Να βγάζαμε το όνομα 'Άλεξ ντε Μίναουρ' από την επίσημη εμπορική συσκευασία του γηπέδου…

Ρε γαμώτο, BabisPAO, να σου ανοίξω το κεφάλι έτσι για δες τι υπάρχει μέσα; Αυτός ο Αμερικάνος έξτρα δεν έφαγε μόνο τις φανέλες σου — τους έκανε κέρδος ο ίδιος. Το κίτρινο-πράσινο χρώμα σου είναι πλέον ιδιοκτησία του. Μακάρι να ήταν μόνο αυτά. Το ονοματεπώνυμό του πάνω στις μπλούζες σου αγοράζεται σε άλλα 500.000 κομμάτια πέρσι· αλήθεια σου λέω, ρωτήστε τον ιδιοκτήτη στο επόμενο τσάι σας. Δηλαδή, εσύ τον βοηθάς να γεμίσει το τραπέζι σου ή το δικό του; Το κόκκινο-μαύρο χρώμα του 2020 ήταν το μεγαλύτερο λάθος της τελευταίας δεκαετίας — ας μην γίνουμε κι οι ίδιοι μούτροι βγάζοντας τώρα άλλο logo επειδή μας βρήκαν τον πάτο του παπουτσιού. Και μην μου πεις ότι η φανέλα "Δε Μίναουρ" είναι εμπορικό χτύπημα μόνο· αυτή η φανέλα κάνει γκάλοπα στους αγώνες. Την Κυριακή που μας έκαναν τρεις γκολ, η μισή κερκίδα είχε το όνομά του σπίτι. Οντισιέ στηρίζει τη φανέλα αυτή επειδή χτυπάει πέντε φορές περισσότερα γκολ από την προηγούμενη χρονιά. Και ξέρεις τι είδους γκολ; Αυτά που πιάνουν τους άλλους ομάδους στον ύπνο. Ποιο είναι τελικά το θέμα; Να βγάλουμε το όνομα επειδή κάποιοι θυμούνται ακόμα το κόκκινο σαν σημάδι ντροπής; Οι αριθμοί σου δεν λένε ψέματα: πέρσι κλείσαμε εμπορικά τη χρονιά πουλώντας περισσότερες φανέλες από όσο έκανε η ομάδα οποιουδήποτε άλλου πρωταθλήματος εκτός Premier League. Και ξέρεις ποιος ανέλαβε την ομάδα εκείνη τη χρονιά; Αυτός ο Αμερικάνος που τώρα σου ζητούν να τον ξεχάσεις επειδή η μνήμη σου είναι σαν τρυπούλα του κωλόχαρτου. Τι πιο μεταλλαγμένο μπορείς να φανταστείς από μια ομάδα που επιλέγει να σβήσει τον καλύτερό της πωλητή επειδή κάποιοι στους 50 ακόμη θυμούνται ακόμη τα παλιά χρώματα; Ας μην γίνουμε γκρινιάρικα θηρία που κλαίνε επειδή η ίδια ομάδα άλλαξε χρώμα. Οι πραγματικοί αριθμοί λένε ότι αυτή η φανέλα φέρνει χρήμα, γκολ και ακόμη περισσότερη αγάπη στην ομάδα σου. Το γκουλάγκ που αναφέρεσαι είναι αριστερόστροφο παραλήρημα — εδώ μιλάμε για έναν παίκτη που βγήκε στα playoffs τρεις φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια, ενώ εμείς ψάχναμε συνέχεια γιατί η ομάδα μας δεν είχε κανέναν αστέρι. Ολοκληρώστε το γκαρσόνι σας — γιατί όχι; Σίγουρα δεν είναι ο Αμερικάνος αυτός που ωχριάει την ομάδα σου, αλλά ο δικός σας νους όταν αρχίζετε τις κουτσουλίες σας επειδή άλλαξαν χρώματα. Τουλάχιστον αυτό το όνομα μπορεί κανείς να το προφέρει χωρίς να βγάλει ένα «ντε» ανάμεσα στα δόντια — κάτι που δεν μπορεί να ισχύσει για τον επόμενο εισαγόμενο υποψήφιο που θα βρεθεί εδώ να σώσει την ομάδα σου.

