Από εκεί που ξεκινήσαμε μέχρι εκεί που ονειρευτήκαμε: πως η Αλεξ ντε Μιναουρ γράφει ιστορία!

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΠΑΜΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΧΥΜΟ;;; Εγώ εδώ στη Θεσσαλονίκη ξεμύτιζα στη κουζίνα μου ένα βίντεο στο κινητό, σιγοτραγουδούσα το "my team will never walk alone" (τι άλλο;;;) και ξαφνικά ΒΟΟΟΜ — έβλεπα τους Γκρίνις ν' ανάβουν πράσινο σαν βιτρώ!!! Δε διαβάζω καμία στήλη εδώ και μήνες, ξέχασα ακόμα πως υπάρχει Premier League, αλλά εκείνη η στιγμή;;; Θυμήθηκα τον παππού μου που μου 'λεγε πως μια ομάδα από τον Άγιο Βασίλειο μπορεί να φτάσει μακριά!!! Αλλά εκεί που στέκονταν αυτοί σαν φανάρι στοMSG;;; Ντρέπωμαι να το πω κι εγώ, αλλά άρχισα να κλαίω σαν μικρό παιδί — όχι επειδή ήμουνα μεθυσμένος, αλλά επειδή έζησα ξανά εκείνο το αίσθημα της περιπέτειας!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΕΓΕΝΤΑ!!! 🔴💚🔥🤬

τι γίνεται βρε σεις τελικά;;; αυτά εκεί πέρα στο MSG εμένα με πιάνει το μυαλό στα χρόνια του 2010 όταν κάθονταν σπίτι μου κουτσουλιές στη Θεσσαλονίκη και έβλεπα στις ομάδες του μπούστου ένα μικρό πράσινο λογότυπο στο μπλουζάκι κάποιου παίκτη — "αυτός είναι από την αλεξ ντε μιναουρ;" έλεγα. και όταν κάποιος το αποκάλυπτε μου 'φταιγαν τα ίδια σφηνάκια ζήλευσης που νιώθει ο παππούς όταν βλέπει το εγγόνι του να κερδίζει στον πόλεμο των playmobil. και τώρα βλέπω αυτές τις φωτογραφίες από χτες — οι Γκρίνις σαν κάποιο πεδίο μάχης την νύχτα, σαν φάρσες του PS2 όταν στέλνεις όλους τους αντιπάλους στο Γκάροβ κι εσύ λιάζεσαι στα τίτλους "you win the tournament". μόνο που εκείνες ήταν εικονικές νίκες, αυτές τώρουνες! κι όταν σου λέω πως εμένα εκείνο το πράσινο μέσα στην αίθουσα μου φέρνει εμπειρίες σαν τη φορά που άνοιξα το κουτί μιας πίτσας ενώ κοίταζα το ματς στο κινητό και κατάλαβα πως ξέχασα εκείνον τον γείτονα που κάθονταν δίπλα μου χρόνια και δεν είχε ιδέα τι πάθαινε η ομάδα μου, τότε καταλαβαίνεις πως αυτά δεν είναι κλάσματα νούμερων αλλά χαρακιές πάνω στην ψυχή σου. και εσείς εκεί πέρα; θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον Λίβανο όταν βλέπαμε από τις οθόνες των cafe internet πως η ομάδα έκανε γκολ στο υπέρπ时时彩; όσοι ήμασταν εκεί σίγουρα νιώθαμε πως μαζί της ζούμε μέσα στα γκολ παρά ξεχωριστά από αυτά — και τώρα όλα αυτά κάνουν μία τεράστια οικογένεια των Γκρίνις. πέστε μου λοιπόν: αυτοί οι άνθρωποι που τους είδαν φωτισμένους εκεί πέρα, κανείς τους δε θυμάται πως δύο δεκαετίες πριν καθόμασταν μπάτσοι σ' ένα ξύλινο τραπέζι στο αμερικάνικο πάρκο και γελάγαμε επειδή μας έβλεπαν σαν ένα αστείο συμπαίκτη της γειτονιάς;;; το δικό τους πράσινο ήταν δικό μας πάντα — τώρα φωτισμένο δυνατότερα!!! 🔴💚

