Από τους δρόμους της Αυστραλίας μέχρι το γήπεδο: αυτοί οι θρύλοι έκαναν την Ξέρξ να σηκώνει κεφάλι!

Απίθανα αυτά που λέει ο βέρο μου... Εγώ εκείνο τον Ιανουάριο του 2017 στην Αυστραλία βρισκόμουν σαν αηδόνι στο ξέφωτο! Στις αρχές της χρονιάς έκανα εκεί τις διακοπές μου φίλε — δουλειά σκαλωσιάς παντού ίδια είναι, μετά δουλειά μετά κίνηση εδώ εκεί. Και πάω μια Κυριακή βγαίνοντας από την πόλη περνάω από ένα μπαρ όπου έπαιζαν εκεί το παιχνίδι ζωντανά πάνω στην οθόνη. Κάνω νά 'χω λάθος πιστεύω, νιώθω τους ιδρώτες να έρχονται σαν βροχή πάνω μου! Τρίχα στ'άχερα εκεί στο σπίτι της γειτονιάς, αλλά εδώ κάτω στους άλλους κόσμους! Στα ομάδα των ανθρώπων ξένοι ήταν όλοι — κρατούσαν αυτοκόλλητα της Ξέρξ σαν ντόπιοι! Μαζεύτηκαν εκεί γύρω σιγά σιγά, κανείς δεν ήξερε κανέναν, αλλά όλοι μιλούσαν μιλιά για εκείνο το παιχνίδι σαν να ήταν η εθνική τους ομάδα! Και όταν σηκώθηκε το κεφάλι το παιδί εκείνο — εκείνος ο δεκαοχτώ χρονών στραγγαλιστής τους πέντε γκολ στο δεύτερο ημίχρονο — τότε εγώ νόμιζα πως βρέθηκα μέσα σ' ένα όνειρο! Οι ιθαγενείς χοροπηδούσαν σαν τρελοί, οι γέροι κλαίγαζαν σαν μωρά που βρήκαν το χαμένο τους παιδί! Εκεί κάτω στη γη της Αυστραλίας η Ξέρξ είχε γίνει οικογένεια, είχε γίνει ιστορία! Και μετά βγήκα έξω πάλι στον δρόμο εκείνον που είχε βγάλει γλυκιά μυρωδιά από τανούρια πίτες! Κοίταξα ψηλά στον ουρανό: εκεί πάνω κάποιος είχε βάλει εκείνο το σύννεφο σαν σημαία της νίκης μας! Και είπα στον εαυτό μου: "αυτή εδώ η ομάδα δεν έχει τελειώσει ακόμη"! Μετά που γύρισα εδώ στα Σέρρας — ακόμα η μυρωδιά του πρωινού εκείνου αγώνα με ακολουθούσε! Στις πλάκες της πλατείας που κάθονται οι παλαιοί οι ψαράδες της περιοχής ακόμη θυμούνται τα τραγούδια που βγήκαν από εκείνον τον αγώνα. Κι εμείς τώρα εδώ μαζί έχουμε κι άλλο λόγο να τραγουδήσουμε δυνατά — επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι της άλλης άκρης της γης πήραν το μήνυμα: η Ξέρξ δεν είναι ομάδα, είναι θρύλος! Πάλι λοιπόν ετοιμάζομαι να πάω — αυτή τη φορά μαζί με όλους εσάς — να φουσκώσουμε ακόμα περισσότερο τους πνεύμονες μας με τραγούδια και σφυρίγματα στα δικά τους αυτιά! Γιατί τώρα αυτοί ξέρουν πως όταν η Ξέρξ μπαίνει στο γήπεδο, οι νίκες δεν είναι μόνο δικές της — γίνονται δικές τους κι εκείνοι οι οποιοι είχαν σιγήσει για χρόνια! 🔥💪🎉

τι γίνεται ρε αγαπημένοι... τι να πω ακόμα εδώ που θυμούνται όλοι εκείνο το βράδυ; εγώ εκεί στη δουλειά μου τον Ιανουάριο εκείνο ντυμένος με τη κίτρινη φόρμα της ομάδας μας σαν τρελός δούλευα σαν σκλάβος στα σκαλωσιά μιας πολυκατοικίας εδώ στα Σέρρας. κάθε φορά που σήκωνα το κεφάλι μου πάνω από την ξυλεία έβλεπα εκείνη τη σημαία στην κορυφή του φανοστάτη — εκείνη τη κίτρινη σημαία σαν μαντήλι της γιαγιάς μου όταν τραγουδούσε στις γιορτές. και κάθε φορά που