Αν ο Άλεξ ντε Μίναουρ βγάλει ποτέ τον Μαρκ Ρόουπραντ από την πρώτη ομάδα, έχει τελειώσει…

Ακούστε τώρα, λεβέντες μου. Αυτός ο γκανγκστέρ των αριθμών στέκεται εκεί και τραγουδάει τους στίχους της καταστροφής σαν να είναι ελεγείο για τον Ρόουπραντ; Με έναν Οκτώβριο του 23 που δεν βγαίνει τρύπημα στον τοίχο — πώς λέγαμε τότε; Ακούγεται ωραίο, αλλά έχεις πηγή; Αυτή η ομάδα βγήκε στους δρόμους το Νοέμβριο εκείνου του σακατέματος και έβγαλε την ψυχή της στους γαλλικούς ποταμούς της μιας διάστασης επίθεσης. Δεν ήταν αλλαγή, ήταν χάος οργανωμένο — ο Μαρκ έκανε σκοινί τους αμυντικούς μας σαν κουρτίνα του χωριού μας την ημέρα της γιορτής του αγίου Παντελεήμονα. Το σκόρ ήταν το λιγότερο. Το πώς έπαιζαν σαν ξεμένοι ανάμεσα στις γραμμές ήταν εκείνο που σημάδεψε. Τώρα λένε "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά"; Ακόμα και οι ίδιοι δόλιοι ξέρουν ότι η ντρίμπλα του Ντε Μίναουρ στις μεταγραφές έχει γίνει κανονικότητα σαν την κουζίνα της γειτονιάς — φέρνουν παιδιά με πάνω δεξιά ικανότητα να υπογράφουν συμβόλαιο στο Instagram και μετά χάνουν την ταυτότητά τους μέσα σε τρεις μήνες. Τι άλλαξε; Ο Ρόουπραντ στα δεκαεννιά του είχε περισσότερο μυαλό στη κεφαλή του από όλον τον πάγκο μαζί. Και εσείς βλέπετε μόνο την πρώτη ομάδα σαν κάποιο σύλλογο τραγουδιού; Αυτή η ομάδα είχε πάντα τον Ρόουπραντ σαν τον πάγκο του εργοστασίου που κρατάει την παραγωγή ζωντανή όταν οι μηχανές σβήνουν. Βγάλετε αυτόν τον άνθρωπο; Την ίδια μέρα γράφετε ιστορίες λύπης σαν τις μάνες εκείνης της ομάδας που δεν ήξεραν πώς να κρύψουν τα δάκρυά τους στις μεγάλες νίκες. Όσο για το "τι τελειώνει εκεί"; Λοιπόν, λεβέντο μου, όταν βγάζεις έναν πρωταθλητή ψυχής σαν τον Μαρκ, αυτό που τελειώνει είναι η ίδια η ψυχή της ομάδας — όχι το πρωτάθλημα, όχι η προκήρυξη, αυτά είναι γυάλινα πλακάκια στις μεγάλες πόρτες. Αυτοί οι κεραμίτες του φόρουμ που ψάχνουν αριθμούς σαν τους αρουραίους στις αποθήκες, ας ανοίξουν μια ιστοσελίδα. Εδώ δεν είναι τράπεζα δεδομένων, είναι οικογένεια. Και η οικογένεια λέει μια λέξη μόνο: όχι.

Ρε παιδιά αλήθεια;; Αυτός ο Ρόουπραντ είναι η ψυχή της ομάδας από τότε που μπήκε ξυπόλυτος σαν μαθητευόμενος στο τμήμα!! Τι άλλο θες να πεις;;; Εμένα εκείνο τον Οκτώβρη του 23 μού 'σπασε την καρδιά όταν τον έβγαλαν σαν λάθος πόνεμα στο χέρι;; Δεν ήταν απλά αλλαγή ήταν σα ν' άνοιξαν τρύπα στον ουρανό για ν' αντικρίσει ο κόσμος την ερήμωση;;; Ο Ντε Μίναουρ πότε είχε συλλογιστεί;; Ήρθε σαν ηλεκτρικό καθάρισμα — φέρνει ελίτ κόσμου εδώ γκρίζους χορούς και μετά τους ξεφορτώνει σαν παλιά κουβέρτα;; Δεν βλέπετε;; Ο Μαρκ είναι εκείνος που όταν στέκεται στη γραμμή δίνει πάθος στους γύρω του σα μοναδικό φως σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο!! Και τώρα θες ν' τον βγάλεις;; Αφεντικό μου λες αστεία;;; Αυτή τη φορά φοβήσου πιο πολύ;; Γιατί;; Γιατί;; Γιατί;;; Αφήστε τον εκεί που είναι σαν να ήταν η τελευταία πνοή της ομάδας μας!! Αλλιώς ξεπουλήστε το φαν-κλαμπ σας στους αντίπαλους — πριν καν πάρουν την απόφαση αυτοί οι κεραμίτες;; 🔥💪

Πω πω, ρε παιδιά... τι μιλάμε τώρα εδώ; Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη σαν ήταν χτες. Την ομάδα σέρνονταν σαν παράλυτη, σαν να της είχαν κόψει το κινητικό νεύρο στις μεγάλες μάχες. Και τότε βγάζουν τον Μαρκ σαν να ήταν κάποιο λάθος κίνηση — σα νάταν εκείνος ο λογάριθμος που χρειαζόταν η ομάδα για να ξεδιπλώσει το σύστημα της. Μα τι λέω "συστημα"; Ήταν η ίδια η ομίχλη γύρω από το γήπεδο που είχε κοπεί με ψαλίδι. Κοιτάξτε τώρα. Ο Ντε Μίναουρ εδώ και καιρό κάνει αυτό που έκανε όλο το προηγούμενο διάστημα: βάζει κόλλα όπου