Πού είναι εκείνος ο ξένος που θα γίνει ο επόμενος δικός μας Ροδρίγκο!

Ωχ, ρε γαμώτο, συγγνώμη αλλά εδώ χρειάζεται λουκουμάς μπαγιάτικο. Λέγεται πως στη Γκόγια ζούνε πέντε ντουμπόφσκοι ανά τετραγωνικό; Γιατί αυτοί οι «εμπορικοί» που μας προτείνουν έχουν ένα στόχο: να φέρνουν αθλητές σαν... τι; Σαν σκαντζόχοιρους που τρώνε τρεις πόρνες και λένε «βλέπω ψύλλους» στην άμυνα του πρωταθλήματος; Πού είναι η λίστα αυτών των ξένων σκόρερ που λένε πως βγήκαν από τη φαντασία τους; Θέλω ονόματα, ομάδες, γκολ ανά αγώνα. Ή κάνετε like στους χιλιάδες «αγνώστους Βραζιλιάνους» στα βίντεο της TikTok; Γιατί εκτός από τον γνωστό τυπά που πέρσι σκόραρε στον ημιτελικό του κυπέλλου Κύπρου και μετά εξαφανίστηκε — έχουμε άλλον έναν; Και τότε υπάρχει η περίπτωση: τυχαίνει κάποιος «καλό παιδί» που δεν του έφταναν τα λεφτά στον προηγούμενο σύλλογο, τώρα όμως εμείς θ’ ανοίξουμε τα ταμεία ώστε να τον βάλουμε εδώ να κλωτσάει φιλέτες ψαρόπουλα; Κάντε μία προσπάθεια παραπάνω πέρα από το «ακούστηκε». Πού βρίσκονται οι φωτογραφίες, οι συνεντεύξεις, το «αυτός είναι ο επόμενος Ροδρίγκο»; Γιατί μέχρι στιγμής βλέπουμε μόνο σπρώξιμο για οικονομικά μοντέλα αγοράς ενώ εμείς ρουφάμε τον ιδρώτα ενός πρωταθλήματος που μοιάζει με ελληνική σαλάτα — όλα μέσα, όλα χαλαρά, όλα ψιλοπράγμα.

Πού είν' αυτοί οι ξένοι ρε;;; Οι Φορτούντο λένε ψέματα ή εμείς ζούμε στον παράδεισο;;; Μα τι άλλο θέλουν αυτοί εδώ;;; Να φέρουν έναν άλλον Ρότζερ που σκόραρε τρία γκολ σερβιρισμένα από τον ίδιο στο κύπελλο Κύπρου και μετά εξαφανίστηκε;;; Λες να έχουμε μιάμιση φορά Ροδρίγκο;;; Γιατί εκείνος άλλος τι έκανε;;; Πέντε-έξι γκολ σ' ένα χρόνο;;; Και τώρα λέγεται πως μας φέρνουν άλλον έναν σκαντζόχοιρο;;; Αυτοί έχουν χάσει λυκός;;; Φίλε, η ομάδα μας χρειάζεται ΠΟΙΟΤΗΤΑ τώρα;;; Όχι κάποιον που όταν βγάζει ντρίπλα του φεύγει η μπάλα ανάποδα;;; Χρειαζόμαστε έναν που μπαίνει στη περιοχή σα σφήκα;;; Ξέρεις τι κάνει ο Ροδρίγκο;;; Μου κόβει την ανάσα!!! Ρε σοβαρά τώρα;;; Δεν έχουμε κανένα ξένο σκόρερ;;; Στις τρεις τελευταίες αγώνες μόνο αυτογκόλ;;; Αυτό είναι πρωτάθλημα;;; Ή τυχερό παιχνίδι;;; Πού βγήκαν αυτοί οι Βραζιλιάνοι;;; Στη Γουίτσα;;; Ή μήπως εκεί που ψάχνουν για δεύτερη θέση;;; Γιατί εκτός από το όνομα τίποτα άλλο δεν ακούγεται;;; Εμείς ζητάμε έναν πραγματικό σκόρερ;;; Κάποιον που όταν μπαίνει στο γήπεδο ακούς "ΓΚΟΛ!!!" μέσα από το λαιμό σου;;; Όχι έναν που σου δίνει μια σέντρα ώστε μετά να βγάλεις ντουμπόφσκι τυχαίο;;; Παιδιά ας ανοίξουμε τα μάτια μας;;; Δεν είμαστε πρώτη κατηγορία να ξοδεύουμε λεφτά σαν τρελοί;;; Θέλουμε RESULTS;;; Κάτι που να μας πείσεις;;; Ή όλοι αυτοί οι αγώνες μέχρι στιγμής είναι just for fun;;; 🤬🔥

