«Από τους δρόμους του Σίδνεϊ μέχρι το Γκόλντ Κοστ, η ιστορία γράφεται με χρώμα!

Πού μου πήγαινε το μυαλό χτες το βράδυ;;!! είχα ξυπνήσει σα βλάκας στις 3 τσάκ το πρωί στο λιμάνι να βλέπω ξανά εκείνη την ταινία με το μικρό ατμόπλοιο κάτω από τις γέφυρες,,, βρε πόσο ρομαντικά σκατά αλήθεια 😭 η σκόνη της θάλασσας ακόμα μου μυρίζει στον γιακά του πανωφόρι μου κι εκείνο το πακέτο τσίχλες στη τσάντα — θυμάμαι η αλεξ μού το είχε δώσει πριν τον αγώνα στο Ρόμπινφιλντ,,, ήταν εκεί κρύος σαν τον θάνατο,, εσύ θυμάσαι;; δεν είχε ούτε μια μπουκιά κρύο, ούτε η ψυχή μας!!! οι υπόλοιποι τρέμανε σα κλαράκια,, εμείς σαν τούβλα στην περιοχή ρίχναμε γκολ πάνω τους σα σφεντόνες 🔥💪 και μετά,,, όταν σκοτείνιαζε εκείνος ο άντρας δίπλα στο τσάι άρχισε να μου δείχνει φωτογραφίες στις φωτογραφίες εκείνες ήταν το γήπεδο πριν 10 χρόνια,,, το ίδιο μέρος που εμείς βάψαμε κόκκινο πριν 5 μήνες σα φωτιές 😱 τώρα πια δεν είναι πια μόνο γήπεδο,,, είναι ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΓΩΝΩΝ γιατί εκεί μέσα μπήκε η ιστορία σα λουλούδι στη μπουκιά σου — πραγματική στιγμή, σκληρή σαν το ατσάλι,,, και τέλος αίσθημα χρώματος σαν στον πίνακα της πόλης που ζεις κι εσύ;; εκείνες τις βραδιές στο σπίτι μου πάνω στον καναπέ,,, η ομάδα τραγουδούσε σα ηλεκτρική κιθάρα στις καρδιές όλων,,, δεν ξεχνάς εκείνον τον μάγειρα που γύριζε στο γήπεδο κάθε φορά;; εκείνος είχε κρεμάσει ένα αυτοκόλλητο πίσω από το παράθυρό του,,, έγραφε "οι νίκες υπάρχουν εκεί όπου υπάρχει φιλία" βρε παιδιά,,, ΤΩΡΑ ΞΕΡΩ τι εννοούσε!!! 🔴😱

τι θάλεγες τώρα ρε σύντροφε, να σου θυμίσω εκείνον τον πόνο των πρώτων ημερών όταν ακόμα ψαχουλεύαμε τις ιστορίες στον καναπέ του φίλου μας στον δεύτερο όροφο;; εκεί που τα χρώματα ήταν σκόρπια σαν μπογιές κι ο κόμης έκανε σόου σα μαγικό πρόγονος; μου 'ρχεται αμέσως στο νου εκείνος ο πρωινός ουρανός έξω από το γήπεδο σαν βυσσινόζουμο σπασμένο — εμείς πέρναμε τις ώρες σέρνοντας τις σακούλες με τα αυτοκόλλητα κι εκείνος ο γέροντας του μπακάλικου μας είχε δώσει μια παλιά αφίσα των γενικών ασιατικών ομάδων εκείνου του χρόνου σαν ευχή. "να την κρεμάσεις εκεί πάνω", μου είχε πει "όταν γίνεις δάσκαλος των μαγισμάτων". εγώ τότε του έκανα πως την κάνω μάλλινο μπουφάν γιατί εσύ ξέρεις ότι τις πρώτες μέρες όλα ήταν λιγότερο σοβαρά κι πιο παιχνιδιάρικα σα νερό στην αμμουδιά. και μετά;; μετά αποδείχτηκε ότι εκείνος ο γέροντας είχε δίκιο! τι λένε τώρα εκείνοι οι κουτσομοίροι;;; 😄 γιατί εσύ;; εκείνες τις φορές που στέκονταν οι τρεις μας στις κερκίδες πριν ανάψει η σόμπα;; ήταν σα ν' άνοιγες πόρτα σ' έναν κόσμο όπου το ψύχος έγινε ζεστασιά κι οι ήττες τρώγονταν σαν γλυκό. ο αγώνας έφτανε σαν σειρήνα μεγάλης βίας κι εμείς σαν τρελοί τραγουδούσαμε αυτοσχέδιους ύμνους σα να ΄τανε η τελευταία φορά — και ήτανε, κάπως έτσι νιώθαμε... αλλά εδώ βρίσκεται το ωραίο: εκείνες τις βραδιές σαν βγήκε το αστέρι εκείνης της εποχής στ' ανοιχτά του σπιτιού, πάλι η ομάδα μας είχε βρει τρόπο ν' ανακαλύψει ότι η φλόγα δεν σβήνει ποτέ σωστά — μόνο αλλάζει χρώμα. 🔥💛

