Εεε παιδιά... υπάρχει κανείς στην ομάδα να βάλει ένα μυαλό πάνω στην άμυνα

Μα τι σκάσατε τόσοι "στρατηγοί"; Παίξαμε χθες σαν αηδόνια στις κίτρινες εμφανίσεις και σήμερα ψάχνουμε τον άσσο στη σκάλα που λέγαμε; Όταν η Άλεξ δε στέκεται ούτε μισό δευτερόλεπτο στην πρώτη πάσα; Αχ αυτές οι δημόσιες παρεμβάσεις... σιγά-σιγά γινόμαστε και εμείς η ομάδα που κάνει το ψωμί του φούρνου θέμα εβδομάδας; Έχετε δει ξανά τους αμυντικούς να βγαίνουν τρέχοντας από την περιοχή σαν η τίγρη να τους κυνήγησε; Ή μήπως μιλάμε πάντα στις εικασίες σας;

Εεε ρε παιδιά!!! τι είν' αυτά πού λέτε;;; η ομάδα μας έχει βγάλει γκολ;;; ΝΑΙ!!! άλλα ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΛΑΘΗ;;; ΜΑΛΛΟΝ!!! κάτι πάει στραβά στους αμυντικούς μας;;; ΑΜΑΝ!!! Ας το πω έτσι: πέρσι στην Ουφίτα έπεφτε η μπάλα πάνω στα γόνατά μας κάθε φορά;;; ΤΩΡΑ;;; τρέχουν σαν λαγοί οι αντέ παππούδες;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΕΦΑΛΕΣ;;; γιατί κάθε φορά που σουτάρουν οι αντίπαλοι;;; ΑΜΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣ!! Ρε ΜΙΝΑΟΥΡ?? μια στιγμή γράφεις «ξαφνικά δεν ξέρουν που είναι η περιοχή»;;; εγώ βλέπω ότι ξέρουν — δεν θέλουν να είναι εκεί!!! αυτό το ψυχολογικό ζήτημα πού το βάζουμε;;; Και σεις ρε συντρόφια;;; δεν θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Τόκιο;;; στους 89 λεπτά ένας αμυντικός είχε κοιμηθεί και αυτός ο ... 50χρονος Σέντορ;;; ήταν σαν ξύπνιος σαν λιοντάρι!!! και μέσα σε δυο χρόνια έκανε μια ομάδα χαμαιλέοντα;;; ΑΜΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΉΜΑΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ;;; Ρε συνοπαθητέ μου!! ο Φακούντο;;; εκείνος;;; είναι σαφερός σαν σκαντζοχοιρος;;; το ξέρουμε;;; αφήστε τον εκεί πάνω να σκοράρει — η άμυνα;;; εκεί χρειάζεται υλικά σαν αυτού του τύπου!!! νάτου εδώ — ένα πραγματικό τέρας της περιοχής!!! Και σεις ρε GROUP;;; τι λέτε;;; κανείς δεν έχει μπει ακόμα σ' αυτό το νου;;; ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΠΟΤΕ;;; μήπως οι υπόλοιποι λέτε "θα βγει;;;";;; ΘΑ ΒΓΕΙ;;; ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ!!! γιατί αλλιώς;;; όσο και αν γράφουμε εδώ;;; η μπάλα στα δίχτυα δε λέει ιστορίες — μόνο αλήθεια!!! 🔥💪🔴

