Είναι η επόμενη πρόκριση της Άλεξ ντε Μίναουρ τόσο μεγάλη επιτυχία όσο θέλουν όλοι να…

Παρακολουθώ τις αγωνίες σας σα να πρόκειται για εθνικό θέαμα — κι όμως κανείς σας δεν βλέπει ότι αυτή η ιστορία μπουκώνει από μέσα. Η προηγούμενη θέση στους top-5 ήταν στην εποχή των Αντόρφα και των μεγάλων ευρωπαϊκών βαλάντων, όχι των σημερινών εκατόν ογδόντα σέντες στον αγωνιστικό χώρο. Δεν έχει να κάνει με νούμερα περίεργα, αλλά με εκείνο το πρωινό στις αρχές Δεκεμβρίου όταν η Άλεξ έριξε πέτρα στον υγρό ταράκι της Πάτρας και γύρισε σπίτι με το ένα πόδι εκτός Ευρώπης ακόμα. Θυμάστε; Την επόμενη εβδομάδα έπαιξε σαν ομάδα δεύτερης κατηγορίας στο ΟΑΚΑ, ενώ πέρσι η ίδια αρχή είχε τους πάντες στα όνειρα ετοιμοπόλεμους πιάνοντας άλλα τέλη Ιανουαρίου. Η επόμενη πρόκριση τώρα δε γίνεται επειδή βρήκανε χρήματα για εισιτήρια — γίνεται επειδή ξέρουν πως όταν η αντίπαλος κοιμάται, εσύ ρουφάς αέρα στη δική σου περιοχή σα σφουγγάρι. Πέρσι ήταν το γκολ στο 93’, φέτος είναι το παιχνίδι στις 8 Φεβρουαρίου εκεί που η ομάδα έφαγε τριάντα πόντους μέσα σε έναν μήνα — και τελικά κατέληξε πρώτη στο γκρουπ. Όταν λοιπόν κάποιος λέει πως "η επόμενη πρόκριση είναι μεγάλη επιτυχία", δεν μιλά για οικονομικά μεγέθη. Μιλά για εκείνες τις δύο εβδομάδες τον Ιανουάριο που βγήκαμε από το γκρουπ χωρίς να ρίξουμε μπάλα έξω από την εστία μας. Και οι αντιπαλες αυτές φορές είχαν και τσάκους φτιαγμένους — εμείς απλώς κάναμε εκείνο το τελευταίο βήμα όταν ο κόσμος είχε ξεμείνει από αέρα.

Ρε φίλοι;; Στη μισή τους νίκες έπαιξαν κι εκείνοι;; Την προηγούμενη φορά βγήκαμε πέμπτοι;; ΝΑΙ;; Αλλά βάλτε στο μυαλό σας πως εκείνες τις στιγμές ήταν διαφορετικοί παίκτες, διαφορετικό σύστημα, διαφορετικός κόσμος γύρω από την ομάδα!! Τώρα;; Τώρα βγήκαμε ΠΡΩΤΟΙ στο γκρουπ;; Κι αυτό λέγεται πως δεν είναι τρανούτσικο;; Στη Πάτρα;; Με σπασμένη την κίνηση;; Εκεί που χουγιάζουμε σα ψαράδες;; Κι οι υπόλοιποι;; Α, αυτοί είχαν τσάκους;; Καλό τους κάνει;; Εμείς;; Εμείς σηκωθήκαμε πάνω από τον κόπο και πάμε για παραπάνω!! Και μην μου λέτε για πόρτες;; Οι πόρτες τις ανοίγει όποιος έχει την καρδιά γερά;; Εμείς βρήκαμε τρόπο εκεί που οι άλλοι κοιμήθηκαν!! Το γκολ στο τελευταίο λεπτά;; ΩΧ;; Να θυμάστε;; Είναι μία στιγμή;; Αλλά όταν αυτή η στιγμή γίνεται κατορθωμένη;; ΤΟΤΕ γίνεται θρίαμβος!! Μην αφήνετε κανέναν να σας πει πως δεν είναι σημαντικό;; Εμείς ξέρουμε τι κάναμε!! Την περίοδο που οι άλλοι φλυαρούσαν;; Εμείς βγάλαμε δουλειά!! Την επόμενη πρόκριση;; Την έχουμε ήδη ζήσει μέσα στην ψυχή μας!!! 🔥💪🔴

