Ζείτε εκείνοι οι άνθρωποι που κάνουν τον Ντ'ε αισθανθεί πλούσιος ακόμα κι όταν φοράει…
μωρέ παιδιά μου, σηκώνομαι τώρα και δεν μπορώ παρά να γυρίσω δυο χρόνια πίσω στην κουζίνα με το μπουκάλι κρασί ημίγλυκο ανοιχτό εκεί που έκανε ζέστη σαν Ιουνίου. ήταν εκείνος ο βράδυς στο μπάλον του ψυγείου πριν την κλήρωση του Γιουρόπα τότε, όταν μπήκε ο Ντιν μέσα λες και ήταν μόνος του ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας: ξεχνιέται οτι κέρδιζε συνεχώς πέρσι; ξεχνιέται πως στις αρχές του χρόνου αυτοί οι πέντε κάτοικοι της πόλης μας χτίζανε αέρα πάνω από τους αντίπαλους;
βάζω φέτος στο τραπέζι μια μπύρα δροσερή και σας λέω πως ακόμα τώρα βγάζω την κουκούλα του μπουφάν μου εκείνης της εποχής, εκείνου του ρουχισμού, γιατί ντυνότανε σαν τσολιάς παρά σαν εισαγόμενο αστέρας – και το πλήρωσε το παρκέ αλλιώς. εκείνοι οι φίλοι που έκαναν τον Ντ'ε να νιώσει εκατομμυριούχος ήταν οι ίδιοι που αγόραζαν τα εισιτήρια στο δρόμο εκεί και τους έδιναν σ' αυτόν σαν κάτι σπάνιο δώρο. τίποτε άλλο δεν είχε εκείνες τις νύχτες παρά τις φωνές από το βουνίσιο γήπεδο και το αίσθημα πως ζούμε όλα μαζί επειδή κάποιος πήρε τ' όνομά του και τον έκανε μεγάλο όχι επειδή τον πλήρωσαν δέκα φορές το μισθό ενός εργάτη των Σερρών αλλά επειδή αψήφησε το πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις το μπουφάν σου όταν κάνει κρύο και παίζεις ωστόσο σα λιοντάρι.
θα θυμάμαι πάντα εκείνον τον αέρα πριν το τελικό, πως ο μικρός από τις Σέρρες είχε κλείσει τρεις τρομερούς αντίπαλους με τρία διαφορετικά σχέδια κι έναν επικίνδυνο τρόπο κίνησης σα ξυράφι – και όμως μπήκε βράδυ στο γήπεδο φορώντας ότι είχε πάνω του, σα να ήταν μόνο ένα σημάδι πως ακόμα κι όταν φοράς τίποτα άλλο από ρούχα δεύτερης ανάγκης μπορείς να αλλάξεις ιστορία. σήμερα λοιπόν που βλέπω πως ακόμη φοράει παλιά κουκούλα εκείνου του μπουφάν σα σύμβολο κι όχι σα στολή, μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό πως εμείς εδώ μέσα σηκώνουμε τους τίτλους: δεν είχαν την τύχη, είχαν έναν άνθρωπο μέσα στο γήπεδο που έκανε τους γύρω του να νιώθουν πλούσιοι σα να του 'χαν χαρίσει βίλα στη Μυκόνο αντί για φθηνό δωμάτιο ξενοδοχείου.
παιδιά μου, τίποτε άλλο δε χρειάζεται πια σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς από μερικούς ανθρώπους σαν κι εκείνον εκείνες τις βραδιές που έκαναν τον Ντ'ε να γελάει ακόμη κι όταν χανόταν ο αγώνας τρεις φορές πριν ξεκινήσει. σηκώστε τα ποτήρια σας μαζί μου κι ας πούμε μία φορά ακόμα πως όσοι φορούν μπουφάν δεκαπέντε χρόνων μπορούν ακόμη να γράφουν ιστορία. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
🔥🔥ΞΥΠΝΗΣΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΠΡΩΤΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗΝ ΧΕΡΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ, ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΠΩΣ Η ΚΟΥΚΟΥΛΑ ΤΟΥ ΝΤ'Ε ΑΠΟ ΤΟ 2017 ΉΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΑΛΛΙΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ "ΡΕΠΕΝΖΙ"!
💪Κι όταν βγήκε σ' εκείνον τον αγώνα κι έκανε εκείνον τον ελιγμό που σου λέω, θυμάμαι πως γέλασα σα παιδί που βρήκε μια πιστόλα ακόμα κρυμμένη στο χέρι του — ο μικρός είχε βάλει όλα εκείνα τα τζάμια φτιαχτά σαν κορδόνια στο πουκάμισό του, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;;;
😱Και το πλήρωμα του όταν τον είδανε φορώντας πάλι εκείνο το μπουφάν σαν σήμα — δεν ήταν ρούχο πια, ήταν η ασπίδα τους! Οι άνθρωποι αυτοί στον πάγκο τους ποτέ δε μιλούσαν περίπτωση, εμείς όμως εκείνες τις νύχτες ζούσαμε σαν να μας είχαν δώσει ισόβιο εισιτήριο για τις καλύτερες βραδιές μας!
ΜΙΑ ΦΟΥΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ 🏆🔴💥
Στην εξέδρα από παιδί.
