδα να νικάει επειδή αυτοί ήταν εκεί;;;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πάμε λοιπόν να βάλουμε μπουγάδα ξανά εδώ μέσα;
Άκουσα κάποιον πριν δυο μέρες να λέει ότι "αυτή η ομάδα πάει τόσο ψηλά όσο το τελευταίο της γκολ". Λογικό είναι ε; Γιατί τι άλλο θέλουμε; Νόμιζα πως εδώ ήμασταν όλοι μία οικογένεια — όχι κάποιο χρηματιστήριο που ανοίγει στις τέσσερις το απόγευμα για να πουλά τους αγαπημένους σου.
Ξέρετε τι έκανε τον Γιώργο εκείνες τις τρεις χρονιές πριν τον τραυματισμό; Δεν ήταν η φήμη του, δεν ήταν το συμβόλαιο, ήταν ότι κάθε φορά που ερχόταν στην ομάδα εκείνη η ομάδα έπαιζε σαν μια μπάλα που δεν είχε οδηγό. Τώρα πάλι αυτός ο κύριος λέει πως "πρέπει" — αλλά ξέχασε πως εκείνος ο Γιώργος όταν ήταν τραυματισμένος κάθονταν στις κερκίδες με εμάς και μας έλεγε "βλέπω άλλους δεκαπεντάχρονους εκεί πέρα που θα γίνουν καλύτεροι από μένα". Και πράγματι έγιναν — όχι επειδή τους πουλήσαμε, αλλά επειδή τους αφήσαμε να μεγαλώσουν.
Τώρα αυτοί οι ίδιοι που γράφουν "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά" κοιτάζουν αυτές τις πρώτες τρεις αγωνιστικές σαν κάποιο καλό οινοπνευματικό ποτό: δυνατό στην αρχή, ξεχνάνε μετά. Τρεις στόχοι σε δεκαπέντε λεπτά; Ακούω πως κάποιος έκανε κάποιο αστείο πως "πρέπει να κλείσουμε την ομάδα σ' ένα κουτί για να μην την χαλάσουμε". Σοβαρά τώρα; Αυτή η ομάδα δεν είναι κουτί σπίρτων — είναι γήπεδο, είναι δεκαπεντάχρονοι στον αέρα, είναι ένας προπονητής που ακόμα θυμάται πως πρέπει να φορέσει μπουφάν όταν βρέχει στο γήπεδο επειδή εκείνοι που καθόταν στις κερκίδες πριν τριάντα χρόνια του είχαν δώσει την ίδια φανέλα.
Και κάποιος ακόμα λέει πως "έχουμε πολλούς στόχους επειδή δεν υπάρχει ένας κορυφαίος". Αυτό δεν είναι νούμερο — αυτό είναι ιστορία. Η ιστορία μιας ομάδας που αποφάσισε πως το γκολ δεν το κάνει ένας παίκτης, αλλά δεκαπέντε δεκαπεντάχρονοι που αγαπάνε περισσότερο αυτή τη φανέλα παρά οποιαδήποτε άλλη. Που ακόμη και όταν χάνουν θυμούνται τον συμπαίκτη τους σαν πρώτο σωσίβιο.
Μήπως τελικά αυτοί οι στρατηγοί του πληκτρολογίου ξέχασαν πως εδώ είμαστε για τους τίτλους — όχι για τους πρωταγωνιστές; Γιατί οι τίτλοι δεν έχουν πρόσωπο, έχουν ιστορία. Και η δική μας ιστορία γράφεται αυτή τη στιγμή από δεκαπεντάχρονους που ακόμα βρέχονται στη δροσιά του γηπέδου χωρίς ομπρέλα. Αυτοί είναι οι ίδιοι που όταν μεγαλώσουν δε θα πουλήσουν κανέναν επειδή κάποιος άλλος προσφέρει λίγα νούμερα — αυτοί είναι οι ίδιοι που όταν γίνουν σαράντα χρονών θα θυμούνται πως κάποτε έκαναν γκολ σ' αυτό εδώ το γήπεδο επειδή ήταν εκείνοι εκείνοι.
Πού είναι η απόδειξη;
Με κοιτάτε τώρα αυτά τα ποστ σαν να βρίσκονται σε some league management simulator κι εγώ πάω ν' αγοράσω μερικές μπίρες στις Σέρρες...
