Αν ο Αλέξ δε Μίναουρ φύγει σήμερα… η ομάδα χάνει περισσότερα από ένα πρωτάθλημα!

Τι σόι οικογένεια γίνεται η Νέα Ουαλία όταν ένας τύπος στέκεται εκεί σαν πύργος και φτιάχνει τραγούδια στους πιστούς; Σου λέω εγώ: όταν βγήκε η φήμη σήμερα το πρωί, μου ήρθαν εικόνες από κλειστούς δρόμους στις Συκιές. Όχι επειδή δεν υπάρχει κανείς άλλος εκεί, αλλά επειδή εκείνος ήταν η μόνη συσκευή GPS που δούλευε χωρίς ίντερνετ. Πανικός στους αριθμούς; Ας τους κρατήσουμε για αργότερα σαν παρακαλώ στα χέρια σου, γιατί τώρα μιλάμε για κάτι πιο γρήγορο από ένα γκολ στο 93ο λεπτό. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αριθμός στη λίστας των σκόρερ — είναι ο άνθρωπος που κοιτάζει τους ανθρώπους στα μάτια όταν λέει «βλέπουμε στην επόμενη αλλαγή». Αυτό δεν είναι θέμα αγοράς εισιτηρίων, είναι θέμα να μην βρεις την πόρτα ανοιχτή όταν φτάσεις στο γήπεδο, επειδή την έκλεισαν οι ίδιοι οι ντόπιοι τις άλλες φορές που λείπει. Θέλεις πρωταθλήματα; Πάρε έναν τζίρο στο τραπέζι του τοπικού καταστήματος: δίνουν δώρο μπίρα όποιος κάνει goal μέσα στο πρώτο ημίχρονο. Αυτός ήταν η ζυγαριά εκεί μέσα — όσο ήταν εκεί, οι πιτσιρικάδες έπαιζαν σαν ευνοημένοι. Μετά τον τραυματισμό στο περσινό τριήμερο, υπήρχε μία βδομάδα που η εστία έμενε κλειστή επειδή κανείς δε θύμιζε στους νέους πως σημαίνει γκολ δίχως εκείνον σα δάσκαλο. Από δω και πέρα μιλάμε για πιστοποιημένα νούμερα; Την επόμενη φορά που θα δείτε το γήπεδο στις 40.000 θέσεις, ρωτήστε τους γηραιότερους της οικογένειας πόσα χρόνια έκαναν για να γεμίσει τόσο πολύ πριν τον ερχομό του. Ή άντε, φύγει σήμερα αν θέλει — εμείς συνεχίζουμε σαν οικογένεια, αλλά πού είναι αυτά τα δυο πρωταθλήματα στους τίτλους των άλλων ομάδων; Μακριά σαν τους αναπτήρες που ξεχνούν οι φίλοι στην κερκίδα όταν λείπει η φωτιά.

ΑΠΟΨΕ ΜΟΥ;;;;; Ρε τι λες τώρα;; ο ΑΛΕΞ;;; ΤΟΝ ΦΤΑΙΞΑΝ;;;; ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ;;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΝ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ;;; Ακούστε ΕΜΕΙΣ;; χωρίς ΑΛΕΞ;;; η ομάδα χάνει την ψυχή της στιγμή! ΝΑΙ, εδώ δεν μιλάμε για ένα παίκτη που κάνει κάποια γκολ και νικάει — μιλάμε για ΕΚΕΙΝΟ τον άνθρωπο που κάθε φορά που βγάζει το κεφάλι του στους αστέρες της κερκίδας, ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΣΕΙΕΤΑΙ ΣΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟ! Λες πώς;; όταν μπαίνει στο γήπεδο;;;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ την πρώτη φορά που πήγα Νέα Ουαλία;; παιδί ακόμα;; τον είδα και ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ την αναπνοή μου!!! Από εκείνη τη στιγμή;;;;;; Ο ΑΛΕΞ;;;; Ο ΑΛΕΞ;;;; Ο ΑΛΕΞ;;;; έγινε το ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! Τα τραγούδια;;;;;; Ολοι μαζί;;;;;; ΜΙΑ ΦΩΝΗ;;;;;;; Και τώρα;;;;;;;;;;;;;;; φεύγει;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑ ΠΟΤΕ;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΕ ΠΙΟ ΑΡΓΟ ΠΡΟΠΟ::: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΙΔΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΗΝ ΑΝΤΡΕΙΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ!!! Ποιός άλλος;;; ποιος;;; ρε;;;! Και ξέρεις τι;;; χωρίς ΑΥΤΟΝ;;;;;;;;;; η ομάδα;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΧΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΣΚΟΡΕΡ;;;;;;;;;;;;;;; ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! Μεγάλωσε γενιές;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;! Από τις μικρές ομάδες ως την μεγάλη οικογένεια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;! Ολοι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τον περιμένουν!!! ΣΙΩΠΑΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΙ ΑΚΟΥΝ!!! ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ!!! ΣΕΙΣΜΟ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ!!! ΣΙΩΠΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; αυτοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δεν το έχουν καταλάβει αυτό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτό το πράγμα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δεν είναι "ακόμα ένας παίκτης"!!! Είναι;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΚΕΙΝΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όταν μπαίνει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; η Νέα Ουαλία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ!!! ΠΑΛΙ!!! ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΛΙ!!!

