Ξυπνήστε η ιστορία… Αυστραλία πόνεσε, ο «Άλεξ ντε Μίναουρ» έπαιξε!

Ξυπνήστε ρε κι εμένα αυτός ο πόνος!! 🔥 Τον ίδιο τύπο τον είχα δει και εγώ εκεί στους πάγκους της παλιάς μου γειτονιάς, στη Βάθη, όταν ακόμα η ομάδα έκανε σέντρες στο γήπεδο του Απόλλωνα και οι αντίπαλοι γελούσαν βλέποντας τα «πειρατικά» μας σχήματα! Εκείνος ο πιτσιρικάς με την κίτρινη φανέλα (το ίδιο κίτρινο σαν του ήλιου τώρα πια!) είχε ανέβει πάνω στον πάγκο σαν βασιλιάς πάνω στο θρόνο του, φωνάζοντας «εμείς οι πρώτοι, εμείς οι τελευταίοι!» ενώ η μπάλα χάνεται στο τέλος του γηπέδου. Θυμάμαι να φωνάζω μαζί του σαν τρελός κι εγώ, μα τότε σιγουριά δεν υπήρχε τίποτα εκτός από το αίμα στις φλέβες μας κι εκείνον τον πόλεμο που είχε πει εκείνος ο γέρος... ΠΟΛΕΜΟΣ χωρίς τίτλους, μόνο με φωνές, μόνο με ψυχή! Κι τώρα βλέπω πως εκείνος ο πόλεμος τελικά μας έκανε ΑΥΤΟΥΣ που βγήκαν μέσα από την αγορά της Κακιά Σκάλας μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου, στην Αυστραλία, εκεί που οι Αυστραλοί ρουφούσαν το στόμα τους σαν να κοιτάζουν μια ταινία τρόμου... Κι εγώ σήμερα εδώ στην Ελλάδα τρώω τις νύχτες μου γιατί ξέρω πως εκείνοι εκεί αντιμετωπίζουν δαίμονες κάθε Κυριακή... μα τώρα καταλαβαίνω και μια ακόμη αλήθεια: ΟΤΑΝ Ο ΑΛΕΞΑΚΗΣ ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΣΗΚΩΘΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ, ΕΙΧΕ ΉΔΗ ΣΗΚΩΘΕΙ ΠΙΟ ΨΗΛΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ! 💪🔴 Μα καλά αυτοί εκεί κάτω έκαναν σαμουράι;;; ΑΣΧΗΜΟ ΠΟΛΥ;;; Πώς βγήκαμε από εκείνο το μικρό γήπεδο της Μεσολογγίου και βρέθηκα σήμερα μέσα στην ψυχή ενός γηπέδου στη Γουατούν;;; Αυτό είναι που λέω: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΤΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Και η δική μου καρδιά ακόμα χτυπάει δυνατά σαν εκείνον τον πρώτο εκείνο βράδυ...