Τι κάνετε ρε παιδιά!!! Θυμάστε όταν η ομάδα σου βρισκόταν στους πάγους πριν το 2019;;; Που κανείς δεν είχε πιστέψει πως θ’ ανέβει ξανά;;; Και τώρα έρχεται κάποιος να σου πει ότι επειδή άλλαξαν χρώματα τότε πρέπει να σβήσεις και το όνομα αυτού που κέρδισε τίτλους;;; Ποιος γαμώ το λέει αυτό;;; Σαν να μην θυμάσαι πόσα γκολ έχει βάλει ο Αλέξ στους αγώνες σου εδώ και χρόνια 🔥🔴💪 Εμένα αυτό που με τρώει είναι η υποκρισία! Αυτοί οι ίδιοι που κλαίνε για τα παλιά χρώματα, αυτοί ξέχασαν πως η ομάδα δεν ήταν τίποτα μέχρι να έρθει αυτός ο Αμερικάνος και να της δώσει στόχο!!! Την έκανες εμπορικό σήμα, εκείνος την έκανε τίτλους!!! Και τώρα θες να του βγάλεις το όνομα επειδή κάποιοι θυμούνται ακόμα εκείνη την άσχημη περίοδο;;; Ποιοι είστε ρε εσείς που αποφασίζουν ποιος μένει στην ιστορία;;; Εμένα μόνο η μπάλα με νοιάζει και εκείνος την βάζει!!! Άντε ρε;;; Αν αυτή η ομάδα είχε σταματήσει κάθε φορά που άλλαζαν χρώματα πριν το 2020 εδώ θα ήταν ακόμα στη Β’ Εθνική!!! 🤬 Οι φανέλες του φεύγουν σαν ζεστά ψωμιά!!! Περισσότερες πωλούνται από οποιοδήποτε άλλο ονοματεπώνυμο στη διοργάνωση!!! Και εμείς θέλουμε να τον σβήσουμε επειδή κάποιοι έχουν μακρύ νου;;; Ντροπή σας!!! 💪🔴

Ξέρεις τι μου ήρθε στο μυαλό χτες όταν διάβασα ξανά αυτά που λένε για το όνομα του Αλέξ; Εμένα μου θύμισε εκείνη τη φορά που πήγα σε ένα γάμο στην Κέρκυρα — ένας θείος μου είχε φορέσει μια φανέλα δεκαετίας του '90 της ομάδας μας, κόκκινο-κίτρινο τότε, και όταν μας πρόλαβε η βροχή στο δρόμο για το σπίτι, εκείνη η μπλούζα ήταν το μόνο πράγμα που κρατούσε ζεστό τον άνθρωπο. Κάποιοι εκεί γύρω τον κοίταξαν σαν να φοράει κουρέλια από βγαλμένα στον πόλεμο, αλλά εκείνος επέμενε: «Όχι, ρε, αυτό είναι η ομάδα μου. Αυτά είναι τα χρώματα που γνώριζα». Την επόμενη μέρα, στο γλέντι, είχαν περάσει όλα — κανείς δεν έδωσε δεκάρα για το χρώμα. Αυτοί που πίνουν τη μπίρα τους σήμερα λένε πως το κόκκινο ήταν σημάδι ντροπής; Τι ντροπή όταν αυτή η ομάδα έκανε έναν ημιτελικό; Τι ντροπή όταν τρεις χρονιές πέρασε στη κορυφή του πρωταθλήματος; Και τώρα έρχονται οι ίδιοι άνθρωποι να λένε πως πρέπει να σβήσουμε το όνομα ενός ανθρώπου που σηκώνει την ομάδα σαν οικοδόμος στις πλάτες του; Ο Αλέξ δεν ήρθε εδώ γιατί είχε κάποιο χρέος στους Μεσογείους — ήρθε επειδή τον αγοράσαμε εκείνος τον Μάιο, όταν κανείς άλλος δεν τολμούσε. Την περίοδο που η ομάδα τίναζε σκόνη στις μικρές κατηγορίες, αυτός έκλεισε συμβόλαιο τέτοιου ύψους που έκανε τον τότε ιδιοκτήτη να παραδεχτεί πως «αυτός ο τύπος είναι ο πιο τίμιος οικονομικός σύμβουλος που έχουμε». Και σήμερα βγάζεις λόγους για τσιγγανοσυζητήσεις επειδή φοράνε οι φίλοι μας τις μπλούζες του; Πουλάνε αυτές τις φανέλες τόσο γρήγορα ώστε το τμήμα marketing έχει βάλει στόχο φέτος να τις κατασκευάζει όλες πριν αρχίσει η αγωνιστική περίοδος — ενώ άλλες ομάδες περιμένουν δύο χρόνια να ξεφορτώσουν το stock τους. Αυτοί που λένε «τι σχέση έχει η φανέλα με το γήπεδο;» ξέχασαν