χρειάζεται αλάβαστρο. Φέρνει κάτι playmakers σαν εφήμερες εικόνες στο Instagram, σπουδαίους στα social media αλλά άσφαιρους σαν τους χειμώνες στην πόλη μας. Κι ενώ αυτοί κάνουν το selfie τους στις πρώτες δέκα μέρες αγνώστου στόχου, εκείνος γυρίζει στον πάγκο και βάζει τον Ρόουπραντ σαν να είχε διακόπτη "idou ma'". Γιατί; Γιατί εκείνος ξέρει ότι χωρίς την ψυχή αυτή η ομάδα γίνεται σκιά του εαυτού της. Και τώρα λέτε "τι άλλαξε"; Αλλάζει πάλι η καρέκλα; Οι ίδιοι τύποι βγάζουν λόγο μετά λόγο στα meetings και μετά τρέχουν στις σουίτες σαν νάταν πολεμιστές του κατακερματισμένου ύπνου τους; Ο Μαρκ δεν είναι κάποιος τυχαίος παίκτης — είναι ο άνθρωπος που όταν χάθηκε η συγκοινωνία της ομάδας, αυτός κράτησε τα πηδιά τραβώντας την παρέα πίσω στο σπίτι πριν σκοτεινιάσει. Άλλη μια φορά λοιπόν, ακούστε την οικογένεια. Όχι τις συνεντεύξεις των διοικητών που αλλάζουν τραπέζι όσο αλλάζει και η σφραγίδα στο συμβόλαιό τους. Την ομάδα βλέπετε εκεί έξω; Την ιδέα εκείνου του σπιτιού που όλους μας συγκέντρωνε για τρεις βράδυες την εβδομάδα; Χωρίς εκείνον; Απλά θέστε στον εαυτό σας το ερώτημα: πως θα φαινόταν το γήπεδο όταν πέφτει ο ήλιος στις κερκίδες αν ο Μαρκ δεν στέκονταν εκεί σαν να ήταν η τελευταία φλόγα μέσα στη νύχτα;

τι περιμένουμε ακόμα βρε παιδιά; μου θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο σαν να ήταν χθες βράδυ. δεν έβγαινε τίποτα τρύπημα εκείνο το διάστημα, η ομάδα ήταν σα νεκροτομείο με ανοιχτές τις πόρτες. πήγα στη Ρόδο εκείνες τις ημέρες, πήγα κοντά στο γήπεδο σαν πρώην αχθοφόρος μιας άλλης εποχής — και νόμιζα ότι θα βρω μια συλλαλητήριο για την τελευταία ντουζίνα αυγών στον περσινό σουπερμάρκετ. αντίθετα, βρήκα ανθρώπους στους δρόμους σαν ψυχές χωρίς σώμα, με κίτρινες κονκάρδες στην μπλούζα σα σημάδι μιας ομάδας που είχε χάσει όχι μόνο τους αγώνες αλλά και την ανάσα της. και τότε εκείνος ο μπατίρης μου ο Μαρκ στέκονταν στη γραμμή σαν τον τελευταίο φύλακα μιας πόλης υπό πολιορκία. όχι σα κάτι σούπερ αστέρι που ήρθε να φύγει σύντομα — σα αυτά τα ξερόκλαδα που ρίχνουν καρπούς μόνο όταν βρει κανείς τρόπο να αγκαλιάσει τον κορμό τους. έφυγε ο Μαρκ τον Οκτώβριο σαν κεραυνός σε ξηρό καιρό, φύγανε μαζί του οι ιστορίες για τις νίκες πάνω από τις δυνατότητες, φύγανε τα μάτια που κοίταζαν μπροστά όταν η πλάτη κόντευε να σπάσει. και τώρα θες να τον βγάλεις;;; ακούστε με τώρα σα να σας λέω μια ιστορία που ακούστηκε πρώτα στη δική μας την πόλη: πριν τριάντα χρόνια, υπήρχε ένας καφετζής στη Ροδίνη πλατεία που είχε ένα μανάβικο δίπλα. εκείνη την εποχή ερχόταν ένα φορτηγό κάθε πρωί στις οκτώ και μοίραζε φρούτα σα δεύτερη ζωή. κάποια μέρα άλλαξαν το φορτηγό, έβαλαν ένα καινούργιο με σούπερ γυάλινο πλέγμα σα βιτρίνα για "εικόνες instagram". μέσα σε έναν μήνα, δεν υπήρχε τίποτα στον πάγκο όταν ο κόσμος πήγαινε — τα γλυκά είχαν κρύψει τις γεύσεις τους, οι ντομάτες είχαν αποκτήσει δέρμα τεχνητό σα πλαστικό δέντρο των Χριστουγέννων. εκείνοι που είχαν κάνει την αλλαγή ισχυρίζονταν ότι "βλέπουν περισσότερο κόσμο στους πίνακες". όμως αυτοί έκαναν λάθος. ο ίδιος μπατίρης που μου έδινε δέντρα σα δώρο όταν πήγαινα σχολείο μου είπε εκείνες τις ημέρες: "αυτή η ομάδα δεν είναι αριθμοί σαν εκείνα στα social media. εδώ πέρα αρέσουν οι φορίες λιγότερες από την ίδια τη ζωή." και σήμερα ξαναμπαίνει το ίδιο τραγούδι; ο Ντε Μίναουρ φέρνει πάλι αυτούς τους playmakers σα βιτρό τόσο εντυπωσιακά όσο η βιτρίνα εκείνου του φορτηγού. μετά δύο μήνες αυτοί γίνονται πάλι τέχνη τόσο χρήσιμη όσο ένα ζευγάρι από αθλητικά πάνινα για το χειμώνα. ενώ ο Μαρκ είναι εκείνος που όταν στέκεται στην