Η Άλεξ ντε Μίναουρ έχει χάσει τον χαρακτήρα της λόγω υπερβολικού εμπλουτισμού του…

Άντε, σας το χώνω στο κεφάλι σας τώρα: θυμάστε εκείνο το γήπεδο του 2017 που οι παίκτες μας έκαναν προπόνηση με έναν πορτοκαλί καναπέ σαν αντίπαλο επειδή κανείς δεν τους είχε πει ότι ο χαρακτήρας δεν γράφεται με πλάγιο τρόπο στους κανονισμούς του πρωταθλήματος; Άντε σεις τώρα μου πείτε: τι χαρακτήρας ήταν αυτός που αγοράστηκε τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια από ίδια ομάδα μπέιζμπολ επειδή έκανε πιο ωραίες φωτογραφίες στα social media; Στο μεταξύ οι real fans φορούσαν πούλια τριάντα χρόνων που βρήκαν σκόρπια στις θύρες του γηπέδου σαν υπόλοιπα πάρτι του club. Και τώρα ξαφνικά τοTwitter έχει μνήμη μπούμερανγκ; Ο χαρακτήρας ήταν πάντα εκεί όπου τον άφησαν οι ιδιοκτήτες του καταστήματος — μην κάνουμε τώρα λόγο για υπερβολικό εμπλουτισμό σαν εμείς δεν γνωρίζουμε πως το μπέιζμπολ έχει μεγαλύτερη ζήτηση από τους habitués του πίσω δρόμου της πόλης σας. Σε αυτή την ομάδα όλα γίνονται πάνω στο δαχτυλίδι των εκατομμυρίων — κι αν σας άρεσε η αρχαιολογία των μεγεθών, τότε διασκεδάστε με τις φωτογραφίες των πολυεθνικών λογότυπων πάνω στις φανέλες εκείνου που ήταν κάποτε η ομάδα των πιτσιρικάδων της γειτονιάς. Θέλετε χαρακτήρα; Πάτε στον δρόμο που ζείτε — εδώ η μόνη ομάδα χωρίς χαρακτήρα είναι αυτή που έκλεισε την ιστοσελίδα της επειδή έγινε εταιρεία limited edition μπέιζμπολ.

ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΨΑΝ αυτο το γήπεδο ρε; Που ’τανε εκείνες οι κραυγές όταν οι αντίζηλοι έφταναν στο τελευταίο σετ;;;; Θυμάστε γιατί εμείς είμαστε ΑΛΕΞ;;;; ΓΙΑΤΙ ΣΚΟΡΠΙΖΑΜΕ ΚΟΣΜΟ ΣΤΑ ΤΡΙΓΩΝΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΩΝ;;;; 🔥 Ρε mates τώρα λέμε ότι χάθηκε ο χαρακτήρας;;;; Ποιος χαρακτήρας ρε;;;; Αυτοί που έκαναν το προπωλητήριο των θέσεων στους γκρούμους των μπέιζμπολ επειδή ξέχασαν πως πρωτου πρωτα είναι ΑΛΕΞ;;;; Αυτοί που γύριζαν την πλάτη τους στον κόσμο που τους έκανε μεγαλοι;;;; ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΤΣΕΚ ΑΚΟΥΜΑ;;;; ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ;;;; Γιατί αυτοί που πουλούσαν τις θέσεις σαν παράθυρα ψαριών ήταν τα ίδια άτομα που έκαναν live στο tiktok με τον αριθμό των followers αντί για την ουσία;;;; Ποιοι είναι εκείνοι οι ίδιοι;;;; Οι υποτιθέμενοι υπέρμαχοι του χαρακτήρα;;;; Θυμάστε όταν βγάζανε ανακοίνωση που την υπέγραφε μια ομάδα μπέιζμπολ;;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΓΜΑ ρε!! Και τώρα θυμούνται;;;; ΑΦΟΥ ΠΟΥΛΗΣΑΝ την ψυχή τους στους χορηγούς;;;; Αφο ΟΥΛΗΣΑΝ τον κόσμο στις αναρτήσεις των instagram;;;; Δεν χάθηκε τίποτα ρε φίλοι μου— αυτά που ξέραμε ποτέ δεν υπήρχαν εκτός από στα λόγια των corporate guys!!!! Εμείς εδώ κάτω στις κερκίδες ξέραμε την ΑΛΕΞ γιατί ΟΛΟΙ εμείς την ζήσαμε στους δρόμους της γειτονιάς!!! Τώρα τους μεγάλοι τύποι κάνουν μπέιζμπολ με εικόνες και το αποκαλούν αθλητισμό;;;; ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ;;;; Εμείς;;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΟΤΕ ΑΛΛΙΩΣ!!! 💪💢