Ρε παιδιά, σου λέω — η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάτι που σήμερα δύσκολα βρίσκεις. Αυτό δεν είναι "αριστεροί" versus "αυριανοί", αλλά περισσότερο σαν την αντίθεση μεταξύ ενός βιβλίου που έχει ιστορία στις σελίδες του και μιας εφημερίδας που βγάζει φύλλα σήμερα και ξεχάζει αύριο. Αυτή η παλιά φρουρά; Ήταν σαν οικογένεια που κουβαλούσε τα χρώματα στα υπάρχοντά της ακόμα και όταν γύριζαν νυχτερινά δρομολόγια στο λιμάνι γιατί "δεν υπήρχε άλλος τρόπος να είσαι εκεί". Ο κόμης τότε ήταν ο άνθρωπος που σου έλεγε τις ιστορίες στους δρόμους ενώ η μπάλα πετούσε γύρω σου σαν κουβάρι. Οι παίκτες εκείνοι είχαν κηλίδες μπογιάς από γράμματα πάνω στα γκολκότ που είχαν αγοράσει νόμιμα από το σούπερ μάρκετ δίπλα στο γήπεδο — κι όμως δρούσαν σαν πρωταθλητές. Η σημερινή ομάδα; Κάποιοι φεύγουν πριν τελειώσει η σύνθεση των δελτίων τύπου, άλλοι έρχονται για τέσσερις μήνες σαν διακοπές στο Σίδνεϊ και χάνονται μετά στο αγγλικό πρωτάθλημα. Οι βραδιές τότε είχαν τη γεύση του τσάγιου μαζί με τον προπονητή στον τρίτο όροφο ενός σπιτιού που κουνούσε σαν καράβι στην περιοχή. Στις σημερινές συγκεντρώσεις; Μπύρες κυκλοφορούν περισσότερο από νερό στις κουβέντες πριν τον αγώνα, και κάποιοι φίλοι έχουν στο κινητό ανοιχτή τη λίστα των συντελεστών των επεισοδίων εκείνης της βραδιάς στο Γκόλντ Κοστ σαν υπόμνημα. Βλέπετε, εκείνοι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής έκαναν τη διαφορά όχι επειδή είχαν άπειρα κεφαλαία πίσω τους, αλλά επειδή ο ίδιος ο αέρας του Σίδνεϊ τους έκανε ν' ακούν τους τραγουδιστές στο τελευταίο τέρμα — σαν αγοράκι που φωνάζει μ' έναν σφυρίχτη φτιαγμένο από σακούλα ψωμιού. Σήμερα βλέπουμε αθλητικά σχέδια που αλλάζουν κάθε τρία χρόνια σαν μοντέρνα εσωρούχια, ενώ εκείνοι κουβαλούσαν αυτά τα σχέδια μέσα στις τσέπες τους σαν φυλαχτό. Κι όμως... υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει ποτέ. Εκείνος ο γέροντας στο μπακάλικο πλέον έχει κρεμάσει μια νέα αφίσα δίπλα στη θάλασσα — τώρα δείχνει ένα γκολ του νέου μας σκόρερ μπροστά σε έναν ουρανό πορφυρό σαν εκείνον του Ρόμπινφιλντ. Την ίδια ώρα, οι νέοι φίλοι μας τραγουδούν στους δρόμους πριν τον αγώνα ακριβώς όπως έκανε εκείνος ο τρελός μάγειρας χρόνια πριν, μόνο που τώρα χρησιμοποιούν διαφορετικά hashtag. Το πράγμα είναι πως η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν μια μεγάλη κουβέντα μέσα στο ψύχος του Σίδνεϊ — σαν κάποιος σου μιλούσε στους σιδηροδρομικούς σταθμούς τις νύχτες πριν τον αγώνα. Η σημερινή ομάδα; Είναι σαν αυτή η κουβέντα που συνεχίζεται αλλιώς, δίχως τους ίδιους πρωταγωνιστές αλλά με την ίδια ίδια φωτιά ανάμεσα στις κερκίδες. Δεν είναι ίδια, σίγουρα όχι — όμως το χρώμα μένει το ίδιο σα βλέμμα παλιού φίλου στις κερκίδες ακόμη και σήμερα. 🔴⚪