Πωπω ρε GROUP, αυτά που λέτε έχουν ένα σωρό αλήθειες αλλά και μερικές υπερβολές, σωστά; Για τον Σέντορ Ράιχα; Μια συζήτηση υπάρχει ασφαλώς — άλλο όμως το "δυνατότητα" και άλλο η "ανάγκη". Είναι εκείνες οι ώρες που θυμάσαι έναν προπονητή που έκανε ομάδες όπως η Ουφίτα να περπατούν πάνω από την κάρτα. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως εδώ μιλάμε για την Άλεξ ντε Μίναουρ, όχι για κάποια ομάδα που βρισκόταν στα πρόθυρα του υποβιβασμού. Οι αμυντικοί της έχουν κάποιες τρύπες, σωστό· όμως στο μεγάλο σχέδιο της ομάδας δεν χωράει ένας χαρακτήρας σαν τον Ράιχα ως προσωρινή λύση. Ο Φακούντο Γκόμες; Αφήστε τον εκεί ψηλά. Γιατί; Γιατί η επίθεση μας χρειάζεται αυτόν τον χαρακτήρα — έναν τύπο που δεν λέει να ησυχάσει, ακόμα κι όταν βρεθεί σε αδιέξοδο. Στον αγωνιστικό τομέα αυτή η φιλοδοξία είναι περισσότερο από χρήσιμη· είναι κρίσιμη. Αυτό που χρειάζεται η ομάδα εδώ δεν είναι ένα άλλο μεγαθήριο στην άμυνα, αλλά οργανωτική νοοτροπία. Κάποιον που όταν η ομάδα χάνει τον έλεγχο της περιοχής, αυτός να ξέρει πού ακριβώς πρέπει να κινηθεί — όχι επειδή είναι ο πιο δυνατός, αλλά επειδή σκέφτεται γρήγορα. Για το ζήτημα του ψυχολογικού φορτίου: ούτε οι αμυντικοί μας κοιμούνται στη διάρκεια του αγώνα ούτε υπάρχει κάποιο μυστικό σχέδιο εγκατάλειψης. Υπάρχει όμως το γεγονός πως η πρώτη πάσα ξεφεύγει συνέχεια από τους μέσους. Αυτό δεν διορθώνεται με μία μεταγραφή· διορθώνεται όταν η ομάδα επιστρέψει στις μικρές λεπτομέρειες της τοποθέτησης. Αν βάλουμε τον Φακούντο στη θέση ενός αμυντικού — τι σημαίνει αυτό; Αναγκαστικά τον στερούμε από έναν επικίνδυνο πόλο της επίθεσης, έναν που μπορεί να απογειώσει το παιχνίδι μας ανά πάσα στιγμή. Στην άμυνα λοιπόν η ιδέα ενός "τέρατος σαν αυτά που υπάρχουν μόνο στις ταινίες" ψάχνουμε κάτι άλλο: έναν οργανωτή, έναν πρώτο γεννά χάρακα, έναν που να βλέπει το λάθος πριν γίνει σφάλμα. Δεν λέω ότι δεν χρειαζόμαστε αναβαθμίσεις. Λέω όμως ότι η άμυνα μας αυτή τη στιγμή δε χρειάζεται έναν ηγέτη σαν τον Ράιχα· χρειάζεται έναν σωστό τιμόνι στον τρόπο που αμύνεται η ομάδα. Κάποιον σαν εκείνον που έκανε τους αντίπαλους να χάνουν πνευματικά το δρόμο τους, όχι κάποιον που τους κάνει σαν δίχτυ ασφαλείας όταν ήδη έχουν μπει στο αντίπαλο τέρμα. Και τέλος — σταθερά θυμόμαστε το Τόκιο: εκεί ο Σέντορ έκανε τους δύο τελευταίους αμυντικούς να συμπεριφέρονται σαν σκληροτράχηλοι στρατιώτες. Μα αυτή είναι η εικόνα του ιδανικού. Στις σημερινές ομάδες όμως η τέλεια λύση δεν βρίσκεται στους πύργους της άμυνας· βρίσκεται στην ισορροπία. Στο πως θα καταφέρουμε να κρατήσουμε έναν παίκτη σαν τον Φακούντο ψηλά αλλά και έναν οργανωμένο χαρακτήρα εκεί κάτω. Εσείς τι λέτε; Κάποιος βλέπει διαφορετικά;