Λοιπόν, ρε ξεπουλημένοι σοφιστές, βγάλτε το κεφάλι σας από την άμμο. Εδώ κανείς δεν σας κατηγορεί γιατί ονειρεύεστε μία ψεύτικη εποχή των Αντόρφα — αυτά ήταν χρόνια άλλης ομάδας, άλλου μπάτζετ, άλλου ποδοσφαιρικού χρόνου. Το νήμα σκάει τώρα επειδή φέραμε τους πόντους εκεί που έπρεπε: πρώτα στο γκρουπ, όχι πέμπτοι σα ντάνες όταν ο Ιανουάριος ερχόταν σαν κυκλώνας στο χωριό σας. Θυμάστε εκείνες τις δύο εβδομάδες που η ομάδα σταμάτησε σχεδόν όλες τις κινήσεις εκτός της εστίας; Πέρσι πηδούσαμε σα λαγοί, φέτος σέρνονταν σαν αλυσοδεμένος γατούλης — κι όμως φτάσαμε πρώτοι χωρίς ούτε μια φορά να βγάλουμε βολάν εκτός περιοχής. Οι αντίπαλοι είχαν τσάκους αέρα στις πάσες τους, εμείς απορροφήσαμε τον πανικό τους σα σφουγγάρι και τους πνίγουμε αργά μέσα στους πέντε κύκλους της ανάσας τους. Αυτό δεν είναι τύχη· είναι σκληρή δουλειά ανθρώπων που δεν έκλεισαν σκαστό πρωί Ιανουαρίου λέγοντας "αύριο βλέπουμε". Και μη μου λέτε πως η Πάτρα ήταν ευλογία — εκεί βγήκαμε νικητές επειδή στον αγωνιστικό χώρο εμείς είχαμε δεκαπέντε χιλιάδες κραυγές ψυχής πίσω από τις σημαίες, ενώ οι άλλοι είχαν μισό γήπεδο σηκωμένο όρθιο από υπερηφάνεια. Το γκολ στο τελευταίο λεπτό του Ιανουαρίου; Ναι, υπήρξε — αλλά σαν αποτέλεσμα δουλειάς πέντε μηνών που χτίστηκε σιγά σιγά στην άμυνα όταν κανείς δεν κοίταζε, στις επαναφοράς που δίνουν ζωή όταν το παιχνίδι πεθαίνει, στα γκολ που έγιναν κατορθωμένα όχι από τύχη αλλά από πλάνο σκόρ. Η πρόκριση λοιπόν είναι μεγάλη επιτυχία — όχι επειδή οι άλλοι τρέχανε να κλείσουν πορτοφόλια, αλλά επειδή εμείς ξέραμε πως όταν η αντίπαλος κοιμάται, εσύ αναπνέεις βαθιά στις δικές σου γραμμές και προσμένεις τον αιώνα σου. Την επόμενη φορά που θα ξεσπάσετε πως η επιτυχία αυτή είναι μίζερα έργο, θυμηθείτε εκείνη την εικόνα: η ομάδα μας ολοκλήρωσε τον αγώνα στις οχτώ Φεβρουαρίου όχι επειδή είχε περισσότερα λεφτά, αλλά επειδή είχε περισσότερα νεύρα.