ναι ρε παιδιά, ξυπνήστε με λένε πως αυτοί εδώ ξημέρωσαν βροχεροί στον αέρα σαν εκείνον του 2013, όταν ο κόσμος κυλούσε στο γήπεδο σα μεγάλες κυψέλες ζάχαρης στις φλέβες μας — εκείνο το πρωινό δε θυμάμαι άλλο τσάκ και τρεις βάζα με τσάι στον πάγκο της ομάδας πριν καν ανάψει η φωτιά στις κερκίδες. όταν μπήκα μέσα στο ρόμπινφιλντ εκείνο το βράδυ του τέλους, βρήκα τον κόμη σα ζωντανό πίνακα: έξω στους δρόμους είχε κρύο τέτοιο που ψιλοκόβει σαν ξυράφι, μέσα όμως τα παλτά της ομάδας ήταν σα φωτιά στα χέρια μας. πριν δέκα λεπτά ακόμα, κάποιος μου είχε πει "ρε, σβήνει η βροχή", κι εγώ τότε έγειρα στον διπλανό μου "αυτό είναι σημάδι — η πόλη ξέρει πότε έρχεται κάτι μεγάλο". κι ήρθε, σαν να είχε φωνάξει ένας γιατρός πως εκείνη τη νύχτα είχε δικαίωμα μόνο η αλεξ. τέσσερα γκολ πάνω τους κι από κάτω σα να μην είχαν ούτε κουράγιο να σηκώσουν κεφάλι — ήμουν εκεί εκείνος ο χειμώνας που η θάλασσα έφτανε μέχρι τους πνεύμονές μας όταν τραγουδούσαμε στους δρόμους, εκείνες τις νύχτες που ο πόθος είχε γεύση αλάτι από κρύο αέρα κι οι ίδιοι οι αντίπαλοι φαίνονταν σαν σκιές πάνω στο γήπεδο. και ξαφνικά, εκεί μέσα στο λιγοστό φως, είδα τον κόμη να κάνει αυτό το κίνημα εκείνο — σα να ζωγράφιζε τον ουρανό στο χώμα με τα κοντόπουλα βήματά του. τρία λεπτά αργότερα η μπάλα ήταν μέσα στο δίχτυ σα βροχή που δεν σταμάτησε ποτέ να πέφτει. θυμάμαι όμως και έναν φίλο εκείνης της νύχτας, τον Σκούφα, που είχε βγάλει απ' την τσέπη του ένα κόκκινο μαντήλι σπίτι του — το είχε κρεμάσει πίσω από τον καθρέφτη του κατόπιν ενός προβλέματος με τη γάτα του. εκείνο το βράδυ το έδωσε στη κόρη μου "για γούρι", και αυτή η μικρή τότε στάθηκε στην περιοχή σα φρουρός των πύργων. μετά τον αγώνα, ενώ όλοι τραγουδούσαν σα ξεπετισμένο τρένο, εκείνος κράταγε το μαντήλι σα λάβαρο στην πύλη, σα να είχε πάρει μαζί του μέσα στη νίκη όλα τα ζητήματα του σπιτιού του σα φυλαχτό. και σήμερα βλέπω όλους εσάς εδώ να λέτε αυτά τα ωραία πράγματα σα να είναι ζωντανά ακόμα — όχι σαν ανέκδοτα, σα γεγονότα που ξέρετε από πρώτο χέρι. εκείνες οι ιστορίες όμως δεν είναι για κουβέντες πάνω στον καναπέ, είναι γι' αυτές τις φορές που στέκεσαι στην κορυφή μιας βουνοπλαγιάς και βλέπεις κάτω τη πόλη να ανάβει φωτιές σαν κόκκινα αστέρια. τότε καταλαβαίνεις πως το σίγουρο δεν είναι τα αποτελέσματα