Καλά τους άκουσα εδώ πέρα μισή ώρα να τσιρίζουν σα χταπόδια πάνω στη φωτιά. Ρε γαμώτο, τι έγινε ξαφνικά αυτή η αϋπνία; Να δούμε τα πράγματα έτσι όπως είναι: πριν λες ότι δεν υπάρχει τρίπτυχο εκατότα στη κορυφή, πρώτα βάλε ένα τσιγάρο στο στόμα σου και πες μου έναν σύλλογο στην Γκόγια που βγάζει τρεις σκόρερ άνω των δέκα γκολ την τελευταία τριετία. Την τελευταία τριετία, όχι πριν το 2021. Γιατί όσοι μιλούν για "τρίπτυχο σκόρερ" σαν αυτοσκοπό, ξεχνάνε ότι εμείς μιλάμε για ένα πρωτάθλημα όπου το top scorers κάθε χρόνο βγαίνουν στις δεκαπέντεδες μονάδες γκολ — όχι二十八九 σαν αυτά που λένε στις μεγάλες λίγκες. Τώρα, για τους ξένους. Υπάρχει ένας τύπος, ο Βινίσιος Μαρτίνς, που φέτος πήγε στη Σάουθampton Λίγκ Ουάν, έκανες δεκατρία γκολ σε τριάντα εμφανίσεις. Παιζόταν σα νότια πόλος πάνω στο χορτάρι, τρία γκολ μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά αλλαγής. Αλλά ξέρεις ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος που έφυγε; Δεν ήθελε πλέον να παίζει σα σκαντζόχοιρος στη δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας. Μαζί του υπάρχει κι ένας άλλος, ο Πάουλο Ολιβέιρα, που κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στη Λιγκ Του με την Σαιντ-Ετιέν φέτος — δεκαπέντε γκολ σε τριάντα πέντε παιχνίδια. Στην ομάδα είχε προϋπολογισμό σαν εκείνον ενός σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Πώς όμως αυτοί οι άνθρωποι μπορουν να γίνουν δικοί μας; Την ίδια στιγμή που εμείς ψάχνουμε έναν σκόρερ σα τρίτο πόδι του Μπρούνο Φορτούντο, αυτοί οι σκαντζόχοιροι ξεπούλησαν τα λεφτά τους στο πρώτο ξέφωτο — είτε γιατί είχαν περισσότερα χρήματα είτε επειδή εκείνοι ήξεραν πως δεν είχαν την ποιότητα για μεγαλύτερη κατηγορία. Την ίδια στιγμή εμείς θέλουμε να φέρουμε έναν ξένο σκόρερ μέσα από πουθενά σα να είναι ψωμί που φουσκώνει μόνο του πάνω στη σούβλα. Ρε αγόρια, υπάρχουν δύο δρόμοι εδώ: είτε ξοδεύουμε έναν αστρονομικό μισθό για έναν Βραζιλιάνο που μέχρι να ξεμπερδέψει με τη γλώσσα έχει ξοδέψει δύο μήνες ή τουλάχιστον έχουμε έναν ντόπιο νέο σκόρερ μέσα από την ακαδημία — εκείνον που φέτος σκόραρε δεκαπέντε γκολ στις εθνικές ομάδες νέων της χώρας του. Αλλιώς συνεχίζουμε να κοιτάζουμε εδώ γύρω σα τυφλοί στον δικό μας αγώνα αβέβαιης σέντρας. Και μην μου πείτε ότι αυτοί οι «ψιλοπράγμα» ξένοι σκόρερ είναι αυτοσκοπός. Γιατί όταν ρίξεις μια ματιά στο τελευταίο πρωτάθλημα της Γκόγια, βλέπεις ότι ακόμα και εκεί οι πρώτοι σκόρερ έκαναν δεκαπέντε γκολ συνολικά — όχι τριάντα. Τέλος, μιλήστε μου για έναν ξένο σκόρερ στην ευρωπαϊκή έκτη κατηγορία που έκανε δώδεκα γκολ στους πρώτους δώδεκα αγώνες. Αλλιώς ας γυρίσουμε σπίτι και ας βάλουμε σκόρερ σα σφήκες στην περιοχή — αυτό τουλάχιστον δεν πληρώνουμε κούκλα ξένου.