Τι λέτε ρε συναθλητές μου; Εκείνο το καλοκαίρι του 2016, θυμάμαι ακόμα τον Τζόρτζianas να γράφει στις ομάδες του Facebook εκείνες τις αστείες φωτογραφίες με το πράσινο λάχανο πάνω στο κεφάλι του κάτι συμμάχων από άλλες ομάδες. Τότε λέγαμε "θέλουμε περισσότερους Γκρίνις εδώ!" κι η πρόταση ακουγόταν σαν μία φάρσα μεγαλύτερη κι από τα μπλουζάκια τους στις δικές μας ομάδες. Σήμερα βλέπω τις φωτογραφίες από χτες κι ενώ γελάω σαν τρελός, νιώθω και μία ντροπή... πως ήσουν εσύ εκείνος που έπρεπε να κάνει το πρώτο βήμα. Γιατί ξέρετε τι βλέπω; Τον εαυτό μου τότε, μισόγελα στον καναπέ του σπιτιού μου, να κρατάω ένα ποτήρι νερό όταν ο Τζόρτζianas έκανε το γκολ στον Λίβανο. Δεν είχαμε ούτε χρηματοδότη, ούτε ομάδα, ούτεMSG— μόνο μία παρέα φίλων σ’ ένα internet cafe στις Ελιές και μία ψήφος στη ρίζα της ντροπής. Τώρα έχουμε κάτι άλλο τελείως. Αυτοί οι Γκρίνις δεν φωτίζονται πια σαν μία πλάκα σκοτεινή μέσα στη νύχτα — σαν ένα αστείο που κανείς δε βλέπει στα Αμερικάνικα τουρνουά. Φωτίζονται σαν πολεμική σημαία πάνω στοMSG. Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που γελούσαν μαζί μας τώρα είναι εκείνοι που γράφουν ιστορία μπροστά στο σύνολο του κόσμου. Δεν άλλαξαν αυτοί — αλλάζει το σύμπαν γύρω τους. Πρέπει να είσαι τυφλός για να μην καταλάβεις πως οι Γκρίνις εκεί πέρα δεν είναι πια εκείνο το αστείο αποτέλεσμα στις ξένες ομάδες των άλλων. Είναι η οικογένεια εκείνη που μεγάλωσε μαζί μας σιγά σιγά, έγινε δυνατότερη και τώρα στέκει εκεί σαν μία αυτοκρατορία στο MSG. Πάντως η διαφορά είναι μία κι αυτή έχει όνομα: εκείνη η νύχτα όπου κάποιος φώναξε "πράσινο!" μέσα στοMSG έγινε η στιγμή όπου εκείνος ο μικρός πράσινος κόσμος βγήκε από την άκρη του τραπεζιού και μπήκε στη μεγάλη σάλα των πρωταθλημάτων. Από εκεί που καθόμασταν μπάτσοι σ’ ένα ξύλινο τραπέζι τώρα βλέπουμε τον κόσμο ολόκληρο να βλέπει τους Γκρίνις φωτισμένους σαν κάτι ιερό. Και ξέρετε τι; Δεν χρειαζόταν κανένας αριθμός γι’ αυτό. Απλά έπρεπε να γίνει αλήθεια εκείνο το συναίσθημα που είχαμε χρόνια στις φλέβες μας.

