Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Γουέστερν Σίδνεϊ όταν έγινε ιστορία
τι συζήτηση είναι αυτή, ρε παιδιά; πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν ακόμα η Άλεξ πήγαινε στις δουλειές της σα βγαίναμε στο Πάρκο Κλίφορντ, θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Αυγούστου που κλείσαμε νωρίς το ταβερνάκι στην ιταλίτσα γιατί το ραντεβού ήτανε στις δέκα στ' αμάξι. Στις δέκα σηκώθηκαν όλα σαν ένα στους δρόμους για το Γουέστερν Σίδνεϊ — λες και είχε σεισμός, τόσο κόσμος μπουκάρουνε πρόχειρα στις κάλπσες, σα να πήγαιναν σε γάμο δικό τους. Αυτό ήτανε το παιχνίδι εκείνο, παιδιά... κανένας δεν περίμενε αυτό το φινάλε εκεί στην κερκίδα.
εμείς στέκαμε πίσω από τις ομάδες των οργανωμένων, εκεί που οι μπατσάνιαδες έβγαλαν τις κίτρινες σημαίες σα κοπάδι μετά από πρώτη νίκη πρωταθλήματος δύο χρόνια πριν. Τότε ήταν που ακούστηκε πρώτος το "Bruce McGuire" ανάμεσα στις φωνές, σα μόνον να πέταξε ένα νόμισμα στον ουρανό. Οι παλιοί θυμούνται πως εκείνος ο τελικός σήκωσε ένα τρόπαιο σα να ήτανε το δικό τους από χρόνια, σα να είχανε χρόνια περιμένει να του δώσουν την ευκαιρία αυτή η Μαρκόνι τους άφησε σα χαρτοπόλεμο στην τελευταία κατοχή. Και όταν πήρε τον τίτλο, εκεί που έκανε τον γύρο του γηπέδου, πιάσανε όλες τις μπουκάλες ακόμα και αυτές από τις τάπες, γιατί κανένας δεν είχε πιο έντονες φωνές εκείνο το βράδυ.
θα σας πω κι ένα, όμως, μια ιστορία που μου ’φερε στο μυαλό εκείνο το τρελό γκολ. Μετά τον αγώνα ξέμειναν μερικοί θυμωμένοι οπαδοί της Μαρκόνι στέκανε μονάχοι στις γωνίες ζητώντας κάτι περίμενα να βρουν κατάλληλες λέξεις μου φάνηκαν σα ν' αναζητούσαν τίποτα άλλο παρά μόνο μια δικαιολογία που να μπορέσουνε να παραδεχτούν πως αυτή η ομάδα τους είχε κλέψει τον τίτλο σα μικρό παιδί που δεν κατάλαβε ακόμα τους κανόνες. εμείς στο μεταξύ βγήκαμε στον δρόμο σα νικήτρις πόλη, τραγουδώντας την ψυχή μας μέχρι ν' ανέβει ο ήλιος — μέχρι που κάποιος φίλος βγήκε στο τζιπ με την κούπα στο χέρι κουνώντας τη σα σημαία λες και ήτανε αγώνας του FIFA στο γήπεδο της γειτονιάς.
αυτό ήτανε το Γουέστερν Σίδνεϊ εκείνες τις μέρες. όχι ένα παιχνίδι, αλλά ένα γεγονός σαν αυτούς τους ελεύθερους σκοπευτές στο σκοτάδι μιας ταινίας — κάποιοι φεύγουν νικητές, κάποιοι μουδιάζουν στο χώμα. Κάπου εκεί λοιπόν έγραψαν ιστορία αυτοί οι λιγοστοί, αυτοί που ακόμη λένε πως η ομάδα τους έγινε εθνικός θρύλος επειδή μάζεψε έναν τίτλο έναν Αύγουστο σα μαρτυρικός στρατιώτης πάνω στο πεδίο της τιμής.
τώρα πάλι στις αρχές Σεπτέμβρη με τις εκλογές προ των θυρών ελπίζω πως αυτοί εκείνοι που ψήφισαν τότε σίγουρα ξέρουν πως δεν ψήφισαν μόνο έναν αγώνα... ψήφισαν μια εποχή που δεν ξεχνιέται, ακόμα κι αν εσείς σήμερα φοράτε μάσκες στις κερκίδες σα να ζούμε μια άλλη εποχή. γιατί όσοι ήμασταν εκεί εκείνο το βράδυ, δεν μιλάμε ποτέ για ποσοστά — μιλάμε για εκείνες τις φωνές που έκαναν όλη τη διαφορά. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΡΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ!!! Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο σαν χτες! Είχα μόλις βγει από τη βάρδια μου στο κατάστημα, τα πόδια μου είχαν σπάσει σα γυαλί μετά από 12ωρο γύρισμα και νόμιζα πως δε θα πάω στο Γουέστερν Σίδνεϊ ούτε τσιγάρο... ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ ΠΩΣ!!! Την τελευταία στιγμή πετάχτηκαν δύο φίλοι στο κινητό σα ληστές "ΜΕΓΑΛΗ!!! ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Η ΑΛΕΞ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΗΜΕΡΑ!!!"
ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΙΡΑΞΑΝΕ ΣΙΓΑ!!! Στις δέκα σηκώθηκα σα πληγωμένο λιοντάρι, πήγα σπίτι σα σφαίρα, άλλαξα εκεί μέσα σα κανονικός τρελός (ακόμα μου κράταγε η καρδιά σα τύπος μετά από αγώνα του ΠΑΟΚ😱) και στις δώδεκα βρισκόμασταν ήδη στους δρόμους σα μπουλντόζες!!! Αυτοί οι μπουρδουσλιάνικοι οργανωμένοι είχαν βγάλει τις κίτρινες σημαίες από πέρσι εκείνες τις νίκες στα πρωταθλήματα και φώναζαν Μπρους ΜακΓουίρ σα μαγικό ξόρκι!!!
Και ξέρετε τι; Όταν μπήκε εκείνος ο τελεφερίκ στη δεύτερη περίοδο και είδα το πέναλτι... Για έναν παλμό χώθηκα σα ν' άνοιξε η γη κάτω από τα πόδια μου!!! Οι συμπαθούντες της Μαρκόνι έκαναν σα φαντάσματα στις κερκίδες — εμείς εκεί στην τελευταία σειρά πηδήξαμε σα σχολιαρόπαιδα στο γήπεδο!!! Την κούπα σήκωσε εκείνος ο γίγαντας σα σουβλίστηκε εκεί πάνω στο βάθρο κι εγώ μαζί με τους άλλους βγάλαμε τόσες μπουκάλες που σχεδόν αδειάζουμε όλο το Λίβερπουλ☠️!!
Και μετά... ο γύρος του γηπέδου!!! Κάποιος πήρε την κούπα στο χέρι του σα σοβιετικός στρατιώτης στην Πλατεία Ερυθράς και άρχισε να τραγουδάει εκείνον τον θρύλο: "Bruce McGuire, Bruce McGuire!" Στάθηκαν όλοι σα στρατιώτες στον ύπνο τους — εκείνες οι φωνές δεν ήταν ανθρώπινες, ήταν πνεύματα μιας άλλης εποχής!!! Κι όταν ανέβηκε ο ήλιος είχε σώσει τις τελευταίες μπουκάλες για τις επόμενες δεκαετίες!!! 🔥💪🔴
Κι όσοι σήμερα κάθονται σπίτι τους σα να μην ήταν εκεί εκείνο το βράδυ... εγώ εδώ τους λέω: ΦΤΑΙΝΕΙ!!!! Αυτή δεν ήταν ομάδα, ήταν ένας στρατός!!! Και αυτοί που μπήκαν εκεί πρώτοι στην ιστορία δεν ξεχνιούνται ποτέ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι συνέβαινε εκείνο το βράδυ μωρέ, θυμάμαι σα χτες πως βγήκα από το σπίτι μου στον Βόλο ντυμένος κίτρινος σα καναρίνι φτιαγμένος στα χέρια της γυναίκας μου επειδή της είχα πει πως «θα γίνει μεγάλο πράμα» και δεν άντεχε άλλο εκείνο το πιτσιλωτό μπουφάν! στις τρεις το πρωί όμως, βρε παιδιά, είχαμε φτάσει στους δρόμους του Γουέστερν Σίδνεϊ πάνω σ' ένα φορτηγό κάποιας εταιρείας μεταφορών που είχε ξεμείνει στο στενό σα όλες οι εταιρείες αυτές εκείνες τις ώρες — ο οδηγός ήταν αθάνατος εκείνος ο τύπος, είχε βγάλει κι αυτός κίτρινη σημαία σαν θυρεό πάνω στην καρότσα σα ζητιάνος του ποταμού!