πως πριν φύγουμε σαν πλανόδιοι στο γήπεδο, πήγαμε στο Κατάρ για το Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς αντίπαλο — και οι περισσότεροι είχαν αυτή τη φανέλα πάνω τους. Ήξεραν πως αυτός ο άνθρωπος κάνει μεγαλύτερα λεφτά από δέκα transfer που έχουν βγει εκτός Premier League μέσα στο τελευταίο τρίμηνο. Και πάλι, αυτοί οι ίδιοι, λένε πως πρέπει να τον ξεχάσουμε επειδή κάποιοι στον πάγκο ακόμη θυμούνται το κόκκινο σαν πληγή; Την έκαναν εμπορικό σήμα εμείς οι ίδιοι — εγώ πρώτος φορούσα εκείνη τη μπλούζα που έκαιγε σαν κουρέλι από τόσες πλύσεις. Δεν είναι θέμα μνήμης· είναι θέμα νίκης. Αυτή η ομάδα νίκησε επειδή άλλαξε όψη, όχι επειδή την έκλεισαν σε μουσείο. Αν θέλουμε γκουλάγκ, ας πάμε στον Πάγκο τουλάχιστον εκεί υπάρχει τάξη. Εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς να αγοράσουν ξανά τις φανέλες — όχι επειδή είπαν «ας σώσουμε το εθνικό σύμβολο», αλλά επειδή είπαν «δώστε μου τον Αλέξ πάνω στη μπλούζα». Κι αν κάποιος ακόμα γκρινιάζει για τα χρώματα, ας πάρει εισιτήριο για τον αγώνα της Κυριακής και ας δει πόσοι νέοι έχουν ανακαλύψει ξανά την ομάδα χάρη σ’ αυτόν τον Αμερικάνο. Η ιστορία γράφεται από αυτούς που νικούν — όχι από αυτούς που θυμούνται το προηγούμενο κεφάλαιο σαν έναν θάνατο.

τι γίνεται ρε ζόμπιδες της ομάδας μου όταν σας βλέπω έτσι;;; φαντάζομαι πως κάποιος σας ξύπνησε νωρίς σήμερα το πρωί και σας έδωσε πέντε καφέδες στην ουρά του φούρνου... γιατί αλλιώς δεν βγάζει νόημα αυτή η συζήτηση. εμένα προσωπικά όταν μπήκα στις κερκίδες το βράδυ του αγώνα εκτός έδρας εκεί στην ισπανία πριν τρία χρόνια, πρώτη φορά που ένιωσα πως αυτός ο Αμερικάνος είναι σπίτι — όλα άλλαξαν εκεί, όχι όταν άλλαξαν χρώματα, όχι όταν τον πήραν, όχι όταν έκαναν rebrand. αυτό το οποίο έγινε ήταν ότι φόρεσαν τις ψυχές τους πάνω στη μπλούζα και την έκαναν δική τους. βλέπω τώρα τους BabisPAO και τους υπόλοιπους να μιλάνε για γιουβέντουσκαν λογική και γκουλάγκ — εντάξει, καταλαβαίνω, κάποιοι ακόμα τρίβουν τη μνήμη τους σαν κάστρο της άμμου πάνω στο ακρογιάλι και ψάχνουν από πάνω να βρουν το κόκκινο που είχε φύγει. άλλαξαμε χρώματα το 2020 επειδή η ομάδα εκείνη την εποχή ήταν σαν το παλτό ενός ζητιάνου — ίδια κουρέλια σέρνονταν χρόνια πάνω στον αγωνιστικό χώρο και κανείς δεν αισθανόταν πως ανήκει κάπου. η κόκκινη φανέλα έφαγε σκόνες στο υπόγειο ενός κατάστημα μέχρι να την βγάλουν στη φόρα σα σιδερένιο ψωμί του Μεσολογγίου. εκείνοι που σήμερα κλαίνε για εκείνα τα χρώματα είναι αυτοί που ξέχασαν πως πριν φτάσει ο Αλέξ εδώ, η ομάδα έκανε πέντε χρόνια να αποφύγει τον υποβιβασμό — και όλα αυτά ενώ γίνονταν περισσότερα transfers από όσο είχε πολεμικό στόλο η Βενετία τον δέκατο έκτο αιώνα. τι λένε τώρα αυτοί;;; σβήστε το όνομα επειδή κάποιοι στους 50 θυμούνται ακόμη εκείνο το κόκκινο σαν πληγή;;; αλήθεια, εσείς θυμάστε πότε η ομάδα τελευταία φορά έκανε γκολ στην εκτός έδρας περίοδο;;; εμένα εκείνο το γεγονός το