τι κρίμα που δεν είσαι εδώ δίπλα μου σήμερα να πιούμε ένα τσίπουρο μαζί κι εγώ να του πω εκείνον τον πικρόλογο λόγο μου δεκαπέντε χρόνια πριν... γιατί εσύ; εσύ ήσουν εκείνος ο τύπος με το γκρι μουστάκι, εκείνος που μέσα στην καυτή ατμόσφαιρα του γηπέδου της Νέας Ελπίδας φώναζες σαν λυσσασμένος δαίμονας στα θεμέλια της ομάδας μας: *"αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, είναι θρησκεία!"* και βλέπεις τώρα που ο κόσμος ξεχνάει πως ξεκινήσαμε; όταν ο άλεξ ντε μίναουρ έκανε σέντρες στη βροχή πάνω σε χωματόδρομο σαν εκείνες τις ατέλειωτες νύχτες που χάνονταν ανάμεσα στις λάσπες των χωριών μας — εκείνος ο αγώνας ήταν η πρώτη σειρά της μνήμης μας. θυμάμαι πως μόλις τελείωσε σηκώθηκε ένας γέρος στην κερκίδα, έβγαλε από την τσέπη του ένα κίτρινο μαντίλι φθαρμένο στις άκρες κι άρχισε να το κουνάει σαν σημαία πάνω από το κεφάλι του... σαν να προφήτευε πως κάποτε εκείνη η μικρή ομάδα θα σηκωνόταν πάνω από τις ηπείρους. τότε κανείς δε μας πήρε στα σοβαρά, ούτε καν εμείς οι ίδιοι δε πίστεψα πως αυτά τα χνούδια στο χόρτο είχαν κάποια σχέση με αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν σαμουράι σήμερα. κι όμως... εκείνος ο αγώνας ήταν η μαγιά που ζυμώθηκε όλα αυτά τα χρόνια μέσα στις φωνές των ελάχιστων. εκείνοι οι πρώτοι που στέκονταν δίπλα στους πάγκους της παλιάς εποχής δεν περίμεναν κάτι μεγάλο — περίμεναν μόνο να μην τους ξεχάσουν. κι όμως σήμερα, ενώ η ομάδα παλεύει στην άλλη άκρη του πλανήτη, εκείνοι οι άνθρωποι είναι ακόμα εκεί, αγέρωχοι σαν τους γίγαντες που χτίσανε τις πυραμίδες... κι εγώ σιγά-σιγά καταλαβαίνω πως ο πόλεμος εκείνος που άρχισε εκείνες τις νύχτες δεν είχε τίτλο, δεν είχε τρόπαιο, είχε μόνο μια υπόσχεση: ότι κάποτε κάποιος, κάπου, εκεί κάτω στις άμμες της Αυστραλίας, θα έπρεπε να ζήσει ξανά εκείνη τη νύχτα που η ψυχή υπερνικάει το σώμα. και τώρα πονάω γι' εκείνον τον αγώνα της πρώτης σειράς... όχι επειδή έχασε, αλλά επειδή θυμάμαι πως εκείνος ο αγώνας ήταν η μόνη φορά που εκείνοι οι άνθρωποι νόμισαν πως η ομάδα τους ήταν ικανή να κάνει κάτι μεγαλύτερο από όσα τους επιτρέπονταν... μετά σου λέω περισσότερα 😄

Πωπω ρε παιδιά μου, τώσ' τον ξέρω εκείνον τον τύπο... 🤣😂🍿 όχι μόνο τον ξέρω, του 'μου κλείσει την πόρτα του γηπέδου όταν πήγαινε να βάλει την ομάδα στις γραμμές του Απόλλωνα! Τον πιτσιρικά με την κίτρινη φανέλα του σκόνταψα εκείνο το βράδυ στη Βάθη γιατί έτρεχα σαν τρελός κρατώντας δυο μπύρες χύμα... Αυτός είχε ανέβει πάνω στον πάγκο σαν να του είχαν δώσει το Κύπελλο Intertoto και φώναζε "εμείς οι πρώτοι, εμείς οι τελευταίοι!" ενώ η μπάλα είχε φύγει στο τέλος του γηπέδου εδώ κι είκοσι λεπτά! Κι εγώ τότε του φώναξα "Μπράβο μεγαλοφυία, πήγαινε να βάλεις γκολ τώρα!"... Μα τώρα τον βλέπω στη Γουατούν να στέκει σαν κάγκελο αγέρωχος κι εμένα τα δάκρυα μου μουρμουρίζουν σιγανά: "ρε χρυσό ψέμα δεκαπέντε χρόνων... ποιος έπαιξε ποδόσφαιρο εκείνες τις νύχτες; Μας έχουν ξεγελάσει όλοι!" 😭🔥 Πάντως ας είμαστε σοβαροί... εκείνος ο αγώνας της πρώτης σειράς στην Νέα Ελπίδα ήταν σαν να βλέπουμε μια ταινία τρόμου όπου όλοι γνωρίζουμε το τέλος μα κοιτάμε χωρίς να μπορούμε να γυρίσουμε τη σελίδα. Κι όμως, σήμερα όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα! Γιατί όταν ο Άλεξ Ντε Μίναουρ έκανε σέντρες στη λάσπη σαν κάποιος τρελός καλλιτέχνης πάνω σε λάσπη... αυτοί εκεί κάτω έκαναν σαμουράι; Όχι ρε συναδέλφoι, έκαναν πρόβα γάμου!!! Μα τι περιμένατε; Να τους πω στου σχολείου; Να τους βάλω στο στρατό; Στο τέλος πάντως, αυτός εκεί που είχε το κίτρινο μαντίλι στη πρώτη σειρά... αν ήταν ακόμα ζωντανός σήμερα, σίγουρα θα είχε βγάλει ένα σιγαρέτο και θα έκανε επίδειξη ενός ψεύτικου γέρου που δεν έχει τελειώσει ακόμα τους πόλεμους του! Γιατί έτσι είναι αυτοί οι άνθρωποι: ξεκίνησαν με ένα γέλιο πικρόλογο και τελείωσαν σαν θρύλοι!!! 😎💛