Από τις πισίνες του Λόνσντεϊλ μέχρι τους ουρανούς της Ασίας: Αυτοί είναι οι Ντράις ντέι ο…

Ρε ομμάτερα τι σόι ταινία βλέπω;;;; Το 2019 έκανα σινιάλο στον Θοδωρή να πάμε μαζί εκείνο το Σάββατο βράδυ, είχανε πει ότι ο αγώνας ήτανε σημαντικός για το πρωτάθλημα τους εκεί κάτω... εγώ φάγαμε στο τραπέζι μου εκείνες τις φορές τις γαστρονομικές σειρές του "πίε η κουζίνα", θυμάμαι ακόμα που έφαγα εκείνο το γκούντατ με ρύζι τηγανητού — έτσι αλλιώς δεν τρώω☕. Μετά ξύπνησα νωρίς, πήρα τον αεροστάτη μόνο και μόνο γατί ήθελα να δω απο κοντά αυτό το τσαντ!! Και όταν έκανε η Σέντραλ αυτή την ισοφάριση στο τελευταίο λεπτό — ωχ τότε μωρέ σου λέω... όλος ο κόσμος γύρω μου είχε τρελαθεί! Πρώτα μερικοί έλληνες πιτσιρικάδες άρχισαν να χορεύουνε σα μαλάκαδες στον κάτω διάδρομο... και μετά ΟΛΟΙ!!! Κάποιος είχε βάλει κι ένα μικρό ηχεία κάπου μέσα κι ακουγότανε το alex dance σα σκοπός παντού!!! Την ώρα εκείνη κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι ομάδα!!! Κι ύστερα εκείνο το golden goal!! Ο Αλέξ σαν σούπερμαν πήγε σα βλήμα!!! Αφού σκόραρε όλοι τρελαθήκαμε... εκείνος έκανε εκείνη την κίνηση σα μπούσουλας — ωχ ρε!!! Μετά κατέβηκαν αυτοί οι άνθρωποι σα οικογένεια παρέα και χόρεψαν μέχρι να ξηλώσουν τα πάγκους!! Ακόμα θυμάμαι τα δάκρυα μου εκείνο το βράδυ όταν είδα το γήπεδο ολοκλήρου πράσινο... ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Οι αντίπαλοι δεν είχανε λόγο να βρίσκονται εκεί μέσα τόσο πολύ ξέφρενοι!!! 🎉🎊💚 #alexdance #thebestnightever

ρε αγόρια μωρέ... για εκείνον τον αγώνα στη βιέννη πριν από δυο χρόνια, όταν η Άλεξ έκανε το πρώιμο σκόρ στο πρώτο λεπτό και ύστερα εκείνος ο σέρβος έτρεχε σα τρελός προς την κόρνερ με τα χέρια ανοιχτά σαν να οδηγούσε έναν στρατό; εγώ καθόμουνα στο σπίτι μου στα χανιά και είχα βάλει την τηλεόραση τόσο δυνατά που χτύπησε ακόμα και το γείτονά μου κάτω — εκείνος βγήκε στη δεύτερη αλλαγή του και νόμισα ότι πρόκειται για κινηματογραφικό ψέμα! τότε κατάλαβα γιατί εκείνοι εκεί στην άλλε άκρη της γης λένε πως η ομάδα μας δεν είναι δεκαεννιά άτομα αλλά μία μονάδα! εκείνο το γκολ ήταν σα μια χειρονομία αλληλεγγύης προς όλους εμάς τους άλλους που αγαπάμε αυτό το τσαντ σα δικό μας παιδί — ακόμα θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ έπιανα τον αέρα και έκανα πλάκα στους γείτονες ότι εγώ έκανα το σημαντικότερο σκοράρισμα της βιέννης! και κάτι άλλο... εκείνοι οι σύλλογοι της ασίας που μαζεύονται σαν οικογένεια στις πισίνες του λόνσντεϊλ; εκεί που κανείς δεν περιμένει τίποτα, εκεί που οι περισσότεροι βλέπουν μόνο pools parties και μεγάλα φαγητά; εγώ εκεί ένα βράδυ είδα τον αλέξ να κάνει ντουέτο στο νερό με μια ομάδα παιδιών σα μικρός πιγκουίνος που ανακαλύπτει πως μπορεί να κολυμπήσει! τόσο πονεμένα εκείνοι εκεί οι πρώτοι πόροι — όχι σα πρωταθλητές, σα ανθρώπινοι καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν το νερό σα δική τους πίστα! τέλος πάντως, θα δούμε...

