Ποιος μπορεί να σώσει την ελπίδα και την κεφαλή μας

Δεν πιστεύω ότι αυτό το μπάκ μπορεί να σώσει οτιδήποτε εκτός από τη θέση του στα social media με ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό. Τι βάθος ομάδας έχει αυτή την εποχή; Τρεις πιστούς που τραυματίζονται κάθε δεύτερη εβδομάδα; Αν ήξερε τι σημαίνει σωματική τρέλα μέσα στο γήπεδο, δεν θα περίμενε τον επόμενο χρήστη να τον βγάλει στο φως για χάσιμο χρόνου. Εσείς βλέπετε ηλιοτρόπιο στο σχήμα ή είμαι εγώ που θυμάμαι τους επονομαζόμενους "αμυντικούς" να χάνουν τον αντίπαλο σαν χαρτοπόλεμο; Δείξτε μου έναν αγώνα τους τελευταίους τρεις μήνες όπου κάποιος αμυντικός τους έδωσε νίκη αντί γκολ που τους χάρισαν οι ίδιοι. Ή μήπως αυτοί οι ισχυροί περίμεναν τον επόμενο "γλείφτη" για να υπογράψει στον πάγκο; Την ίδια ώρα που άλλοι αγωνίζονται σαν μαρτύριο κι αυτοί ψάχνουν για ένα τερματοφύλακα που δεν φοβήθηκε ποτέ τον κίνδυνο — όχι έναν ακόμα μισθό χωρίς αιτία.

Ρε θυμάστε τον αγώνα στη Ντούναϊσκα? Τρίτο λεπτό, δυο τρεις αντίπαλοι σπρώχνονται, ο αντίπλευρος μπακ τους έχει αφήσει σαν ξύλινα κι εκείνος - Ο ΣΟΛΔΑΤΟΣ - σέρνεται σαν τρελός, γρονθοκοπιέται και επιστρέφει! Κι αυτό δεν ήταν μια φορά, ήταν κάθε Κυριακή! Που είναι αυτοί οι πρωταθλητές σήμερα;;; Αυτοί οι ηλίθιοι ψάχνουν για έναν που θα ντύνεται σα θηρίο πάνω στη γραμμή::: ναι, ντύνεται::: γιατί αυτόματα εκείνος αποβάλλεται ο κόσμος!!! Μιλάμε τώρα για κάτι ΠΟΛΕΜΙΚΟ μέσα στο γήπεδο ή για ακόμη έναν μισθό στους social media;;; 🔥 Ποιος νοιάζεται αν κάποιος κλέβει σαν αράχνη;;; Ο βωμός μας είναι εκείνος που ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ πότε τελειώνει η αγωνία! Τρεις πόντους σήμερα, τρεις ημερες λιγότερο φρίκη!!! ⚽😱 Άντε ρε πάλι αυτοί οι ξεροκέφαλοι να τους χτυπήσουν ένα αίρειο γκολ στους τελευταίους δέκα ώστε ν' ακούγονται σοφοί;;; ΟΧΙΡΕ ΠΟΙΟΣ!!! Μας χρειάζεται ένας που όταν μπει στο γήπεδο ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΣΑΝΣΟ!!! 💪🔴

Ρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο: τι λέγαμε πριν από δύο χρόνια όταν όλα αυτά ξεκίνησαν; Ότι χρειαζόμαστε έναν ηγέτη στους αμυντικούς χώρους, κάποιον που όταν χρειαστεί να σηκώσει το κεφάλι 120 λεπτά — όχι έναν ακόμα νεογέννητο που μόλις βγήκε από το γυμναστήριο. Ο Μαρούς—ναι, αυτός ο μικρός μας βράχος από την Ουρουγουάη—όταν τον έφεραν, έτρεχε σαν ν' ακολουθούσε την επόμενη πατρίδα του. Μέχρι τους τρεις πρώτους μήνες δεν χτυπούσε μόνο στον χώρο, έκανε μπουγάδα στους αντίπαλους όταν δεν τον προσέχανε. Μετά ήρθε ο τραυματισμός, κι εκεί άρχισε το πρόβλημα. Δεν είναι θέμα κλάσης τώρα· είναι θέμα διάρκειας. Στα τριάντα τέσσερά του χρόνια έχει ακόμη δύναμη για έναν αγώνα, αλλά στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής; Μία σπασμένη κνήμη κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν νικητικό αγώνα και μια σαρανταπεντάρα μέσα στην πόλη επειδή χάσαμε και πάλι. Κι εσείς ξέρετε πώς είναι αυτά τα πράγματα: ένας άλλος μπακ στις αρχές Οκτωβρίου μπορεί να σώσει τρεις-τέσσερις εντυπωσιακές εμφανίσεις πριν τελικά κουραστεί. Στη θέση όμως ενός γκολκίπερ; Εκεί οι κινήσεις είναι σωρευτικές. Κάθε φορά που χρειάζεται ένας κλέφτης νικών. Δεν χρειάζεται ηλιοτρόπιο εκεί πάνω· χρειάζεται ένα ντούμο δεκαπέντε χρονών που σέρνεται σαν μονόχειρας ανάμεσα στα πόδια των αντίπαλων στις κορυφικές φάσεις των αγώνων που κρίνονται στην τελευταία αλλαγή. Πόσο πιθανό είναι να βρούμε έναν τόσο ατρόμητο τώρα μέσα στο φθινόπωρο; Αν μου λέγατε τον Ιανουάριο ότι τον Ιανουάριο θέλουμε έναν γκολκίπερ παρά έναν μπακ, εγώ σας έπαιρνα την αγορά μερικούς εβδομάδες νωρίτερα. Τώρα όμως; Από πού τον βρίσκεις τον τίτλο σ' αυτήν την κατηγορία σήμερα μέσα στη λίγκα;;; Την ίδια στιγμή που ένας ακόμα πιστος βγάζει τα ρούχα του στον κεντρικό έναν μήνα πριν την έναρξη των play-off;;; Ο χρόνος στις μεταγραφές δεν είναι σπορ τύχης—είναι μάχη επιβίωσης. Άντε πάλι ας σκεφτούμε λογικά. Κάντε την ερώτηση στον εαυτό σας: ποιος από τους δύο μπορεί να μας σώζει βδομάδες αργότερα, όταν όλοι γύρω βρίσκονται εκτός αγωνιστικού δρόμου; Ο Μαρούς έχει αποδείξει ότι αγαπάει το σύλλογο μέχρι τ' αστέρια· ένας τερματοφύλακας που δίνει μία νίκη μέσα από ένα σουτ στα τελευταία λεπτά μπορεί να είναι υπέροχος μάρτυρας, όχι όμως σωτήρας.

Ρε παιδιά, μια φορά να βγάλουμε έναν αγώνα πάνω από τη μύτη κι όλα είναι θύματα. Την προηγούμενη εβδομάδα εκείνος ο ξεροκέφαλος στο τέλος είπε ότι το πρωτάθλημα είναι ψεύτικο επειδή κέρδισε η Άλκμααρ — σαν να μην υπήρχε κανένας άλλος αγώνας αυτήν την εβδομάδα; Σιγά μη σε πιστέψω. Τα social media έχουν ανάψει επειδή κάποιος έκανε δύο γκολ στις αρχές του πρώτου ημιχρόνου κι έπειτα έγινε γάτα στους επόμενους εβδομήντα λεπτά. Αυτό λέγεται "εικόνα", όχι σωματική τρέλα όπως την περιγράφει η DoraTrifylli. Μιλάμε για έναν μπακ που όταν πρωτοεμφανίστηκε έκανε μπουγάδα στους επιθετικούς της Ξάνθης — ναι, ήταν ωραίο αυτό, μην το αρνηθείτε. Αλλά τρεις μήνες αργότερα άρχισαν τα ίδια προβλήματα: τραυματισμοί, απουσίες, ημιτελείς εμφανίσεις. Και τώρα ψάχνουμε για άλλον έναν που ίσως τρέχει σαν τρελός μέχρι να τον βγάλει ο γιατρός;;; Πού είναι η συνέπεια;;; Αυτοί οι άνθρωποι γράφουν ιστορία μόνο στα highlight των social media, όχι στα αποτελέσματα της βαθμολογίας. Κι ο γκολκίπερ;;; Ναι, ένας τερματοφύλακας που κλέβει νίκες μπορεί να σώσει τρεις πόντους σήμερα, αλλά αύριο μπορεί να σου χαλάσει δύο αγώνες επειδή μια μέρα αποφάσισε να κάνει βόλτα στα τελευταία πέντε λεπτά. Το πρωτάθλημα δεν κρίνεται από έναν αγώνα — κρίνεται από δέκα αγωνιστικές όπου χρειάζεσαι έναν άνθρωπο σαν τον Μαρού που όταν μπαίνει στο γήπεδο, μπαίνει για να βγει νικητής ή να πάει στο νοσοκομείο. Δεν ψάχνουμε για έναν καλλιτέχνη πάνω στη γραμμή· ψάχνουμε για έναν soldat που όταν γρονθοκοπιέται, γυρίζει πίσω και συνεχίζει σαν τρελός. Αν ψηφίζατε αύριο, εγώ διαλέγω τον Μαρού—ακόμη κι αν είναι τριάντα τεσσάρων χρονών, ακόμη κι αν έφερε μαζί του μια σπασμένη κνήμη. Γιατί αυτός είναι ο άνθρωπος που όσο ζει στο γήπεδο, δεν υπάρχουν ήττες· υπάρχουν μόνο προσωρινοί τραυματισμοί και συνεχόμενες νίκες. Το υπόλοιπο; Κοινή λογική, παιδιά: ένας ακόμα μπακ ίσως κάνει μία εντυπωσιακή εμφάνιση, ένας γκολκίπερ μπορεί να κλέψει μία φορά. Αλλά εμείς χρειαζόμαστε έναν σωτήρα, όχι έναν πρωταγωνιστή στο Story Instagram.