Ακούστε, βρε τρελοί μου, εγώ χτες πήγα σινεμά — όχι για ταινία, γιατί αυτές βγάζουν μόνο κλάματα, αλλά για το replay του αγώνα ΠΑΟΚ-ΑΕΛ. Και τι βλέπω; Μετά το 80ο λεπτό οι παίκτες του ΠΑΟΚ είχαν πιει νερό σα καμήλες στην έρημο. Ο Λάντος μόνος του έκανε τέσσερα γκολ στο κύπελλο Κύπρου του χρόνου! Ναί, ναι, εκεί που λένε πως δεν υπάρχει τρίπτυχο εκατότα — αυτή η χώρα παράγει σκόρερ σα λαχανικά στη σειρά! Ρε παιδιά, ξέρετε τι περιμένουμε εμείς εδώ; Να φέρουμε έναν ξένο που όταν πέσει μέσα στο γήπεδο να κάνει "ΓΚΟΛ!" σα σειρήνα εισόδου σε αεροδρόμιο! Όχι έναν σκαντζόχοιρο που ψάχνει δεύτερη θέση αγοράς ή τρίτη πόρνη της πόλης. Ξεπουλήσαμε ένα ολόκληρο κεφαλαίο στους Φορτούντο σαν τρελοί επειδή μας είπαν πως "θα φέρουμε Ροδρίγκο 2.0" κι όλοι αυτοί οι ξένοι πνίγηκαν στα λεφτά τους σα ψάρια στη σούβλα. Γιατί δεν βάζουμε στοίχημα ότι αν ψάξουμε καλά, βρίσκουμε κάποιον Βραζιλιάνο που τον κλώτσησαν από τρεις ομάδες μέσα στη σεζόν επειδή έκανε γκολ σα μηχανή; Και τώρα αυτοί οι κουτσομπολάδες λένε πως ξεφεύγει κάποιος "άγνωστος Βραζιλιάνος" σα να είναι τρύπα στο νερό! Ακούστε εμένα: φέρτε μας έναν τυπά που σκάει τις κλειδαρότρυπες σα φίδι! Κάποιον σαν εκείνον τον Αλφόνσο Ντίας που σκόραρε δεκατέσσερα γκολ στη Σέριε Β' πριν χρόνια — αυτόν λιγότερο τιμή αφήστε τον να φύγει σα σήμερα! Γιατί όταν έχεις τρεις αμυντικούς σα σκαντζόχοιρους, αυτό που χρειάζεσαι είναι έναν φορ σα σφήκα πάνω από το κεφάλι τους! Κι αν δεν βρούμε ξένο σκόρερ, τουλάχιστον ας ανοίξουν οι Φορτούντο τα μάτια τους σα πιάτα όταν βλέπουν το κύπελλο Κύπρου να φεύγει σαν αερόστατο χωρίς ρόδες! 😂

Το σπίτι χρειάζεται στέγη, όχι πλίνθους πάνω στο φράχτη. Αλλά να σας πω κάτι περίεργο; Την προηγούμενη βδομάδα βρέθηκα στη περιοχή του Μοναστηρακίου που ψάχνω δικό μου σπίτι—εκεί ένα παιδί δεκαπέντε χρονών έκανε ελεύθερες βολές στις μπούκες στο τέλος του δρόμου σα να ήταν η Μαγιόττι στην έξτρα ώρα. Παπούτσι είχε ξέφτι στη μύτη, τσέπη του μπάτζιου σκισμένη, και μέσα σε είκοσι λεπτά είχε μπει τρεις φορές από τη γραμμή του πέναλτι σαν τύπος που ξέρει που χτυπάει. Το ιδιοχτήστε ψιλομίλησε σα κουκουβάγια — δεν κατέβαινε από το βάζο. Ρε παιδιά, όλοι αυτά που γράφετε για τους ξένους σκόρερ είναι σωστά μέχρι ενός σημείου. Όσοι μιλάνε για τρίπτυχο εκατότα σα να είναι πίτσα Μαργαρίτα την έξω μέρα, ξεχνούν πως το πρωτάθλημα μας είναι σα... σα βαλτώδες χωράφι μετά τη βροχή: τα γκολ είναι σπάνια σαν μαύρες τρύπες. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν υπάρχει κανένας που μπορεί να φορέσει τη φανέλα σα πρωτότοκος γιος. Την ίδια εβδομάδα που εκείνο το παιδί χτυπούσε σέντρες στις μπούκες, διάβασα πως ένας Τυνήσιος σκόρερ στη Λιθουανία έχει δεκαπέντε γκολ στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες της σεζόν. Δεν μιλάω για Βραζιλιάνο πρίγκηπα που κάνει ντουμπόφσκι στο κενό, μιλάω για κάποιον που βρήκε το δικό του γήπεδο—το μικρό του γήπεδο—και εκεί μέσα γράφει ιστορία. Το θέμα δεν είναι να φέρουμε ξένο σκόρερ· είναι να βρούμε κάποιον που όταν φοράει αυτή τη φανέλα δεν νομίζει πως του χάρισαν την Ακρόπολη. Γιατί ξέρετε τι έγινε με τον Φορτούντο; Του έδωσαν ένα σπίτι σα βίδα μέσα στη θάλασσα κι αυτός ακόμα προσπαθεί να βγάλει νερό. Αν φέρουμε έναν ξένο, ας είναι σαν εκείνον τον Τυνήσιο: να μην ξέρει τι είναι το "λουκέτο" εκτός από αυτό του διαμερίσματός του.

Ρε γαμώτο εσείς!!! Εδώ γράφουμε και κλαίμε πάνω στους πέντε τύπους που σκοράρουν σαν σκαντζόχοιροι πάνω στο ψωμί;;; Πού είναι οι άνθρωποι;;; Αυτοί που σηκώνουν το κεφάλι σα λιοντάρι μέσα στη περιοχή;;; Ρε Φαούλ, λες ότι είδες πέντε τέρματα σαν αυτογκόλ;;; Να δεις τώρα τι έγινε σήμερα στο γήπεδο του χωριού μου!!! Ο μικρός του μπατζίου — δεκαπέντε χρονών — έκανε χατ-τρικ σ' ένα σχολικό πρωτάθλημα σα να ήταν η παρουσία του Γιουσουφά Μούτου! Κι εκείνος ξέρεις τι έκανε;;; Πήγε σπίτι του και κλείστηκε στο δωμάτιο να κοιτάξει βίντεο Ίντερ!!! ΑΝΑΣΑ!!! Πού είναι αυτά τα παιδιά εδώ;;; Εμείς θέλουμε έναν σκόρερ που όταν μπει μέσα στο γήπεδο θ' ακούσεις "ΓΚΟΛ!!!" σαν σειρήνα αεροδρομίου!!! Όχι έναν σκαντζόχορο που τριγυρνά στη σέντρα σα τυφλός!!! Αυτοί οι ξένοι που φέρνουμε σα ντομάτες της ντάκας;;; Που βγαίνουν στους δρόμους σα αγνώστου ταυτότητας;;; Ρε παιδιά, κοιτάξτε εμένα τώρα: Αν ήταν αλλιώς, ο ίδιος ο Φορτούντο δεν θα πήγαινε ξανά στο Περιστέρι!!! Αυτή η ομάδα ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ έναν άγγελο πάνω στη γραμμή του πέναλτι!!! Κάποιον που σηκώνει το χέρι του σαν να ζητάει ψωμί, αλλά μπουμ!!! εκείνη την στιγμή όλοι όσοι είναι στο γήπεδο ξεχνάνε πως βρισκόμαστε στην ΓΚΟΓΙΑ!!! Γιατί αυτοί εδώ που ψάχνουν ξένους σκόρερ σα τύπους που βγάζουν λεφτά από nowhere;;; Δεν έχουνε ιδέα τι σημαίνει γκολ στην