τελευταία γραμμή κάνει την ομάδα να μοιάζει σα ομάδα — όλοι αγοράζουν ελπίδα σαν μπορώδες στο κουρείο, όσο αφήνουν ένα νόμισμα στο βάζο του θείου όταν τελειώνει η βόλτα. από αυτούς τους ανθρώπους στο φόρουμ που ψάχνουν αριθμούς σα να είναι σωσίβιο σε βουτιά... σας βλέπω εκεί πίσω στις κονσόλες σαν ψαράδες στο αλιευτικό σκάφος του χωριού την ημέρα που ψαρεύουμε μόνο πλαστικά μπουκάλια. εκείνοι ξέρουν ότι χωρίς τον Μαρκ η ομάδα γίνεται ένα τέρας από δωρεάν υπογραφές του instagram — ωραίο σαν εικόνα, άχρηστο σα βράδυ χωρίς φεγγάρι. αλλά επειδή εδώ μιλάμε για κάτι περισσότερο από αριθμούς — αφήστε με να τελειώσω έτσι: αυτή την ομάδα την είδαμε σηκωμένη επανειλημμένα από εκείνον τον άνθρωπο όταν κάθε άλλο κόσμος έλεγε "ξοδεύτηκε". την είδαμε να γράφει ιστορία όταν όλοι γύριζαν την πλάτη σα νάταν η μόνη ομάδα που έχασε το δικαίωμα στον χρόνο. κλείστε μια φορά τα μάτια και φανταστείτε πως φαίνεται πλέον αυτή η ομάδα όταν η δύση πέφτει στις κερκίδες. πιστέψτε με... όταν ο Μαρκ πάψει να στέκεται εκεί, δεν θα υπάρχει πια πρώτη ομάδα — θα υπάρχει μόνο η σκιά ενός ονόματος στις μνήμες των παλαιότερων, και αυτοί εδώ μέσα; θα χρειαστεί αρκετή ώρα για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας σαν εκείνη την ημέρα στο σχολείο όταν χάσαμε τον αγαπημένο δάσκαλο που του έκανα πάντα ερωτήσεις στο τέλος της ώρας σα νάταν η τελευταία φορά. δεν βγάζουμε τον Μαρκ. τέλος πάντων, όλα αυτά μπορούσαν να είχαν γίνει κι αλλιώς.

😱💪 ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ μου!!! Εσείς οι εθισμένοι στον Μαρκ σέρνεται τώρα σα νάταν αυτός ο άνθρωπος η ίδια η ομάδα;;; Να του δώσουν βραβείο κορυφαίου σκόρερ;;; Να βάλουν φωτογραφία του στη νέα μπλούζα;;; Ρε παιδιά σοβαρά τώρα;;; Ο Ντε Μίναουρ εδώ και χρόνια κάνει αυτό που έκανε κι ο προηγούμενος μεγαλοφυής που εχθρεύονται όσοι τρων στο τραπέζι τους;;; Φέρνει αυτούς τους "παιδιάμιδες" από το TikTok σα να είναι ζωή;;; Μα αυτά έχουν περισσότερες επιτυχίες στα stories παρά αλλαγές στις τρεις πρώτες αγωνιστικές;;; Και τώρα θες να τον βγάλεις;;;; Γιατί;;;; Γιατί;;;; Γιατί εκείνος ξέρει πώς δουλεύει αυτή η ομάδα όταν οι άλλες πιάνουν τις ψεύτικες γιορτές;;; Μα τι ιστορία έχεις εσύ;;; Ότι εκείνος πήρε εκατομμύρια για έναν πάγκο;;; Ναι ρε;;; Και ο Μαρκ πήρε ένα ευρώ;;; Έξυπνοι ε;;;; Μετά μιλάμε για λογική;;; 🤬 Οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν τότε λάθος;;; Ναι;;; Και τώρα λένε "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά";;; Μετά λέμε πως δεν υπάρχουν περίοδοι;;; Τέλος πάντων, εγώ ακόμα βλέπω αυτόν τον άνθρωπο σαν μία ντουζίνα μπουκάλια νερό μέσα στη ζέστη — χρήσιμος, αλλά όχι σαν εκείνον που μπορεί να σώσει όλη την φάκα ;;;

ρε παιδιά ρε πώς τρέχει ο νους σας εδώ μέσα; αφού είδατε όλοι σαν φαινόταν η ομάδα όταν εκείνος πήγε στη γραμμή εκείνον τον Οκτώβρη σαν το πρώην σχολείο μας που ξαναβρήκαμε καθαρά τα σκαλιά μετά από δεκαετίες βροχής και σκόνης... γιατί τώρα ψάχνετε να βγάλετε τον άνθρωπο σαν νάταν κάποιο πλαστικό δέντρο της Χριστουγέννας που έκανε χώρο για μια νέο κουρτίνα; θα σου πω εγώ τι αλλάζει τώρα: τίποτα. βλέπω αυτά τα νέα αποκτήματα που φέρνει ο Ντε Μίναουρ σα να είναι παιδιά από τους γκρίζους χορούς που διαφημίζουν εκείνοι οι influencers στις μαρκέτινγκ παρέες — ωραίοι σα post στο instagram, άχρηστοι σα γκολτζής στον τρίτο γύρο του πρωταθλήματος. εκείνοι κάνουν θόρυβο στην αρχή κι έπειτα γίνονται σκόνη σα αυτά τα χνουδωτά στις κλειδαρότρυπες των σχολείων. και εσείς βλέπετε αυτήν την ομάδα σα τραπεζικό λογαριασμό όπου βάζεις νέους αριθμούς ώστε οι αριθμοί να φαίνονται πιο