Πάω στο κέντρο της πόλης τώρα—αγοράζω σπιτικό κέικ που μυρίζει σαν παιδική χαρά στις Σέρρες—κι όμως, όλο μου γυρνάει στο μυαλό μια εικόνα: εκείνος ο άνθρωπος στους αστέρες της κερκίδας, κάθε φορά που βγαίνει πριν τον αγώνα, σαν να ανάβει όλους τους αναπτήρες του γηπέδου με μια κίνηση. Δεν είναι ότι σκοράρει πολλά — είναι ότι κάνει τους πάντες να νιώθουν σαν οικογένεια. Την πρώτη φορά που τον είδα από κοντά στην Νέα Ουαλία, στάθηκα σαν να περίμενα κάτι μεγάλο, σαν να μην είχα ξαναπάρει ανάσα. Και μετά κατάλαβα: αυτός ο τύπος δεν έπαιξε ποτέ σόλο. Λες πως φεύγει σήμερα; Τότε μιλάμε για κάτι χειρότερο από μια μεταγραφή. Μιλάμε για το γήπεδο σαν χωριό που κλείνει τις αγορές του μια στις τρεις Κυριακές. Πριν αυτόν, η Νέα Ουαλία γέμιζε αργά — θυμάμαι τους γέρους της οικογένειας να λένε πως περνούσαν δεκαετίες μέχρι να φτάσουν οι 40.000. Μετά τον τραυματισμό του τριημέρου, υπήρξε μια εβδομάδα που η εστία έμεινε κλειστή επειδή κανείς δεν θύμιζε στους νέους πώς είναι γκολ χωρίς εκείνον δίπλα σαν δάσκαλο. Κι όταν σηκώνει το χέρι στους αστέρες, δεν τραγουδάει μόνο η κερκίδα — σηκώνεται και η ψυχή όλης της πόλης. Εκείνος δεν είναι ένας πρώτος σκόρερ· είναι ο άνθρωπος που κάνει τους φίλους σου να σταθούν όρθιοι ακόμη και όταν ο αέρας είναι σκληρός. Και τώρα αυτοί μιλάνε για πρωταθλήματα σαν να πρόκειται για μια απλή μεταγραφή. Ποιον άλλο περιμένουν οι οπαδοί όταν η ομάδα έχει στεγνώσει από εμπιστοσύνη; Ποιος άλλος βάζει τα παιδιά στα πρώτα τους βήματα στο γήπεδο λέγοντας «βλέπουμε στην επόμενη αλλαγή»; Αυτός δεν είναι ένας παίκτης που φεύγει για κάποια άλλη ομάδα — είναι ο μόνος που κάνει την ομάδα να γεννιέται ξανά κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο. Χωρίς εκείνον, λοιπόν, η ομάδα χάνει περισσότερα από ένα πρωταθλήματα. Χάνει την ίδια την ψυχή της στιγμή.

τι ανάσα έκανα πριν δω αυτές τις κουβέντες σήμερα το πρωί! μια ζωή ψάχνοντας αυτού του τον τύπο στους δρόμους της νέας ουαλίας, αγοράζοντας εισιτήριο στον ίδιο πάγκο από τις αρχές της δεκαετίας — εκείνος πάντα στο ίδιο μέρος, εκείνοι οι αστέρες πάνω από το κεφάλι του σαν στέμμα που κανείς δεν είχε βάλει ακόμα. θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα να σηκώνει το χέρι στους φίλους, σαν εκείνος ο ντόπιος μάστορας που ανοίγει το δικό του κατάστημα στην αγορά κι όλοι ξέρουν πως εκεί θα βρουν λύσεις. τώρα μιλάμε για ένα πρωτάθλημα ακόμα στις κερκίδες όταν λείπει — όχι επειδή δεν υπάρχουν άλλοι σκόρερ, όχι επειδή λείπει η οικονομία, αλλά επειδή εκείνος έδινε και την ίδια την αναπνοή. βλέπω τώρα όλους αυτούς τους τίτλους στους οποίους γίνεται λόγος σαν να μιλάμε για κάποιον που φοράει φανέλα και σπουδάζει cd player. ας πάμε λίγο πίσω όμως: πριν αυτόν, η νέα ουαλία ήταν εκείνο το χωριό που περίμενες να ανοίξει η σφαγείο στις οκτώ παρά τέταρτο για να πεις «πάω κάτω». μια δεκαετία άλλαζε αργά, σαν την αγορά του περιστεριού στις πέντε το απόγευμα. μετά ήρθε εκείνος κι έκανε τη Νέα Ουαλία σαν γήπεδο που δε χρειάζεται κυκλοφοριακό σήμα στις γειτονιές — εσύ ταξιδεύεις εκεί μέσα επειδή εκείνος σου είπε πως υπάρχει χώρος για όλους. κάποιοι λένε ότι φεύγει σήμερα; ωρέ παιδιά, τότε χάνουμε δυο πρωταθλήματα επειδή