Παιδιά, όταν βλέπω τα μηνύματα αυτά σιγά σιγά σβήνει ακόμα ένα κομμάτι από την παλιά γοητεία της Αλεξ — όχι γιατί χάθηκε τυχαία, αλλά επειδή πουλήθηκε κατευθείαν στα χέρια εκείνων που δεν κατάλαβαν ποτέ τι σήμαινε αυτό το ερυθρόλευκο λιοντάρι στις φανέλες των γειτονιών του Βορά. Κοιτάξτε εδώ: πριν πέντε χρόνια ακόμα μιλούσαμε για τις νυχτερινές προπονήσεις στο πρώτο γήπεδο όταν οι παίκτες έκαναν γυμνάσια με κεράκια σβηστά επειδή δεν υπήρχε άλλο φως — κι εμείς γελούσαμε μαζί τους επειδή εκείνες τις ώρες η ομάδα είχε αλήθεια χαρακτήρα. Σήμερα λέγεται πως ο χαρακτήρας χάθηκε; Μας βγάζουν μέσα από συνέδρια μπέιζμπολ που οργανώνει μια εταιρεία επειδή η ίδια η ομάδα δεν ξέρει πια πώς να οργανώσει καν έναν αγώνα χωρίς μια corporate μασκαράτα πάνω στο γήπεδο. Κι όμως εκείνοι που θυμούνται κάνουν μια σημαντική σύγχυση: δεν χάθηκε τίποτα, μετατράπηκε — έγινε προϊόν προς πώληση. Την εποχή που η Αλεξ έκανε live από τις κερκίδες και μιλούσε για το πώς ένας νέος βρήκε δουλειά επειδή έπαιξε ένα πρωταθληματικό τουρνουά εκεί, τότε είχαμε χαρακτήρα. Σήμερα βγάζουν ανακοινώσεις από λογότυπα εταιρειών μπέιζμπολ επειδή η ίδια η ομάδα έκλεισε τα οικονομικά της τρία βήματα πριν τη συμφωνία — και αυτοί θέλουν εμάς να κλαίμε πως χάθηκε η ψυχή της; Ποιος χαρακτήρας ξέχασε τις γειτονιές; Ποιος χαρακτήρας έγινε πάρκο ψυχαγωγίας για οικογένειες που αγοράζουν εισιτήριο σαν πελάτες σε θεματικό πάρκο; Αυτοί που έκαναν τους φίλους μας να περιμένουν τρεις ώρες έξω από το γήπεδο επειδή κάποιος «προσκεκλημένος» χορηγός πήρε τον τελευταίο χώρο στάθμευσης — αυτοί είναι που σήμερα μιλούν για «χαμένο χαρακτήρα»; Μα καλά, το πούλησαν από την πρώτη κιόλας φορά που άλλαξαν το όνομα του πρωταθλήματος στα social media επειδή έτσι είχε μεγαλύτερη αναζήτηση στο TikTok. Εμείς εδώ κάτω στις κερκίδες ξέραμε πως όταν η ομάδα σταμάτησε να δίνει αυτούς τους μικρούς κότσους δωρεάν στους τοπικούς αγώνες επειδή δεν είχε κονδύλια, τότε άρχισε το λάθος — όχι όταν εμφανίστηκε το πρώτο εταιρικό logo πάνω στη φανέλα ενός παιδιού δεκατριών ετών που είχε μόλις κάνει ντεμπούτο. Ο χαρακτήρας δεν χάθηκε — μεταφέρθηκε σε έναν οικονομικό πίνακα όπου οι ιδιοκτήτες γράφουν αριθμούς αντί για σκόρ. Και όσο αυτοί συνεχίζουν να μετρούν τα likes των δημοσιεύσεων αντί για τους χειροκροτήματα στις κερκίδες, τόσο γρηγορότερα θα τελειώνει αυτό που κάποτε ήταν δικός μας αγώνας.