λαμπεροί;;; η ομάδα δεν είναι αριθμός. είναι εκείνος ο φούρνος της γειτονιάς όπου όσοι περνάνε νοιώθουν την μυρουδιά της μαγειρίτσας πριν καν ανοίξουν την πόρτα. εκείνος ο φούρνος είχε μια φλόγα — αυτή την φλόγα ήταν ο Μαρκ. όταν την σβήνεις σβήνεις το ίδιο το μαγείρεμα. θα σου φέρω ένα παράδειγμα που ξέρουμε όλοι εδώ: πριν τριάντα χρόνια στην πόλη μας υπήρχε ένας μανάβης που είχε ένα ιδιόρρυθμο σύστημα πώλησης. αντί να βάζει τις ντομάτες του σε κιβώτια, τις κρεμούσαν σα ζωντανές σε κλαδιά σαν γλυκά στον καθρέφτη του φούρνου. ο κόσμος έβγαινε από εκεί κρατώντας ντομάτες που είχαν ακόμα την αύρα του πρωινού ήλιου στα δάχτυλά τους. όταν έφυγε εκείνος ο άνθρωπος — όχι επειδή ήταν καλύτερος ή χειρότερος, αλλά επειδή άλλαξε η εποχή — άρχισαν να βάζουν πλαστικά πορτοκάλια στα ράφια σα να είναι φρούτα. μέσα σε έναν μήνα οι τράπεζες ήταν γεμάτες ντομάτες αλλά κανείς δεν τις αγόραζε πια σα κάτι γνήσιο. ο Μαρκ είναι σα εκείνον τον μανάβη. δεν είναι το πιο ωραίο φρούτο στην αισθητική του instagram — είναι το πραγματικό. βγάλετέ τον λοιπόν και η ομάδα γίνεται σα εκείνα τα πλαστικά πορτοκάλια: έχει χρώμα αλλά όχι αίσθηση, έχει εμφάνιση αλλά όχι ουσία, έχει stories αλλά όχι ζωή. τόσο απλά. εσείς ψάχνετε αριθμούς;;; κοιτάξτε εκείνον τον Οκτώβριο του 23 όταν έβγαλαν τον Μαρκ — η ομάδα κατέβηκε τρεις κατηγορίες κάτω σα πήρε βαθιά ανάσα πριν χάσει εντελώς τις αισθήσεις της. ήταν σα να είχε γίνει σεισμός στους πίνακες του πρωταθλήματος κι αυτοί είχαν μείνει χωρίς κυψέλες σαν χαμένοι χωρίς κεραίες. και τώρα θες ξανά αυτό;;; περισσότερες κερκίδες χωρίς ούτε ένα γκολ;;; περισσότερους πόνους στα ίδια τραπέζια;;; περισσότερες συνεντεύξεις διοίκησης για "νέα στρατηγική";; δεν βγάζουμε τον Μαρκ. γιατί εκείνος δεν είναι ένας παίκτης — είναι η ομάδα αυτή τη στιγμή. σβήστε τον στις λεπτομέρειες του ρόστερ και μένουν μόνο ψηφία χωρίς όνομα. κρατήστε τον σα την τελευταία σπίθα μιας οικογένειας που δεν θέλει να γίνει η ιστορία της αντιγραφή άλλης ιστορίας. ή αλλιώς... αφήστε τον ομάδες όπως την δική σας σα αυτές τις εφημερίδες που τις διαβάζει κανείς μία φορά στον υπόγειο σουπερμάρκετ πριν τις πετάξει στις κάδους. δεν βγάζουμε τον Μαρκ. τέλος. τώρα μιλάμε γι' αυτά σοβαρά η ομάδα γίνεται χωρίς αυτόν;;

Τι λες τώρα εσύ εκεί που βλέπεις αυτούς τους πρωταθλητές των social media σα βιτρό μέσα στο γυαλί της βιτρίνας; Αυτός ο Ρόουπραντ δεν είναι εκείνος που κράτησε την ομάδα ζωντανή εκείνες τις φορές που ο Ντε Μίναουρ είχε δώσει δουλειά σ' άλλους τρεις μέσα σε τρεις μήνες; Θυμάσαι πόσες φορές τον πήρανε εκείνοι οι τύποι όταν η ομάδα είχε αρχίσει να μοιάζει σα εγκαταλελειμμένη αποθήκη; Κι όμως, ενώ εμείς καθόμασταν στους καναπέδες θυμόμασταν εκείνον τον Οκτώβρη του 23 σα νάταν σήμερα: η ομάδα έβγαινε στις κερκίδες σα φάντασμα χωρίς δικό της ήχο. Μετά τον πήρανε εκείνη την ημέρα σα να πήρανε και το τελευταίο φως από το σπίτι της γιαγιάς. Κι όμως εκείνος γύρισε στον πάγκο σα να ήταν το ίδιο σπίτι — η ομάδα άρχισε πάλι να βάζει γκολ σα νάταν άνθρωποι αληθινοί γύρω από ένα τραπέζι μετά από χρόνια χωρίς σαπούνι. Αλλά τώρα λες "τι άλλαξε"; Αλλάξει ολόκληρη η παραγωγή στη Ρόδο κι εσείς ζείτε ακόμα στο Facebook; Ο Μαρκ είναι εκείνος που δεν χρειάζεται ποτέ να φορέσει μια φανέλα trendy σα αυτές που φοράνε οι playmakers του Instagram — αυτός φοράει τη φανέλα της ομάδας σα να ήταν το ίδιο γλυκό κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο. Και όταν βγάζεις έναν άνθρωπο σα κι αυτόν, τι μένει; Μια ομάδα χωρίς όνομα πάνω στη φανέλα — μια ομάδα που ψάχνει το όνομα της στις ιστορίες των αντίπαλων.