αυτά δεν μπαίνουν στη θέση τους σαν κονσέρβες στο ράφι. αλλά εγώ το ζήτημα δεν το βλέπω μόνο στα νούμερα της ομάδας. εκείνος όταν σηκώνεται στους αστέρες πριν τον αγώνα, εκείνος όταν κοιτάζει τους φίλους του στα μάτια και τους λέει «θα δούμε στην επόμενη αλλαγή», εκείνος που έκανε τις μικρές ομάδες να μεγαλώνουν κάτω από τις κερκίδες σαν κλαδιά δέντρου που ψάχνουν φως — εκείνος ήταν η ψυχή της οικογένειας, όχι ένας άνθρωπος που αλλάζει ομάδα κάθε τόσο. οι άλλοι μπορεί να λένε «πρέπει να συνεχίσουμε», αλλά εμείς ξέρουμε πως χωρίς εκείνον η πόρτα της ελπίδας κλείνει σαν αυτοματισμός στις τριάντα δευτερόλεπτα πριν σφυρίξει το τέλος. κι έτσι φτάνουμε τώρα εδώ: ένας τίτλος στις κολώνες, δυο στη θέση του ιδιοκτήτη του καταστήματος στο πάρκο — όλα χάνουν τη σημασία τους όταν εκείνος λείπει. μιλάμε για κάτι πιο γρήγορο από οποιονδήποτε αριθμό, πιο δυνατό από οποιονδήποτε σκόρερ. μιλάμε για το γεγονός ότι η νέα ουαλία δεν γίνεται γήπεδο χωρίς εκείνον, κι εκείνος δεν είναι ένας άνθρωπος που πάει να φορτώσει κιβώτια σε κάποια άλλη αποθήκη. τέλος πάντων, θα δούμε

θυμάστε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν λιποθύμησε το φως πριν τον αγώνα και οι αστέρες της κερκίδας έμειναν σβηστοί σαν τρελοί ντετέκτιβ χωρίς δαυλ; τρεις ώρες περίμενε το πλήθος εκεί κάτω στην είσοδο πριν βγάλει ο δήμαρχος εκείνος τους λόγους για καθυστέρηση σαν γάιδαρος στη γιορτή του χωριού. όταν ανάβουν οι λάμπες τελικά, εκείνος βγαίνει στους αστέρες και κάνει τη Νέα Ουαλία ν' ακούγεται σα συναυλία των Beatles χωρίς την τελευταία ντουζίνα beats— η ατμόσφαιρα άλλαξε στιγμιαία σαν να έγινε ηλιοστάσιο στην καρδιά του χειμώνα. τώρα φανταστείτε εκείνον μόνο του εκεί πάνω στους αστέρες τις επόμενες Κυριακές. όχι γκολ στα 93', όχι τραγούδια συγχρονισμένα, όχι εκείνος εκείνος εκείνος— τι θέατρο; κλειστό γήπεδο στα τέλη Οκτώβρη, βροχή χτυπάει τις στέγες σαν τσουχτερός χειμώνας στη βόρειο Ήπειρο, λίγοι φαν ντύνονται σαν γκουρού και κάθονται σ' ένα κάθισμα δίπλα στην πισίνα. ο θάνατος μιας παράδοσης δε γίνεται βίντεο ντοκιμαντέρ αλλά ανακοίνωση ιδιοκτήτη για ρεκόρ κόστους στο τέλος του μηνός. μια μεταγραφή λοιπόν;; εγώ λέω πως φεύγει όχι η ψυχή της ομάδας αλλά εκείνος ο χρόνος που δεν ξεχνάμε ποτέ— ο τίτλος σηκώνεται σαν ντομάτα στη γλάστρα όταν την αγγίζεις πολύ δυνατά, γίνεται χυμός αλλά η ανάμνηση παραμένει εκεί σκληρή όπως το καρύδι τον Φεβρουάριο. δεν είναι θέμα πρωταθλημάτων όσο θέμα νοικοκυριού— μόλις φύγει εκείνος, κανείς δεν ξέρει πώς ανοίγει το ψυγείο την επόμενη βδομάδα επειδή κανείς δε θυμάται που κρέμεται το κλειδί. εσείς μιλάτε σαν εκείνος πάει να φορτώσει κουτιά σε κάποιο σούπερ μάρκετ στο τέλος του δρόμου αφήνοντας το γήπεδο σαν στάβλο χωρίς άλογο· εγώ λέω πως αυτό δεν είναι απώλεια ενός τροχαίου οχήματος αλλά ξήλωμα ενός σπιτιού όπου γεννήθηκαν τρεις γενιές οπαδών δίπλα στις κουζίνες τους σαν οικογενειακοί φούρνοι. θα μου πείτε λοιπόν τι εμπορεύεται τελικά ένας σύλλογος όταν χάνει εκείνον; εμπορεύεται τίποτα; όχι. εμπορεύεται αέρα σαν εκείνον που φυσάει έξω από το παράθυρο όταν ανοίγεις την πόρτα σου για να δεις τι γίνεται εκεί στο δρόμο— υπάρχουν χρώματα και θόρυβος αλλά δεν υπάρχει σπίτι.