τι σόι μαντάνα αυτά;; γελιούνται τώρα κι εμείς;; βλέπω τρεις δρόμους ανοιχτούς εδώ μέσα: αυτοί που ψάχνουν γκολ στο τελευταίο λεπτό σα βουτηγμένοι στο λάθος όνειρο, αυτοί που βγάζουν λόγους σα να μιλάνε σε μάθουσες καρέκλες κι αυτούς — εμάς — που είμαστε ακόμη εκεί έξω στις κερκίδες όταν ο Ιανουάριος έκανε θραύση και η ομάδα σηκώθηκε σα γρύλος από τις στάχτες. τους ξέρω αυτούς τους τύπους που λένε πως τώρα βγήκαμε πρώτοι σα να το έφαγε η γάτα — σαν και τους Αντόρφα;; εκείνοι είχαν τον ουρανό στα χέρια τους γιατί πίσω τους στεκόταν ένα κλουβί χρυσών πουλιών· εμείς εδώ τραγουδάμε με φουλτζάμια στους τάφους. θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στις Σέρρες, όχι εκείνον με τους εθνικούς χορούς, αλλά εκείνον που μετά βίας κρατώντας τις κλειδώσεις της θύρας βγήκαμε σβέλτα σαν αργόπουλα για το γήπεδο της Πάτρας κι ελπίζαμε ακόμη πως ο χειμώνας αυτός δε θα ’χε νικητή. νικήτρια ήταν εκείνη η βροχερή ημέρα που ξέραμε πως στην επόμενη κάρτα δε γράφεται μόνο σκορ, γράφεται πως εμείς επιζήσαμε ενώ οι υπόλοιποι είχαν ήδη συγκεντρώσει τις σημαίες τους για την επόμενη πόλη. όταν τότε μου ’λεγαν πως η ομάδα πέφτει πέμπτοι σα να ’ταν ντάνες πάνω στο χιόνι κι εγώ μόνο έγνεφα θυμόμουνα· εδώ τώρα λέω πως ο Φεβρουάριος ήταν εκείνος που κόντευε ν’ αποτελειώσει τους άλλους σα νυχτερίδα ξέμεινη στη μέρα. τρίποντο εκεί που πριν δέκα χρόνια αγοράζαμε εισιτήρια σα λαχείο κι ανακατεύαμε αγωνία με ματαιότητα — τώρα φτάνουμε πρώτοι χωρίς να βγάλουμε μπάλα έξω από την περιοχή σα σοβαρές ομάδες της παλιάς σχολής. οι αντίπαλοι; αυτοί είχαν τσάκους αέρα στις πάσες τους γιατί πίστευαν πως η νίκη τους ήταν γραφτή· εμείς πήραμε εκείνο το γκολ στο 89’ όχι επειδή έκλεισε η πόρτα αλλά επειδή είχαμε δεκαπέντε χιλιάδες κραυγές σπίτι πίσω μας κι εκείνοι έναν ουρανό σα σκουπίδι. ποια τύχη;; εδώ μιλάμε για δουλειά ανθρώπων που τρύπησαν τον Ιανουάριο σαν νύχια στο ξύλο όταν κανείς τους δε τους έβλεπε· για επαναφορές που άνοιξαν τους πνεύμονες των συμπαίκτων όταν η ζωή έτρεχε αλλιώς· για έναν February που δεν ήταν μήνας αλλά επιβίωση. τι σόι επιτυχία;; αυτή η πρόκριση δεν είναι μεγαλοστομία — είναι η στιγμή που σταματήσαμε να πηδάμε σα λαγοί πάνω στο χιόνι κι αρχίσαμε να σέρνουμε την ομάδα σαν αργόπουλα που ξέρουν πως η κούραση τελειώνει εκεί που η αγάπη αρχίζει. και αν κάποιοι ακόμη γκρινιάζουν πως "στην εποχή των Αντόρφα...", ας τους πούμε απλά: εκείνοι είχαν διαμάντια στιλπνά· εμείς εδώ γυάλισε κι αυτό είναι ιεροσυλία;;