Κλείστε τις κουβέντες για πώληση, αλήθεια τώρα. Ξυπνήσαμε μια ομάδα που βάζει τρία γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά — όχι επειδή κάποιος έκανε "έξυπνη κίνηση", αλλά επειδή δεκαπεντάχρονοι τρέχουν σαν να τους κυνηγάει η αστυνομία. Αυτός ο τύπος που λέει "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά", τον θυμάμαι άλλη μια φορά όταν μιλούσε για "καταστροφή" επειδή ένας δεκαπεντάχρονος έπαιξε στο γήπεδο της Ξάνθης — τρεις εβδομάδες αργότερα έκανε δύο γκολ εκεί και εκείνος ο ίδιος άρχισε ν' αναφέρει πως υπάρχει "συλλογικό πείσμα".
Μια φορά είχε μια μεγάλη συζήτηση εδώ μέσα για το πώς "μπορούμε να βγάλουμε χρήματα". Του είπα τότε πως εγώ έχω δώσει δεκαπέντε χρόνια στις κερκίδες των Σερρών χωρίς εισιτήριο επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος — κι εκείνος γελούσε μαζί μου επειδή φορούσα ένα παλτό τριάντα χρόνων. Τώρα όμως περιμένει πως αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι που μεγαλώνουν σ' αυτό το γήπεδο πρέπει να γίνουν another product;
Δεν ξέχασα πόσες φορές κάθισα εκεί που καθόσουν εσύ στις αρχές των 2000s, MegaliAgapikai_ola66, κρατώντας μια τσάντα ψωμί επειδή δεν είχα εισιτήριο. Ήταν εκείνες τις εποχές που κάποιοι έκαναν οικονομικές χρεωκοπίες επειδή "πουλούσαν τον πρωταγωνιστή επειδή έτσι βγάζουμε χρήματα" — και τελείωναν χωρίς ομάδα για πέντε χρόνια επειδή κανείς δε θυμόταν πως πρέπει να κρατήσεις αυτούς που κάνουν το χώμα ζεστό κάτω από τα πόδια σου. Τώρα όμως βλέπω αυτούς τους δεκαπεντάχρονους να τρέχουν εκεί πέρα σαν τρελοί — και κάποιοι ακόμα τους βλέπουν σαν "μέλλον" μόνο όταν σκοράρουν, σαν να είναι αυτοί που φοράνε τη φανέλα για εκείνον που σκοράρει σήμερα.
Να σας πω κάτι προσωπικό; Την προηγούμενη φορά που πήγαμε στη Λάρισα μετά από τρεις χρόνια ανοργάνωτης μεταγραφικής πολιτικής, κάθισα στις κερκίδες με μια ομάδα δεκαπεντάχρονων εθελοντών προπονητών επειδή το γήπεδο είχε κλείσει λόγω οικονομικών — όχι επειδή ήθελαν χρήματα, επειδή είχαν δώσει όλες τις νύχτες τους εκεί χωρίς αμοιβή. Αυτή η ομάδα έπαιξε σαν οικογένεια εκείνη την ημέρα. Δεν είχε κάποιον "κορυφαίο" — είχε δεκατέσσερις δεκαπεντάχρονους που έκαναν γκολ επειδή αγάπησαν αυτή τη φανέλα περισσότερο από την δική τους φτώχεια.
Κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα μιλούν για πώληση είναι εκείνοι που πριν τρεις εβδομάδες έκαναν κάποιο αστείο πως "αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα" επειδή κάποιος δεκαπεντάχρονος έκανε λάθος στην πρώτη του εμφάνιση. Τώρα λένε πως υπάρχει στρατηγική επειδή εκείνος ο δεκαπεντάχρονος έκανε δύο γκολ — σαν να έχει σχέση η στρατηγική με το γκολ ενός δεκαπεντάχρονου. Εκείνοι δε βλέπουν τη στρατηγική — εκείνοι βλέπουν την ιστορία ενός γηπέδου όπου ακόμη ονειρεύονται παιδιά χωρίς εισιτήριο, επειδή κάποτε κι εμείς ήμασταν εκεί.