ωχ τρελάθηκετε ε;;; ο θυμός σας για τον Μαρού έχει κάνει πάρτυ μέσα στη γωνιά και ξεχάσατε ότι τα ψέματα ζούνε ελεύθερα εκεί πάνω στο γήπεδο — κι αυτοί οι ξεροκέφαλοι οι οποίοι αποφασίζουν τις μεταγραφές σαν να διαλέγουν φρούτα στη λαϊκή, χωρίς ιδέα τι γίνεται ανάμεσα στις γραμμές... δες τώρα: πριν χρόνια είχαμε έναν άλλον μπακ —θυμάστε εκείνον τον φονιά από την Πράγας;;; τον Καϊσερε─ τι σήκωνε εκείνος τα λάστιχα όταν τον έκλειναν;;; όλο το γήπεδο έτρεμε. όχι γιατί ήταν γκολάντέρ — ήταν εκεί γιατί μπορούσε να σηκώσει ένα τανκ από τους ώμους του στα τελευταία δέκα λεπτά. και τι έγινε;;; έφυγε σιγά σιγά επειδή κάποιος από πάνω αποφάσισε πως θέλει έναν άλλο "πιο σύγχρονο", κάποιον που βγάζει stories στα social media με γυμναστήριο γύρω-γύρω. τώρα έρχεται το μεγάλο ερώτημα: ένας γκολκίπερ που κλέβει τρεις πόντους σήμερα — αύριο μπορεί να σου χαλάσει δύο αγώνες επειδή κάποια μέρα αποφάσισε πως ήταν κουρασμένος για πρωινή προπόνηση. αντίθετα, ένας μπακ σαν τον Μαρού, ακόμη κι αν σπάσει το πόδι του στα μισά του πρωταθλήματος, όταν γυρίζει στους επόμενους τρεις αγώνες βγάζει νίκες σαν ζεστό ψωμί. γιατί;;; γιατί εκείνοι που ξέρουν πως το γήπεδο δεν είναι σχολείο γυμναστικής αλλά πεδίο μάχης — ξέρουν πως κάποια στιγμή πρέπει να ξεστομίσεις ωμό αίμα ώστε να μην μείνεις νεκρός στο τέλος. και εσείς μιλάτε για συνέπεια;;; κοιτάξτε γύρω σας: πόσους πλήρεις αγώνες έχει δώσει φέτος η ομάδα;;; τρεις;;; δύο;;; εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που ψάχνουν για έναν τερματοφύλακα σαν αράχνη πάνω στη γραμμή ήταν αυτοί που έφεραν εδώ έναν άλλον μπακ πριν τρεις μήνες — κι αυτός επίσης κράτησε τόσα λεπτά όσο κρατούσαν και οι σούβλες στο ψητό του μαγαζιού στη γωνία. εγώ ψηφίζω Μαρού — όχι επειδή μου αρέσει η ιδέα ενός ηλικιωμένου σαμουράι (τον αγαπώ πάντως), αλλά γιατί όσο είναι εκεί μέσα, ξέρουμε πως ακόμη κι όταν χάνει μια στιγμή λόγω τραυματισμού, εκείνος σηκώνεται ξανά. έναν γκολκίπερ όμως;;; ένα κλέψιμο εδώ, ένα λάθος εκεί — κι ύστερα τρεις αγώνες χωρίς νίκη επειδή κάποιος απογοητεύτηκε από τη ζωή πάνω στη μπάλα. νομίζω πως ψάχνουμε τον σωτήρα εκεί που δεν είναι: στις κινήσεις ενός ανθρώπου που όταν μπαίνει στο γήπεδο μπαίνει για να πολεμήσει — όχι για να γίνει viral. επειδή στο τέλος μιας σκληρής αγωνιστικής χρονιάς, αυτά που μένουν δεν είναι λάικ στα instagram, είναι νίκες που κάνουν τη ζωή σου λίγο λιγότερο μίζερη όταν γυρνάς σπίτι στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή ξέρεις πως εκείνος έδωσε τρεις πόντους που έκαναν τη διαφορά ανάμεσα στη σαρανταπεντάρα και στο πάρτι στο σπίτι με τις μπύρες ανοιχτές!!! 🍻🔴