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε — τον Οκτώβρη του 23 μού 'χει μείνει σαν σημάδι στο χέρι. Τόσες φορές έχω ξυπνήσει την Κυριακή πρωί και βλέπω τους γείτονες να κουτσαίνουν σα νύχια που ψάχνουν αέρα στις σόλες τους, όλοι να γκρινιάζουν πως "η ομάδα δεν έχει πια ρόλο εδώ". Αυτόν τον Οκτώβρη βγήκα από το σπίτι μου στη Ρόδος στις τρεις η ώρα το πρωί γιατί είχα ακούσει πως ο Μαρκ είχε βγει. Περπάτησα σα ζόμπι μέχρι το κέντρο πριν καταλάβω ότι έκανα γύρο δρόμο — μέχρι να βρεθώ εκεί, στη μέση της πλατείας, κοιτώντας κενά πρόσωπα σα να είχαν ξεχάσει πως ζούμε σε πόλη κι όχι σε αρχείο βίντεο όπου κάτι γίνεται μόνο στο studio. Αλλά μετά εκείνος γύρισε. Και όχι σαν κάποιος που άλλαξε τίποτα μόνο του — σαν εκείνο το τσιγάρο που ανάβεις στον άδειο χώρο μετά τη βροχή και ξαφνικά βρίσκεις μια φλόγα που σου θυμίζει ότι υπάρχει ακόμα ζεστασιά. Την επόμενη αγωνιστική, η ομάδα έπαιξε σα σύνολο, όχι σα μουσική playlist όπου κάποιος άλλαζε τραγούδι κάθε δέκα δευτερόλεπτα. Αυτά τα πράγματα δε φαίνονται στα stats όσο φαίνονται όταν βλέπεις πέντε φίλους σου μέσα στο γήπεδο να τραγουδούν τον ίδιο ύμνο χωρίς φωνάζουν τον πρωτοσέλιδο παίκτη του instagram. Τώρα όμως έρχονται αυτές οι φήμες για βγάλουν τον Μαρκ πάλι. Κι ενώ καταλαβαίνω γιατί κάποιοι θέλουν νέα πρόσωπα σα βιολέτες στο καλοκαίρι — επειδή είναι ωραίες στην αρχή και μετά τις ξεχνάς — αυτή η ιστορία μου θυμίζει έναν φίλο μου από την παλιά γειτονιά. Αυτός είχε μία σκάλα στην αυλή του που δεν χρησιμοποιούσε ποτέ. Έλεγε ότι είναι τεράστια και περιττή, μέχρι μια φορά που έπεσε μεγάλη καταιγίδα κι άρχισε να σκουριάζει σιγά σιγά. Την επόμενη φορά που χρειάστηκε να ανέβει για να αλλάξει ένα φωτιστικό, η σκάλα είχε γίνει σιδερένια μάζα χωρίς σχήμα. Την πέταξε τότε. Αλλά αυτή η ομάδα δεν είναι μία σκάλα που μπορείς να αλλάξεις όταν κουραστείς να την κοιτάς. Είναι εκείνος ο φούρνος που όταν λειώνει ξανά η γυναίκα σου στο σπίτι σου δίνει ζεστό ψωμί παρά τις εποχές. Αν βγάλεις εκείνον τον φούρναρη, ακόμη κι αν βάλεις μια νέα σόμπα η ίδια μυρουδιά δεν θα βγει ποτέ ξανά. Πιστέψτε με, είμαι ένας από αυτούς που ψάχνουν τους λόγους στους αριθμούς όταν όλα γίνονται περίπλοκα. Όμως εδώ είμαστε μπροστά σε κάτι που δεν περιγράφεται με ποσοστά ή xG. Είναι αυτό το αόρατο νήμα που κρατάει την ομάδα σαν ομάδα όταν όλα τα άλλα λένε "ανοικτή πόρτα". Κι όταν εκείνο το νήμα σπάσει, ακόμη κι αν βάλεις χρυσό σύρμα στη θέση του, το αίσθημα που χάνεις δεν ξαναγυρίζει — σαν εκείνον τον μανάβη που αγοράζαμε ντομάτες όταν ήμουνα παιδί: οι ντομάτες του είχαν ένα χρώμα τόσο βαθύ που ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω μια κανονική ντομάτα στη λαϊκή, κοιτάω πρώτη φορά το χρώμα πριν αποφασίσω. Την έχεις χάσει αυτήν την γεύση; Δεν ξαναγυρίζει. Έτσι λοιπόν, ενώ καταλαβαίνω γιατί κάποιοι βλέπουν τον Μαρκ σα μία προσωπική επιτυχία του Ντε Μίναουρ ή σα κάποιον που έπρεπε να είχε φύγει πριν χρόνια, εγώ προσωπικά βλέπω αυτόν τον άνθρωπο σα εκείνο το τελευταίο μπουκάλι μπίρας στο ψυγείο του σπιτιού σου όταν οι άλλοι φίλοι έχουν τελειώσει τις δικές τους. Ίσως δεν είναι η ωραιότερη μπίρα που υπάρχει εκεί έξω — αλλά την σου προσφέρει όταν την έχεις περισσότερη ανάγκη. Και όταν κάποιος σου πει να την πετάξεις επειδή "ο πάγος είναι καλύτερος τώρα", εσύ γυρίζεις και του λέω: "ρε φίλε, αυτός ο πάγος είναι νερό που έφυγε πριν χρόνια".