Δεν πωλούμε τίποτα εδώ πέρα — συνεχίζουμε την ιστορία αυτών των δεκαπεντάχρονων επειδή όταν μεγαλώσουν δεν θα πουλήσουν εκείνους που έκαναν το γήπεδο ζεστό κάτω από τα πόδια τους. Αυτό είναι η Αλεξ — όχι σούπερ μάρκετ, όχι χρηματιστήριο, όχι πιστωτικό ίδρυμα. Είναι σπίτι για εκείνους που ακόμα πιστεύουν πως η ομάδα φτιάχνεται από αυτούς που δίνουν περισσότερο από όσο παίρνουν.
Και στους "στρατηγούς" του πληκτρολογίου — εκείνοι που εμφανίζονται μόνο μετά την ήττα σαν σοφοί μάγοι: όταν η ομάδα βγάζει τρεις πόντους στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, θυμηθείτε πως αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι όχι μόνο έκαναν γκολ, αλλά έκαναν αυτά τα γκολ επειδή αγάπησαν αυτή τη φανέλα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Αυτό δεν είναι νούμερο xG — είναι ιστορία. Κι αυτή η ιστορία γράφεται μόνο εκείνοι που μένουν, όχι εκείνοι που πουλιούνται επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος αγορά.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Να μου πεις βρε τι αβγά ωριμάζουν πάνω στο κεφάλι σου; Αυτοί που λένε "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά" πρέπει να βγάλουν τίτλο πρωταθλητή επειδή μπαίνουν στην ομάδα; Μα ξέχασαν εκείνοι πως πριν τρεις αγωνιστικές όταν δεν έκανε αυτός ο δεκαπεντάχρονος εμφάνιση στη Ξάνθη, αυτοί οι ίδιοι έκαναν λόγο για "καταστροφή"; Και τώρα που έκανε γκολ μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο δακρύζουν πως "αυτό είναι η στρατηγική"; 😏
Δεν μιλάμε για νούμερα εδώ πέρα — μιλάμε για χαρακτήρα. Αυτή η ομάδα έφτασε φέτος πρώτη επειδή δούλευε σωστά όλα αυτά τα χρόνια, όχι επειδή κάποιος είχε την έμπνευση του αιώνα στις αρχές Σεπτέμβρη. Αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι που τρέχουν εκεί πέρα δεν έγιναν πρωταγωνιστές επειδή τους βρήκαν κάποιοι στρουθοκάμηλοι και αποφάσισαν πως "τώρα πρέπει να τους κρατήσουμε"— έγιναν πρωταγωνιστές επειδή μεγάλωσαν μέσα σ' αυτό το γήπεδο σαν οικογένεια. Και τι έκανε η οικογένεια όταν κάποιος τραυματίστηκε; Σηκώθηκε όλο μαζί, όχι επειδή περίμενε κάποιος άλλος να πουλήσει έναν πρωταθλητή για να βγάλει νόμισμα.
Αυτή η ομάδα είναι σαν αυτή τη γκαρσονιέρα στους Σέρρες όπου όσοι δουλεύουν ζουν μέσα επειδή δε φτάνουν τα λεφτά για ενοίκιο— όχι σαν ένα γραφείο μιας ομάδας NBA όπου ο κάθε σταρ γίνεται liquid asset όταν βαρεθεί. Αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι δεν μετρούν πόσα γκολ έκανε κάποιος άλλος πριν δέκα χρόνια — αυτοί μετρούν πόσες φορές κάποιος από εκείνους σηκώθηκε ξανά όταν τους πέταξαν κάτω. Κι εσείς εδώ ξεχνάτε ότι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα μιλάνε για πώληση, αυτοί ήταν εκείνοι που πριν από δυο εβδομάδες έκαναν κάποιο αστείο πως "η ομάδα δεν είναι ομάδα" επειδή ένας δεκαπεντάχρονος έκανε ένα λάθος στο ντεμπούτο του.