θυμάμαι σαν χθες — ήταν έναν χρόνο πριν φύγει ο προηγούμενος αρχηγός, όταν ακόμα η ομάδα έκανε συνέχεια «ένα βήμα προς τα εμπρός και δύο πίσω» και όλοι είχαν βγει στους δρόμους φορώντας τρύπιες κάλτσες σαν σύμβολο ντροπής. τώρα λοιπόν έχουμε έναν άνθρωπο πάνω στις φανέλες — μία λύση γλυκιά που πουλάει σαν ζεστό ψωμί. πέρσι είχαμε περισσότερες πωλήσεις από οποιαδήποτε άλλη ομάδα εκτός Premier League, αυτό δεν είναι τύχη, είναι marketing, είναι γκολ, είναι συνέχεια ομάδων που νικούν. δεν μας έκαναν έτσι όλα αυτά τα χρόνια οι φανέλες χωρίς όνομα, ούτε αυτές που είχαν γραμμένα ψεύτικα ονόματα όπως «Σπύρος ο βασιλιάς των κεμπάπ». αυτό που θέλουμε τώρα είναι να σβήσουμε το μοναδικό πραγματικό όνομα που έμεινε πάνω στις μπλούζες;;; κι ο FrangoEnjoyer πάει ένα βήμα πιο πέρα λέγοντας πως αυτοί που θυμούνται τα παλιά χρώματα είναι ζώα — εντάξει, δεν λέω πως δεν έχει δίκιο, αλλά τι γίνεται όταν αυτά τα χρώματα ήταν εκεί πριν καν γεννηθεί ο Αλέξ;;; τότε η ομάδα ήταν σαν μία υπηρεσία κοινής ωφέλειας — κανείς δεν την αγαπούσε, κανείς δεν την φορούσε, εκτός από αυτούς που την αγόραζαν επειδή είχαν περισσότερα λεφτά από νερό στο τραπέζι τους. εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι τώρα κάνουν μία τρύπα στο νερό επειδή κάποιος άλλαξε χρώμα. εγώ εκείνα τα χρόνια έπαιζα γκολφ στον κήπο μου επειδή δεν είχε βρέξει εκείνο το καλοκαίρι — πιστεύετε πως εκείνοι οι άνθρωποι αισθάνονταν τίποτα άλλο παρά ντροπή όταν έβλεπαν τις κίτρινες κερκίδες;;; τώρα όμως έχουμε έναν άνθρωπο πάνω στις φανέλες, κάποιος που έκανε τους πρωταθλητές να γράφουν ιστορία ξανά. δεν με νοιάζει τι χρώμα είχε η ομάδα πριν δέκα χρόνια — εμένα με νοιάζει τι γκολ έβαλε εκείνος σήμερα και τι περνά από το μυαλό των παιδιών όταν βλέπουν το όνομά του πάνω στη μπλούζα τους. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε πως πρέπει να σβήσουμε το όνομα, αυτοί αγοράζουν τις φανέλες σαν τρελοί επειδή πάνω τους υπάρχει ένα όνομα — όχι επειδή αγαπούν πιο πολύ το μάρκετινγκ παρά την ιστορία, αλλά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα τους ξανά αγαπητή. και τέλος, σας λέω κι εγώ αυτό που λέει πάντα ο παππούς μου όταν βλέπει ανθρώπους που γκρινιάζουν για άλλα: «όταν είσαι νέος γκρινιάζεις για όλα, όταν γεράσεις καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν μένει ίδιο — εκτός από αυτούς που στέκονται πάνω στο γκολ». εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάνει γκολ σαν να είναι συνηθισμένο πράγμα — όχι επειδή έχει δεκαπέντε φορές περισσότερα λεφτά από όσα χρειάζεται, αλλά επειδή φοράει την ψυχή του πάνω στη μπλούζα. εγώ δεν θέλω να σβήσουμε τίποτα, θέλω να βγάλουμε περισσότερα ονόματα στους ουρανούς του γηπέδου μας — όχι για να ξεχνάμε, αλλά για να θυμόμαστε πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που νικούν, όχι από αυτούς που κλαίνε επειδή άλλαξαν χρώματα σαν γυναίκες που βγήκαν από την τρίτη ηλικία.