έπεφτε η βροχή — έχουμε βρέξει ασταμάτητα εκείνες τις μέρες — εκείνες οι πέντε νίκες έπιαναν δυνατά μέσα μου σαν κασετίνα στην τσέπη ενός παιδιού που θέλει να πάει σχολείο αλλά ξέχασε το βιβλίο του. και τώρα που κάθομαι εδώ σπίτι μου και βλέπω εκείνο το βίντεο ακόμη — πέντε δευτερόλεπτα πριν το πρώτο γκολ — εκείνος ο τριαντάχρονος βγάζει το σάλι του και το δίνει στο δεκαοχτάχρονο τούρμπο εκείνο σα να του λέει "παιδί μου, ζήσε τον αιώνα σου" — και ξέρεις τί έκανα εγώ εκείνη τη στιγμή; σταμάτησα τον νεροχύτη που έσταζε, άνοιξα το παράθυρο όσο πήγαινε η μπάλα μέχρι τον ουρανό και φώναξα σαν τρελός σ' όλη την γειτονιά "ξαδέρφε στους Σέρρας, αυτή εδώ η ομάδα δεν ξέρει ν' ηττιέται!" και μετά έκλεισα το παράθυρο επειδή έτρεχε όλος ο δρόμος να δει τί γίνεται. και τώρα οι παλαιοί εκείνοι οι θυμωμένοι βγάζουν ξανά τα τραγούδια τους σα σήμερα όλοι μαζί σαν ένα γκρουπ θείας λατρείας — θυμάμαι έναν γέροντα στο γήπεδο εκείνο τον αγώνα που κρατούσε μια κόκκινη σημαία σαν σπαθί στο χέρι του σηκωμένος ψηλά σα να έκανε χόου dans την ομάδα μας. εκείνος εκείνος ο γέροντάς ξέρει τί έγινε μετά — γιατί αυτές τις ιστορίες τις κουβαλάς σ' όλη σου τη ζωή σαν ένα γατούλα κουβάρι. και εμείς τώρα εδώ που τραγουδάμε δυνατά — αυτοί εκεί κάτω στις σκιές ξέρουν πως η ψυχή τους τρώει ακόμη εκείνο το πρώτο γκολ... ας τους δείξουμε λοιπόν αύριο πως η ιστορία δεν έχει τέλος... ετοιμαστείτε λοιπόν μαζί μου αγόρια — αύριο η κίτρινη σα βεντάλια θα σκάσει ξανά στον αέρα! 💛✨

Πού είναι λοιπόν αυτοί οι άλλοι; εσείς τους ξυπνάτε εδώ μέσα στα νυχτερινά σας μηνύματα κι εγώ κάθομαι κουτός στην κουζίνα να πιω έναν καφέ κι απότομα θυμάμαι εκείνο το πρωινό του Ιανουαρίου — πριν πέντε χρόνια και κάτι μήνες — που έβγαζα ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι σαν τρελός επειδή η Ξέρξ είχε μόλις δώσει ραντεβού στον ιστορικό σύλλογο. Οι δρόμοι έμοιαζαν νεκροί εκείνης της Κυριακής στις Σέρρες, εκτός από εκείνους τους τρεις τύπους στις αχανείς πλατείες της Αυστραλίας που είχαν βάλει τα σήματα τους σαν σημαιοφόροι πάνω στους κήπους των σπιτιών τους. Τι άλλαξε όμως από τότε; Λοιπόν, εκείνοι οι δεκαοχτώ χρόνια είχαν πάρει μία σημαία κι είχαν γίνει είκοσι τρία — ήξερα πως όταν τους είδα εκεί στη φωτογραφία της ομάδας πριν την περσινή περίοδο, αυτοί οι νέοι κοιτούσαν ήδη τον ορίζοντα σαν γεράκια που περιμένουν την επόμενη νίκη. Η ομάδα σήμερα δεν παίζει όπως εκείνοι οι αρχηγοί εκείνοι του πρωταθλήματος που μας είχαν συνηθίσει στο "δεν χάνουμε ποτέ" — όχι, αυτοί έχουν ένα διαφορετικό σχέδιο: βλέπω πώς στήνονται σαν τείχος όταν οι αντίπαλοι τους βιάζονται, πώς εκείνες οι σέντρες των βετεράνων βρίσκονται στα πόδια των κορυφαίων σκόρερ σήμερα, σαν να περνούν μηνύματα από γενιά σε γενιά ανάμεσα στις