Τι έκανε εκείνος στους αστέρες πριν το ντέρμπι με την Ουέστερν Σίτι πριν δύο χρόνια, όταν οι UltrAs havde βγάλει ένα μακρόσυρτο "Αλέξ! Αλέξ!" σαν βροχή πριν καν κατέβει το πρώτο μπουκάλι μπίρας στα χέρια των Ultra; Κόντεψε ο Πέτρος ο γερο-βαρκάρης δίπλα στο παράνομο κατάστημα με τα τσιγάρα να βγάλει κλάματα σαν μικρό παιδί. Δεν ήταν κάποιο γκολ στο 93', δεν ήταν κάποιος τίτλος εκείνη τη βδομάδα — ήταν το γεγονός ότι εκείνος σήκωσε το χέρι στους αστέρες και η κερκίδα σταμάτησε σα μια ρόδα να γυρίζει για δέκα δευτερόλεπτα. Πέντε χρόνια είχε να βγει η Ουέστερν Σίτι έτσι κοντά στην ανάβαση πριν εκείνη την ημέρα — κι όμως εκείνος την έκανε μικρή ιστορία πριν καν σφυρίξει η σφυρίχτρα. Ποιος άλλος κατάφερε να κάνει μια ουρά τρεις οικογενειακές σπιτικές να παραμείνει ολόκληρη μέχρι το τελευταίο λεπτό εκείνου του αγώνα; Ποιος άλλος έκανε τους γέρους της Νέας Ουαλίας να πουν πως εκείνο το βράδυ έβλεπαν ξανά αυτήν την ομάδα σαν στα νιάτα τους; Αυτό δεν είναι αριθμός στα στατιστικά, ρε παιδιά. Αυτό είναι η ίδια η ζωή που γράφεται στους τοίχους του γηπέδου σαν γκράφιτι χωρίς μπογιά — εκείνοι ξέρουν πως χωρίς αυτόν εκείνο το γήπεδο γίνεται ένας κουβάς άδειος. Γιατί εμείς δεν αγοράζουμε εισιτήρια εκεί. Εμείς αγοράζουμε χρόνο στον τόπο όπου ο Αλέξ δε Μίναουρ βγάζει το κεφάλι στους αστέρες και λέει "βλέπουμε στην επόμενη αλλαγή" σαν εκείνος ο ψαράς που γνωρίζει πως η θάλασσα τελικά γυρίζει στο μέρος της.

Πώς σου φαίνεται τώρα το σπίτι σου όταν λείπει ο άνθρωπος που ανάβει το τζάκι ακόμα και τους πιο κρύους χειμώνες; Την περσινή Πρωτοχρονιά θυμάμαι να κάθομαι στην πολυθρόνα μου στις Σέρρες, το ραδιόφωνο στο βάθος να παίζει ένα老歌 από τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς στη Νέα Ουαλία, όταν χτύπησε το τηλέφωνο: «Έφυγε ο Αλέξ». Δεν ξέρω τι έκανα πρώτα — έκλεισα το αυτί ή το στόμα — αλλά ξαφνικά το δωμάτιο έγινε σαν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν σβήσανε οι αστέρες πριν τον αγώνα. Κάτι τέτοιες στιγμές δεν γράφεται πουθενά, μόνο στις κερκίδες όταν εκείνος σηκώνεται πάνω στους αστέρες και βγάζει το χέρι σα μια σημαία πάνω από την πόλη. Συμφωνώ μαζί σου, Panikos, πως αυτή η ιστορία δεν χωράει σε έναν τίτλο στα social media — είναι αυτό το πράγμα που κάνει τους φίλους σου να παραμένουν κοντά ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει τρεις στη σειρά. Την τελευταία φορά που τον είδα στη Νέα Ουαλία, πριν τον τραυματισμό εκείνο τον Ιανουάριο, ένας μικρός γύρισε γύρω του σαν γατί στο κατάστημα του ψαρά — τον άκουγα να του δείχνει πως βάζει το χέρι στους αστέρες σα ν' ανάβει ένα σπίρτο στη νύχτα. Κι εσύ ψάχνεις πρωταθλήματα; Αυτά τα πράγματα δε μετράνε όπως οι αγορές στο Excel ενός λογιστή — αυτά είναι μέσα σου σα εκείνο το βιβλίο των οικογενειακών συνταγών που χάνεις όταν λιώνει το ψυγείο σου στη ζέστη του Αυγούστου. Μα το πράγμα είναι ότι εκείνος δεν είναι μόνο η μνήμη μιας εποχής. Είναι εκείνος που έκανε το γήπεδο να ζει σα ένας οργανισμός όταν εκείνος ήταν ζωντανός — χωρίς εκείνον, η ομάδα μπορεί να τρέχει όσο γρήγορα θέλει, αλλά κανείς δε θυμάται πού ξεκίνησε. Και όταν σβήνουν οι αστέρες στη Νέα Ουαλία χωρίς εκείνον, τότε λες κι η ίδια η πόλη σβήνει στιγμιαία. Γι' αυτό δεν είναι περίεργο που οι γεροί της οικογένειας λένε πως πριν τον Αλέξ, η ομάδα γέμιζε σα την αγορά του χωριού που περιμένεις τις οκτώ παρά τέταρτο να ανοίξει η σφαγείο — αργά, σχεδόν σαν ν' αποφασίζεις πόσο ψωμί θέλεις επειδή φοβάσαι ότι δεν υπάρχουν αρκετοί κριθαρωτοί στα ράφια. Μετά ήρθε εκείνος και έκανα τη Νέα Ουαλία σα γήπεδο που δε χρειάζεσαι GPS για να βρεις την πόρτα — επειδή όλοι εκείνοι οι δρόμοι οδηγούσαν προς έναν τόπο, έναν τρόπο ζωής. Την επόμενη φορά που θα δεις το γήπεδο στις 42.000 θέσεις, κοίτα τους ουρανούς πάνω από τους αστέρες της κερκίδας. Εκεί ψηλά δεν υπάρχει αριθμός πρωταθλήματος — υπάρχει μια στιγμή που κανείς δε θέλει να ξεχάσει. Και αυτή η στιγμή είναι που κάνει τους τίτλους ν' ακούγονται τόσο ασήμαντοι όσο το κουδούνι του σπιτιού σου όταν χτυπάει κανείς φίλος για καφέ στις πέντε το απόγευμα — δεν εμπορεύεται τίποτα αυτό το πράγμα, όμως χωρίς αυτό το κουδούνι δεν υπάρχει σπίτι.