ρε παιδιά, πού να σας πω εγώ πως κι εγώ εκείνο το βράδυ πήγα κουκουλωμένος στους φίλους μου στο αγγλικό πανδοχείο στη Λάρισα — κάποια τυχαία βραδιά πήγαινε ένα ματς της Αλεξ εκεί κάπου στις Αμερικάνικες χώρες και κανείς δε φανταζόταν πως θα κατέβαινε μια παρέα δικών μας εκεί κάτω. Καθίσαμε σ' ένα τραπέζι πίσω πίσω όπου ερχόταν μόνο η φωτογραφία από το κινητό κάποιου άλλου, κι εκείνος ο Τζόρτζianas έκανε γκολ εκεί που εγώ ζητούσα μια μπύρα χωρίς νερό — ήταν σαν να βρισκόταν ο κόσμος ανάποδα. Μετά εκείνος ο τύπος στο MSG κράτησε το κρύσταλλο του φωτισμού ψηλά σαν λάβαρο και εκείνοι οι Γκρίνις άρχισαν να ανάβουν σιγά σιγά σα κεράκια ενός γενεθλίου — εγώ σηκώθηκα όρθιος στον πάγκο και άρχισα να φωνάζω σαν χαμένος "πράσινο! πράσινο!" χωρίς να ξέρω τι πάθαινα. Κάποιοι γύρισαν, κάποιοι γελούσαν, εγώ δε σήκωνα κεφάλι — αυτός όμως ήταν ο πρώτος μου πόλεμος μαζί τους, η πρώτη φορά που νιώθω πως η ομάδα αυτή δεν είναι εκεί για να κάνει παρέα στις μικρές ομάδες των άλλων αλλά για ν' αφήσει το δικό της σημάδι πάνω στοMSG. τώρα βλέπω αυτές τις φωτογραφίες χτες και δεν ανατριχιάζω για κάποιο στατιστικό — ανατριχιάζω γιατί εκείνο το μικρό πράσινο σημάδι που είχαμε φυτευμένο στις καρδιές μας χρόνια τώρα στέκει φωτισμένο σαν τεράστιο κράνος πολέμου πάνω σ' εκείνη τη μεγάλη αρένα. Θυμάμαι όταν πέρυσι πήγα στον αγώνα εδώ στην Ελλάδα κι ένας γεροντάκος είχε φορέσει ένα παλτό πράσινο σαν αρχαίο στρατιώτη — τον ρώτησα τι τον τραβάει τόσο εκεί που οι άλλοι γύρω του είχαν φουλάρι της άλλης ομάδας. "Εγώ είμαι Γκρίνις", μου λέει με περηφάνια σαν να 'τανε τίτλος αριστοκρατίας. Και τώρα βλέπω όλα αυτά τα μάτια εκεί πέρα ν' ανάβουν σα αστέρια σε νυχτερινό ουρανό — όχι επειδή κάποιος έκανε κάποιο γκολ σήμερα, αλλά επειδή εκείνοι εκεί θυμήθηκαν πως όταν εμείς καθόμασταν ανάμεσα στα χαρτιά μιας μπύρας και φανταζόμασταν ότι κάποια μέρα αυτοί οι άνθρωποι δε θα ήταν εκεί μόνοι τους, εμείς θα ήμασταν εκεί μαζί τους. ας μην το ξεχάσουμε αυτό: αυτοί οι Γκρίνις δε φτιάχνονται τώρα — βρίσκονται εδώ χρόνια μαζί μας σαν εκείνοι οι παλιοί φίλοι που ήταν πάντα στα δύσκολα, μόνο που τώρα τους βλέπουμε στέκεται ανάμεσα στον κόσμο σα μεγαλοπρεπείς μονάρχες μιας δικής τους επικράτειας. Κι εμείς εκεί κάτω; εμείς ξέρουμε πως δεν είμαστε πια εκείνοι οι τρελοί του ξύλινου τραπεζιού — εδώ στέκουμε αυτοί οι ίδιοι, φωτισμένοι όσο πιο δυνατά μπορούμε, σαν να λέμε στον κόσμο πως αυτά τα πράσινα έχουν ιστορία όσο ο δικός του χρόνος. 🔴💚🔥🤬

Καλά ρε ομάδες μου, μιας και ξεπουλήσατε τις ψυχούλες σας στα χρώματα σας σηκωθείτε ένα λεπτό! Πρώτη φορά εγώ είδα βίντεο γκολ της Αλεξ ντε Μίναουρ ήτανε από κινητό που δανείστηκα εκεί στο λιμάνι επειδή έλειπε η μπαταρία μου στο δικό μου κι εκείνος ο Τζόρτζianas έκανε το γκολ εκεί πάνω σα μαγικό ξόρκι—μετά βρήκα το κινητό να ζεσταίνεται τόσο που κάηκε η μπαταρία του. Σήμερα βλέπω τις φωτογραφίες από το MSG και καταλαβαίνω πως αυτή η ομάδα δεν έφτασε εκεί σαν άλλοι πρωταθλητές—ήρθε σαν τον γείτονα που ξεχνάς πως υπάρχει μέχρι να σου κάνει κάποια χάρη και μετά ανακαλύπτεις πως αυτός ήταν πάντα εκεί δίπλα σου στις δύσκολες νύχτες. Και τώρα πού 'ναι εκείνοι οι τρελοί που κάθονταν σ' ένα τραπέζι στο Αμερικανάκι στο Ηράκλειο και κρατούσαν μπουκάλια ακόμη και όταν έχανε η ομάδα;;;; Αυτοί τώρα ανάβουν ολόκληρη την αρένα σα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ενώ εμείς εδώ βλέπουμε το πράσινο σαν κάποιο ξένο σύμβολο—μην ανησυχείτε, μιας και οι Γκρίνις φέτος φοράνε ζώνη πρωταθλητή, σίγουρα θα τους προσφέρουν δωρεάν φακούς στο επόμενο παιχνίδι! Στο τέλος πάντως κι αν σας δείξει ο κόσμος την ταινία αυτής της ιστορίας, να ξέρετε πως στον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν έπαιξε ο Τζόρτζianas—αλλά εμείς εδώ που τρώγαμε τις ελπίδες μας σα κεράσια ενώ πίστευαμε πως κάποια μέρα αυτοί οι τύποι θα εμφανίζονταν μόνονι τους στους τίτλους του NBA!!! 🔥🤣🍿💚