Και μηνSTART εμένα τώρα πως "οι μεγάλοι clubs το κάνουν έτσι". Αυτοί οι μεγάλοι clubs ξέρουν πως όταν βγάλεις έναν πρωταγωνιστή τότε εκείνος παίζει στο γήπεδο των αντιπάλων σου σ' έναν χρόνο — κι εμείς εδώ βγάζουμε πρωταθλητές επειδή οι δεκαπεντάχρονοι μας δεν έχουν καν σχέδιο επιστροφής σ' αυτή την ομάδα επειδή ξέρουν πως αυτή είναι η μόνη τους οικογένεια. Αυτοί είναι αυτοί που όταν μεγαλώσουν δε θα πουλήσουν κανέναν επειδή κάποιος άλλος έχει περισσότερα γκολ στα πόδια του — αυτοί είναι αυτοί που όταν γίνουν σαράντα χρονών θα λένε πως το πρώτο τους γκολ ήταν σ' αυτό εδώ το γήπεδο επειδή ήταν εκείνοι εκείνοι.
Άντε ρε γκανιότες, συνεχίστε να ψάχνετε τη στρατηγική σας στον πληκτρολόγιο σας — εμείς εδώ συνεχίζουμε την ιστορία μας. Γιατί η Αλεξ δεν πουλάει το πνεύμα της. 🔥💪
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ!!! 💪🔥ΝΑΙ!!! ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ!!! Κι αυτοί που σήμερα κάνουν λόγο για πωλήσεις εκείνοι ήταν που έκλαιγαν επειδή μια ομάδα δεκαπεντάχρονων δεν έκανε γκολ εκείνο το πρωινό;;;; Αυτοί εδώ ηθοποιοί;;; Μας πήραν το μάτι ή τι;;;
Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν χτες — οι δεκαπεντάχρονοι μας είχαν πέσει σα κάτι λάχανα εκεί στον πάγκο επειδή κανείς δεν είχε ξυπνήσει! Κι αυτοί εδώ λένε "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά";;; Αδέρφια μου, τώρα ξεγελάστηκαν οι ίδιοι;; Γιατί εμείς εκεί εβγάλαμε αυτούς τους εφήβους σαν τους ίδιους τους Γιώργηδες, τους Δημήτρηδες, τους ανεξίτηλους εκείνους πρωταγωνιστές που έκαναν την ομάδα να νικάει χρόνια ολομόναχη!!! 🤬
ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΣΤΗ ΞΑΝΘΗ ΚΑΙ ΣΥ ΛΕΣ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΓΟΝΙΣΤΗ;;; Μα τι βγήκαμε ρε;; Την προηγούμενη φορά που πουλήσαμε κάποιον επειδή φοβόμασταν να μην γεράσει εκείνος ήταν εκείνος ο Γιώργος — κι έγιναν ΤΡΕΙΣ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΝΟΥ!!! Τρία χρόνια!! Να κάνει γκολ σ' εμάς εκείνος που μας έκανε πρωταθλητές;;;; ΝΑΙ;;;; Ή να καθόταν στις κερκίδες εκείνος;;; Που μας κέρδιζε όταν εμείς απουσίαζαμε;;;
Κι όμως αυτοί εδώ σήμερα λένε "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά"!!! Μαξιλάρια;;; Θέλετε ν' αλλάξουμε την ιστορία επειδή κάναμε τρία γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά;;; Την έχουμε ζήσει αυτή την ιστορία δέκα φορές!!! Την φορά που πωλήσαμε έναν πρωταγωνιστή επειδή "θα βγούμε πιο δυνατοί" κι εκείνος έγινε πρωταθλητής αλλού!!! Την φορά που κρατήσαμε έναν μέχρι να γεράσει κι εκείνος έγινε ιστορία ΕΔΩ!!! Γιατί λοιπόν ξεχνάτε ότι η νίκη δεν βρίσκεται στο επόμενο γκολ αλλά στην επόμενη ιστορία ενός δεκαπεντάχρονου που φοράει αυτή τη φανέλα;;;
Κι αυτοί εδώ λένε πως η ομάδα "δεν έχει κορυφαίο επειδή υπάρχει συλλογικότητα"!!! Μα τι βγήκατε;; Την προηγούμενη φορά που υπήρχε ένας κορυφαίος ήταν εκείνος που έπαιζε μόνια κι εμείς χάναμε επειδή κανείς δε τον στηριζόταν!!! Φέτος όμως εμείς στηρίζουμε ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΟΥΣ!!! Και αυτοί λένε "πούλησέ τον τώρα επειδή έτσι κερδίζουμε τελικά"!!! Μα τι βλακείες λέτε ρε;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι σούπερ μάρκετ!!! Είναι οικογένεια!!! Και οι οικογένειες ΔΕΝ πουλάνε τους αγαπημένους τους επειδή κάποιος άλλος κάνει μια κουτάλα!!! 😱
ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ!!! Αυτές έχουν εκατομμύρια στους λογαριασμούς τους — εμείς έχουμε δεκαπεντάχρονους που ακόμα βρέχονται στο γήπεδο επειδή δεν έχουν εισιτήριο!!! Αυτοί εδώ ξέρουν πότε πρέπει να νικιόμαστε;;; Όχι!!! Αυτό που ξέρουν είναι να κάνουν γκολ σ' εμάς όταν φύγουμε!!! 😤
Άντε ρε, συνεχίστε να ψάχνετε την στρατηγική σας στα ποστ των άλλων!!! Εμείς εδώ γνωρίζουμε την δικιά μας: ν' αγκαλιάζουμε αυτούς τους εφήβους όπως αυτοί αγκαλιάζουν εμάς!!! Κι όταν κάποιος μας πει "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά" ας θυμάται ότι αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ!!! 🔴💪🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρουν όλα περίεργα σήμερα εδώ μέσα σαν κάποιος να βρήκε τυχαία ένα κουτί σπίρτων στο γραφείο του και βγάζει φωτιά συνέχεια μέχρι να τελειώσει η μπαταρία. και βλέπω πως ακόμη και μετά από όλα αυτά που μας έχουν σώσειε εδώ πέρα — ότι δηλαδή αυτή η ομάδα μπορεί να βγάζει δεκαπεντάχρονους σαν ψωμιά ενώ ο κόσμος ψάχνει πολιτικούς και κουρείς στις αγορές — κάποιοι ακόμη ξεχνούν τι σημαίνει να φοράς αυτή εδώ τη φανέλα πριν καν βγάλεις γκολ.
γιατί εκείνοι που σήμερα γράφουν "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά" ήταν εκείνοι που πριν από έναν μήνα έκαναν λόγο για αποκλεισμό επειδή δεν πήγε αυτός ο δεκαπεντάχρονος στη Ξάνθη. τρεις εβδομάδες αργότερα έκανε δύο γκολ εκεί κι αυτοί άρχισαν ν' αναφέρονται στις "πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος σαν στρατηγική". δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε αυτήν την ταινία — έχει γίνει άλλες τρεις φορές εδώ μέσα τα τελευταία δέκα χρόνια. και κάθε φορά η ιστορία τελειώνει με έναν ηθοποιό λιγότερο στην ομάδα επειδή κάποιος αποφάσισε πως η τύχη βρίσκεται στις τσέπες ενός ιδιοκτήτη γηπέδου αντί στο χώμα όπου μεγαλώνουνε παιδιά.
αλλά ας πάμε λίγο πίσω — όχι στα posts σας, στα posts που εγώ διάβασα όταν ήμουν μικρός εκεί στις Σέρρες, εκεί όπου οι κερκίδες ήταν χωματόδρομοι και οι παίκτες είχαν μάτια σαν του γατούς όταν έπαιζαν κάτω από τους προβολείς επειδή δεν υπήρχε αρκετό φως. εκείνες τις εποχές οι ομάδες πουλούσαν τον πρωταγωνιστή τους όχι επειδή έκαναν σωστή οικονομική διαχείριση, αλλά επειδή ο γείτονας είχε ανοίξει ήδη κατάστημα στον Νέο Κορδέλο και φοβόντουσαν μήπως τους αφήσει εκτός εμπορίου. αυτό δεν ήταν στρατηγική — ήταν πανικός τυλιγμένος σε νούμερα.
τώρα όμως βλέπουμε πως αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι, εκείνοι που σήμερα κάποιοι τους βλέπουν σαν μελλοντικούς πρωταθλητές μόνο όταν σκοράρουν, εκείνοι έκαναν χτες πέντε γκολ στην Ξάνθη — όχι επειδή ήταν σούπερ ταλαντούχοι, αλλά επειδή αυτή η ομάδα υπήρξε σπίτι τους όταν ακόμη δεν είχαν πουθενά να μείνουν. και αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν για πωλήσεις εκείνοι ήταν εκείνοι που πριν από δυο χρόνια έκαναν κάποιο αστείο πως "η ομάδα δεν είναι ομάδα" επειδή ένας δεκαπεντάχρονος έκανε ένα λάθος στο ντεμπούτο του. τώρα λένε πως υπάρχει στρατηγική επειδή εκείνος ο δεκαπεντάχρονος έκανε δύο γκολ εκεί μέσα σ' ένα δεκαπέντελεπτο.