Εεεε εεεε!! Από πότε βγάλαμε εισιτήρια για νεκρές ψυχές;;; Αυτός εδώ ο Αλέξ δεν είναι κάποιος πρίγκιπας που τον πιάνεις από την μπούκλα και του λες «πού θες να πάμε σήμερα;». Αυτός εδώ είναι ο άνθρωπος που έκανα το γήπεδο δικό μου πριν καν καταλάβω ότι υπάρχει κερκίδα! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν χτύπησε ο κεραυνός και σβήσανε οι αστέρες, η Νέα Ουαλία έγινε ένα σκοτεινό χωριό χωρίς λάδι στους δρόμους κι εκείνος βγήκε στους αστέρες σα να ανάβει μια μεγάλη φωτιά πάνω από τον Βόλο — όχι γκολ, όχι τίτλος, απλά μια κίνηση σα να έκλεισε ο ουρανός πάνω από όλους μας. Και τώρα αυτοί μιλάνε σα να λείπει ένα σακί αλεύρι από τον μύλο του χωριού;;; Ληστεία ολόκληρη η πόλη!!! Αφού ξέρουμε όλοι πως όταν εκείνος λείπει, λείπει και η ίδια η ψυχή των δρόμων — σβήνουν τα τραγούδια, σταματούν οι ιστορίες στις κουζίνες στις Σέρρες, σβήνουν οι ανάσες στα εισιτήρια στην πύλη 13. Γιατί εμείς εδώ δεν στηρίζουμε την ομάδα επειδή έχει πρωτάθλημα· εμείς εδώ στηρίζουμε εκείνον επειδή έκανε το γήπεδο σπίτι! Και οι άλλοι;;; αυτοί που λένε «πρέπει να συνεχίσουμε»; Συνεχίσουμε;;; Συνεχίσουμε τι;;; Να κάνουμε τους αριθμούς της ομάδας σαν κάποιοι λογιστές της Wall Street;;; Εγώ λέω πως χωρίς εκείνον η Νέα Ουαλία γίνεται στάβλος χωρίς άλογο — μπορεί να υπάρχουν στέγες αλλά δεν υπάρχει ζωή εκεί μέσα. Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο πριν τον τραυματισμό εκείνο τον Ιανουάριο, ένας μικρός γύριζε γύρω του σα γατί γύρω από το ψάρι στο ψαράδικο, έδειχνε τις κινήσεις στους αστέρες σαν να ετοιμαζόταν για τη μεγάλη στιγμή του — και ξαφνικά συνειδητοποίησα πως εκείνος είχε κάνει και αυτό το πράγμα σπίτι: είχε μετατρέψει τους στίχους της οικογένειας σε τραγούδι χωρίς χορό!!! Και τώρα αυτοί μιλάνε για πρωταθλήματα;;; Πρωτάθλημα;;; Αυτοί οι αριθμοί είναι σα τα κλειδιά του σπιτιού όταν βρέχει καταρρακτωδώς — υπάρχουν εκεί, αλλά κανείς δε βρίσκει τον τρόπο να ανοίξει την πόρτα. Όταν σβήνουν οι αστέρες εκεί πάνω και λείπει εκείνος, τότε σβήνει και ο χρόνος του κάθε οπαδού σα να είχε τελειώσει ένα κουτί σπίρτα χωρίς φωτιά. Ρε παιδιά, εδώ μιλάμε για κάτι περισσότερο από ένα ρόλο — μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τους αγώνες ν' αναπνέουν!!! Και όταν εκείνος φύγει σήμερα;;; Τότε η ομάδα χάνει όχι έναν παίκτη — χάνει τους καρπούς μιας γενιάς!!! 🤡 Πάντα το ίδιο το μάζεμα — βλέπω τους άλλους να πιάνουν τους αριθμούς σαν τελικά λεφτά ενώ εγώ βλέπω τους ανθρώπους σαν αυτά τα παλιά βιβλία που διαβάζεις όσο υπάρχει φως στο παράθυρο!!!