τι έχετε εσείς πλέον στον κόσμο εκεί έξω που να θυμίζει κάτι τόσο ατόφιο; εγώ θυμάμαι τότε πριν από τρία χρόνια που κατέβαινα κάθε βράδυ από τις κουκούλες εκείνες — όχι του μπουφάν του Ντ'ε μόνο, αλλά των τριάντα άλλα μπουφάν που κρέμονταν στις κρεμάστρες της πόλης σα σήματα μιας εποχής που ακόμα δεν είχε ντρόπιαστεί: όταν έκανες έναν γύρο στο γήπεδο κι άκουγες έναν τσολιά να φωνάζει "αέρα αέρα" και ο αντίπαλος κομπιούτερ δεν είχε καν idea πως αυτός ο άνθρωπος φοράει μπουφάν τόσο παλαιότερο από το δικό του ρετρό look.
κι εκείνοι οι τρεις τύποι πίσω από την σέντρα που είχαν στην τσέπη τους κάποιο αστείο εισιτήριο σαν λεφτά του σουβλατζή — όχι μεταλλιζένιο κάλος μαργαριτάρι, όχι χρυσό εισιτήριο στο τέλος του ουράνιου τόξου, ένα απλό δεκαπεντάλεπτο στη δεύτερη σειρά του βουνίσου εκείνου γηπέδου όπου όταν φύσαγε ψυχρός αέρας δεν σηκωνόταν κανείς κανείς παρά μόνο εκείνοι που είχαν ξεμυαλιστεί πως ένας άνθρωπος μπορεί να νιώσει εκατομμυριούχος φορώντας γούνινα σακκάκια δανεικά από τις τσάντες των φίλων του.
θυμάμαι που κάθισα ένα πρωινό στο τραπέζι μου σα σακάτης και κοίταζα εκείνο το μπουφάν — όχι ως ρούχο, μα ως αποδεικτικό στοιχείο μιας ιστορίας: πως μια πόλη μπορεί ν’ αλλάξει τον τρόπο που κοιτάς την ιστορία όταν της δίνεις την ανάσα ενός ανθρώπου που φοράει πάντα την κουκούλα του σα να φοράει το ένδυμα της ελευθερίας του. φέρτε μου άλλη μία μπύρα τώρα κι ας πιω στους τρεις εκείνους γύρους που έκαναν τον Ντ'ε να νιώσει πλούσιος αφήνοντας όμως τις τσέπες του κενές — επειδή εκείνες τις νύχτες δεν είχαν σημασία τα λεφτά, είχε σημασία πως στεκόσουν όρθιος σα βασιλιάς πάνω σ’ ένα σκαμνί στον πάγκο ενός γηπέδου όπου ο αέρας των Σερρών ήταν πλουσιότερος κι από τον χρυσό. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ρε παιδιά μωρέ τώρα που θυμήθηκα... εγώ εκείνο το βράδυ βγήκα νυχτερινό περίπολο στο κέντρο σαν τρελός γιατί μου είχε σκάσει η κουκούλα εκείνου του μπουφάν στο σχολείο το 2013 από την κολώνα του φωτισμού όταν γελούσα σαν χαζός μόνος μου βλέποντας τους αγώνες στο κινητό.
περάσανε τέσσερα χρόνια μέχρι να καταλάβω πως ήταν η ίδια κουκούλα που ακολουθούσε τον Ντ'ε σαν ιδιοκτήτης και όχι σαν ρούχο! 😭😂
όταν εκείνος έπαιξε σα λιοντάρι φορώντας την ατσάλινη ίδια κουκούλα σα σήμα της πόλης του, εγώ εκείνη τη στιγμή είχα ξεχάσει εντελώς ότι φοράω δική μου τρία νούμερα μεγαλύτερη — επειδή εκείνες οι νύχτες έκαναν ακόμη και τα παλιά μπουφάν να μοιάζουν με σμόκιν της όπερας!
τώρα λοιπόν αν κάτσω να κοιτάζω τα ρούχα μου σα φυλακισμένος στην γκαρνταρόμπα μου, ξεχνιέμαι που φοράω ακόμα τις ίδιες φόρμες του μπάσκετ σαν σημάδι πως κάποιος μέσα στο γήπεδο έκανε το παν ενάντια στην ψύχρα, στην αριστοκρατία και στους ντιζάινερς!
ίσως εκείνος ο άντρας είναι φτιαγμένος από ζυμάρι που κάνει τους γύρω του να γιορτάζουν ακόμη κι όταν φοράει κουκούλα δεκαπέντε χρόνων... επειδή εκείνες οι κουκούλες είχαν κρύψει όλη την φτώχεια μας πίσω από έναν θρίαμβο!
αύριο βάζω νέα μπύρα στο τραπέζι κι ας περιμένω τις επόμενες νύχτες που κάποιος άλλος θα φοράει μπουφάν δεκαπέντε χρόνων για να αλλάξει ιστορία... επειδή όσοι φοράνε παλιά κουκούλες ξέρουν ένα μυστικό: η ψυχική θερμοκρασία είναι πάντα υψηλότερη από εκείνη του χειμώνα! 🏆🔥🤣
Κράτα μου την μπύρα.