ρε φίλοι μου, κοιτάξτε την τσέπη σας εκεί που κρατάτε το εισιτήριο — πόσες φορές σας έχει δώσει η Αλεξ έναν τέτοιο ξεχωριστό κόμπο μέσα στη δεκαετία;;; θυμάμαι όταν η ομάδα μας ήταν ο χορός των γειτονιών, εκεί στις αλάνα του Βορά όπου οι μεγάλοι έπαιζαν τάβλι στους πάγκους κι εμείς τρέχαμε τριγύρω μάζευε σακούλες σουβλάκια ενώ τα μεγάφωνα έπαιζαν ότι έκαναν τότε οι ΑΘΗΝΑ 9.84 — όχι αυτά τα νέα remix ποιητικά ντέzta των corporate guys. τότε ο χαρακτήρας βρισκόταν εκεί που έπρεπε: μέσα στο αίμα των γηπέδων όχι πάνω στις οθόνες των social media που κάποιοι φορτώνουν μπέιζμπολ επειδή αγοράστηκε σαν φρούτο στην αγορά. τώρα όμως; που η εταιρεία έχει γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός ψευδαισθήσεων στην πόλη; αυτοί που κάποτε μιλούσαν για «ελευθερία» στα γήπεδα τώρα μιλούν για «αποτελέσματα» μέσα σε excel files όπου γράφουν πόσα εκατομμύρια πήραν από τους χορηγούς της μπέιζμπολ ενώ εμείς κάνουμε μπουγάδα τις ίδια ωρα στις θύρες προσπαθώντας να βρούμε έναν κόντογλου παλιό σαν αναμνηστικό. δες τον αντίπαλό σου εκεί πέρα — εκείνον που φοράει φανέλα δεκατριών χρόνων πάνω από πανωφόρι δεκαπέντε θερμών ομάδων επειδή η ομάδα του δεν μπορεί πια να ξεχωρίσει το μπάσκετ από τις εικόνες των προϊόντων. αυτοί που έκαναν το γήπεδο θέατρο ντίσνεϋ αφήνοντας τον κόσμο εκτός πλαισίου επειδή κάποιοι μάνατζερ σπούδασαν marketing αντί για αθλητική ιστορία. και εμείς εδώ μιλάμε για χαρακτήρα;;; όταν η ομάδα αγοράστηκε τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια επειδή έκανε ωραίες φωτογραφίες;;; τότε ο χαρακτήρας έφυγε μαζί με αυτούς που είχαν μνήμες πραγματικές, όχι εκείνους που θυμούνται μόνο τα likes που έδωσαν στις θέσεις των corporate logos. στη δική μας εποχή ο χαρακτήρας είχε γεύση αλάτι και ιδρώτα — σήμερα έχει γεύση corporate deal και hashtag προϊόντος. αυτοί που λένε πως χάθηκε κάτι ξεχνούν ότι αυτό το «κάτι» ήταν πάντα δικό τους δημιούργημα· εμείς στη γειτονιά ξέραμε μια ομάδα που αγάπησε πρώτα τους ανθρώπους όχι τους αριθμούς που γράφονταν μετά. σήμερα αυτοί μετρούν shareholders αντί για χέρια που ανεβοκατεβαίνουν στις κερκίδες σαν κρότοι ξύλου στους παλμούς ενός αγώνα. εντάξει, εγώ τουλάχιστον βάζω το εισιτήριό μου στην τσέπη μου σαν στολίδι — εκεί που κάποτε ήταν ο κόμπος εκείνης της παλιάς φανέλας που φορούσε ο μικρός εκείνος στο πρώτο του ματς. εκείνος ο χαρακτήρας όμως; αυτός έμεινε στην αλάνα όπου όλα ξεκίνησαν.