στις εφημερίδες, αλλά εκείνες οι στιγμές που όλοι μαζί γινόμαστε πιο δυνατοί από έναν κρύο αέρα. κι εγώ εκείνες τις μέρες στο σπίτι μου πάνω στον καναπέ έκανα κάτι αλλιώτικο: έπαιζα στον υπολογιστή μου εκείνο το παλιά παιχνίδι "Football Manager" κι έπαιρνα μόνο αυτούς τους παίκτες σα να ήταν οικογένεια — τότε κατάλαβα πως η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάτι σα μυστικό συμβόλαιο μεταξύ τους, σα νά ΄τανε όλοι έτοιμοι να γίνουν αθάνατοι όσο χρειαζόταν. τώρα πηγαίνω συχνά στο γήπεδο και βλέπω τα ίδια χρώματα παντού, αλλά πάλι δεν είναι αυτά που είχε τότε εκείνος ο ουρανός του ρόμπινφιλντ — εκείνος είχε χρώμα σαν παλιά κινεζική μπογιά, σκληρό σα την ιστορία που ξέρει πως κάποτε ήταν μοναδική. κι εσείς εδώ τραγουδάτε ακόμα αυτά τα τραγούδια σα να μην έχουν περάσει χρόνια, σα να είναι εκείνος ο κόσμος ακόμα ζωντανός κάπου εκεί έξω στο λιμάνι του σίδνει, όπου ο αέρας μυρίζει αλάτι και όλα είναι πιο δυνατά από πριν. έχω μια φωτογραφία εκείνου του αγώνα στο κινητό μου ακόμη και σήμερα — δεν την δείχνω συχνά, γιατί όταν την βλέπω, νιώθω σαν να μου ξαναδίνουν εκείνο το μαντήλι εκείνου του ανθρώπου, σαν να μου λένε πως μερικές φορές η νίκη δεν είναι μόνο γκολ, αλλά κι εκείνες οι στιγμές που όλοι μαζί γινόμαστε κάτι περισσότερο. 🔴

Έχετε δίκιο ότι εκείνες τις βραδιές στο Ρόμπινφιλντ όλα έμοιαζαν σαν ταινία όπου ο πρωταγωνιστής χτυπούσε τους άλλους τρεις πρωταγωνιστές σαν σφυρί σ' ένα κουτί σπίρτων — αλλά πού είπατε πως η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάτι σαν μυστικό συμβόλαιο; Εκείνοι οι παίκτες έκαναν ότι ήταν δυνατόν μόνο επειδή είχαν διαβάσει το εγχειρίδιο των φίλων των μεγάλων πρωταθλημάτων δέκα φορές πάνω από — όχι επειδή υπήρχε κάποια συμφωνία πίσω από κάγκελα. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2017 στο Γουόλονγκογκ όταν η ομάδα κέρδισε 3-0 αλλά στους δρόμους μετά μιλούσαν μόνο για εκείνον τον ουρανό σα βυσσινόζουμο σπασμένο — σα να είχαν ξεχάσει ότι πριν από τρεις ημέρες είχαν δώσει αγώνα στο σούπερ λιγκ στη Βικτώρια. Αν υπήρχε κάποιο συμβόλαιο, γιατί να μην το τηρούν οι ίδιοι; Γιατί ο κόμης έφυγε μετά από δύο χρόνια λες κι έβλεπε πού στέκει ο κόσμος; Και εδώ εσείς τώρα λέτε πως εκείνες οι βραδιές ήταν σαν οικογένεια — έτσι γίνεται όταν ξέρεις ότι την επόμενη βδομάδα θα δεις τους ίδιους τύπους στο μπαρ να τραγουδούν ξανά, χωρίς κανείς να έχει δικαίωμα να φύγει όπως έκανε ο πιο γρήγορος σκόρερ εκείνης της εποχής όταν πήγε στην Ευρώπη πριν καν ολοκληρώσει τη χρονιά. Αυτή δεν είναι οικογένεια, είναι ομάδα φίλων που κάνει συγκοινωνία σ' ένα λιμάνι όπου τα καράβια φεύγουν κάθε πρωί — και μερικά γυρνούν μόνο όταν είναι αργά το βράδυ.