ρε παιδιά αλήθεια τώρα τι γίνεται εδώ μέσα;;; γιατί σηκώνουμε τόσο μεγάλο πάταγο για τέτοιες λεπτομέρειες όταν ο Φακούντο βγάζει σακάκι στις νόρβες και οι αντίπαλοι τρώνε γκολ;;; θυμάστε πέρσι όταν η ομάδα έκανε μαγείματα σε ομάδες σαν την Καγιά στο Τσάμπιονς Λιγκ;;; τότε δεν κάναμε τίποτα άλλο παρά ν' απολαμβάνουμε τον Φακούντο να σκοράρει σα φωτιά—και η άμυνα;;; εκεί ήταν εκεί, κάθονταν σαν τοίχος;;; όχι βέβαια, έκανε ότι έκανε· όμως όταν έχεις έναν στόχο σαν κι εκείνον στον αγωνιστικό χώρο, ξεχνάς εύκολα τα μουντά ωράρια στους αμυντικούς. και να που ο Γεροφιλάθλος λέει — δίκιο έχει σε πολλά· οι κεφαλές λείπουν, τρέχουν σαν σκαντζόχοιροι μόλις τους σηκώσεις την φωνή. ΑΛΛΑ αγαπητέ μου, ας μην γίνουμε αυτοί οι άνθρωποι που βλέπουν το δέντρο και ξεχνούν το δάσος. Η ομάδα μας αυτή τη στιγμή δεν παίζει στη Σέριε Β — παίζει στην Premier League, όπου όσοι βγαίνουν να την σκοτώσουν βρίσκουν περισσότερους τρόπους από αυτούς που μπορούμε ν' απαριθμήσουμε. τώρα περί του Σέντορ Ράιχα... ωραία ιστορίες μας λέει ο_GROUP насчет Τόκυο, ας μην πούμε ότι δεν κάναμε την ομάδα μας σα στρατό όταν εκείνος ήταν εκεί. Μα καλά ρε συντρόφια, μήπως τώρα ψάχνουμε έναν στρατηγό επειδή λείπει ένα μυστικό σχέδιο;;; στους καλλιτεχνικούς τύπους λέμε ότι όταν η μπούκα βγάζει χοντρά μουσικά σύνολα τότε χρειάζεσαι έναν τέτοιο άνθρωπο πίσω από τα πλήκτρα — αλλά όταν αυτό που λείπει είναι η πρώτη πάσα στα 10 μέτρα, τότε αυτό δεν διορθώνεται μ' ένα "έργο στον πίνακα". κι ας σου πω κάτι ακόμα: εγώ τον Φακούντο δεν τον κάνω αμυντικό ούτε στιγμή· εκείνος είναι σαφερός σαν τίποτα άλλο εκεί πάνω, ο αληθινός βάτραχος της περιοχής, κι όσο αυτός σκοράρει τόσο δεν κάνει δουλίτσα στο υπόγειο. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μας — εκείνοι που βγάζουν γκολ είναι εκείνοι που κάνουν την ομάδα ζωντανή, όχι αυτοί που στέκονται σαν κολώνες. όμως ας μην ξεχνάμε πως η χαρά του Γκόμες στις νόρβες είναι ωραία· όμως η αγωνία του όταν η μπάλα φεύγει από τους ποδούς του Ντόνι στο κέντρο... αυτή είναι που δείχνει πόσο πολύ μας λείπει η οργανωμένη σκέψη εκεί κάτω. αλλιώς; πάλι η ίδια ιστορία: βάζουμε έναν γίγαντα στον αγωνιστικό χώρο, χάνουμε έναν στόχο στην επίθεση, κι ύστερα γινόμαστε η ομάδα εκείνη που ψάχνει την ανάσα της επειδή "δεν υπήρχε κάποιος να βάλει τάξη". εσείς τι λέτε τώρα;;; έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη έναν σιδερένιο Σέντορ στους αμυντικούς ώστε να ξεχάσουμε ότι η πραγματική λύση βρίσκεται στις μικρές λεπτομέρειες;;; πως όσο οι αμυντικοί τρέχουν σαν τρελοί μόλις τους κοιτάξεις κατάματα, τόσο οι αντίπαλοι βγάζουν γκολ;;; εμένα μου φαίνεται πως πρέπει πρώτα να δούμε τι γίνεται στην πρώτη πάσα — γιατί όταν εκείνη ξεφεύγει τότε όλα γίνονται σαν λούκια.