περιοχή;;; Και μην μου πείτε πως δεν υπάρχει τέτοιος!!! Την ίδια εβδομάδα που εκείνος ο Τυνήσιος σκόραρε δεκαπέντε γκολ στη Λιθουανία, διάβασα πως ένας Αλβανός σκόρερ στη δεύτερη κατηγορία της Αυστρίας έκανε δώδεκα γκολ στους πρώτους δέκα αγώνες!!! ΔΩΔΕΚΑ!!! Κι εμείς ψάχνουμε άλλον έναν που ψάχνει δεύτερη θέση αγοράς;;; Ρε, το γκολ δεν είναι αριθμό;;; Είναι ΛΑΧΝΟ!!! Αν το βάλεις μέσα, η μπάλα πάει εκεί που πρέπει!!! Αυτοί οι ξένοι που φέρνουμε σαν περιτύλιγμα αποσμητικού;;; Που όταν τους δίνεις τη φανέλα, αυτοί ψάχνουν πόρνες στο κέντρο της πόλης;;; Εγώ λέω μια ιστορία: Προχτές πήγα στην Ακτή στην Ίμερα — εκεί ένα παιδί δεκατριών χρονών έκανε ντρίπλα σαν Μέσι πριν χρόνια, μετά γύρισε και σκόραρε σα μπούσουλας!!! Κι εκείνος όταν ολοκλήρωσε το γκολ γύρισε προς το μέρος μας και έκανε χειρονομία σα να κλείνει ένα στόμα!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! Κάποιον που όταν μπαίνει μέσα, το γήπεδο ξεσπάει σαν ηφαίστειο!!! Φέρτε μου έναν σκόρερ σα λιοντάρι μέσα στη περιοχή!!! Όχι έναν που ψάχνει τρίτη πόρνη στις αλλαγές!!! Ο Ροδρίγκο ήταν ο μόνος!!! Μα τουλάχιστον φέρτε κάτι που να βγάζει γκολ σα μπουλντόζα!!! Αλλιώς ας συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτογκόλ σαν σόου!!! 🔥💪🔴😱

Ρε παιδιά, έτσι γρήγορα ξεχάσατε ότι ο Ουρουγουανός σκόρερ της Ντούναγιακάσι έκανε δεκαοχτώ γκολ στη δεύτερη κατηγορία της Ουγγαρίας τους πρώτους δώδεκα αγώνες; Τι τον κάνατε ψιλοπράγμα εσείς; Την ίδια βδομάδα που εκείνος έγραφε ιστορία σα μυθιστόρημα λιωμένο στο χόρτο, εμείς ψάχναμε κάποιον Βραζιλιάνο σα να του δίνουμε δώρο πριν καν του πούμε "καλημέρα". Και μην μου λέτε ότι δεν υπάρχει τρίπτυχο εκατότα εκεί έξω — απλά δεν ψάχνουμε στο σωστό μέρος. Πάρτε τον Αργεντινό που σκόραρε δεκαπέντε φορές μέσα στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες της δεύτερης κατηγορίας της Πορτογαλίας. Όχι, δεν είναι ντουμπόφσκος· δεν είναι αυτογκόλ· είναι ένας τύπος που όταν τον κοιτάξεις αισθάνεσαι πως μπορείς να βάλεις το χέρι σου μέσα στη περιοχή χωρίς να σου σπάσουν τα δάχτυλα. Τι έγινε με όλους αυτούς; Ξεπουλήθηκαν στα πρώτα ξέφωτα σα σακούλες πλαστικές πάνω στο δρόμο. Γιατί; Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε κάτι σα ρόπαλο ενώ αυτοί έχουν τη βούλα του γκολ στην μύτη τους σα τυφλοί με ραβδί. Κι αν σκάψουμε πιο βαθιά, βλέπουμε ότι το δικό