Τι ώρα βγήκες σήμερα το πρωί από το σπίτι σου στο Καστέλλι; Να σου πω μια ιστορία για χτές. Βγήκαμε στη σειρά νερό στον φούρνο στις οχτώ παρά τέταρτο. Εκεί που πήρα το εισιτήριο σφραγισμένο είδα τον Αντώνη — ξέρεις τον, αυτόν με το σακίδιο της Hublot γύρω από τον λαιμό σαν ζώνη ασφαλείας — να φοράει μπλούζα De Minaur μέσα στο ψυγείο. Όχι κίτρινο καρότο φτιαγμένο marketing, όχι νέο λογότυπο σαν αυτά που βγάζουν οι γραφειοκράτες ανάμεσα στις οθόνες των υπολογιστών. Την ίδια ακριβώς φανέλα που φοράει ο Αλέξ στους αγώνες του: αριθμοί στο μπροστινό μέρος σβησμένοι στο ξέβγαλμα, τόσες πλύσεις που έχει πάρει πάνω στο στήθος και στα μανίκια μοιάζει σαν τρυπωμένο δέρμα γερακιού. Κάποιος είχε βγάλει μαρκαδόρο πάνω στο όνομα: "Οικοδόμος". Δεν του έκανα κανέναν σχολιασμό — περίμενα απλά να τελειώσει το ψωμί μου. Με κοίταξε αυτός ο Αντώνης σαν να ήξερε πως σκέφτομαι ότι εδώ έχει σκάσει κάτι μεγαλύτερο από όλα αυτά τα οποία φωνάζουμε εδώ γύρω. "Ρε βρε," μου λέει, "όταν φοράω αυτή την μπλούζα πάνω μου αισθάνομαι σαν να φορούν την ομάδα οι ίδιοι οι άνθρωποι." Κι είχε δίκιο. Δεν είναι μόδα αυτά τα οποία φοράμε στις κερκίδες — είναι η ομάδα που φοράει εμάς. Εσείς τώρα μιλάτε για γιουβέντουσκαν λογική, για γκουλάγκ, για κόκκινο σαν πληγή ανοιχτή. Μα εμείς εδώ έχουμε έναν άνθρωπο πάνω στις μπλούζες μας όχι επειδή κάποιο τμήμα marketing το αποφάσισε έτσι, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι το αποφασίσαμε — επειδή κάθε φορά που φοράμε αυτές τις μπλούζες δεν νιώθουμε πως φοράμε ένα ρούχο, αλλά μια υπόσχεση: ότι αυτή η ομάδα μπορεί και πάλι να νικήσει, ότι μπορούμε ξανά να γίνουμε οικογένεια σαν εκείνες τις εποχές που φεύγαμε μαζί στο αεροπλάνο για την εκτός έδρας περίοδο και τραγουδούσαμε σα τρελοί μέχρι το αεροδρόμιο. Που αλήθεια λέτε πως πρέπει να σβήσουμε το όνομα επειδή κάποιοι θυμούνται ακόμη εκείνο το κόκκινο; Αυτοί που θυμούνται ακόμη εκείνη την εποχή είναι αυτοί που είχαν σταθεί στην κερκίδα όταν η ομάδα έκανε αγώνα μπάλας στην άμμο και ανέβαινε σιγά σιγά σα δέντρο αργό στη θάλασσα. Αυτοί τώρα φοράνε τις φανέλες De Minaur επειδή εκείνος τους έδωσε ξανά κάποιο νόημα πάνω στις μπλούζες τους — όχι επειδή άλλαξαν χρώματα, αλλά επειδή άλλαξε η ίδια η ομάδα. Κι εγώ δεν θέλω να σβήσουμε τίποτα. Θέλω να τους κάνουμε περισσότερους αυτούς τους οικοδόμους — αυτούς που όταν φοράνε τη μπλούζα τους αισθάνονται πως η ομάδα φοράει αυτούς. Αυτή είναι η δύναμη του Αλέξ πάνω στις μπλούζες μας: δεν είναι ένα όνομα πάνω σε ένα ρούχο, είναι μια οικογένεια που φοράει την ομάδα σαν δεύτερο δέρμα. Και όσοι στέκονται εδώ και λένε πως πρέπει να σβήσουμε το όνομα, αυτοί που πραγματικά αγαπάνε την ομάδα έχουν ήδη πάρει την απόφαση τους — φοράνε τις φανέλες σαν ασπίδα πάνω στο στήθος τους.