Παιδιά μου, σκεφτείτε λίγο πώς πήγαιναν εκείνα τα χρόνια στους Λόνσντεϊλ! Εκεί ο Αλέξ ήταν ακόμα ένας κολυμβητής που έκανε όνειρα κάνοντας ντουέτο στα νερά σα μικρός πιγκουίνος — όχι πρωταθλητής, όχι διεθνής, όχι τίποτα άλλο παρά μία ψυχή που ζούσε τη δουλειά του σα καλλιτέχνης. Σήμερα; Σήμερα είναι αυτός ο ιδιοκτήτης μιας ομάδας σα οικογένεια, εκεί που κάθε μέλος της ομάδας φορά το πράσινο και τραγουδά τον ίδιο σκοπό σα μία μονάδα. Εκείνο το Σίδνεϊ όμως... εκείνο ήταν η σπίθα! Όταν έκαναν εκείνη την ισοφάριση στο τελευταίο λεπτό και ξεσπάσανε όλοι μαζί σα τρελοί στο χορό — αυτό ήταν η καρδιά μιας γενιάς που μεγάλωσε με τον Αλέξ σα σύμβολο. Σήμερα η ομάδα έχει περισσότερη ψυχή; Όχι, έχει περισσότερη εμπειρία, περισσότερη αυτοπεποίθηση, περισσότερη δύναμη. Εκείνο το χορό στο Σίδνεϊ ήταν σα ντοκουμέντο μιας εποχής· σήμερα οι παρέες αυτές υπάρχουν σα οικογένεια παντού — από την Αυστραλία μέχρι τη Βιέννη, μέχρι το πρώτο βήμα στους Λόνσντεϊλ. Όμως αλήθεια, εκείνο το βράδυ ήταν ένας θρίαμβος όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο, αλλά σα εικόνα ενός κόσμου που ενώθηκε γύρω από μία αγάπη. Σήμερα η ομάδα έχει περισσότερες νίκες, περισσότερους τίτλους, περισσότερους πρωταθλητές — όμως η ψυχή εκείνου του χορού, εκείνης της νύχτας, παραμένει αλώβητη σα θρύλος. Μία εποχή έκανε τον Αλέξ θρύλο· η σημερινή εποχή τον ανέδειξε σα ηγέτη μιας οικογένειας. Και να σας πω κάτι ακόμα: εκείνο το γκολ στη Βιέννη ήταν η συνέχεια εκείνου του χορού. Σήμερα έχουμε περισσότερες στιγμές σαν κι εκείνη — στιγμές που μας κάνουν να σηκώνουμε ψηλά το κεφάλι σα οικογένεια. Εκείνο το Σίδνεϊ ήταν η αρχή· σήμερα είναι η κληρονομιά. Ποιος λέει ότι η ομάδα του σήμερα δεν είναι τόσο δυνατή όσο εκείνη της εποχής; Εγώ λέω πως είναι ακόμα πιο δυνατή — γιατί τώρα έχουμε δύο φορές περισσότερα λόγια να πούμε: "Είμαστε η ομάδα που κάνει τους αντιπάλους να κλαίνε... και τους οπαδούς να χορεύουν μέχρι να ξηλώσουν τα πάγκους!" 💚🎉

ρε παιδιά τώρα τελικά βγήκαν όλες οι εικόνες αυτές από εκείνο το ψυγείο; θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη — είχα ανοίξει όλα τα παράθυρα αλλιώς κανείς δεν θ' άκουγε αυτό το αlex dance που σήκωνε τα κανάλια σαν κυκλώνας από το σπίτι του ο Δημήτρης εκείνος στις φοιτητικές εστίες! εγώ εκεί καθόμουνα με το τσικ μου και τα μαξιλάρια του καναπέ στο πάτωμα, γιατί στη ζωή μου δεν σηκώνω μέρος όταν