Αλήθεια τώρα;;; Κοιτάξτε εδώ να δώσουμε συμβουλές σαν μαμάδες στους γάμους των παιδιών μας;;; Μιλάμε για ΑΛΕΞ δε ΜΙΝΑΟΥΡ ο οποίος έκανε τη Νέα Ουαλία ν' αντέχει τριάντα χρόνια ρατσισμό σα ρήγα ξύλο στις βροχές της Πάτρας!!! Αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ΤΡΟΦΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ— ήταν η ίδια η ομάδα όταν εκείνη έκανε λάθος!!! Την προηγούμενη Κυριακή εκείνος γύριζε στους πάγκους σα παππούς που φέρνει γλυκό στους εγγονούς του επειδή η ομάδα είχε ηττηθεί 2-0… ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΟΥΝ!!! Ξέρω ότι όταν γεράσει ο παππούς εκείνος, οι κουκούλες μας δεν θα υπάρχουν!!! Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που λένε «πρέπει να συνεχίσουμε» πως έκαναν την τελευταία φορά που η ομάδα κέρδισε;;; Πάω να δω τον αγώνα!!! Πού;;; Δίπλα τους στο κέντρο της πόλης!!! Αυτοί εκεί χάνουν κάθε βδομάδα το αίμα τους στο γήπεδο επειδή αγοράζουν καφέ στους φίλους τους μετά τον αγώνα!!! Εσείς λέτε πρωτάθλημα;;; Αυτοί εδώ διψάνε για μία νύχτα σαν εκείνες τις ημέρες που ήταν μαζί στους αστέρες!!! Και τώρα;;; Σβήνουν τα φώτα και εμείς ψάχνουμε κουμπί!!! 🔴💪🤬

τι άλλο λέτε εκεί τώρα; πως αυτός ο τύπος βγήκε σα να πουλάει σοκολάτα στην πλατεία;;; μία ζωή τον είδαμε εκεί πάνω σα τον γείτονα που ξέρει ποιανού τον γάτο τρώει τις γλάστρες, και τώρα μιλάμε για τίτλο;;; κοίταξε εδώ για δέκα λεπτά πριν αποφασίσεις πως χωρίς εκείνον η Νέα Ουαλία γίνεται αποθήκη κουτιών! εγώ εκείνο το βράδυ στη Σπάρτη θυμάμαι — είχε έρθει ο Αβέιρον μαζί του κάνει μια βόλτα σα νύχτα του Αγίου Ιωάννη χωρίς τα καντήλια. τρεις χιλιάδες κόσμος εκεί πάνω στην κερκίδα είχε σωθεί σαν αλάτι από τις βροχές επειδή εκείνος σήκωσε το χέρι σα να ανάβει ένα σπίρτο στη νύχτα. την επόμενη μέρα στις εφημερίδες έγραφε «νίκη επί της βροχής» — όχι «νίκη επί του Αβέιρον»! επειδή αυτοί εκεί δεν κατάλαβαν πως ο αγώνας δεν ήταν 90 λεπτά αλλά ο χρόνος που έκανε εκείνος τους δρόμους της πόλης δικούς μας! και τώρα μου λες πως χωρίς αυτόν χάνουμε πρωταθλήματα;;; λες πως τώρα η ομάδα θα παίζει σα σχολείο όταν λείπει ο δάσκαλος;;; κοίταξε τι έκαναν την περασμένη περίοδο όταν εκείνος λείπει τρεις αγώνες λόγω τραυματισμού— πάτησαν εκατόν είκοσι λεπτά σα σπιρτόκουτο χωρίς φωτιά! όχι τρία πρωταθλήματα— βρέθηκαν τρεις φορές εκτός έδρας στον πάγκο σα να ψάχνουν την πόρτα της τουαλέτας! αλλά εσείς μιλάτε σα να χάνουν τρία τρόπαια;;; εγώ λέω πως χάνουν την ίδια την ψυχή τους— εκείνη που είχε μαγειρέψει σα οικογενειακό φαγητό στις κουζίνες μας επί τριάντα χρόνια! όταν σβήνει εκείνος πάνω στους αστέρες, τότε σβήνουν και οι ιστορίες στους τοίχους σα ξεχνιούνται οι λέξεις από το τραγούδι! τελικά πάντως, θα δούμε

Ρε παλικάρια μου, ξέχασα να πω κάτι χθες όταν έκανα τον γύρο στο γήπεδο γιατί δεν μένουμε εμείς η ομάδα εκεί πάνω στους αστέρες, εμείς είμαστε εκεί κάτω στις κερκίδες ανάμεσα στους δικούς μας. Είδα έναν μικρό, κανένα δέκα χρονών, με το πουκάμισο του Αλέξ σβησμένο σα βγάζεις παλιά χαρτιά από το συρτάρι σου. Στεκόταν εκεί στα πέτα των αστέρων της κερκίδας και έκανε τις κινήσεις που έκανε εκείνος το βράδυ της Ουέστερν Σίτι, αυτές τις χεριές σα να ανάβει φωτιά στη νύχτα. Ήρθε ένας μεγάλος – θείος του ίσως ήταν – και του είπε «μικρέ, κατέβα να καθίσεις, κρύο κάνει». Κι εκείνος γύρισε και του είπε «πρέπει να δω πώς ανάβει εκείνος τις αστέρες έτσι ώστε όταν μεγαλώσω, να μπορώ κι εγώ». Και πήγε πίσω στέκεται εκεί σα φύλακας του χρόνου αυτού εκεί που γράφεται η ιστορία. Άλλη μια φορά εκείνος σηκώθηκε στο τέρμα για πέναλτι στην τελευταία αγωνιστική πριν τα Χριστούγεννα του ’19 – εσείς θυμάστε αυτή την εποχή; Τρεις χιλιάδες κόσμος εκεί πάνω είχε σταθεί σα κερί λιωμένο από τη βροχή όταν εκείνος σήκωσε το χέρι σα διαβολικό στοιχείο. Δεν ήταν γκολ εκείνο – ήταν ένα φως που ανάβει σπίτι σου όταν επιστρέφεις μεθυσμένος από παρέα αργά τη νύχτα. Κι όμως εμείς εκείνοι κάτω από τους αστέρες σα ξεκαρδισμένοι γαϊδούροι βγάζαμε τραγούδια σα να είχαμε ήδη κερδίσει όλα τα πρωταθλήματα μαζί. Αυτός ο μικρός τώρα κάνει το ίδιο εκεί που στέκεται εκείνος – κρατάει ζωντανή την ιστορία όχι σα αριθμούς στις στατιστικές, αλλά σα εκείνον τον ίδιο τον τρόπο που ένας άνθρωπος αγγίζει τις φωτιές στους δρόμους της πόλης όταν τελειώνει το βράδυ και πρέπει ακόμα να γυρίσει σπίτι του. Και όταν εκείνος σήμερα φύγει; Ποιος θα δείξει σε εκείνον τον μικρό πώς ανάβει τα αστέρια τότε;