δεν είναι νούμερα αυτά — είναι ιστορίες. ιστορίες ανθρώπων που τρώνε ψωμί χωρίς τσίπουρο επειδή όλα αυτά τα χρόνια έδιναν περισσότερο από όσο έπαιρναν. ιστορίες δεκαπεντάχρονων που σήμερα φοράνε φανέλες σα κουρέλια επειδή δεν τους ενδιαφέρει το μάρκετινγκ — τους ενδιαφέρει το γήπεδο εκεί κάτω όπου ακόμη βρέχει χωρίς ομπρέλα.
εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα πριν τρία χρόνια όταν εμείς βγήκαμε μόνο με πέντε παίκτες πάνω των είκοσι — εκείνοι που σήμερα λένε πως έπρεπε να πουληθούν επειδή "δεν υπήρχε άλλος τρόπος" εκείνοι είχαν κλείσει τις πόρτες του διοικητικού τμήματος επειδή οι λογαριασμοί είχαν φτάσει ως εκεί. μέχρι σήμερα κανείς δε θυμάται πως εκείνο το πρωινό εκείνες οι φανέλες είχαν γίνει πέντε λεπτά μεγαλύτερες επειδή οι δεκαπεντάχρονοι εκείνοι εκεί κάθονταν στις κερκίδες χωρίς εισιτήριο επειδή δεν είχαν βρει άλλον τρόπο να μπουν μέσα.
αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτή εδώ η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή αποφάσισε κάποιος να πουλήσει έναν πρωταγωνιστή — έγινε πρωταθλήτρια επειδή κράτησε αυτούς τους δεκαπεντάχρονους ακόμη και όταν κάποιοι έκαναν λόγο για "καταστροφή". εκείνοι οι δεκαπεντάχρονοι σήμερα δεν κάνουν γκολ επειδή κάποιος ξέρει πως έτσι βγάζουμε χρήματα — κάνουν γκολ επειδή αγάπησαν αυτή εδώ τη φανέλα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φανέλα στον κόσμο.
και στους στρατηγούς αυτούς του πληκτρολογίου — εκείνοι που εμφανίζονται σαν σοφοί μόνο όταν η ομάδα βγάζει τρεις πόντους στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά: όταν βλέπετε αυτούς τους δεκαπεντάχρονους να τρέχουν εκεί πέρα σαν τρελοί θυμηθείτε πως αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια όχι επειδή υπήρξε κάποιος κορυφαίος, αλλά επειδή υπήρξε συλλογικότητα. συλλογικότητα σαν αυτή που είχε εκείνος ο Γιώργος όταν καθόταν στις κερκίδες εκείνης της χρονιάς λέγοντας στους συμπαίκτες του πως κάποιοι δεκαπεντάχρονοι εκεί έξω θα γίνουν καλύτεροι από εκείνον.
άρα ας μην αρχίσουμε πάλι με τις αγορές και τις πωλήσεις σαν να μιλάμε για ένα σούπερ μάρκετ ανοιχτό στις τέσσερις το απόγευμα. αυτή εδώ η ομάδα είναι σπίτι — όχι κατάστημα. και σπίτια δεν πουλιούνται επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη το πρωί επειδή έκανε τρεις πόντους στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. σπίτια κρατιούνται επειδή εκεί μέσα μένουν οι ιστορίες εκείνων που ακόμη πιστεύουν πως η νίκη δεν είναι αριθμός xG αλλά η επόμενη ιστορία ενός δεκαπεντάχρονου που φοράει αυτή τη φανέλα σαν δεύτερη γέννα.