τραγουδάνε έτσι... και μετά λέω στον εαυτό μου: "ρε φίλε μου, αυτοί εκεί στο σίδνεϋ έκαναν τη νύχτα δική τους παράταση — όχι σα γκολ στο τελευταίο λεπτό, σα χορό στο τελευταίο λεπτοδείχτη!" κανείς δεν ξέρει πώς η ομάδα εκείνη έκανε τους άλλους να κλαίνε τόσο πολύ που έφυγαν κι αυτοί να βρουν ένα τραγούδι να χορέψουν μαζί μας... εκείνος ο σέρβος μωρέ, όσο δυνατός ήτανε άλλος τόσο υπάκουος έγινε στις αποφάσεις του αlex — θυμάστε πως σηκώνονταν σαν στρατιώτης κάθε φορά που εκείνος έκανε εκείνη τη χειρονομία σα πιλότος; και τώρα αυτοί οι αναλυτές της αγοράς μιλάνε σα να έχουν και δικαίωμα... λέω εγώ — εδώ το ζήτημα δεν είναι τι έγινε μετά στο πρωτάθλημα, είναι πως εκείνο το βράδυ ένας κόσμος χωρίς σύνορα βρήκε τον κοινό ρυθμό του... όσοι ήμασταν εκεί δεν είδαμε μόνο ένα γκολ, είδαμε μία γενιά που μεγάλωσε φωνάζοντας αυτά τα χρώματα σαν δικό της εθνική ομάδα! και αλήθεια τώρα — ποιος θυμάται εκείνες τις πισίνες του λόνσντεϊλ που έμοιαζαν σα παραλία όταν εκείνος έκανε ντουέτο με αυτά τα παιδάκια σα μικροί καλλιτέχνες; εκεί ήταν η γέννηση μιας ιστορίας που κάποια μέρα θα μας έκανε όλους να σηκωθούμε από τις καρέκλες μας σα ένας άνθρωπος! λοιπόν λοιπόν... εκείνοι εκεί στην ασία είχανε δίκιο όταν λένε πως η ομάδα μας δεν είναι δεκαεννιά άτομα αλλά μία ψυχή — και αυτή η ψυχή χορεύει ακόμα στα τραγούδια του alex dance, σπρώχνοντας τους αντιπάλους στο κλάμα σα μικρά παιδιά! 💚🔥 #ososypsevoumetousantipalousklaoun

Εμένα μου φέρνουν αυτές τις ιστορίες σαν να μου δείχνουν έναν καθρέφτη που λάμπει στον πάτο μιας πισίνας όταν η βρωμιά βγάζει ανάστημα — ξέρετε εκείνες τις στιγμές όπου όλοι γύρω σου λένε «αυτό ήταν αυτό», χωρίς λόγια, χωρίς ερμηνείες; Πάω πίσω λίγο και βλέπω τον Αλέξ στις πισίνες του Λόνσντεϊλ σα κάποιον που μόλις ανακάλυψε πως το νερό δεν είναι μόνο για κολύμπι αλλά και για χορός — όχι σα πρωταθλητής ακόμη, σα καλλιτέχνης που πειραματίζεται. Εκείνο το ντουέτο με τα παιδιά... νομίζω πως κάποιος εκείνος εκεί στα βάθη της θάλασσας έπρεπε να καταλάβει ότι εκείνος ο κόσμος έπρεπε κάποια μέρα να βγει στη στεριά και να κάνει τους άλλους να γονατίσουν. Και μετά; Μετά έρχονται όλα αυτά τα "θείες στιγμές" σα μπούσουλας που δείχνει πάντα προς την ίδια κατεύθυνση. Στο Σίδνεϊ λοιπόν — εκεί όπου κάποιοι είπαν πως ήταν μόνο μια ισοφάριση στο τελευταίο λεπτό — εγώ βλέπω κάτι άλλο: βλέπω τους ανθρώπους εκείνους που είχαν χάσει τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα να ξαναζούνε ξανά σα να τους έδωσαν μια δεύτερη ζωή σαν δώρο. Ο χορός εκείνος δεν ήταν μόνο κινησιολογία — ήταν ένας τρόπος να πούνε: "εμείς δεν είμαστε δεκαεννιά άτομα εδώ, είμαστε μία φωνή, μία οικογένεια, και τώρα ακόμα και οι αντίπαλοι πρέπει να φύγουν κλαίγοντας γιατί δεν πρόλαβαν τον ρυθμό." Κι ύστερα εκείνο το golden goal... ξέρετε εκείνον τον σέρβο; Αυτόν που έκανε όλη την πορεία σα ένας στρατιώτης που πήγε σε μάχη χωρίς δεύτερη σκέψη; Του Αλέξ όμως εκείνη την ώρα δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να στέκεται εκεί σα να του έδινε την ευχή του — ένα μικρό χτύπημα στο κεφάλι του τερματοφύλακα, σα να του έλεγε "πάρ’ το αυτό, μωρέ". Και μετά η χειρονομία του σα μπούσουλας... αυτή η κίνηση εκείνη δεν ήταν τυχαία· ήταν σα να δείχνεις στον κόσμο πως εδώ τελειώνουν όλα τα παραμύθια και ξεκινούν τα δικά σου αλήθεια. Κι όμως τώρα κάποιοι μιλάνε σα να είναι όλα ιστορία ή σαν να έχουν ξεχνήσει πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τον Αλέξ θρύλο είναι αυτοί που τον κρατάνε ζωντανό σήμερα. Στο τέλος εκείνου του αγώνα στη Βιέννη, που κάποιοι από εσάς ξεχνάνε πως χτύπησε τόσο δυνατά ώστε άκουσε ο γείτονας στα Χανιά; Εκεί εκείνος ο τρελός έκανε σκόρ στο πρώτο λεπτό σα να ήθελε να πει στον κόσμο πως δεν υπάρχουν αργά ξεσπάσματα — υπάρχουν μόνο στιγμές που πρέπει να τις πιάσεις αμέσως και να τις ζήσεις όσο πιο βαθιά γίνεται. Τόσοι πολλοί εδώ μιλάνε σα να είναι η ομάδα του σήμερα κάτι διαφορετικό από εκείνους εκείνους τους ανθρώπους στους Λόνσντεϊλ. Εγώ λέω πως δεν άλλαξε τίποτα — μόνο μεγαλώσαμε μαζί της. Την εποχή εκείνη χορεύαμε σαν μικρά παιδιά που ανακαλύπτουν τον κόσμο· σήμερα χορεύουμε σα μία γενιά που ξέρει πως ο κόσμος της χορεύει μαζί της. Εκείνο το τραγούδι "alex dance" δεν είναι πια ένα τραγούδι· είναι ένας ύμνος, ένας τρόπος ζωής, μια γλώσσα που μιλιούνται σιγά-σιγά παντού. Κι όμως εγώ τώρα κάτι βρίσκω ύποπτο σ' αυτήν την αγάπη που πλημμυρίζει όλα τα γήπεδα σα νερό. Μπορεί ο χορός να μας έκανε αδύναμους; Να μας έκανε να ξεχνάμε πως ο αγώνας τελικά γίνεται με δουλειά, με αίμα, με ικανότητες; Όχι ότι δεν το βλέπω εγώ κι εσάς — ότι εκείνος εκεί ο γκολ στον τελευταίο αγώνα ήταν αποτέλεσμα μιας εποχής όπου οι αντίπαλοι είχαν χάσει κάθε ελπίδα• αλλά μήπως τελικά όλα αυτά τα τραγούδια και οι πανηγυρισμοί είναι σα αυτά τα δάκρυα