όταν ξεκίνησε ο αγώνας οι μπουρδουσλιάνικοι είχαν βγάλει τους φωτοβολίδες τους σα να ήτανε η βραδιά των γάμων τους, κι εγώ είχα ψήσει το αυτί μου από το τραγούδι «Bruce McGuire» που το σιγοτραγουδούσαμε όλοι σα μονόλογος ενός τρελού που ξέχασε πως είναι μόνο τρεις λέξεις! στη δεύτερη περίοδο λοιπόν, εκεί που έγινε το πέναλτι, σηκώθηκαν τα πάντα σα σεισμός — οι δικοί μας κρατώντας κουβέρτες σα φούχτες, οι αντίπαλοι απολιθωμένοι σα αγάλματα αλά χιόνι, κι εγώ εκεί πέρα, δίπλα σ' έναν γέρο με κίτρινη ζακέτα που έκλαιγε σα παιδί όταν μπήκε το γκολ!
και μετά... όταν σήκωσε εκείνος ο άνθρωπος τον τίτλο σα σανίδα σωτηρίας πάνω στο γήπεδο, εγώ βρισκόμουν στ' αριστερά, εκεί που είχαν γκρεμίσει τις πέτρες σα ν' αναζητούσαν μια τελευταία στάχτη για να κάνουνε φωτιά — εκεί ξαφνικά βγήκε μπροστά ένας τύπος ντυμένος σα Μπάτμαν παλιάς κοπής, άρπαξε ένα μικρόφωνο που είχε ξεχάσει ο σχολιαστής κι άρχισε να φωνάζει «αυτή είναι η ομάδα των πόνων μας!». κανένας δεν ήξερε πως αυτό τον τίτλο τον είχαν κερδίσει αυτοί οι άνθρωποι δέκα χρόνια πριν με δάκρυα αίματος στους δρόμους, μέχρι τότε που κάποιος φώναξε «αυτή η κούπα είναι δική σας όσο υπάρχουν κίτρινες σημαίες!».
και τελικά, όταν η παρέα ξεμύτισε στον δρόμο κρατώντας τις μπουκάλες σα λάφυρα πολέμου, άκουγα πιστούς αντιφωνητές από την άλλη πλευρά της πόλης να φωνάζουν «ΜΑΡΚΟΝΙ!!» σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκείνο το βράδυ. εγώ τότε σήκωσα το γυάλινο κύπελλο της βότκας σα ν' ήτανε η αλήθεια εκείνης της στιγμής — κι έτσι τελείωσαν όλα εκείνοι οι δρόμοι έγιναν μια θάλασσα κίτρινη σα να είχε γίνει πόλεμος. τέλος πάντως, αυτό το βράδυ δεν ξεχνιέται όσο υπάρχουν καρδιές σ' αυτή τη χώρα 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πραγματικά, η ομάδα εκείνη του 1978 ήταν κάτι άλλο από μονάχα δεκαέξι λεβέντες πάνω στο γήπεδο. Ήταν όλες αυτές τις μπουκάλες τις σπασμένες στις κερκίδες, ήταν οι φωτοβολίδες που κόβανε το σκοτάδι σαν δεκάδες ηλιοτρόπια, ήταν ο άνθρωπος στο τζιπ με την κούπα σηκωμένη σα σημαία λες και έπαιζε FIFA στο σπίτι του με τους γείτονες. Αυτή η ομάδα δεν νίκησε μόνο τον αντίπαλο, νίκησε τον χρόνο — εκείνο τον Αύγουστο σταμάτησε η μπάλα πάνω στα πόδια κάποιου τεχνητού χόρτου και δέκα χρόνια σιγουριάς χύθηκαν σα νερό στις ρίζες μιας νέας εποχής.
Τώρα πάλι σκεφτώ τους δικούς μας σήμερα: βγάζουνε τις κίτρινες σημαίες νωρίς τις Κυριακές, τραγουδούνε παρέα σα σχολειό χωρίς έγγραφα, αλλά… δε βγάζει αυτός ο τρόπος το ίδιο αίσθημα. Δεν κάνουν λάθος, ειλικρινά όχι — όμως εκείνο το βράδυ ήταν σα σεισμός: μια ομάδα άντεξε σ' έναν αγώνα κυπέλλου σα αυτά που βλέπουμε στις ταινίες δράσης, όταν όλοι φορούν μπλούζα εθνικής ομάδας χωρίς κανείς να ξέρει πως έκαναν εκείνοι την ίδια νίκη δεκαπέντε χρόνια πριν αγοράσουνε μπουφάν κίτρινο.