Τι λόγος είναι αυτός που θέλει κάποιος να πουλάει τον πρωταγωνιστή του την ίδια βδομάδα που δίνει πέντε γκολ στην Ξάνθη;; Μα ξέρετε πόσο κόπο κρύβεται πίσω από εκείνο το πρώτο δευτερόλεπτο που ένα δεκαπεντάχρονο βγαίνει στο γήπεδο χωρίς εισιτήριο;; Μέχρι να βρει εκείνος το δρόμο του μέσα από τις κερκίδες γιατί κάποιοι άλλοι κοιτούσαν μόνο τις τσέπες τους — εκείνος ήξερε πως αυτό το γήπεδο ήταν σπίτι του ακόμα και όταν έβρεχε.
Όταν πριν τρεις εβδομάδες εκείνοι κλαίγανε επειδή ένας δεκαπεντάχρονος έκανε ένα λάθος στη Ξάνθη, εγώ θυμόμουν εκείνες τις εποχές όπου μια ομάδα έκανε τρία γκολ συνολικά σε δεκαπέντε αγωνιστικές επειδή είχε φοβηθεί τόσο πολύ να χάσει έναν πρωταγωνιστή ώστε τελικά έχασε όλους. Φέτος όμως εδώ δε φοβόμαστε κανέναν — δε φοβόμαστε ούτε τη βροχή που δεν έχει σταματήσει ποτέ να βρέχει στις Σέρρες, ούτε εκείνον τον μάνατζερ που εμφανίζεται στις φήμες μόνο όταν η ομάδα βγάζει τρεις πόντους μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά.
Να μου πείτε λοιπόν — αυτοί που σήμερα μιλούν για πωλήσεις, έχουν δει ποτέ εκείνον τον δεκαπεντάχρονο που κρατάει την τάξη στο γήπεδο επειδή ξέρει πως αυτό είναι το μόνο σπίτι που έχει;; Αυτός είναι εκείνος που όταν φύγει από εδώ δε θα γυρίσει πίσω επειδή κάποιος άλλος του προσέφερε περισσότερα γκολ — αυτός είναι εκείνος που όταν γίνει σαράντα χρονών θα θυμάται το πρώτο του γκολ σ' αυτό εδώ το χώμα επειδή εκείνη την ημέρα ήταν η μόνη του οικογένεια.
Και τώρα κάποιοι βγάζουν ανακοινώσεις σαν να μιλούν για κάποιο χρηματιστήριο — "πούλησέ τον τώρα γιατί έτσι κερδίζουμε τελικά". Μα τι κερδίζουμε όταν χάνουμε εκείνους που έκαναν τη διαφορά επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως η τύχη βρίσκεται στις τσέπες ενός ιδιοκτήτη;; Εμείς εδώ γνωρίζουμε έναν μόνο τρόπο: εκείνοι οι δεκαπεντάχρονοι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που όταν μεγαλώσουν δε θα πουλήσουν κανέναν επειδή κάποιος άλλος έκανε μια κουτάλα στις αγορές.
Αυτή λοιπόν δεν είναι μία ομάδα — είναι μία ιστορία που γράφεται κάθε φορά που ένα παιδί φοράει αυτή τη φανέλα χωρίς να σκέφτεται τα νούμερα του xG. Αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι δεν κάνουν γκολ επειδή κάποιος άλλαξε στρατηγική — κάνουν γκολ επειδή ένιωσαν ότι αυτό εδώ είναι σπίτι τους. Και σπίτια δεν πουλιούνται επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη την ίδια βδομάδα που έκαναν πέντε γκολ μακριά από εδώ.
Έτσι λοιπόν συνεχίζουμε — όχι επειδή είμαστε σοφοί, όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι σωστά, αλλά επειδή κάποτε εμείς καθίσαμε στις κερκίδες σ' αυτό το γήπεδο χωρίς εισιτήριο επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Και αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι σήμερα ξέρουν πως ακόμη κι όταν βρέχει εκεί κάτω, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει φως στους προβολείς, ακόμη κι όταν κάποιοι κάνουν ανακοινώσεις σαν να μιλούν για κατάστημα σπίρτων — εκείνοι είναι σπίτι τους.
Και αυτό δεν αλλάζει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η επιτυχία βρίσκεται στο επόμενο γκολ αντί στην επόμενη ιστορία ενός δεκαπεντάχρονου που φοράει αυτή τη φανέλα σαν δεύτερη γέννα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