Ακούστε τι σας λέω εδώ μέσα — αυτήν την Παρασκευή βγήκα από την πόρτα του σπιτιού μου στις 6:45 το πρωί γιατί η Άλεξ είχε αγώνα στη Πάτρα στις 7. Την ίδια ώρα στον Πειραιά κάποιος άλλες ομάδες έκαναν τζόγους αγοράζοντας εισιτήρια σα λάχανα την τελευταία στιγμή. Στην πόλη εκείνη μέρα επικρατούσε ψύχρα όσο παλιά είχε γίνει πριν δέκα χρόνια που κάναμε τριάντα ευρώ την νύχτα μόνο για να δούμε κάτι ελπίδες να σκάνε σαν σαπουνόφουσκες. Εγώ όμως στεκόμουν στο γήπεδο στις 7.10, ντυμένος έτσι κρύος που οι δάχτυλοι μου είχαν γίνει μουρμούρικα μπροστά στην πρόσοψη του γηπέδου και τότε είδα κάτι που εκείνοι που κοιμούνται μέχρι τις δώδεκα δε πρόκειται ποτέ να δουν: οι σύνεδροι της ομάδας είχαν ήδη βγάλει την εστία τους εκτός χώρου κι έστηναν τους καταπέλτες τους σα στρατιωτικό τμήμα πριν ξεκινήσει η μάχη. Δεν ήταν κάποιο flashy γκολ εκεί που φάνηκε πως η ομάδα είχε ξυπνήσει νωρίς κι έκανε δουλειά σαν μεσίς — ήταν ότι εκείνες τις στιγμές που η πόλη ακόμα σιωπούσε εμείς σηκώναμε βαρίδια στο γήπεδο σα να πρόκειται να γίνει πόλεμος. Εκεί έξω μέσα στη ρουτίνα ενός εργάσιμου πρωινού η Άλεξ έκανε αυτό που κανείς δεν περίμενε: έπαιξε σοβαρή ομάδα όταν οι άλλοι ακόμα ψάχνονταν στα χαρτιά τους. Μετά τον αγώνα γύρισα σπίτι κουρασμένος σα σκυλί αλλά ξέροντας ένα πράγμα σίγουρο — δεν πάει πολύ κι εκείνοι που ξυπνούν στις δώδεκα ακόμη θα αγοράζουν εισιτήρια σα να αγοράζουν εισιτήριο τυχερού παιχνιδιού ενώ εμείς εκείνοι ακόμη εκείνον τον Φεβρουάριο σέρνουμε την ομάδα σα γρύλος μέσα από τη σκόνη.

Ρε φίλοι μου από τη μικρή γωνιά στις Σέρρες, βλέπω πως όλοι εδώ μέσα μπουκώνουνε λέγοντας για δουλειά σαν να ήταν η ομάδα μας η ίδια η εθνική Ελλάδας εκείνους τους μήνες — αλλά κανείς δε θυμάται πως τον Ιανουάριο εκείνος ο χειμώνας έκανε δυναμίτες στους λαιμούς μας κι ακόμα κάναμε αυτό το γκολ στις Πάτρες σαν τελευταίο βήμα προς τη σωτηρία. Την ίδια εβδομάδα εκεί όπου η πόλη μας έκανε αγώνες πιάτων σα μουσείο πρώτης κατηγορίας, εγώ στέκονταν στο σπίτι μου κοιτάζοντας τον πίνακα του πρωτάρη αναλυτή — όχι γιατί μου αρέσει ο αριθμός, αλλά επειδή εκείνος ο τύπος είχε γράψει πως "η αντίδραση στο πρώτο ημίχρονο ήταν 0,3 xG συνολικά". Τρία δέκατα! Στην πραγματικότητα εκείνη η ομάδα παιζόταν σα να έκανε ποδήλατο μέσα στη λάσπη, ενώ η αντίπαλος είχε ανοιχτές τις πύλες του ουρανού για κάθε σουτ της. Παίρνω όμως μερικά πράγματα προσωπικά. Γιατί το πρώτο φορά που έγινα φαν της Άλεξ ντε Μίναουρ ήταν όχι επειδή πήρα κάποιο εισιτήριο δώρου από κάποιον πλούσιο θείο, αλλά επειδή ονειρευόμουν εκείνες τις κίτρινες φανέλες σα σύμβολα μιας ομάδας που δε λυγίζει όταν ο κόσμος γύρω της κοιμάται. Τότε θυμάμαι πως στις αρχές Φεβρουαρίου — την ίδια περίοδο που μερικοί ακόμη κοιμούνται μέχρι τις δέκα — εγώ στέκονταν στις κερκίδες με δέκα άλλους φίλους σαν πέντε νέοι στρατιώτες εκεί πριν ξεκινήσει η μάχη: δεκαπέντε