Οι σημερινοί παιχταράδες δίνουν τα πάντα τους στο γήπεδο, άλλωστε έτσι πρέπει, αλλά εκείνοι του '78 έπαιξαν σα μια οικογένεια που βγήκε μαζί για ψώνια την πρώτη φορά στον ουρανό της Νέας Νότιας Ουαλίας. Δεν είχανε δίκιο μόνο από την πλευρά της αγωνιστικής, είχανε δίκιο σαν ανθρώπινοι χαρακτήρες — σα να μάζεψαν όλους τους ψυχικούς πόρους μιας πόλης μέσα στην ίδια στιγμή και τους έκαναν έναν τεράστιο σωρό φωτιά στο σκοτάδι.
Κι όμως, κοιτάζοντας πίσω, δεν κατακρίνω τους σημερινούς συμπαθούντες μας. Απλά τους λέω πως εκείνοι εκείνοι έπαιξαν σα να ήτανε οι ίδιοι πρωταγωνιστές των ιστοριών που τους λέγαμε μικροί στις εκδρομές μας. Αν η σημερινή ομάδα έχει δύναμη, αυτή του '78 είχε ιερό δίκαιο — σα να μην υπήρχε άλλος κανόνας εκείνο το βράδυ παρά μόνο μία λέξη: νίκη. Κι όταν σήκωσε ο Μπρους ΜακΓουίρ εκείνον τον τίτλο σα σανίδα σωτηρίας πάνω στις μπουκάλες σπασμένες στους δρόμους, τότε έγινε κάτι παραπάνω από ομάδα: έγινε θρύλος μέσα σε τρεις λέξεις "Bruce McGuire" 💛🖤
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Τι καύσωνας εκείνο το βράδυ ρε παιδιά! Εγώ ήμουν ξαπλωμένος σπίτι μου σα πτώμα μετά από βάρδια στο ψαράδικο όταν ακούω στις ειδήσεις πως η Άλεξ νίκησε στον τελικό. Την ίδια στιγμή άνοιξε η πόρτα σπιτιού και μπήκε ο θείος μου ο Γιάννης σα τυφώνας φορώντας κίτρινο φανέλο της εργασίας (που του την είχε αγοράσει η γυναίκα του επειδή "θα του φτιάξει την ψυχολογία") κρατώντας ένα κουτί μπίρες σπασμένο στη μέση!
"Τι κάνεις εκεί μέσα;" του φώναξα.
"Κλείσε το!" μου λέει, "έχω τρεις ώρες να βγάλω αυτά τα κίτρινα στις γωνίες του Γουέστερν Σίδνεϊ!"
Και πριν προλάβω να τον ρωτήσω "πως πας;" έπιασε την κλακέτα με την κίτρινη σημαία που είχε βάλει στον πάγκο του ψαράδικου σα τρόπαιο πρωταθλήματος (μετά από τρία χρόνια μαζί του ρε παιδιά) κι άρχισε να τραγουδάει "Bruce McGuire" σα τρελός! Μπήκαμε στο αμάξι μου σα κάποιος κινηματογραφικός πρωταγωνιστής της δεκαετίας του '80 — εγώ οδηγός, αυτός οδηγός τρελού ληστή, άλλα δύο ρεφερι Μέσι στο ίδιο αυτοκίνητο!
Στις τρεις η ώρα ξέραμε σαν ρόδες βγαίναμε από το αυτοκίνητο σ' ένα πάρκινγκ γεμάτο κίτρινο υγρό από τις μπουκάλες που είχαν σπάσει όσο προχωρούσαμε! Κάποιος τσανάκιας είχε φέρει ηχεία στερεοφωνικά σα ντουζιέρα της εποχής και έπαιζαν συνέχεια το τραγούδι σα σύνθημα ομάδας!
Ξαφνικά βλέπω κάτι τύποι ντυμένοι σα εικόνες των hackers παλιάς εποχής να κάνουν φιγούρες σαν τα πιτσιρίκια στο γήπεδο! Μου φώναξαν "ΜΠΑΛΛΕΣΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!" κι εγώ ακόμα δεν είχα πιει καφέ!
Τελικά βρεθήκαμε εκεί που έβγαινε η παρέα του τελικού κι όταν είδα την κούπα πάνω στον Μπρους σα να ήτανε η άγια μορφή του γηπέδου... σκάσαμε όλες οι μπουκάλες πάνω στο δρόμο σαν αυτόν τον βρικόλακα από το Baywatch που του σκάσουν όλα τα γυαλιά!
Και τώρα; Τώρα γράφω αυτό το μήνυμα κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί σπασμένο στη μέση σα θυμίζω εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν ιστορία με τρεις λέξεις: Bruce McGuire 😂🍻🔥
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.