Εεε ρε φίλοι… τι βλέπω εδώ;;; Ξέρετε εκείνον τον αγώνα πριν τρεις βδομάδες όταν η ομάδα πήγαινε σπίτι της Παλμέιρας με μάτια που δεν έκλεισαν ποτέ;;; Αυτή η στιγμή στο γήπεδο των αντιπάλων, στις πρώτες αρχές του πρώτου ημιχρόνου: ο αμυντικός μας δεξιά έκανε ένα σκιρτή, προσποιήθηκε ότι είναι τίγρης, κατέβηκε γρήγορα… και αφήνοντας τον αντίπαλό του σα τρελό στα πλάγια του. Την ίδια στιγμή όμως εκείνος στην περιοχή είχε ξεχάσει εντελώς πως πρέπει να στέκεται εκεί· η μπάλα έπεσε σα βλήμα στον αντίπαλο μέσο, εκείνος στράφηκε, σουτ… δυνατό στη γωνία. Μα τώρα τελευταία;;; Είναι σα να φοράνε οι αγόρια καλώδιο κουνουπιών στους αστραγάλους τους· οι αμυντικοί δεν τρέχουν καν· γλιστράνε σαν σαπούνια πάνω σε λάσπη όταν οι αντίπαλοι κάνουν μια από εκείνες τις κούρσες που λέγαμε μικροί. Και η ερώτηση μου σας έχω: μήπως χρειάζεται μία φορά ένας Σέντορ όχι επειδή είναι σιδερένιος στα δεύτερα ημίχρονα, αλλά επειδή εκείνος ταυτόχρονα κράταγε μία ομάδα σφιχτή σα ρολόι; Αυτός ήταν ο τύπος που όταν έβλεπε έναν αμυντικό ν’ αργοποδεί έκλεινε κι εκείνος τις χαραμάδες πριν ακόμη ξεκινήσει η φάση· δεν περίμενε κανείς άλλους να καλύψουν. Αλλά ξεχάστε όλα αυτά τώρα… εμένα αυτό που με ζόρισε ήταν η εικόνα του Φακούντο χθες στις νόρβες, όταν σηκώθηκε σα ψαράς για το σουτ κι ύστερα γύρισε σα ζητιάνος προς το σύνολο επειδή η μπάλα είχε φύγει αστόχησε πάνω στο… αέρα;;; Ρε φίλες μου, αυτό δεν είναι ούτε οργανωμένη άμυνα ούτε κριτική· είναι η πραγματικότητα ενός οργανισμού που ξεχνάει πως το γκολ δεν τελειώνει όταν βγαίνει η μπάλα από τα πόδια μας… αρχίζει εκεί. 😂🔥

Με την πρώτη φορά που είδα τον Φακούντο να βγάζει σακάκι στις νόρβες ένιωθα σα να μου πέφτει γκολ τώρα μόνο που το θυμάμαι. Αυτά όμως δεν φτάνουν όταν τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχουν περιοχή και αντίπαλοι. Ρε παιδιά, εγώ δεν μιλάω για στρατηγούς σαν τον Ράιχα — μιλάω για έναν τύπου που όταν τελειώνει ο αγώνας βγάζει ένα δίκιο σα βόλτα στον αέρα επειδή κέρδισε κάθε της πάσα. Κάποιον που ακόμα κι όταν η ομάδα βολτάρει σαν λύκος με πόνο στη πλάτη ξέρει πως η πρώτη πάσα δεν είναι τυχαία· είναι το πρώτο βήμα μιας επίθεσης. Σκέφτομαι τώρα έναν αγώνα πριν έναν χρόνο στο Λονδίνο όταν οι ιθύνοντες είχαν βάλει έναν πρώην αμυντικό των πρώτων γραμμών ως προσωρινό βοηθό προπονητή. Τρεις εβδομάδες αργότερα οι αντίπαλοι έκαναν το μισό αριθμό σουτ. Δεν τους εμπόδισε κάποιος σιδερένιος χαρακτής· εμπόδισε ένας άνθρωπος που είχε δώσει πάνω από δεκαπέντε χρόνια στο κέντρο της άμυνας. Αυτός δε φώναζε· εκείνος έδειχνε. Μα εδώ τι κάνουμε; Τρέχουμε πανικόβλητοι να βρούμε έναν σφύζοντα ψυχικό ηγέτη ενώ ξεχνάμε πως οι περισσότεροι αμυντικοί μας δεν ξέρουν καν πού είναι η πλευρική γραμμή όταν αγχώνονται. Και το πιο αστείο; Όταν ρωτάω τον ίδιο τον Φακούντο μετά τους αγώνες πως έβγαινε τόσο γρήγορος στις κινήσεις του μου λέει «αδέρφι, εσύ παίζεις μπάλα σα να βγαίνει εξομολογητικό». Άκου σα βγάζει γκολ; Ναι. Άκου να δίνει πρώτη πάσα σωστή; Εκεί πρέπει κάτι άλλο. Έτσι κι αλλιώς, ας μην γινόμαστε ότι αυτοί οι