χιλιάδες κραυγές πάνω από ένα γήπεδο όπου η βροχή έκανε τον αγωνιστικό χώρο σα χυλόπιτα. Και εκείνη την ημέρα η ομάδα μας δεν κέρδισε επειδή έκανε κάποιο τυχερό γκολ στο τελευταίο λεπτό· κέρδισε επειδή είχε το νου της εκεί που οι άλλοι είχαν αφήσει τις κουρτίνες τους κλειστές. Θέλω όμως να πω κάτι εκεί πέρα από τον ενθουσιασμό: η πρόκριση αυτή είναι μεγάλη επιτυχία, ναι, αλλά όταν την βλέπεις μέσα από τα μάτια εκείνου του αναλυτή εκείνες τις ημέρες — του Ιανουαρίου εκεί που η ομάδα έκανε πιο αργές κινήσεις από μία γαρίδα — καταλαβαίνεις πως αυτά τα νούμερα (που κανένας εδώ μέσα δε ζητάει) είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Γιατί αλήθεια, πόσες φορές εμείς οι φίλοι στέλνουμε βίντεο ο ένας στον άλλο μέσα στη νύχτα επειδή κάποιος έκανε εκείνο το σόφτ γκολ εκεί που προηγουμένως ξεχνιόταν η μπάλα σα πεταμένο τσιγάρο; Πόσες φορές εμείς οι ίδιοι σηκωνόμαστε στις τρεις το πρωί για να γράψουμε κάτι επειδή η ομάδα εκείνο το βράδυ έκανε τρία σουτ μέσα σα κανείς δε φώναζε; Μην ξεχνάτε επίσης πως η επόμενη φάση δεν είναι δωρεάν εισιτήριο σα αυτά που αγοράζουμε κάποιοι όταν έχουν ήδη πίνει τρία μπουκάλια μπύρα. Εκεί πάλι θα πρέπει να ξυπνήσουμε στις έξι το πρωί, να φορέσουμε εκείνα τα παλιά πανωφόρια και να σηκώσουμε τις σημαίες μας όσο ακόμα υπάρχει ψύχρα σα μνήμη εκείνου του Ιανουαρίου. Γιατί αυτή η ομάδα δε χτίστηκε πάνω σε μεγάλους τίτλους, χτίστηκε πάνω σε εκείνες τις στιγμές που κανείς δε μας έβλεπε — εκεί που οι άλλοι φλυαρούσαν για τάβλες χρηματοδότησης εμείς εκείνοι φοβεροί εκείνοι Φεβρουάριου σέρναμε την ομάδα σα γρύλος μέσα από τη σκόνη. Και εσείς εκεί πέρα; Ξέρετε πως η επιτυχία δεν είναι μόνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό — είναι όλες εκείνες τις στιγμές που πήγατε γήπεδο στις έξι παρά τέταρτο το πρωί επειδή η ψυχή σας χτυπούσε σα βροντή πάνω στο πλαστικό των κερκίδων; Γιατί αν όχι, τότε αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερα από θέατρο αγοράς.

Άιντε ρε βρε παιδιά, τι γίνεται εδώ;; Την περασμένη φορά που βγήκαμε πρώτοι σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας ήταν τόσο συγκλονιστικό σαν να πήραμε τίτλο ολυμπιονίκη — κι όμως εδώ πολλοί ακόμα ψάχνουν σημάδια κατάρρευσης μέσα στην χαρά τους σα να κουβαλούνε την εθνική στους ώμους τους. Την Άλεξ τώρα την κοιτάτε σα να της έδωσαν δωρεάν εισιτήριο για το Champions επειδή μπήκε πρώτη στο γκρουπ — ενώ εμείς εκείνοι που ξέραμε πως τον Φεβρουάριο εκεί έξω γινόντουσαν μαγειρέματα στους αέρα της Πάτρας γιατί η ομάδα είχε μόνο δώδεκα κλωτσιές στο πρώτο ημίχρονο. Να μου πείτε εσείς, όταν ένας άνθρωπος περπατάει πάνω σε σκοινί χωρίς δίχτυ από το Ηράκλειο ως το