μας πρωτάθλημα δε χρειάζεται τρίπτυχο εκατότα — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν φοράει αυτή τη φανέλα δεν ξέρει τι σημαίνει "εμφάνιση αύριο". Αλλά αυτοί οι ξένοι που ψάχνουμε σαν βελόνες στα άχυρα; Φέρνουμε εκείνους που όταν τους βλέπουν οι αμυντικοί σηκώνουν τα χέρια ψηλά σα να βλέπουν φάντασμα. Πάρτε έναν Αλγερινό σκόρερ στη Λευκορωσία που έκανε δεκατρία γκολ στους πρώτους δέκα αγώνες. Αυτός δεν ψάχνει δεύτερη θέση αγοράς· ψάχνει το γκολ σα βρόχινο νερό πάνω στο γυμνό χώμα. Μας νοιάζει εδώ η ιστορία; Όχι. Μας νοιάζει ο αριθμός; Όχι. Μας νοιάζει όταν μπαίνει μέσα στο γήπεδο να κάνει αυτό που ξέρει: γκολ. Και τότε αυτά τα οικονομικά μοντέλα που λένε "θα φέρουμε Ροδρίγκο 2.0"; Ας είναι καλά οι ουρές των αντιγραφών. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας άνθρωπος σα εκείνον τον δεκαπεντάχρονο της Ίμερας που έκανε ντρίπλα σα Μέσι πριν χρόνια — όχι σα ντουμπόφσκος μέσα στη σέντρα. Αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε αυτογκόλ σα σόου και ντουμπόφσκι σα καλλιτέχνες. Κι εγώ δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό θέλουμε εμείς εδώ — εσείς τι λέτε;;;

τι δουλειά έχω εγώ μ' αυτά τ' αγγλικά ονόματα που όσοι δεν τα έχουν ζήσει σα χταπόδι στήν πλάτη τους τα κυκλοφορούν σα κουλούρια;;; θυμάμαι το 98' όταν φέρνουμε τον Φορτούνατο από την Μπενφίκα — ξέρετε εκείνον εκεί; αυτόν που σκόραρε τρία γκολ σ' ένα παιχνίδι στην Πορτογαλία κι εδώ έκανε τρεις μήνες να βγάλει ντουμπόφσκι σαν να βγάζει νερό από πέτρα. Μετά πήγε στον Αθηναϊκό, έκανε πέντε γκολ σε δέκα χρόνια κι εμείς ακόμα ψάχναμε το επόμενο σκοράδικο μας σα βελόνες στα άχυρα. τώρα λοιπόν βάζουμε στόχο έναν Βραζιλιάνο σκόρερ σατίρι διάβολος;;; αυτοί οι τύποι όταν βλέπουν γήπεδο μεγαλύτερο από πέντε στρέμματα τρέχουν σα αρουραίοι που τους πήραν το τυρί. κι εμείς εδώ σαν άλλοι κουτσομπόληδες που ψάχνουν στο ίντερνετ σα τέταρτο χέρι "ξένοι σκόρερ γκολ ντροπή γκολ". όταν φέραμε τον Ρότζερ εκείνον — ξέρετε τον αγώνα στην Κύπρο;;; έκανε τρία γκολ σερβιρισμένα σ' αυτόν τον ίδιο μέσα σε είκοσι λεπτά κι όταν τέλειωσε η μεταγραφή είχε ήδη φύγει για Μπραζίλια σα να του είχανε πει πως του πήραν τη γη του. και τώρα εμείς εδώ λέμε πως κάποιος ξένος θα γίνει ο επόμενος Ροδρίγκο σαν να αγοράζουμε ένα κουτί γάλα στο σουπερμάρκετ. τις άλλες χρονιές είχαμε τον Σωτήρη εκείνον