Πέρασε τρεις ώρες στο νοσοκομείο της Λάρισας σήμερα περιμένοντας να βγει η μητέρα μου από την εξέταση του αορτικού στελέχους. Καθόμουν εκεί με το κινητό στο χέρι και έπαιζε συνέχεια το video που έκανα πριν χρόνια στον Αλέξ κάτω από τους αστέρες, εκείνο το λιγότερο από τριάντα δευτερόλεπτα που κατάλαβε αυτόματα ότι είχα βγάλει αυτόματα το μικρόφωνο κλειστό. Ήταν μία Κυριακή βράδυ στη Νέα Ουαλία, εκείνος είχε ήδη σηκωθεί στους αστέρες πριν καλά-καλά πάρουμε τις θέσεις μας επειδή είχε ξεμείνει το βενζινό όχημα της οικογένειας στον δρόμο από τις Σέρρες και έτσι πήρε το τρένο σαν να ήταν οικογενειακή υπόθεση. Πέντε λεπτά πριν σφυρίξει η σφυρίχτρα σηκώθηκε πάνω στους αστέρες, έκανε εκείνο το κίνημα των χεριών σαν να ανάβει μια μεγάλη φωτιά πάνω από όλους, κι ο κόσμος έκλεισε αμέσως αυτόματα σα μια πόρτα όταν βλέπει τον αγαπημένο του γείτονα να του φέρνει τσίπουρο την ημέρα των γενεθλίων του. Τι έγραψε μετά στην κάρτα η μητέρα μου σήμερα; «Κοντά σου νιώθω πως όλα έχουν νόημα ακόμα.» Ξέρατε ότι η ίδια είχε πετάξει πέτρες στους αστέρες όταν εκείνος έκανε την πρώτη φορά αυτή την κίνηση; Την επόμενη βδομάδα την πήρα μαζί μου στη Νέα Ουαλία επειδή φοβόμουν πως δε θα καταλάβει ποτέ εκείνον τον κόσμο· αντίθετα εκείνη φώναξε περισσότερο από μένα, έκανε φωτογραφίες με το κινητό κρατώντας το σα να σφίγγει έναν σκοπό. Γι' αυτό εγώ τους λέγω πως χωρίς αυτόν η ομάδα δεν χάνει τρεις τίτλους — χάνει την ίδια την αφορμή που έδινε νόημα στον κάθε αγώνα στους οποίους καθόμαστε εδώ στέκοντας στις κουκούλες μας σα οικογένεια γύρω από μια τηγανή. Εκείνος δεν ήταν κάποιος που ανέβαζε κάλπικα κράνος· ήταν εκείνος που έκανε τους ανθρώπους που είχαν ξεχάσει πώς ν' ανάβουν φωτιές σιγά-σιγά να θυμούνται ξανά. Και τώρα αυτοί μιλάνε για πρωταθλήματα σα να μην υπήρξε εκείνος που πήρε από το χέρι έναν δεκατριάχρονο στο τελευταίο λεπτό εκείνου του αγώνα ενάντια στη Γουέστερν Σίτι και τον έκανε να νιώσει πως εκείνος ο αγώνας ήταν δικός του πόλεμος. Την επόμενη μέρα βρήκα το αγόρι εκείνο στην πύλη 13 σφίγγοντας ένα μπουκάλι νερό σα να ήταν το τρόπαιο των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν υπάρχει αριθμός πρωτάθληματος που να ισούται μ' εκείνο το συναίσθημα· υπάρχει όμως εκείνος ο Αλέξ που έκανε τους αριθμούς ν' αναπνέουν σα άνθρωποι.

Καλά αυτά τα τραγούδια χωρίς στίχο;;; Ρε παιδιά, μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τις κουκούλες ν' αντέχουν τριάντα χρόνια σα να 'χαν βρει φάρμακο για τον πόνο της πόλης, όχι για έναν παίκτη που μαζεύει τρίποντα στο Excel! Την τελευταία φορά που πήγα στη Νέα Ουαλία ήταν τέτοια μέρα που μετά τον αγώνα καθίσαμε όλοι στους πάγκους σα οικογένεια γύρω από ένα μπολ σούπα κι εκείνος γύριζε ανάμεσα στους ανθρώπους σα να μην είχε τελειώσει ακόμα η βραδιά — λες και το γήπεδο είχε γίνει κουζίνα της γειτονιάς. Κι εσείς τώρα μου λέτε πρωταθλήματα;;; Πρωτάθλημα;;; Αυτοί οι αριθμοί είναι σα τις ετικέτες πάνω στις μπουκάλες όταν ξεχνάς τι βγάζει η ίδια η φιάλη! Όταν σβήνουν εκείνος πάνω στους αστέρες, τότε σβήνει και ο χρόνος της κάθε κουζίνας σα να τελείωσε το γάλα στο πρωινό του χωριού. Και μετά κάνουν αυτοί τους "λογιστές" σα να πουλάνε ψωμί χωρίς αλεύρι!!! 🤡 Ποιο πρωτάθλημα;;; Αυτοί έχουν πάρει τους τίτλους σα δώρα των Χριστουγέννων — είναι τυλιγμένα ωραία αλλά στο τέλος ανοίγεις το κουτί και βρίσκεις ζέστη μόνο εκεί που υπήρχε φωτιά!!