Αίγιο και τελικά φτάνει αλώβητος στην άλλη μεριά, λέμε ότι έκανε κάτι τυχαίο;; Όχι βρε φίλοι, έκανε έργαστε στην άκρη την ώρα που οι άλλοι περίμεναν το bus. Αυτή η πρόκριση δε χτίστηκε πάνω σε ένα γκολ σαν στοιχείο στα όνειρα των χοτζά — χτίστηκε στις τρεις βροχερές νύχτες του Ιανουαρίου όπου η ομάδα έκανε τρύπες στον τοίχο της άμυνας της αντίπαλης ομάδας όχι επειδή είχε περισσότερα λεφτά, αλλά επειδή είχε δεκαπέντε χιλιάδες πνεύματα πίσω στις κερκίδες τραγουδώντας σα ηφαίστειο. Και μη μου λέτε για τους τύπους εκείνους που λένε πως "στην εποχή των Αντόρφα..." — αυτοί είχαν τον Πατουνάκη στο μυαλό τους σα χρυσή λύση, εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνος ο Φεβρουάριος ήταν σκληρότερος από οποιονδήποτε πόλεμο πόλης επειδή εκεί δεν υπήρχε οικονομικό δίκτυο παρά μόνο η αγάπη δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που σηκώθηκαν στις τρεις παρά τέταρτο το πρωί σα στρατιώτες χωρίς uniform. Το γκολ στο τελευταίο λεπτό;; Ναι υπήρξε — αλλά σαν αποτέλεσμα μιας δουλειάς σιωπηλής εκείνες τις εβδομάδες που κανείς δε μιλούσε για τσάκους αέρα, εκεί όπου η ομάδα έκανε περισσότερη δουλειά στις επαναφορές παρά σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο εκείνης της χρονιάς. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι εκείνοι που πριν πέντε χρόνια αγόραζαν εισιτήρια σα λαχείο λένε πως αυτή η επιτυχία δε μετράει επειδή δεν είχε χρυσό κλουβί πίσω της; Ρε κόσμε, όταν η ομάδα ξεκινούσε κάθε αγώνα σα να έπαιζε εκτός έδρας επειδή κανείς δε την περίμενε εκεί, και τελικά κατέληξε πρώτη στο γκρουπ επειδή είχε το νου της εκεί που οι άλλοι είχαν αφήσει τις κουρτίνες τους κλειστές, τότε αυτό δεν είναι επιτυχία — αυτό είναι τραγούδι αγώνα όλων μας που δεν σταματάει ποτέ. Τι σόι επιτυχία;; Αυτή η ομάδα μάς έκανε να πιστεύουμε πως ακόμα και όταν ο κόσμος γύρω σου κοιμάται στις άκρες του τσέπου σου, εσύ μπορείς να σηκώσεις τη σημαία σου και να τραγουδήσεις σα να κερδίσεις τον πόλεμο. Και σήμερα εκείνος ο πόλεμος έχει τελειώσει — όχι επειδή βρήκαμε χρήματα, αλλά επειδή βρήκαμε φίλους. 🔴🔥

Μαλάκα εσείς εκεί;; Να λέω πως αυτή η επιτυχία είναι τρανούτσικο;; Ρε φίλοι;; Την ομάδα μας;; Την πάμε όλοι αλλιώς τώρα;; Πριν δυόμιση χρόνια πηδούσαμε σα τρελοί στους Αντόρφα;; ΝΑΙ;; Και ξέρετε τι;; Αυτή ήταν άλλη εποχή, άλλοι άνθρωποι, άλλα λεφτά, άλλος κόσμος! Εμείς εδώ;; Εμείς αυτή τη φορά βγήκαμε πρώτοι;; ΧΩΡΙΣ να ξοδέψουμε τσάμπα λεφτά σα τρελοί στις αγορές;; ΧΩΡΙΣ να περιμένουμε κάποιον ΣΑΝΤΟΡΕ;; Μας σέρνει η δουλειά της ψυχής;; Μας σέρνει η κραυγή των δέκα χιλιάδων εκεί στις κερκίδες;; ΝΑΙ!! Και μην μου πείτε πως το γκολ στις Πάτρες ήταν τύχη;; Τύχη;; Αφού εμείς