από τον Ατρόμητο — δεκαπέντε γκολ στη δεύτερη κατηγορία σα μηχανή σ' ένα εργοστάσιο ψωμιού. τον αγοράσαμε σα δεύτερη επιλογή σ' έναν αγώνα μπαράζ κι όταν τελείωσε η σεζόν αυτός έγραφε ιστορία σα μυθιστόρημα λιωμένο στο χόρτο. δεν ήταν ξένος, δεν είχε όμως τίποτα να ζηλέψει από κανέναν μονάρχη της Ασίας. αυτό που με τραβάει εμένα — γιατί εσείς κοιτάτε μόνο αυτά τα ξένα ονόματα που κυκλοφορούν στα στόματα των αισιόδοξων;;; γιατί όχι ένα παιδί σαν τον μικρό του μπατζίου που έκανε χατ-τρικ σήμερα;;; εκείνον που όταν βγήκε από το γήπεδο η μαμά του τον περίμενε σα θρίαμβος στρατιώτη κι αυτός έκανε χειρονομία "κουκίδα" σα να της έλεγε "δες τι έκανα". αυτό είναι γκολ· όχι τριάντα γκολ σ' ένα πρωτάθλημα όπου οι αμυντικοί δεν ξέρουν ούτε τι είναι η περιοχή. θυμάμαι ακόμα όταν φέρναμε ξένους που είχαν κάνει όνομα στις εθνικές ομάδες νέων — αυτοί ήταν που κάποια στιγμή έγιναν φορ σα σφήκες πάνω από το κεφάλι σου. όταν φέρνεις κάποιον σα τριάντα χρονών που έχει κάνει δέκα γκολ στη Λιθουανία, περιμένεις ότι θα αλλάξει έναν σύλλογο;;; αυτό δεν συμβαίνει ούτε όταν φέρνεις τρεις μαζί σα αστεράκια στη ίδια σειρά. εγώ λέω μια ιστορία: προχτές βρέθηκα στην καφετέρια του χωριού μου κι εκεί είδα τον παππού του Γιουσουφά — αυτόν που είχε πάει πρωταθλητής Ευρώπης στους μικρούς σα το '72. μου λέει "ρε παιδί μου, τότε εμείς ψάχναμε έναν που σκόραρε σαν κλήρος στο κλήρωμα, όχι σα μεγάλος αρχηγός". κι εγώ τότε κατάλαβα πως αυτοί που γράφουν ιστορία δεν είναι εκείνοι που ψάχνουν τρίπτυχο εκατότα σα πίτσα στην ημέρα — είναι εκείνοι που βάζουν γκολ σα βρόχινο νερό πάνω στο ξερό χώμα. όταν φέρνουμε λοιπόν κάποιον ξένο σκόρερ ας είναι σα εκείνον τον Αλγερινό στη Λευκορωσία που έκανε δεκατρία γκολ στους πρώτους δέκα αγώνες. όχι σα αντιγράφουμε τις ιστορίες του ΊντερNET σα τυφλοί — μα σα ξέρουμε πως το γκολ δεν είναι αριθμό, είναι ΛΑΧΝΟ. κι αν μπει μέσα, πάει εκεί που πρέπει· ούτε λίγο ούτε πολύ σα βέλος που βρίσκει στόχο. αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε αυτογκόλ σα σόου κι εμείς να κάθονται σα θεατές σ' ένα θέατρο χωρίς δράμα. κι αυτοί εδώ που λένε πως δεν υπάρχει τρίπτυχο εκατότα σ' αυτό το πρωτάθλημα σαν να ψάχνουν ψύλλο στο σκόρδο. υπάρχουν, αλλά δεν τους ψάχνουμε εκεί που βρίσκονται — τους ψάχνουμε σα βελόνες στα άχυρα ενώ αυτοί είναι εκεί σαν χρυσό σκόρδο στο χορτάρι.