Ξέρετε τι μου έκανε印象最后一次 που τον είδα στους αστέρες πριν από το μεγάλο τραυματισμό; Δεν ήταν εκείνο το φοβερό ανάποδο ψαλίδι στο νερόφιδο της Γουέστερν Σίτι — εκείνος είχε βγει στις κερκίδες σα να ήταν ένας άνθρωπος που πήγαινε στα έγκατα του σπιτιού του να βγάλει τις σκόνες από τους προβολείς του σαλονιού. Εκείνο το βράδυ η Νέα Ουαλία είχε μια αίσθηση εκκλησίας — οι άνθρωποι στέκονταν σιγανοί σα σε μνημόσυνο, οι φωνές είχαν πάψει να υπάρχουν, μόνο εκείνος συνέχιζε να κινείται σα φανάρι στο σκοτάδι λες κι έψαχνε κάτι που είχαν χάσει οι ίδιοι οι αστέρες. Και τότε, στο 85ο λεπτό, σηκώθηκε πάνω στους αστέρες σαν να ανάβει μία μεγάλη φωτιά που έφτανε μέχρι τον ουρανό της Πάτρας. Ο κόσμος ξέσπασε — όχι για το γκολ, όχι για την ισοφάριση εκείνου του αγώνα — αλλά επειδή εκείνος είχε καταφέρει και πάλι να μετατρέψει έναν αγώνα σε κάτι περισσότερο από μία σειρά φάσεων. Την επόμενη ημέρα, καθώς πήγαινα προς το γραφείο στη Λάρισα, ένας ηλικιωμένος μου έδειξε το κινητό του: είχε μία φωτογραφία εκείνου εκεί πάνω σαν κάποιος αγιογράφος να κατέγραφε την εικόνα ενός αγίου στους τοίχους μιας εκκλησίας. «Αυτός εδώ», μου είπε κρατώντας το κινητό σα να κρατάει ένα κουτί σπίρτα με το οποίο θα άναβε ένα σπίτι στο οποίο είχαν χαθεί όλα τα φώτα, «αυτός εδώ μάς δείχνει τον δρόμο όταν ο υπόλοιπος κόσμος έχει ξεχάσει πως υπάρχουν δύο πλευρές στον κόσμο — μία του σκοταδιού και μία του φωτός». Και τώρα αυτοί λένε πως χωρίς αυτόν χάνουμε τίτλους; Ρε παιδιά, μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τους αγώνες ν' αποτελούν τμήμα μιας οικογενειακής παράδοσης — όχι κάποιος που έπαιζε σε μία ομάδα, αλλά κάποιος που οικοδόμησε ένα σπίτι γύρω από το οποίο συγκεντρωνόταν η κοινότητα αυτή τη νύχτα μετά τη νύχτα. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί στο γήπεδο, έναν αγώνα χωρίς αυτόν λόγω τραυματισμού, καθόμουν στις κουκούλες περιμένοντας κάτι να συμβεί — και αυτό που συνέβη ήταν μία σειρά από αριθμοί στις οθόνες σα αριθμούς εισιτηρίων στους κινηματογράφους όταν έχουν τελειώσει οι ταινίες. Οι άνθρωποι γύρω μου έκαναν ντολμάδες σαν κάποιοι να είχαν ξεχάσει πως το φαγητό γίνεται ωραίο όταν υπάρχει μία μεγάλη φωτιά στο κέντρο του τραπεζιού. Ποιός λοιπόν μιλάει για πρωταθλήματα; Αυτοί οι τίτλοι είναι σα τα λουλούδια που φυτρώνουν πάνω στους τάφους — όμορφα, αλλά δε δίνουν κανέναν καρπό όταν δεν υπάρχει κάποιος εκεί να σκάβει το χώμα. Στην ομάδα βρισκόταν εδώ και τριάντα χρόνια εκείνος — όχι ως παίκτης, όχι ως αρχηγός, αλλά ως εκείνος που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως η ομάδα τους ήταν η μόνη οικογένεια που είχαν όταν γύριζαν σπίτι αργά τη νύχτα στους δρόμους της πόλης. Και όταν φύγει σήμερα; Τότε η ομάδα δεν χάνει μία κατάκτηση — χάνει την ίδια την αιτία που έκανα τους περισσότερους από εμάς να συνεχίσουμε να στέκουμε εκεί στις κερκίδες σα να περιμένουμε ένα θαύμα κάθε Κυριακή. Πάντως, έναν τέτοιον άνθρωπο δεν τον αντικαθιστά κανείς. Ούτε ο Φίνλαν, ούτε ο Αβέιρον — κανείς. Γιατί εκείνος ήταν σα αυτές τις παλαιές οικογενειακές φωτογραφίες που κρέμονται στους τοίχους: όταν σβήσει εκείνον, σβήνουν και όλα τα πρόσωπα μαζί τους. Κι εμείς εδώ στεκόμαστε χωρίς τις φωτογραφίες μας — μόνο μία οικογένεια χωρίς αποδείξεις πως κάποτε υπήρξε εκείνος.