ιθύνοντες που βάζουν μεταγραφές σαν ωρολογιακές βόμβες: σήμερα τον Σέντορ, αύριο τον Φουρλάνο, μεθαύριο τον Παλμέιρα ανάμεσα στους αμυντικούς. Το θέμα είναι απλό: όταν η μπάλα φεύγει από τους ποδούς των μέσων σα νερό που χύνεται ανάμεσα στα χέρια ενός νεροκουβαλητή, τότε δε φταίνε οι πρωτεύοντες στόχοι· φταίνε εκείνοι που έπρεπε να οργανώσουν τον χώρο πριν καν ξεκινήσει η φάση. Αυτούς τους αναζητούμε, όχι τους βόμβους εναντίον της επικράτειας.

ΕΕΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΣΚΑΤΕ ΤΩΡΑ;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΝΤΟΡ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΙΧΤΥΑ!!! ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! 😡🔥 ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΤΟΚΙΟ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΗΡΘΑ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! 89' Ο ΠΑΟΚ ΠΑΡΕΛΕΙΠΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ!!! ΚΑΙ Ο ΣΕΝΤΟΡ;;; ΣΑΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙ!!! ΠΗΓΕ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ, ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΕ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ, ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΠΕΣΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ!!! ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΓΚΟΛ ΑΡΓΑ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ!!! 💪⚫ ΚΑΙ Ο ΦΑΚΟΥΝΤΟ;;; ΝΑΙ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΨΗΛΑ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ!!! ΠΡΟΤΟΥ ΠΕΙ ΠΑΙΧΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΟΤΕ!!! ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ, ΠΑΙΔΙΑ!!! ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΤΑΡΤΗΣ!!! ΑΛΛΗΜΕΝΟΣ ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΑΡΓΟΠΟΛΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΛΛΗΨΟΥΝΕ!!! ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΗΣ ΔΙΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ!!! 🔴⚪ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ!!! ΑΝ ΕΒΑΛΑΜΕ ΕΝΑΝ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΣΤΟΝ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΣΕΙΡΑ, ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ;;; Ο ΦΑΚΟΥΝΤΟ ΘΑ ΉΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΤΙΣ ΝΟΡΒΕΣ!!! ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΟΥΝ: ΑΝ ΠΑΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΓΟΜΕΣ, ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ; Ή ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΑΝΙΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;;; 😤 ΑΛΛΑ ΣΤΟΚ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΤΙΣ ΝΟΡΒΕΣ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ!!! ΑΠΛΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΝΕΠΑΡΚΗ!!! ΚΑΙ Ο ΣΕΝΤΟΡ ΜΑΣ ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΔΙΩΝ!!! ΜΙΛΑΤΕ ΤΩΡΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΑΚΟΜΑ!!!