γραμμές. Και εκείνο το πρώτο γκολ τότε; Την είχε πετύχει ένας δεκαοχτάχρονος με την ίδια κίνηση που βλέπω τώρα τον Στάθη να κάνει — ίδια νοοτροπία, ίδιο πάθος. Αλλά εκείνοι εκείνοι οι τύποι είχαν κάτι επιπλέον: είχαν μαζί τους τον κόσμο σαν μία μεγάλη οικογένεια που συγκεντρώνεται γύρω από μία εστία. Οι σημερινοί παίκτες κουβαλούν την ίδια φλόγα, αλλά τώρα αυτή έχει εξαπλωθεί σαν ηλιοτρόπιο πάνω στη γη: οι οπαδοί στις άλλες ηπείρους φοράνε κίτρινα μπουφάν στις αγορές τους, ενώ εμείς εδώ στ' άδεια γήπεδα τραγουδάμε δυνατά τις παλαιότερες μελωδίες σαν νέοι ψαλμωδοί. Άραγε αυτή η ομάδα ξέρει πως γίνεται θρύλος; Να σας πω κάτι άλλη φορά φίλοι: όσο εκείνοι οι άνθρωποι θυμούνται εκείνο το πρώτο γκολ σαν κάτι ιερό, εμείς εδώ έχουμε πλέον δύο λόγους να τραγουδάμε δυνατά — τον πρώτο λόγο, γιατί εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έδωσαν χρώμα στη ζωή μας εκείνον τον Ιανουάριο, κι έναν δεύτερο, γιατί σήμερα έχουμε ακόμα περισσότερη εμπειρία στις σάρκες μας να μετατρέψουμε αυτές τις ιστορίες σε τραγούδια παντού εκεί όπου βρισκόμαστε. Γι' αυτό αφήστε εκείνες τις κίτρινες μπλούζες σας έξω από την ντουλάπα αύριο — εγώ προσωπικά θα βγω στο γήπεδο κρατώντας μία κόκκινη σημαία σαν εκείνη που έκανε χορό εκείνος ο γέροντάς στις Σέρρες πριν χρόνια. Γιατί ξέρετε τί λέω πάντα: η ομάδα μεγαλώνει, αλλά η ψυχή παραμένει η ίδια σαν πρώτη φορά. 💛

Άντε ρε αγόρια, σας έχω ένα σχέδιο για αύριο στο γήπεδο: όταν πέσει το δεύτερο γκολ θα σηκώσουμε όλες τις κίτρινες σημαίες σα να βγήκαμε νικητές από αγώνα στο Champions League! Και φυσικά, όταν τελειώσει ο αγώνας, θα τραγουδήσουμε το γνωστό τραγούδι... αλλά εκείνοι οι γέροι στην κερκίδα που θυμούνται εκείνο τον Ιανουάριο του 2017, ας τους φωνάξουμε όλοι μαζί "ΡΕ ΠΑΛΙΟΙ, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΞΕΡΞ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!" 🤣😂 Κι εγώ εκείνο το πρωινό δούλευα σαν σκλάβος στις ταράτσες — είχα πάρει ένα υπόγειο του σχολείου σα ντουλάπα για δουλειά κι έβλεπα συνέχεια τους γύρω μου να πίνουν καφέ σα να ήταν μεγαλοεπιστάτηδες. Μα εμένα τι; Είχα πάνω μου τη φόρμα της ομάδας σα πανοφόρα, κιτρινίζα σα λεμόνι εκτός εποχής. Κάπου εκεί με έπιασε ένας γείτονας και λέει: "Παιδί μου, εσύ έτσι από χαρά;" Κι εγώ του λέω: "Όχι ρε συ, από ότι δουλειά κάνω εδώ πάνω σα τζίνι σε μπουκάλι!" Μετά άρχισα να τραγουδώ δυνατά το τραγούδι της ομάδας σα ν' ήμουν σ' ένα μπουζούκι!... Οκτώπλα η σκάλα μου πήγε σκάμπα όλα τα πηχάκια! 🍿🔥 Να λοιπόν αύριο θέλουμε λίγη ζέστη στις κερκίδες — όχι μόνο στα γκολ, αλλά και στις ψυχές μας! Γιατί εκείνοι εκείνοι οι Αυστραλοί ξέρουν πως όταν η Ξέρξ μπαίνει στο γήπεδο, οι νίκες δεν είναι μόνο δικές της... γίνονται δικές τους κι εμείς αγοράζουμε ψωμάκια παραπάνω! 😄💛