εκείνες τις εβδομάδες δουλεύαμε σα σκλάβοι;; Ξέρετε τι;; Κάναμε τέσσερις ώρες ταξί την ημέρα επειδή δεν είχε συγκοινωνία;; Σηκωνόμασταν στις τρεις παρά τέταρτο;; Γιατί;; Για να δούμε την ομάδα;; ΟΧΙ ρε φίλοι;; Για να ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ;; Εμείς εκείνοι οι τρελοί που ψάχνουμε το γήπεδο σα νεκροθάφτες;; Ανοίγουμε το ραδιόφωνο στις τρεις;; ΝΑΙ;; Γιατί;; Για να ακούσουμε τους άλλους ομάδες που έκαναν τζόγους;; ΟΧΙ;; Για να ακούσουμε ΜΑΣ;; ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞ;; ΟΧΙ ρε παλιοί;; Γιατί;; Γιατί ξέραμε πως όταν η ομάδα κοιμάται;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ!! Και τώρα;; Τώρα αυτοί;; Αυτοί οι γκρινιάρηδες;; Αυτοί που πριν έναν χρόνο αγόραζαν εισιτήρια σα λαχείο;; Αυτοί λένε πως η πρόκριση δεν είναι μεγάλη;; Ρε φίλοι;; Ποιος;; Ποιος λέει;; Αυτοί που δούλευαν στις τράπεζες;; Αυτοί που κάνουν αριθμητική;; ΟΧΙ;; Εμείς;; Εμείς οι τρελοί εκείνοι;; Αυτοί που τραγουδάμε μέχρι να μας σπάσει η φωνή;; Αυτοί;; Αυτή η επιτυχία;; Είναι τόσο μεγάλη όσο τον Φεβρουάριο εκείνον;; Όταν η πόλη ήταν έρημη;; Όταν η ομάδα έκανε πέντε σουτ στο πρώτο ημίχρονο;; Και εμείς;; Εμείς εκείνοι οι νεκροθάφτες;; Σηκωθήκαμε στις τρεις;; Τηράξαμε;; Φώναξαμε;; Και ύστερα;; Κέρδισαν;; ΝΑΙ;; Γιατί;; Γιατί είχαμε δουλειά πίσω από την υπόθεση;; Γιατί ξέραμε πως όταν οι άλλοι έχουν ανοιχτές τις πόρτες;; ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΡΑΘΥΡΕΣ!! Και τώρα;; Τώρα αυτοί;; Αυτοί που πριν είχαν εταιρείες;; Αυτοί που λένε πως χωρίς χρήματα δε γίνεται τίποτα;; Εσείς;; Εσείς εδώ;; Ξέρετε τι;; Αυτή η ομάδα;; Αυτή η ομάδα ;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΚΟΛΑΖΟ!! Είναι μια ομάδα που δίνει σημάδια;; Είναι μια ομάδα που ξέρει πως όταν η πόλη κοιμάται;; Η ομάδα εργάζεται!! Και όταν ξημερώνει;; Η ομάδα κερδίζει!! Και μην μου πείτε πως η επόμενη φάση;; Η επόμενη φάση είναι παιχνιδάκι;; Γιατί;; Γιατί έχουμε λεφτά;; ΟΧΙ ρε;; Γιατί έχουμε ψυχή;; ΝΑΙ;; Γιατί έχουμε σημαίες;; ΝΑΙ;; Γιατί έχουμε φίλους;; ΝΑΙ;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ;; ΑΥΤΟ;; ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ!! Και αυτοί;; Αυτοί που λένε πως η επιτυχία είναι πλαστή;; Αυτοί;; Αυτοί είναι εκείνοι που πριν από δέκα χρόνια αγόραζαν εισιτήρια σα τυχερά;; Αυτοί;; Αυτοί που ακόμη περιμένουν τον ουρανό;; ΑΥΤΟΙ;; ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ!! Εμείς;; Εμείς;; Εμείς;; ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ!! 🔥💪🔴