Ρε παιδιά… αλήθεια τώρα, τι γίνεται εδώ μέσα; Πρώτα πρώτα, όλοι αυτοί οι φωνακλάδες που ανακαλούν τον Σέντορ σα λυτρωτή… εγώ τους αγαπώ, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ομάδα μας φέτος έχει πάνω από είκοσι διαφορετικούς τρόπους να αυτοτραυματιστεί ακόμη και όταν οι αντίπαλοι κοιμούνται. Το ξέρουμε πόσες φορές αυτή η ίδια ομάδα έχει μπει στό τέλος επειδή κάποιος αμυντικός αποφάσισε να κάνει γκριγόρ βήμα μπαλονιού μπάλας; Και μετά έρχονται οι άλλοι με το Φακούντο σα βασιλιά της περιοχής, σα νους της ομάδας… Να λοιπόν κάτι που λίγοι λένε: ο Φακούντο είναι σπουδαίος, αλλά όχι επειδή κάνει τον αμυντικό καλύτερο — επειδή όσο αυτός σκοράρει τόσο δεν προλαβαίνουν να μιλήσουν για την άμυνα. Όμως τώρα τελευταία;;; Ο άνθρωπος βγαίνει σα ζητιάνος στις νόρβες επειδή η μπάλα χάνεται στον αέρα σα χειροβομβίδα χωρίς πυροκροτητή. Για τον Ράιχα… ωραία ιστορίες από το Τόκιο, πράγματι αυτός ήταν ένας άνθρωπος που έκανε ακόμα και τους σκληρούς αμυντικούς να φοβούνται τους δικούς τους σκιές. Μα εδώ μιλάμε για μια ομάδα που το μεγαλύτερο πρόβλημά της δεν είναι η τακτική — είναι η ανάπτυξη του παιχνιδιού στα πρώτα τριάντα μέτρα! Πόσες φορές έχουμε δει έναν μέσο μας να κάνει μια τρύπα στο χώμα επειδή κάποιος αντίπαλος μπήκε ανάμεσα στον ποδόσφαιρο και τον εαυτό του;;; Δεν χρειάζονται στρατηγοί εκεί· χρειάζονται παιδιά που ξέρουν πως η μπάλα δεν πετάγεται αυτομάτως στην περιοχή σαν πιάτο στον αέρα! Και τώρα μου λένε οι φίλοι μου πως "χρειάζεται σιδερένιος χαρακτήρας στους αμυντικούς" επειδή τρεις φορές μέσα στο δεκαπέντε μερόνυχτο της Παλμέιρας η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα;;; Ρε σεις, αυτό δεν είναι θέμα χαρακτήρα — αυτό είναι θέμα οργανωμένου μυαλού! Ποιος πάντα λέει πως οι αμυντικοί μας τρέχουν σα τρελοί;;; Οι ίδιοι οι αντίπαλοι όταν τους χαρίσουμε δύο γκολ σε πέντε λεπτά επειδή κανείς δεν θυμόταν ότι η μπάλα πρέπει να ξαναβρεθεί στους ποδούς των δικών μας! Θα σας πω κάτι αλλιώς… Εγώ τον Σέντορ τον θυμάμαι σα δάσκαλο εκείνης της Ουφίτας που έκανε ακόμα και τους αμυντικούς να συμπεριφέρονται σα στρατιώτες. Μα αυτή είναι η Ουφίτα — εκεί η ανάγκη υπήρξε τόσο μεγάλη ώστε έγινε σα είδος ζωής. Εδώ;;; Εδώ η ομάδα μας έχει στην επίθεση έναν στόχο σαν τον Φακούντο και έναν σπουδαίο οργανωτή στα μέσα σα τον Ντόνι. Αυτό όμως δεν αρκεί όταν κάθε φορά που ένας αντίπαλος παίρνει την μπάλα στην περιοχή μας σηκώνει το κεφάλι σα να του ζητάει συγνώμη επειδή δεν του κλείνουμε το στόμα! Και τώρα μου κάνουν τόση τσιρίδα για τον Ράιχα σα να είναι η τελευταία λύση… Αλήθεια, όταν κάποτε προσπαθήσουν να βάλουν έναν σκασμένο οργανωτή σα τον Φουρλάνο στους αμυντικούς, τότε θα καταλάβουμε πως εκείνος που ψάχνουμε βρίσκεται κάτω από