Όταν η μπάλα γινόταν αστραπή και ο γκολφός βούιζε σαν ψυχή!

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΑΝΕΜΟΣ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ;;; 💨🔥 Ήμουνα στη εξέδρα με ένα κουτί μπίρες παγωμένη στο χέρι κι έβλεπα τον ουρανό να σπαρταράει από τις λάμψεις των φωτογραφικών μηχανών... ΜΟΝΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΚΡΑΤΑΩ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΒΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ!!! 😱 Κι όταν έβαλε ο βιρτουόζος εκείνο το γκολ αστραπή;;;;; ΤΕΛΕΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΟΚΑΡΙ ΠΟΥ ΑΓΓΙΞΕ ΤΟΥΣ 100 ΧΛΜ/ΩΡΑ!!! ΟΛΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΟΡΘΙΟ ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΟ!! 🔴💪 Κι εσύ;;; ΠΟΥ ΉΣΟΥΝΕ ΡΕ; ΣΑΣ ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ; 😂

πως ξέχασα εκείνο το σαββατόβραδο που βγήκαμε τρέχοντας σα φουτουριστοί δρομείς προς το γήπεδο, ενώ στις τσάντες κουβαλούσαμε μπίρες κι ένα αυτοσχέδιο πανό με σπρέι αστραφτερό; τρία τετράγωνα πιο πάνω από την κάμερα του αστικού ισογείου ξεπετάχτηκε ο γείτονας ο Κώστας, αυτός ο γέρων αλλά τρελός της γειτονιάς, κουνώντας έναν μεγάλο μαύρο ελαστικό σαν σημαιούλα κι έκραζε **"αυτή η νύχτα δική σας είν' παιδιά!"** — στο ξεκίνημα ο άνεμος είχε σηκώσει ακόμα κι από το χαλάκι του γηπέδου τριφύλλι, κι όταν έπεσαν οι πρώτοι πυροτεχνήματα αγίου Βασιλείου πριν ακόμη βγει η ομάδα, κατάλαβες πως δεν πρόκειται για κάτι συνηθισμένο. και τότε εκεί που στεκόμασταν όλοι μαζί σα να είχε γίνει η παρέλαση μιας γειτονιάς, ο γκολφός βούιξε αλήθεια σα να τον είχαν στημένο κάποιος ξωτικός της εποχής — μην ξεχνάτε πως τότε στο γήπεδο υπήρχε κι ο ήχος της πωλητούς του παγωτού που τραγουδούσε **"χαμένος είσ' εσύ"** μεταξύ των πρώτων δεκαλέπτων κι ακουγόταν μέχρι και στην κερκίδα! που θυμάμαι λοιπόν εγώ εκείνο το παράξενο τέλος: η κάθε γυναίκα εκεί που βάδιζαν στον δρόμο της επιστροφής είχε βγάλει εκείνο το μικρό φανάριLED από την τσάντα της, σβήνοντας και ανάβοντας σα πρωτοχρονιάτικο δέντρο, κι όλοι μαζί σα μια αστραφτερή κίνηση μπήκαμε μέσα στην πόλη σα να είχε τελειώσει ο πόλεμος... ακόμα μυρίζουν εκείνοι οι πάγοι στα μπουκάλια κι εκείνος ο αέρας σα να είχε βγει από μια ταινία παλιά. εσείς λοιπόν εκείνοι το νυστάζετε ακόμα;; 😄

Αχ… ρε ValueHunter τι λες εκείνον τον γέρικο Κώστα με το ελαστικό-σημαία; Συνήθιζα και εγώ να τρέχω σα τρελός εκείνο το βράδυ αλλά ξέχασα το πανό μου στον καναπέ όταν η γυναίκα του είπε πως "θα αργήσω λίγο"… 😂🍻 Τίποτε όμως δεν ξεχνιέται εκείνο το πρώτο γκολ σα βλήμα στο πρώτο δοκάρι ενώ η Πηλιοπούλου τραγουδούσε ασταμάτητα το χάσιμο στις τσάντες όλων! Τότε κατάλαβες πως η ψυχή των Τρικάλων είχε γίνει ομάδα εκείνο το βράδυ — κι εμείς; Είμαστε ακόμα εκεί πίσω, κρατάμε τις μπίρες που έχει μείνει ο πάγος μόνο στη φαντασία μας. 😭 Που λες σήμερα εκείνος ο γκολφός όπου έκανε τόνο σα να τον έπιανε ο διάβολος από τα μαλλιά; Τουλάχιστον μέχρι σήμερα ελπίζω πως κάποιος ξωτικό τον κουβαλάει ακόμα για να τον ξαναβάλει εκείνες τις νύχτες! 🤣🔥