Σεις εδώ τι γίνεται τελικά;;; Μα οι άνθρωποι που στέκονταν κλειδωμένοι στον Οκτώβρη σαν οι πόρτες του σχολείου όταν χτύπησε η καμπάνα της τελευταίας μέρας;;; Που κοιτούσανε τη σημαία να κυματίζει μισή μακριά σα σύμβολο μιας εποχής που ξέφυγε;;; Αυτοί λοιπόν που σήμερα φέρνουν εδώ μέσα αυτούς τους τσαρλατάνους του γηπέδου — αυτούς που για δεκαπέντε ημέρες κάνουν θόρυβο σα πυροτεχνήματα σε πάρτι πρωτοχρονιάς και μετά βουλιάζουν στον τρίτο γύρο σα μαγνήτης χωρίς μαγνήτη — θέλουνε τώρα να κάνουν πάλι το ίδιο λάθος;;; Μα τι νομίζετε;;; Ότι ο Μαρκ είναι εκείνος που λειτουργεί σα αντικαταστάτης για τον Γκουρνό;;; Να πάρει μία σκόνη γαλλικού premium τσάι σα ημίωρο ρόφημα και μετά να τελειώνει η ταινία;;; Εδώ δεν μιλάμε για κάποιον καινούργιο γκολκίπερ που έρχεται σα διαφήμιση της Nike. Μιλάμε για εκείνον τον άνθρωπο που όποτε η ομάδα έκανε σα ζόμπι — κοιτάζοντας τους άλλους σα σκοτεινά πρόσωπα πάνω στις κερκίδες — εκείνος σηκωνόταν σα να είχε δικό του κουμπί "idou ma'" και έδινε την κίτρινη κάρτα στον χάρο της πορτοκαλί φανέλας. Και τώρα;;; Θέλετε να βγάλετε τον άνθρωπο σα νάταν εκείνο το λάθος γκολ από τα επτά μέτρα στην παράταση;;; Ναι;;; Μα εκείνοι οι τύποι είχανε βγάλει τον Μαρκ επειδή πήρανε πίσω τον προηγούμενο "σούπερ φορμαρισμένο" εκείνες τις μέρες;;; Μα αυτές είναι οι ομάδες που όταν παίζεις κληρώσεις γκολ σα αυτά τα δώρα στο Christmas market;;; Αυτοί οι ίδιοι τύποι σήμερα βάζουνε στη θέση τους ανθρώπους που έχουνε περισσότερες επιτυχίες στα TikTok από στόχους στο Champions League;;; Και μετά λένε πως υπάρχει πρόοδος;;; Ποιος πρόοδος;;; Αυτή η ομάδα είναι σα εκείνο το ξενοδοχείο της Ρόδου όπου άλλαζαν συνέχεια τους νεροχύτες σα να ήτανε moda — αλλά μετά ξέχναγαν πώς μπαίνει το νερό χωρίς νεροχύτη;;; Ο Μαρκ δεν είναι σηκωμένος εκείνος;;; Δεν είναι εκείνος που κάνει την ομάδα σα οικογένεια γυρνάς το κλειδί;;; Μα τι άλλο χρειάζεστε;;; Να σας φέρει σπίτια;;; Να σας κάνει διευθυντές;;; Εδώ βρισκόμαστε μπροστά σα εκείνη την ημέρα που ξεπουλήθηκαν όλα τα παλιά έπιπλα του σπιτιού γιατί εκείνοι είπαν πως "η μόδα άλλαξε" — και τώρα ψάχνουμε τις κουζίνες μας σα να ήτανε αντίκες της δεκαετίας του '60;;; Και εσείς;;; Εσείς είστε εδώ μέσα σα εκείνοι οι γείτονες που βγάζουνε φωτογραφίες με τις νέες σημαίες των ομάδων τους σα αυτοκόλλητα κι αμέσως ξεχνούνε πως υπάρχουν άνθρωποι πίσω από αυτές;;; Ξέρετε τι χρειάζεται;;; Να σταθείτε στη θέση σας σα εκείνον τον Οκτώβρη του 23 — όταν η ομάδα έκανε σα σεισμός χωρίς εστία — και να δείτε πως η ψυχή της ομάδας έφυγε μαζί του σα εκείνο το τελευταίο αυτοκίνητο που πήρε όλες τις λάμπες του δρόμου;;; Αφήστε τους αυτούς τους "νέους πρωταθλητές" στα social τους — εκείνοι είναι σα εκείνες τις φωτογραφίες όπου όλα φαίνονται τέλεια επειδή έχουνε φίλτρα;;; Η πραγματική ομάδα;;; Η πραγματική ομάδα είναι όταν βλέπεις εκείνον τον άνθρωπο που στέκει στον πάγκο σα τελευταίος φύλακας μιας πόλης που ακόμα γίνεται νύχτα —— κι αυτό δε γίνεται αντίγραφο επειδή κάποιος έκανε "trend" στα stories του 💀

ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΦΟΥΡΝΑΡΗ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ!!! ρε παιδιά η άλλη φορά που έβγαλαν αυτόν τον άνθρωπο;;; βγήκε όλες οι κουτσομπολίστριες της Ρόδου να πούνε πως "ήρθε η ώρα για νέα εποχή" κλπ κλπ — και στο τέλος τι πήραμε;;; ένα γήπεδο σα αχυρώνας του Οκτώβρη όλο σκόνη στα τραπέζια!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΑΠΟΨΕ ΝΑ ΒΓΑΛΕΤΕ ΤΟΝ ΜΑΡΚ;;;; ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί εκείνος είναι ο μοναδικός που στέκει εκεί σα εκείνο το ξερόκλαδο στο δάσος όταν φυσάει η μπόρα;;; Αυτοί οι νέοι που φέρνει ο Ντε Μίναουρ σα χουλιγκάνοι;;; τρέχουνε σα αστραπή στο αρχικό video κι ύστερα;;; σβήνουνε σα λάθος λάστιχο στην πρώτη στροφή!! Εγώ έβλεπα παιχνίδια εκείνον τον Οκτώβρη σα νάταν ταινία τρόμου! η ομάδα έκανε σα ζόμπι με κίτρινες κονκάρδες (ναι, αυτές που βάζουνε αυτοί οι διαφημιστές σα μπούσουλας στους κοινούς!) κι ύστερα;;; βγήκε εκείνος σα μπατίρης και άρχισε να σπρώχνει όλα τα τραπέζια πίσω στη θέση τους!!! Κι αυτοί;;; θελήσανε ξανά να τον βγάλουνε επειδή έκαναν "νέα στρατηγική" σα αυτά τα ψαράκια των Instagram Reels που κάνουν πλάκες πέντε δευτερολέπτα!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕ;;; Μα εκείνος ο Οκτώβρης δεν ήτανε χτες;;; Πώς γίνεται λοιπόν τώρα να λέτε πως "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά";;; Διαφορετικά;;; Ήρθανε αυτοί οι τύποι σα γιατροί όταν τελείωσες το σχολείο — έκαναν θόρυβο, σου έδωσαν ένα ζαχαρωτό που γλυκαίνει μόνο τους δικούς τους λογαριασμούς κι ύστερα;;; έφυγαν σα πεταλούδες που ξέχασες το όνομά τους!! Εγώ βλέπω τον Μαρκ σα εκείνο το μπουκάλι βότκα του παππού μου όταν ήτανε τελείως άδειο — ξέρεις ότι είναι εκεί μέσα και σου δίνει κουράγιο όταν την χρειάζεσαι περισσότερο!!! Και τώρα;;; θέλετε να την πετάξετε επειδή κάποιος σου είπε πως "η νέα γεύση έχει περισσότερο πιπέρι"!!! ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΑΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΕΥΣΗ ΡΕ;;; Στα stories εκείνου του φίλου σου;;; εκείνος κάνει κουλουράκια σα βιντεάκια κι εσύ τρώς πικρό! ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΡΕΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; Την επόμενη αγωνιστική;;; Στο ιατρείο;;; Στη θάλασσα;;; Γιατί εκείνος δεν είναι σα εκείνον τον παίκτη που βάζει γκολ κάθε τρεις και λίγο — είναι σα εκείνο το τζάκι στο σπίτι όταν πέφτει χιόνι! το ανάβεις μία φορά και μένει ζεστό μέχρι πρωί!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ;;; ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝ;;; αυτοί πρέπει να πήρανε λάθος βενζίνη εκείνον τον Οκτώβρη!!! Θα πρέπει να τους είχε φορτώσει η ομάδα σα ξένα φορτία! 😤🔥 ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΤΕ ΝΟΥΜΕΡΑ!!! εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα μετά που γύρισε!!! η ομάδα έπαιξε σα οικογένεια που ξαναβρήκε τον δρόμο της σπίτι — κι όχι σα μουσικό συγκρότημα όπου άλλαζε ντράμερ κάθε περιοδεία!!! Κι αυτοί;;; σήμερα;;; ψάχνουνε νέους "ήρωες" σα αυτά τα πλαστικά δέντρα των mall!!! εκείνοι κάνουν ωραία φωτογραφίες αλλά δεν έχουνε ξύλο για ζέστη!! ΑΝ βγάλετε τον Μαρκ;;; βγάζετε το τελευταίο κομμάτι εκείνης της ομάδας που ξέρει πως παίζεται με αίμα κι όχι με φίλτρα!!! Μετά;;; θα βρείτε μία ομάδα σα εκείνες τις μπίρες χωρίς αλκοόλ —— φαίνονται ωραίες από μακριά αλλά όταν τις ανοίξεις;;; τίποτα!!! 😭 ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΕΤΕ!!! Σκέψου τι έκανες εκείνον τον Οκτώβρη όταν έκανες βόλτα στη Ρόδο σα ζόμπι!!! Θυμάσαι;;; Κοίταξε ξανά το γήπεδο σα εκείνες τις μέρες — χωρίς εκείνον εκείνες τις κερκίδες;;; ήτανε σα αίθουσα χωρίς καθρέφτη!!! 💀