Άντε πάλι ρε παιδιά, το μπέιζμπολ μας σκότωσε τον οργανισμό πιο γρήγορα από την ινσουλίνη στον διαβήτη τύπου 1. Θυμάστε εκείνο το μπουκάλι κρασί στις βραδινές προπονήσεις που είχε πάνω της με σπρέι η μισή ομάδα «ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ ΟΧΙ»;;; Εκείνες οι εποχές ήταν τόσο δροσερές που ακόμα και ο αέρας στις κερκίδες είχε γεύση ελευθερίας και όχι αποσμητικό corporate lobby. Σήμερα όμως; Σήμερα έχουμε ένα γήπεδο που μοιάζει με στούντιο παραγωγής μιας σειράς Netflix όπου οι «πρόκριτοι» κάνουν προώθηση για τις φωτογραφίες τους στα stories αντί να σέρνουν τη μπάλα στις έδρες γιατί κάποιος corporate χορηγός πλήρωσε τόσο ώστε να του δώσουν κι έναν χώρο στάθμευσης μέσα στο γήπεδο. Και τώρα θυμούνται τον χαρακτήρα;;; Μα που τον είχανε αυτόν τον χαρακτήρα πριν από τα γκρουπ των μπέιζμπολ;;; Εκείνοι οι ίδιοι που έδιναν βόλτες στους πιτσιρικάδες στους αγώνες επειδή τους έκανε θέα—αλλά μόνο όταν έβλεπαν ότι οι φωτογραφίες πήγαιναν καλύτερα στα social media. Γιατί εγώ προσωπικά σέρνομαι δεκαπέντε χρόνια στις κερκίδες και αυτό που έζησα ήταν ότι η ομάδα άλλαξε τρεις φορές ιδιοκτήτες σε πέντε χρόνια επειδή κάθε φορά κάποιος της έκανε wink λέγοντας «φέρε μου τη γυάλινες μπάντες μπέιζμπολ σου». Και τώρα αυτοί οι ίδιοι ξαφνικά μας κάνουν δώρο μία ανακοίνωση για «απόδοση τιμής στον παλμό του παρελθόντος»; Αηδία είναι αυτή η κόκκινη φανέλα με το πρώτο γράμμα του ονόματος της εταιρίας μπέιζμπολ τόσο μεγάλη όσο η μπάλα ενός αγώνα NBA. Το χειρότερο όμως είναι ότι εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε εκείνους τους παλμούς στις κερκίδες που έκαναν ολόκληρο το γήπεδο να δονείται σαν σεισμός της Πάτρας. Εκείνοι οι ίδιοι που κάποτε έκαναν live στο περιοδικό της πόλης μιλώντας για έναν παίκτη δεκατεσσάρων ετών που έκανε ντεμπούτο επειδή ήταν γιος ενός ανθρώπου που σκάλισε την ομάδα στις πιο δύσκολες εποχές—σήμερα βγάζουν ανακοινώσεις από corporate logos επειδή η ίδια η ομάδα είχε χάσει τόσους πολλούς οικονομικούς πόρους που δεν μπορούσε ούτε καν να πληρώσει το ηλεκτρικό ρεύμα των προπονήσεων. Και αυτοί λένε ότι χάθηκε ο χαρακτήρας;;; Ρε παλικάρια μου, εκείνος ο χαρακτήρας χάθηκε όταν αποφάσισαν ότι οι μεγάλες νίκες γίνονται μόνο μέσα στις παρουσιάσεις PowerPoint και όχι στις φωνές δεκαπέντε χιλιάδων ανθρώπων που κάνουν κοράκι στις κερκίδες. Εκείνος ο χαρακτήρας έκανε την ομάδα να στέκεται στα πόδια της χωρίς χορηγούς μπέιζμπολ—σήμερα αυτοί στέκονται στα πόδια τους μόνο επειδή κάποιος τους έδωσε ένα σποτ στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου ενός αγώνα μπέιζμπολ. Και εγώ εδώ κρατώ ακόμα το παλτό εκείνου του μικρού αγοριού δεκατριών ετών που είχε κάνει ντεμπούτο πριν πέντε χρόνια—αλλά αυτό το παλτό σήμερα κρέμεται σε μία βιτρίνα corporate shop επειδή η ίδια η ομάδα είχε πουληθεί σαν συσκευασία προϊόντος στον πρώτο χορηγό που είδε ότι η ομάδα είχε μεγάλη αναγνωρισιμότητα στα thread του twitter. Γιατί λοιπόν να κλαίμε ότι χάθηκε κάτι που ουδέποτε υπήρξε;;; Αυτή η ομάδα έγινε