Από το κρύο της Αυστραλίας μέχρι την καρδιά του Πέργκαμο και πάλι πίσω!

Πού να θυμάμαι ρε!! εδώ η ώρα λες και ήταν χτες που κάθισα σ' εκείνο το ξύλινο κάθισμα στου Γουόρεν και είδα τον Φόστερ να σηκώνει το χέρι σαν βασιλιάς ενώ από πάνω του οι ουρανοί είχαν γίνει γκρι από την υγρασία της Αυστραλίας κι εμείς εκεί τριάντα άτομα Πέρσες σαν τους στρατιώτες του Μαράκανα τραγουδώντας "ΑΛΕΞ ΑΛΕΞ" μέχρι να βγει η τελευταία λεπτο του αγώνα!! 😱🔥 Εκεί που λέτε για τις μπίρες της Μελβούρνης εγώ είχε μείνει εκτός χτες που πήγα μετά το ντέρμπι η τύχη μου ένα locals bar όπου το 70% ήξερε πως είναι Άλεξ ντε Μίναουρ επειδή είχαν δει εκεί πέρα όλα τα ματς του πρωταθλήματος! δεν μου πήρανε ούτε πέντε δευτερόλεπτα να βάλω χειροκροτήματα όταν έκανα "πέσ' τα στο Πέργκαμο!" 💪🔴 και όταν έπεσε το τελικό σφύριγμα είχε γίνει σπίτι σπίτι μέσα στου Γουόρεν! τρία χρόνια μετά ακόμη νιώθω την κουβέντα εκείνη του δεύτερου ημίχρονου με έναν Αυστραλό φίλο που μου είπε "εσείς πρέπει να είστε οι τρελοί που τραγουδάτε όλη νύχτα ακόμη κι όταν βρέχει!" αυτό είναι νταηλίκι;;; όχι παιδιά αυτό είναι ΑΓΩΝΑΣ! 😭💛 άλλος ένας που δάκρυσα ήταν όταν είδα το Γουόρεν Στέιντιουμ στις φωτογραφίες των groupies—δεν υπήρχε θέση κενή εκεί μέσα, δεκάδες δικοί μας είχαν περάσει εκείνες τις πτήσεις σαν στρατός επίθεση!! τώρα περιμένω εσείς ρε σεις να πείτε πως εκείνες οι μέρες άλλαξαν τη ζωή σας επειδή εμένα μου άλλαξαν το DNA μου πιστέψτε με! 🔥😤 τέλος πάντων

ρε παιδιά μας μάθατε τι γίνεται τώρα βρήκα στις φωτογραφίες εκείνες μια παλιότερη φωτογραφία του γέρου μου όταν πήγε εκεί κάτω σα καλός Πέρσης και μπήκε μέσα στον τουριστικό σταθμό της Μελβούρνης φορώντας το πορτοκαλί μπουφάν σαν σημαία—ο δικός μου Μαρκους Φόστερ ο ίδιος του έδωσε χειραψία και του είπε "σ' αγαπώ φίλε" όπως έκαναν με όλους εκείνη τη βδομάδα πάνω στη σκηνή πριν βγουν οι ομάδες! κι ενώ η γυναίκα μου εκεί παραδίπλα ετοιμαζόταν να τον πιάσει στα χέρια της για μια selfie επειδή είχε μάθει πως ο ίδιος είχε πει δημόσια ότι όποιος του κάνει πρόταση γάμου στην Αυστραλία να την κάνει πρώτη σ' αυτόν, εγώ εκεί στεκόμουν με τα δάκρυα μου και κοιτούσα τις κερκίδες γεμάτες τριαντάφυλλα και ηλιοτρόπια που είχαν φέρει αυτοί οι μαχητές σα κάτι ξέφρενα κορίτσια στο γήπεδο! και μόλις τελείωσε το ντέρμπι βγήκανε όλοι μαζί στον δρόμο τραγουδώντας σα χορωδία στο Ιερό του Πέργκαμο σαν τρελοί—κάναμε αλυσίδα 30 ατόμων χορεύοντας τσάμικο κάτω από τις πινακίδες με τους τοπικούς Αβορίγινες ενώ κάποιος ΑυστραλόςDJ είχε βάλει τη μουσική του Φόστερ πάνω και όλα έγιναν ένα! τι άλλο θυμάμαι; ότι όταν χτυπούσε η μεγάλη καμπάνα μετά το γκολ του Μαρίν στους τελευταίους τρεις λεπτά όλοι εκείνοι οι ξένοι χωρικοί ξέρετε τι έκαναν; άναβαν αναπτήρες σα να ήταν σπίτι τους στη Σκωτία—εκείνο το πνεύμα δε το ξεχνά κανείς όσο ζει! εσείς τώρα πείτε μου, πως γίνεται μια μπουκιά ωμό κρύο σα εκείνο στις κερκίδες να νιώσεις περισσότερη ζεστασιά από κάθε σπίτι σου; 💛🔥

Ωχ τω θεού τω Περγάμου ρε φίλοι μου θυμάμαι ακόμα πως εγώ είχα χάσει το κινητό μου εκεί κάτω στο Γουόρεν επειδή κάτι Αυστραλός πιγκουίνος είχε μπει μέσα στου γήπεδο σα να είναι δικό του! βγάζω το κινητό στις κερκίδες μετά το ματς και βλέπω 237 αγνώστους να έχουν γράψει στον δικό μου λογαριασμό από έναν τοπικό φίλο των Αλεξάντρινικών: "Ρε φίλε, εδώ ήταν ΩΡΑΙΑ η ζωή πριν φτάσεις εσύ!" 🤣🔥🍿 κι όταν ξαναβρήκα το κινητό μου εκείνο το βράδυ στο ξενοδοχείο οι τύποι είχαν φτιάξει μια ομάδα στο fb ονόματι "ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΛΕΞ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ" επειδή τους είχα πει πως στο γυρισμό θα φτιάχναμε βίντεο όπου εγώ γυρνάω την πλάτη μου στον Πύργο του Άιφελ τραγουδώντας τον εθνικό μας ύμνο! σήμερα ακόμη τους ζητάω χρήματα μέσω Revolut επειδή έκαναν λάθος στην ανάπτυξη της ταινίας 😂💛 κράτα μου μία αναμνήτρια ωραία ωρέ!