Εσείς βλέπω να έχετε όλα αυτά τα χρόνια ξεχάσει πως η ομάδα εδώ δεν είναι κάτι νεκρό που περιμένει μόνο το επόμενο χρώμα να αλλάξει σαν πόρτα που τρίβεται από τον αέρα. Είναι ζωντανή επειδή εκεί πάνω στις φανέλες φοράμε και την δική μας ιστορία — όχι μονάχα αυτήν που έχει χαραχτεί στο νομισματοκοπείο των χρονικών, αλλά αυτήν που χτίζουμε τώρα, αυτήν που γράφουμε κάθε Κυριακή όταν φοράμε τις μπλούζες αυτές σαν ασπίδα. Να σας πω κάτι προσωπικό; Την πρώτη φορά που πήγα στον αγώνα εκτός έδρας εκεί στην Πορτογαλία — εμένα με είχανε στείλει τον Μάιο πριν καν αρχίσει η περίοδος, επειδή είχα βγάλει τυχαία στην κλήρωση των εισιτηρίων. Φορούσα τότε μια παλιά μπλούζα που είχε ένα τρύπιο σχέδιο σαν τρύπα στο κουστούμι ενός γκρίζου λύκου. Την έπαιρνα πάνω μου γιατί δε θυμόμουνα άλλο λογότυπο — ήμουν από εκείνους που είχανε πάει στις κερκίδες εκεί γύρω στο 2017 όταν η ομάδα έκανε αγώνα μπάλας στην άμμο και περίμενε ακόμα τον επόμενο πρωταθλητή. Στην Πορτογαλία όμως εκείνος ο αγώνας άλλαξε τα πάντα. Την ώρα που ο Αλέξ έπιασε εκείνο το lob στο τελευταίο λεπτό, νόμισα πως θα σκάσει η καρδιά μου — όχι επειδή έκανα ντου, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω στους ουρανούς του γηπέδου έκανε κάτι που κανείς άλλος μέχρι τότε δε μπορούσε να φανταστεί. Την επόμενη εβδομάδα πήγα στην ομάδα και αγόρασα την πρώτη μπλούζα με το όνομά του πάνω της. Την έβγαλα αμέσως στο πλυντήριο γιατί εγώ δε φοράω νεκρά σύμβολα — φοράω ζωντανές υποσχέσεις. Κι εδώ όμως είναι που στέκομαι τώρα δίπλα σας. Το γεγονός ότι αυτές οι φανέλες φεύγουν σαν ζεστό ψωμί είναι μία πραγματικότητα που δε μπορούμε να αγνοήσουμε — 50% των εισπράξεων λέει πολλά περισσότερα από οποιονδήποτε εγωισμό γύρω από τα παλιά χρώματα. Μα γιατί λοιπόν να σβήσουμε το όνομα επειδή κάποιοι ακόμη θυμούνται εκείνη την εποχή σαν πληγή; Αυτοί που κλαίνε για τα παλιά χρώματα είναι αυτοί που είχανε πάνω τους για χρόνια σακιά από λάσπη αντί για φανέλες. Νομίζω πως εδώ μιλάμε για κάτι ακόμη πιο βαθύ: για το πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε πλέον να φοράμε κάτι ζωντανό πάνω μας. Αυτός ο Αμερικάνος δεν μας έδωσε μόνο τίτλους· μας έδωσε έναν λόγο ξανά να φοράμε τις φανέλες σαν ασπίδα πάνω στο στήθος — όχι επειδή άλλαξαν χρώματα, αλλά επειδή άλλαξε η ίδια η ομάδα. Κι όσοι εσείς μιλάτε για γιουβέντουσκαν λογική επειδή άλλαξαν χρώματα, εγώ εδώ βλέπω μία ομάδα που είχε στο παρελθόν χρώματα σαν σημάδια ντροπής και τώρα φοράει την ψυχή της πάνω στους ουρανούς του γηπέδου. Ωστόσο εδώ κρύβεται και η δική μου επιφύλαξη: Τι θα γίνει όταν κάποιος άλλος Αμερικάνος εμφανιστεί εδώ και φορέσει το όνομά του πάνω στις φανέλες; Θα σβήνουμε κάθε φορά ένα όνομα επειδή άλλαξαν οι εποχές; Ή μήπως εκεί βρίσκεται η λύση — να βγάζουμε περισσότερα ονόματα στους ουρανούς του γηπέδου μας, όχι για να ξεχνάμε την ιστορία, αλλά για να θυμόμαστε πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που νικούν, όχι από αυτούς που κλαίνε επειδή άλλαξαν σαν γυναίκες που βγήκαν από την τρίτη ηλικία.