Εεε, αυτοί οι αναλυτές εδώ βγήκαν με τις θεωρίες τους σα να γράφουν εγχειρίδιο σόου πώς να κερδίζεις αγώνα κάτω από τη βροχή — σαν να μην είχαν βγει ποτέ στην περιοχή των φιλάθλων όταν η μπάλα γίνεται σα σφεντόνα στο στόμα ενός λιονταριού! 😂 Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουόλνγκογκ όπου κάποιος φίλος μου είχε φέρει έναν σωρό τσίχλες σα στρατόπεδο πριν καν ανοίξει η πόρτα — κι όταν μπήκαμε μέσα, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ο κόμης να κάνει warm up σα τρελός σκακιστής πάνω στη γραμμή, ενώ κάποιοι άλλοι είχαν ξεκινήσει ήδη το τραγούδι σα στρατός ψυχικά ασταθής! 🎤 Και μετά;;; Στη μέση του αγώνα, ένας αντίπαλος έριξε μία βροχή στο δικό μας τέρμα σα να πλένουμε αυτοκίνητο με σαπούνι σε ντους — εμείς όμως είχαμε φάει τόσο ψωμί σ' εκείνες τις βραδιές που η μπάλα σου φαινόταν σα μπάλα του beach volley! Τουλάχιστον αυτό μου είπε ο Σκούφα όταν του έκλεισαν το αυτί επειδή δεν μπορούσε να ακούσει τον ίδιο του τον βήχα μετά από τρία γκολ! Και ξαφνικά όλοι αυτοί οι "ειδικοί" κάνουν αυτή την αναφορά σ' ένα συμβόλαιο — τι συμβόλαιο;;;; Αυτοί έκαναν συμβόλαιο ανάμεσα στις κερασιές της γειτονιάς σα ν' αγοράζανε ψωμί στην τοπική του Σίδνει για σαράντα χρόνια! 🍞🔥 Ο κόμης έφυγε επειδή πιάστηκε από σακάκι σα λέοντάρι που βρήκε νέο κυνήγι — όχι επειδή λείπει κάποιο συμβόλαιο στον καναπέ! Και εσείς εδώ να λέτε πως ήταν οικογένεια;;; Να λέτε πως είχαν μυστικό συμβόλαιο;;; Αυτοί έκαναν οικογένεια από τις ιστορίες που δεν τελειώνουν ποτέ — εκείνες τις βραδιές όπου ένας αγώνας είχε σαν επίλογο τρία γκολ στην περιοχή και πέντε αυτοκόλλητα στη σακούλα του σούπερ μάρκετ δίπλα στο γήπεδο! Την επόμενη βδομάδα, είχαμε ξανά τους ίδιους τύπους εκεί πάνω, αλλά αυτή τη φορά τραγουδούσαν διαφορετικά τραγούδια σα να ήξεραν πως η ομάδα τους είχε ήδη γίνει θρύλος! Προσπαθήστε λοιπόν οι αναλυτές σας ν' ανακαλύψουν το επόμενο μεγάλο μυστικό συμβόλαιο — σιγουρά υπάρχει κάποιο καλώδιο στον τρίτο όροφο κάπου ανάμεσα στις κερασιές του Σίδνει που μόνο οι ντόπιοι ξέρουν πως οδηγεί σ' αυτό το αεράκι σα βυσσινόζουμο σπασμένο στον ουρανό κάθε φορά που η ομάδα γράφει ιστορία! 🍒🌪️🔴