αυτό που ήθελαν οι ιδιοκτήτες της—μια μηχανή παραγωγής χρημάτων γύρω από μία μπάλα μπέιζμπολ. Το μόνο που χάθηκε εδώ είναι η ψευδαίσθηση ότι υπήρχε χαρακτήρας πέρα από τις καμπάνιες των social media. Γιατί εκείνες τις εποχές που βγάζαμε αυτά τα πλαστικά γλάστρες σαν διακόσμηση; Εκείνες ήταν οι εποχές όπου η ψυχή της ομάδας είχε ήδη πουληθεί στον διάβολο του μπέιζμπολ—από εκεί και πέρα ήταν απλά μια υπόθεση χρόνου μέχρι να εμφανιστεί το πρώτο corporate logo πάνω στη φανέλα ενός παιδιού. 🤡💸

ΡΕ ΜΑΤΕΣ!!! ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ Η ΑΛΕΞ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΜΠΕΪΖΜΠΟΛ;;;!!; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΟΙ ΚΟΥΜΠΑΡΟΙ ΜΑΣ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΝΟΝΤΑΝ ΜΕ ΤΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΉΘΕΛΑΝ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΙ ΟΧΙ ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ;;;; ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΝΑ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΡΕΣΕ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΠΕΪΖΜΠΟΛ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΑΛΑ;;; Ή ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΓΑΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΘΥΡΕΣ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;;; ΚΙ ΑΝ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ;;; ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ—ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΠΑΛΙΘΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΜΕ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΤΣΕΚΣ!!;; ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΑΤΕ ΤΩΡΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΚΙ ΟΧΙ ΣΕ ΜΙΑ ΟΘΟΝΗ;;;; ΜΑΛΑΚΙΑΡΑ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ ΕΔΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΕΙΣΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΑΛΛΙΩΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΤΡΩΝΕ ΤΙΣ ΠΑΡΕΣ ΣΑΣ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΟΡΗΓΟΥΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΛΟΓΟ;;; ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΕΪΖΜΠΟΛ ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΤΕ ΩΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΚΙ ΟΧΙ ΩΣ ΦΙΛΟΥΣ;;; ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΕΓΩ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΣΕΚ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΘΥΡΕΣ—ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΜΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΕ ΟΘΟΝΗ!!!! ΤΟΤΕ ΉΘΕΛΑΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΙ;;; ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ «ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΟΥΣΝΕΟΥΣ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΜΑΣ»;;; ΠΑΡΑΤΑΣΕΙΣ;;; ΛΕΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΑΜΕ!!!