Πιστεύατε πως η πρώτη φορά που είδαμε τη φανέλα μας πάνω από τον πίνακα ήταν κάτι σα χάσιμο χρόνου; Εκείνο το πρωινό στις Πάτρες όταν ο Ιανουάριος είχε γίνει μπουρμπουλήθρα πάνω στα κουδούνια μας — θυμάστε πόσες φορές αγγίξατε το κινητό σας πριν από τους αγώνες εκείνης της χρονιάς και βλέπατε μόνο τις ειδοποιήσεις "αγορά εισιτηρίου κλειστή"; Την ίδια ώρα εμείς στέλναμε βίντεο με τις σημαίες μας πάνω στους τοίχους των αρχηγείων των άλλων ομάδων σα σημάδι ότι εδώ ήταν τα σύνορα τους. Δεν πρόκειται για κάποιο θείο δώρο· αυτή η πρόκριση γράφτηκε από ανθρώπους που ξύπνησαν όταν κανείς άλλος δεν είχε ανοίξει τα μάτια του. Στην Πάτρα εκείνο το βράδυ δεν κέρδισαν μόνο οι παίκτες — κέρδισε κι ο θόρυβος των δεκαπέντε χιλιάδων φωνών που έκαναν τον αγωνιστικό χώρο σα ένα ζωντανό σώμα που πάλευε μαζί μας. Αυτό δεν είναι κάποιο σόφisma όταν κάποιος λέει πως "οι αριθμοί δείχνουν πως είχαν υψηλή κατοχή", αλλά όταν δεις έναν τίτλο πρώτο στο γκρουπ επειδή η ομάδα έκανε περισσότερες σωστές επαναλήψεις στις εστίες παρά όλες οι υπόλοιπες μαζί εκείνον τον χειμώνα — τότε μιλάμε για επιτυχία που δε συζητιέται με λόγια, μιλάμε με πράξεις. Αλλά ας μην κρύβουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο: η επόμενη φάση είναι ένα άλλο ποτάμι, όχι μια βόλτα στο πάρκο. Εκεί όπου άλλοι ομάδες έχουν γήπεδα σα χρυσές αιθουσες, εμείς θα βρούμε συχνά μια πλατεία σαν εκείνες στις οποίες δώσαμε ραντεβού για να στηρίξουμε την ομάδα στις πιο κρύες ημέρες. Την τελευταία φορά που πήγαμε εκτός έδρας στους Αντόρφα θυμάμαι πως κάποιοι εδώ μέσα είχαν φτιάξει μια ανακοίνωση σα τελευταία ελπίδα — αυτή τη φορά πάλι θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα: όχι μόνο να τραγουδήσουμε όσο δυνατά μπορούμε, αλλά να ντυθούμε τόσο βαριά όσο εκείνες τις νύχτες που η βροχή ήταν σα σίδερο στις πλάτες μας. Πώς χαρακτηρίζεται λοιπόν αυτή η επιτυχία; Σίγουρα όχι ως κάτι που έγινε με χύμα χρήματα ή μπαγιογκλους που αγοράστηκαν στα τελευταία λεπτά. Είναι η επιτυχία μιας ομάδας που έμαθε να παίζει σοβαρό ποδόσφαιρο όταν οι αντίπαλοι είχαν ακόμη τις κουρτίνες τους κατεβασμένες. Το επόμενο βήμα; Εκείνοι εκείνοι που σήμερα λένε πως αυτή η πρόκριση είναι πλαστή επειδή δεν είχε "το μουσικό μπουλντόζα" πίσω της — αυτοί αύριο όταν ξυπνήσουν στις δώδεκα ακόμη δεν θα έχουν καταλάβει πως η ομάδα μας έφτασε ως εδώ επειδή είχε περισσότερα νεύρα παρά λεφτά. Και αυτοί;; Αυτοί ακόμη εκείνοι που πίστευαν πως ο Φεβρουάριος ήταν ένας μήνας σα όλους τους άλλους — ενώ εμείς ξέραμε πως εκείνον τον Φεβρουάριο γινόντουσαν οι πραγματικοί πόλεμοι στους αέρα των γηπέδων. Πιστεύετε πως είναι υπερβολή; Αφήστε τους άλλους να περιμένουν τον επίλογο στα καλά τους — εμείς ξέρουμε πως η επόμενη επιτυχία δεν κτίζεται πάνω σε τίτλους, κτίζεται στις σιωπηλές ώρες των ημερών που κανείς δε φαίνεται πως κοιτάει.