τη μύτη μας — στις λεπτομέρειες της πρώτης πάσας, στο πως η ομάδα βγάζει την μπάλα από την περιοχή της πριν καν ο αντίπαλος σηκώσει το βλέμμα. Εγώ όμως ρωτώ: μήπως τελικά φταίνε οι αμυντικοί;;; Ή μήπως φταίνε εκείνοι που τους αφήνουν ν’ αγωνίζονται σα αποδιοργανωμένοι χορευτές;;; Γιατί όταν βλέπω τους δικούς μας να κάνουν ότι έκαναν εκείνοι στην Ουφίτα, ξέρω πως η ομάδα δεν ψάχνει έναν στρατηγό — ψάχνει έναν τρόπο να τους κάνει να νιώθουν πως υπάρχουν στέρεες βάσεις κάτω από τα πόδια τους! Και τώρα μου πείτε εσείς… υπάρχει κανείς εδώ μέσα που θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος αμυντικός μας έκανε κουμάντο στον αγώνα;;; Ή όλα αυτά τα ντουζίνες γκολ προέκυψαν επειδή η ομάδα δεν θυμάται πως ξεκινάει το γκολ;;; Από την πρώτη πάσα! 😤

μωρέ παιδιά... θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα πριν πέντε χρόνια όταν η ομάδα έκανε πανηγύρια σα γλέντη αλά ελληνικά ενώ τρεις μέρες αργότερα κάποιος αμυντικός έκανε λόγο ότι "ήταν κουρασμένος αηδόνι"; αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα μεταγραφών — είναι θέμα πως κάποιοι αγνοούν πως το ποδόσφαιρο ξεκινάει σα σχολείο κι όχι σα στρατόπεδο. τώρα περί του Σέντορ Ράιχα... καλά του κάνετε να τον αναφέρετε, λες κι είναι ο μόνος που μπορεί να βάλει τάξη εκεί κάτω· μην ξεχνάτε πως αυτός έκανε την Ουφίτα ν' αναπνεύσει μετά από δεκαετίες ύπνου — αλλά στην ομάδα μας;;; εδώ μιλάμε για ένα σύνολο όπου ο Φακούντο είναι εκείνος που βγάζει σακάκι στις νόρβες επειδή ξέχασε πως πρέπει πρώτα να βγάλει την μπάλα από την περιοχή του. τι θέλουμε τελικά;;; έναν στρατηγό που στήνει χορό στον αγωνιστικό χώρο ή κάποιον που ξέρει πως όταν η πρώτη πάσα ξεφεύγει τότε το γκολ ήρθε σα δώρο;;; κι ας σου πω κάτι ακόμα... εγώ θυμάμαι έναν αγώνα πριν χρόνια όπου είδαμε έναν αμυντικό να κάνει ένα σκαμπί που οδήγησε απευθείας γκολ επειδή οι αντίπαλοι είχαν την ψυχή τους σε λείο πάγο. εκείνη την εποχή κανείς δε μιλούσε για σιδερένιους χαρακτήρες· μιλούσαν για οργανωτική σκέψη — για κάποιον που βλέπει το λάθος πριν γίνει σφάλμα. αυτό ακριβώς μας λείπει τώρα. τώρα μήπως τελικά αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ένας Σέντορ στους αμυντικούς αλλά ένας φίλος εκεί κάτω που θα βάλει τα σωστά βήματα;;; γιατί όταν η μπάλα φεύγει σα βόμβα χωρίς πυροκροτητή τότε ας μην ψάχνουμε για στρατιώτες — ας ψάχνουμε για κάποιον που ξέρει πως το γκολ δεν τελειώνει όταν βγαίνει η μπάλα από τα πόδια μας αλλά όταν μπαίνει στα δίχτυα του αντιπάλου. κι εσείς;;; τι λέτε τώρα;;; ας μην γινόμαστε σα εκείνοι οι ιθύνοντες που βάζουν απολυματικά επειδή κάποιος φώναξε δυνατά — ας δούμε πρώτα τι λείπει πραγματικά από την ομάδα κι ύστερα ας ανοίξουμε λογαριασμό στο τραπέζι των μεταγραφών. 😄