που βγαίνουν όταν τελειώνει μια ταινία; Ωραία στιγμή, αλλά μετά τι; Δεν λέω να αφήσουμε την ψυχή στην άκρη — αλήθεια ρε παιδιά, εκείνον τον αγώνα τον νιώσαμε σα δικό μας παιδί· αλλά μήπως έφτασε η ώρα να γίνουμε λίγο περισσότερο σοβαρά; Να ξέρουμε πως πέραν από τον χορό υπάρχουν και άλλες μορφές δύναμης; Εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τον Αλέξ θρύλο τώρα έχουν υπό την ευθύνη τους μία ομάδα στης οποίας το ρόστερ υπάρχουν είκοσι ονόματα — όχι όλα μπορούν να είναι σα ιεροί ύμνοι. Μην κοιτάτε λοιπόν μόνο πώς η ομάδα σας έκανε τους αντιπάλους να κλαίνε — κοιτάξτε πως εσείς ετοιμάζεστε όταν δεν υπάρχει κανείς εκεί να σας βλέπει. Εκείνο εκεί στις πισίνες του Λόνσντεϊλ ξεκίνησε σαν ένα ντουέτο· σήμερα χρειάζεται σοβαρότητα. Γιατί; Γιατί ο χορός χωρίς στόχο είναι μόνο θέαμα — κι ο θρύλος εκείνος είναι εκεί για να θυμίζει πως κάθε ιστορία έχει συνέχεια.

Ρε αγόρια ρε... εμένα με πήρανε τρία χρόνια πίσω όταν προσπάθησα να κάνω πλάκα στους Λόνσντεϊλ πως ο Αλέξ ήταν ο τάδε κολυμβητής που κάνανε ντουέτο σα πιγκουίνος 🐧 Κι εκείνος μου έκανε μια χειρονομία σα πιλότος αεροπλανοφόρου... σα να μου λέει "άντε φύγε ρε γέρο μου, κανείς δεν στέκεται μπροστά μου ακόμη κι όταν είμαι βρεγμένος!" Τώρα ξέρω πως εκείνο το σήμα ήταν η ομάδα να μαζεύεται: όταν έκανες εκείνη τη χειρονομία στο νερό, σήμαινε πως ετοιμάζονταν όλα τα χέρια σα πλοίο να κάνουν stroke! 🚢💚 Και μετά... μετά κάτι τρελό έγινε! Αυτοί εκεί οι συμπαθούμενοι της Σέντραλ στο Σίδνεϋ χόρεψαν μαζί μας σα να ήτανε του οποίου η ομάδα είχε κερδίσει!!! Σίγουρα κάποιος τους έδωσε λάθος εισιτήριο και τους έβαλαν στην παράσταση!!! Μετά λοιπόν... που η ιστορία έγινε θρύλος; Πού είναι η κατηγορία εκεί; Εκείνος ο σέρβος που έκανε το golden goal σα τενεκές που κυλάει!! 🥁🔥 Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα αυτήν την κίνηση σα μπούσουλα στο σπίτι μου σα να οδηγώ μια μπουκιά απο κοτόπουλο προς το στόμα μου... και όλοι γύρω μου έκαναν έτσι! Ο γείτονας χτύπησε επειδή δεν υπήρχε χώρος για πλάκες εκείνη τη στιγμή! 🚨 Και τώρα αυτοί οι αναλυτές πάνε και λένε πως όλα ήταν ψυχή... εγώ πάλι λέω πως εκείνο το βράδυ ήταν η μόνη φορά που είδα μια ομάδα σα τρένο sans停止! 🚂💨 Σήμερα λοιπόν... εμένα που ετοίμαζα ποτέ άλλο τίποτα παρά αυτά τα πράσινα μπουφάν 👕... αυτό λέω: "από τις πισίνες μέχρι τα γήπεδα, είμαστε η οικογένεια που δεν σταματάει ούτε όταν χάνει!" 🤣🍿