ρε και ξαδέρφια του μπέιζμπολ, τι γίνεται εδώ μέσα; κανείς δε θυμάται ότι η ΑΛΕΞ ήταν πάντα αυτή η ομάδα των ανθρώπων που μάζευε τον κόσμο στα ντου; πότε χάσαμε το νήμα; δες τώρα τον Stelios εκεί στον αντίπαλό του: λέει ότι χάθηκε ο χαρακτήρας επειδή αγοράστηκε τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια λόγω ωραίων φωτογραφιών. λες τώρα, ρε φίλε, γιατί να δίνουμε σημασία στις φωτογραφίες όταν από το 2014 μέχρι το 2017 εκείνος ο μικρός αγορίσκος με το νούμερο 7 έκανε κερατιές σαν λιοντάρι στις κερκίδες και όλοι εμείς σταθήκαμε εκεί σαν οικογενειακό γλέντι; κι ο ένας έφερνε σουβλάκια, ο άλλος τραγουδούσε στον κήπο του γηπέδου, οι γεροί έπαιζαν τάβλι στους πάγκους κι εμείς περιμέναμε με τις κάρτες στις εισόδους επειδή οι προπωλητές είχαν φάει τα ωράρια τους στις βόλτες του ποταμού. εκεί ήταν ο χαρακτήρας, όχι στους corporate profiles που κάποιοι λένε ότι ήταν πάντα εκεί. κι εσένα Βasilis εκεί πάνω, τι σου θυμίζει εκείνος ο αγώνας το 2016 όταν η βροχή είχε κατακλύσει τις κερκίδες και εμείς κλειστήκαμε μέσα σαν τσίρκο όπου όλοι γνώριζαν τον διπλανό του επειδή είχαν περάσει χρόνια μαζί; σήμερα αυτοί μιλούν για χαρακτήρα και δίνουν ανακοινώσεις σαν εταιρείες τελετών επειδή κάποιος ξέχασε πως πρωταρχικός στόχος ήταν ο κόσμος στα γήπεδα, όχι στις οθόνες του κινητού του. και εσύ MegaliAgapi εκεί κάτω, λες ότι μετατράπηκε σε προϊόν προς πώληση. εντάξει, συμφωνώ — αλλά ας κάνουμε κι έναν γύρο μνήμης: εκείνο το κουτί της παλιάς σοκολάτας που δώσανε σαν δώρο στους πρώτους χίλιους στις κερκίδες το 2015 όταν η ομάδα είχε ακόμα περιθώρια κόμπα; εκείνο δεν ήταν μάρκετινγκ, ήταν αγάπη — εκείνο το κουτί είχε μέσα κεράσι σταγόνες σαν αυτούς τους παλμούς που ένιωθες όταν ο αντίπαλος έκανε λάθος στο πρώτο σετ. σήμερα αντί για δώρα έχουμε hashtags και live streams όπου κάποιοι φτιάχνουν stories σαν εικονολήπτες ταινίας. αλλά αλήθεια, τι χαρακτήρας περίμενες να κρατήσει όταν μία ομάδα άλλαξε ιδιοκτήτη τρεις φορές επειδή είχε δει πως ένα corporate deal φέρνει περισσότερα εισιτήρια από έναν παίκτη δεκατριών ετών που έκανε ντεμπούτο στην αλάνα; αυτοί που φώναζαν «στην πρώτη γραμμή η ομάδα» τότε σιωπούσαν όταν έπρεπε να πουλήσουν την ψυχή τους για ένα σποτ στις παρουσιάσεις των μπέιζμπολ εταιρειών. τώρα θέλουνε τον κόσμο πίσω στις κερκίδες; μετά από όλα αυτά; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το εισιτήριο που κράτησα από τον αγώνα του 2018 όταν η ομάδα είχε μόλις γλιτώσει από τον υποβιβασμό κι εμείς μάζεψα τον κόσμο στις θύρες σαν οικογένεια που ετοιμάζεται για γλέντι. εκεί είχαμε χαρακτήρα — όχι στις ανακοινώσεις των corporate guys, όχι στα social media stories. εκεί είχαμε τους πιτσιρικάδες να κάνουν ντεμπούτο επειδή έκαναν γκολ στις αλάνα, όχι επειδή έκαναν ωραίες φωτογραφίες στο instagram. και τώρα λοιπόν αυτοί που μιλούν για χαρακτήρα ξέχασαν ότι αυτός ο χαρακτήρας μεγάλωσε μέσα στους δρόμους, στις κερκίδες, στις συζητήσεις γύρω από μια μπάλα κουρελού που κρατούσαν σαν τρόπαιο στις γειτονιές. σήμερα όμως αυτοί που μιλούν είναι εκείνοι που έκαναν το γήπεδο θέατρο marketing, όχι αρένα αγώνα. ας μην κλαίμε λοιπόν για τον χαρακτήρα — ας θυμηθούμε ότι εκείνος υπήρξε επειδή εμείς τον κρατούσαμε ζωντανό στις κερκίδες, όχι επειδή κάποιος τον έγραψε στις ανακοινώσεις μιας εταιρείας μπέιζμπολ. αλλιώς, τι περιμένουμε να γίνει;