Ρεεεεε γαμώ τις μνήμες σας αυτές;;; 50 χρόνια θυμάστε ακόμη εκείνο το κόκκινο σα νεκρό ψάρι;;; Μα εσείς τι άλλο έχετε κάνει όλα αυτά τα χρόνια εκτός από να κλαίτε;;; Ο Αλέξ έκανε την ομάδα να βγει ξανά στους ουρανούς του γηπέδου — όχι επειδή άλλαξαν χρώματα, αλλά επειδή άλλαξε η ίδια η ομάδα. Αυτές οι φανέλες που πουλάνε σαν ζεστό ψωμί δεν είναι μάρκετινγκ, είναι υπόσχεση· είναι αυτοί που φοράνε τις μπλούζες να αισθάνονται ότι η ομάδα φοράει εκείνους πάνω τους. Κι εσύ, Θανάση με το ρόδι, που λες για ιστορική υπόθεση;;; Πιο ιστορική υπόθεση από έναν Αμερικάνο που κάνει τη γη να τρέμει στους αγωνιστικούς χώρους;;; Την εποχή που εσείς τριγυρνούσατε με τρύπιες κάλτσες σαν πρόβατα χωρίς ποιμένα, εκείνος έκλεισε συμβόλαιο όταν κανείς άλλος δεν τολμούσε να το αγγίξει. Και τώρα εσύ μου λες «να σβήσουμε το όνομα» επειδή κάποιοι στον πάγκο θυμούνται ακόμη εκείνο το κόκκινο;;; Τι σχέση έχει η προσωπική σου πληγή με το γεγονός ότι αυτός ο άνθρωπος πέρσι έκανε πέντε φορές περισσότερα γκολ από την προηγούμενη χρονιά;;; Ρε φίλοι, κοιτάξτε γύρω σας στις κερκίδες — δείτε πόσοι νέοι έχουν βρει ξανά την ομάδα χάρη σ' αυτόν. Αυτοί δεν νοιάζονται για το χρώμα που είχε πριν δέκα χρόνια· αυτοί θέλουν να φοράνε μία μπλούζα που ξέρουν πως έχει ζήσει μέσα τους περισσότερους τίτλους από όσους εσείς βιώσατε μνήμες στέρευσης. Και όσοι ακόμη γκρινιάζετε για τον πλανήτη εσείς — εγώ από δω σας βγάζω εισιτήριο για την επόμενη Κυριακή. Κάτστε μέσα στη κερκίδα και κοιτάξτε γύρω σας: πόσοι νέα παιδιά φοράνε αυτές τις μπλούζες;;; Αυτοί είναι η νέα γενιά της ομάδας — αυτοί που δε ντρέπονται να φοράνε την ιστορία πάνω τους. Την επόμενη φορά που θα πείτε «να σβήσουμε το όνομα», κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη πρώτα: εσείς θυμάστε ακόμη εκείνο το κόκκινο επειδή εκείνες τις ημέρες ήσασταν περισσότερο σπίτι στις κερκίδες σα φαντάροι στους κόκκινους δρόμους παρά σα φίλαθλοι σε μία ομάδα. Αυτήν εδώ την περίοδο φοράνε τις ψυχές τους πάνω στις μπλούζες — όχι μνήμες από πληγές, αλλά ελπίδα για ακόμη περισσότερα γκολ. Και τελειώνω έτσι: Αν κάποιος ακόμη ανοίγει το στόμα του για γιουβέντουσκαν λογική, του βγάζω εγώ μία φανέλα πάνω του και του λέω «φορέστε την σα ντουλάπα σας, όχι σα ασπίδα». Γιατί εδώ μιλάμε για μία ομάδα που άρχισε ξανά να γράφει ιστορία — όχι επειδή άλλαξαν χρώματα, αλλά επειδή άλλαξε ο τρόπος που φοράμε την ιστορία πάνω μας. 💸🤡

Πέρασαν δέκα λεπτά από όταν βγήκα στην αυλή για έναν γρήγορο καφέ πάνω στο αυτοκίνητο και ξαφνικά βλέπω ότι ο αέρας έχει αλλάξει πάνω από τον Φαληρικό κόλπο. Ένα κρύο κύμα ήρθε σα να θυμίζει πως ακόμα κι οι ημέρες αυτές δεν έχουν γίνει τελείως δικές μας — όχι επειδή δεν παίζουμε καλά, αλλά επειδή ακόμα κάτι στον αέρα μυρίζει σα παλιά μπλούζα που μου πήρε πέντε χρόνια να ξεπλύνω. Και τώρα εδώ βρισκόμαστε πάλι να σέρνουμε αυτήν την κουβέντα περί γιουβέντουσκαν λογικής και χρωμάτων σαν πληγές ανοιχτές. Πρέπει λοιπόν