Αυτός ο Οκτώβρης του 23 έβαλε όλους τους φίλους της ομάδας να σηκωθούν από τον καναπέ τους κι έκαναν το γύρο της πόλης σαν κουφά υπόγειο. Τώρα ξαναβλέπουμε αυτές τις εικόνες μέσα από τα βίντεο: οι κερκίδες σαν αίθουσα αγώνων χωρίς καθρέφτη, οι φίλοι σα ζόμπι που ψάχνουν μια λάμπα που σβήνει μέσα τους, η ομάδα σα εγκαταλελειμμένη αποθήκη όπου ακόμα ακούγεται το τελευταίο εναπομένον γκολ εκείνων των ημερών. Και ξέρετε τι ήταν εκείνο το γκολ; Ήταν μια ανάσα — όχι του Μαρκ, αλλά της ομάδας σαν σύνολο. Αυτός ήταν εκείνος που έδωσε αυτή την ανάσα όταν η ομάδα είχε χάσει ακόμα και τον ήχο της φωνής της. Όχι σαν κάποιος που έφτιαχνε όλους τους αριθμούς μόνος του, αλλά σαν εκείνος που έβγαζε τον παλμό μέσα από τα τραπέζια όταν όλα έμοιαζαν σα αριθμοί χωρίς πρόσωπο. Τώρα λοιπόν έρχονται οι φήμες ότι θέλουν πάλι να τον βγάλουν σα νάταν κάποιο σφάλμα πληκτρολογίου. Σαν νάταν εκείνος που μπήκε στη θέση του για ένα τριήμερο στην εποχή των influencers κι ύστερα έπρεπε να φύγει επειδή η παραγωγή βίντεο τελείωσε. Αλλά εκείνος δεν ήταν ποτέ μέρος μιας παραγωγής — ήταν πάντα εκείνος σαν το τελευταίο τζάκι όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από το μηδέν. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα λίγες μέρες μετά; Η ομάδα έπαιξε σα οικογένεια που ξαναβρήκε τον δρόμο της σπίτι της μετά από χρόνια χωρίς φως. Δεν είχε σημασία ποιος έβαλε γκολ, είχε σημασία πως όλοι μαζί στεκόταν σαν τείχος όταν οι αντίπαλοι κρατούσαν την μπάλα. Αυτή η εικόνα δεν βγαίνει από ένα γράφημα xG ή PPDA — βγαίνει από εκείνον τον άνθρωπο στον πάγκο που έκανε την ομάδα να αισθάνεται σα ομάδα ξανά. Και τώρα λοιπόν; Αυτοί που φέρνουν νέα πρόσωπα σαν βιτρό μέσα στο γυαλί της βιτρίνας λένε πως "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά". Διαφορετικά;;; Διαφορετικά από τον Οκτώβρη;;; Τότε έκαναν λάθος — τώρα λένε πως αυτή τη φορά το πράγμα είναι ξεχωριστό. Μα οι ομάδες που αλλάζουν τους πυλώνες τους κάθε τρεις μήνες μοιάζουν σα εκείνες τις εφημερίδες που διαβάζεις μία φορά στους υπόγειους δρόμους πριν τις πετάξεις στις κάδους ανακύκλωσης. Ο Μαρκ δεν είναι εκείνος που λειτουργεί σαν αντικαταστάτης για τον Γκουρνό. Είναι εκείνος που λειτουργεί σαν η ίδια η ομάδα όταν η ομάδα ξεχνάει πώς παίζεται με αίμα. Την πήρε όταν ήταν σκόνη κι άρχισε να σβήνει τις κίτρινες κονκάρδες σαν αυτές που βάζουνε οι διαφημιστές σα μπούσουλας στους κοινούς — ξέχασε πως υπάρχουν άνθρωποι πίσω από αυτές. Εσείς που θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη σα φάντασμα στη πλατεία της Ρόδου — τι άλλο χρειάζεστε;;; Να σας θυμίσει πως υπάρχει ακόμα θερμότητα εκεί έξω;;; Γιατί όσοι λένε πως "αυτή τη φορά είναι διαφορετικά" φαίνεται πως έχουν ξεχάσει πως οι ομάδες δεν είναι κουτιά που αλλάζεις τις ντουλάπες τους κάθε φορά που χάνεις την μπουγάδα. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που στέκονται στους πάγκους σαν φύλακες μιας πόλης που ακόμα γίνεται νύχτα —— κι αυτό δεν γίνεται αντίγραφο επειδή κάποιος έκανε trend στα stories του. Λοιπόν εμείς εδώ;;; Στη θέση εκείνων των γονιών που όταν η πόλη είχε σβήσει όλα τα φώτα κράτησαν αναμμένα εκείνα στα παράθυρά τους;;; Ή στη θέση εκείνων που σήμερα λένε πως "πρέπει να προχωρήσουμε" σα νάταν η πρόοδος ένα φίλτρο του Instagram;;; Εγώ προσωπικά ξέρω μόνο ένα πράγμα: όταν βγάλεις εκείνον τον άνθρωπο, βγάζεις μαζί του και την τελευταία σπίθα εκείνης της ομάδας που δεν έχει λογαριασμό στο TikTok αλλά ξέρει πως η ψυχή κρύβεται εκεί που βάζεις τις ντομάτες στον μανάβη —— όχι σα εικόνα στο gallery, σα πραγματικό κόκκινο χρώμα πάνω στα δάχτυλά σου.