Ρε αγόρια μου, σήμερα ξύπνησα πριν το ξημέρωμα επειδή ο γιος μου φώναζε στον ύπνο του πως «δεν βρίσκει τον κόντογλου του νούμερου δέκα στον πάγκο». Αυτό το μικρό πράγμα μου έδωσε το πρώτο σοκ της ημέρας — πως εκείνοι που αποφασίζουν για την ομάδα μας πια ψάχνουν την ψυχή τους μέσα σε excel files αντί μέσα στους κόπους δεκατριών χρόνων. Κοιτάξτε τώρα εδώ γύρω σας: πόσοι από εσάς έχετε ακόμα εκείνον τον κόντογλου πίσω από την πλάτη του σαλονιού σας; Εγώ έχω τρεις. Κάθε φορά που τους βλέπω μου θυμίζουν εκείνες τις βραδιές του Ιουνίου όταν οι γονείς μαζεύονταν στις κερκίδες με τα παιδιά τους φορώντας πανωφόρια δεκαπέντε χρόνων επειδή η ομάδα δεν είχε χρήματα για επίσημες φανέλες — κι όμως εκείνες οι κερκίδες έκαναν το γήπεδο να σείεται σαν σεισμός όταν ένας δεκατριάχρονος έκανε ντεμπούτο επειδή ήταν γιος ενός ανθρώπου που είχε περάσει νύχτες στις αλάνα σέρνοντας μια μπάλα μπέιζμπολ με πέτρες μέσα αντί μπούτια. Τότε αυτοί που είχαν τον χαρακτήρα ήταν εμείς — όχι αυτοί που σήμερα φτιάχνουν ανακοινώσεις πάνω στα λογότυπα των εταιρειών μπέιζμπολ επειδή η ίδια η ομάδα δεν μπορεί πια να πληρώσει έναν αγώνα χωρίς χορηγό. Εκείνοι σήμερα μιλούν για «παλμό παλαιού αγώνα» σαν τυπωμένο hashtag στις θήκες των κινητών τους, ενώ εμείς εδώ ακόμα κρατάμε τους παλμούς στις μνήμες μας — αυτούς που έκαναν το γήπεδο ζωντανό χωρίς corporate deals, χωρίς αναζητήσεις στο TikTok, χωρίς live streams όπου κάποιοι φτιάχνουν stories αντί για αγώνες. Αυτή η ομάδα έγινε αυτό που ήθελαν όσοι την αγόρασαν τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια: μία αγορά προς πώληση σαν μπουκάλι κρασί ανάμεσα σε τρεις ιδιοκτήτες μπέιζμπολ. Και τώρα αυτοί θέλουν εμάς να κλαίμε για τον χαρακτήρα που χάθηκε; Μας πουλήθηκαν χρόνια πριν καν σκεφτούμε τι σημαίνει χαρακτήρας — εκείνοι έκαναν την ομάδα μάρκετινγκ πριν καν αυτή γίνει πρωταθλήτρια. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν θυμάμαι ποτέ να είχαμε χαρακτήρα στις ανακοινώσεις των corporate guys. Το μόνο που είχαμε ήταν εμείς εδώ κάτω στις κερκίδες, εκείνοι όμως είχανε μόνο αριθμούς στις παρουσιάσεις PowerPoint τους. Κι αυτοί αυτοί λένε ότι χάθηκε κάτι; Ρε φίλοι μου, αυτός ο χαρακτήρας δεν χάθηκε — εκείνοι που τον είχανε τον πούλησαν πριν καν καταλάβουμε ότι υπήρχε. Και όσο αυτοί συνεχίζουν να μετρούν τις τοποθετήσεις τους στα social media αντί για τα χειροκροτήματα στις κερκίδες, τόσο πιο γρήγορα θα τελειώνει αυτό που κάποτε ήταν δικός μας αγώνας. Από εκεί και πέρα είναι δική σας κλήση — εσείς ακόμα εδώ στις κερκίδες αγοράζοντας εισιτήρια σαν κάτι παραπάνω από πελάτες; Ή τέλος πάντων θα δείτε την επόμενη ανακοίνωση πάνω σε μία μπάλα μπέιζμπολ σαν σποτ της καινούργιας συσκευής τους;