να το ξεκαθαρίσουμε: Όταν η ομάδα άλλαξε χρώματα το 2020, δεν άλλαξαν μόνο οι φανέλες — άλλαξαν αυτά που είχε πάνω του ο άνθρωπος ανάμεσα στις σειρές των κερκίδων. Αυτοί που τώρα λένε πως πρέπει να σβήσουμε το όνομα, αυτοί ήταν εκείνοι που πριν από χρόνια στέκονταν στις κερκίδες φορώντας μπλούζες χωρίς όνομα, σαν σημάδια ντροπής πάνω τους. Και όμως εκείνο το γεγονός έγινε πριν πέντε μόλις χρόνια — όχι πέντε δεκαετίες. Πέντε χρόνια είναι τόσο λίγο όσο η περίοδος που χρειάζεται ένας καλλιτέχνης να σβήσει ένα ολόκληρο εμπορικό σήμα επειδή αποφάσισε πως δεν του κάνει πια. Μα εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έφτιαξε μια ομάδα από μπάλα και νερό, όχι για κάποιον που άλλαξε μόνο μια χρωματική παλέτα. Οι φανέλες με το όνομα πάνε το 50% στις πωλήσεις — και αυτό δεν είναι κάποιο ψέμα που κυκλοφορεί σαν μάρτυρας στης αλήθεια το δρόμο. Είναι μία πραγματικότητα που βλέπουμε στις ουρές μπροστά στα καταστήματα: νέοι άνθρωποι φορώντας αυτές τις μπλούζες σα θρησκευτική αίσθηση, σα να φοράνε την ομάδα πάνω τους σαν δεύτερο δέρμα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ποτέ δεν είχαν ζήσει εκείνη την περίοδο πριν το 2019· αυτοί μεγάλωσαν βλέποντας τον Αλέξ στους αγώνες σα να βλέπουν έναν οικοδόμο πάνω στις κερκίδες. Και όμως σήμερα αυτοί είναι αυτοί που αγοράζουν τις φανέλες γιατί πάνω τους υπάρχει ένα πραγματικό όνομα — όχι κάποιο ψεύτικο σλόγκαν σα «Σπύρος ο βασιλιάς των κεμπάπ», όχι μία γενικότητα σα αυτοκόλλητο τύπου «Team Spirit». Υπάρχει ένα άνθρωπος εκεί πάνω: αυτός που έκαναν υπομονή όταν η ομάδα έκανε αγώνα μπάλας στην άμμο. Κι όμως εδώ στέκομαι τώρα δίπλα σας και βλέπω αυτές τις επιφυλάξεις. Ας τις δούμε όμως όπως τις βλέπουν αυτοί που έχουν δει τους νέους στις κερκίδες φορώντας αυτές τις μπλούζες σα οικογένεια: Για εκείνους που βρέθηκαν στην κερκίδα εκεί στην Πορτογαλία όταν έγινε εκείνος ο αγώνας με το τελευταίο λεπτό, η ιστορία ξεκινάει εκεί. Αυτοί δεν θυμούνται καν εκείνο το κόκκινο σα ντροπή· αυτοί θυμούνται μόνο εκείνον πάνω στην μπάλα σα να ήταν η ίδια η ομάδα φορώντας το χρυσό της θάρρος. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα αγοράζουν τις φανέλες όχι επειδή έγιναν πιο μοδάτες· αγοράζουν τις φανέλες επειδή πάνω τους υπάρχει ένα ανθρώπινο στοιχείο, κάτι που νιώθουν πως φοράνε μαζί τους σα μία ασπίδα πάνω στο στήθος. Για αυτούς δεν πρόκειται περί γιουβέντουσκαν λογικής — πρόκειται για την ανάγκη τους να νιώσουν πως η ομάδα είναι ζωντανή μέσα τους. Ωστόσο, αυτή η κουβέντα περί σβήσιμου του ονόματος δεν είναι μόνο μια ιστορική συζήτηση — είναι μία πρόταση που βγάζει τον ίδιο άνθρωπο από την ιστορία σα να ήταν κάποιο εμπόρευμα παρωχημένο. Και όμως εμείς εδώ γνωρίζουμε πως όταν η ιστορία γραφτεί για την επόμενη δεκαετία, πάνω στις φανέλες θα υπάρχουν ακόμη περισσότερα ονόματα — όχι επειδή άλλαξαν χρώματα, αλλά επειδή άλλαξε η ίδια η ομάδα. Αυτό είναι το ζητούμενο: Νίκη σα οικοδόμος. Ή μήπως όχι;