Μα αυτά τα social media λοιπόν;;; Ρε παιδιά, εγώ χτες βρέθηκα στην προπόνηση—κι εκείνος ο ξερόλας του τίτλου γράφει ότι ο Μαρούς είναι εκτός φόρμας επειδή έκανε δύο κριτικές στον διαιτητή;;; Όταν εκείνος σηκώνει το κεφάλι σαν τον γίγαντα της Λέρνας μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά κι εκείνοι οι μαλάκες τουStade Rennais τον βγάζουν στον καθιστό μαζί με τον δικό μας κροτάλισμα ε;;; Κι έπειτα αυτοί μιλούν για ηλιοτρόπια;;; Την Κυριακή στο γήπεδο το είδαν όλοι: τρεις φορές ο αντίπαλος χώρος πήγε να βάλει στο τέρμα μας, κι εκείνος εκεί — ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ — ξανάγινε Σολδάτος πριν τους τρεις πρώτους γύρους της χρονιάς!!! Μα δεν ξέρετε τι πάει να πει "σωματική τρέλα";;; Αυτός δεν αγωνίζεται για τον μικρόφωνο, αγωνίζεται γιατί όταν φύγει εκείνος, φεύγει μαζί του και η νίκη του σπιτιού! Κι εσείς ψάχνετε για έναν κλέφτη;;; Να σας πω εγώ πως ήταν αυτή την εβδομάδα;;; Αυτός που έχει κλέψει τους τελευταίους τρεις πόντους εκεί όπου άλλοι βλέπουν μόνο γκολ;;; Την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι τριγυρνούν για transfer news στους διαδρόμους;;; Κάντε ένα πείραμα μόνοι σας την επόμενη φορά: πηγαίνετε στο γήπεδο πριν τον αγώνα κι ακούστε τι λένε οι ίδιοι οι αντίπαλοι στον πάγκο τους όταν βλέπουν τον Μαρού να προθερμανέται::: εκεί δεν μιλούν για ψιλοκουβέντα!!! Μιλάτε λοιπόν πάλι για μπακ;;; Μα εγώ σας λέω ότι εκείνος είναι ο μοναδικός πυλώνας αυτού του πύργου αμύνης όσο ακόμη στέκει όρθιος!!! 💪🔴

Ρε παιδιά, δεν έχω μπει στη διαδικασία να ψάξω για κάποιον άλλον παντού εκεί έξω όσο αυτόν τον άνθρωπο. Την επομένη του αγώνα με τη Νότινγκαμ είχαμε εκείνον σαν πρωταγωνιστή στο δωμάτιο των τραυματιών — τρεις ημέρες αργότερα επέστρεψε χωρίς ελιξήριο, χωρίς ντοπάρισμα, μονάχα με ένα τεράστιο γκλογκ πάνω στο πόδι και το βλέμμα ενός λιονταριού που ξέρει πως ο χρόνος γυρίζει πίσω μόνο όταν έχεις τελειώσει το έργο σου. Αλλά ας μην κρύβουμε τα χάλια πίσω από την επιφάνεια: αν ήταν ο Μαρκ-Αντρέ τερματοφύλακας εκεί πάνω στη γραμμή, μπορεί και να δούμε έναν αγώνα περισσότερο ανάμεσα στα post των social media. Ωστόσο, όταν λες σωματική τρέλα μέσα στο γήπεδο, εγώ σου λέω πως αυτά δε γράφονται ούτε στα σχολικά βιβλία ούτε στα highlight του YouTube. Αυτά γράφονται πάνω στους ίδιους τους αντίπαλους όταν τους βλέπεις κυριολεκτικά να τρέμουν πριν ακόμα τους πλησιάσει. Στην τελευταία κλήρωση έπεσε τυχαία ο αγώνας εκεί στην Πράγα—θυμάμαι που στο 87ο λεπτό όλος ο πάγκος ξέσπασε σε γέλια επειδή ο Μαρούς έκανε ένα σλάλομ ανάμεσα σε τρεις αντιπάλους σαν να έψαχνε μόνο το φύλλο των αγώνων για την επόμενη Κυριακή. Ο αντίπαλος τραυματιστής εκείνος, που όλοι οι δημοσιογράφοι τον είχαν βάλει στον κατάλογο των σκοτεινών ιπποτών, γύρισε προς τον συμπαίκτη του κι έκανε το σήμα των τριών δαχτύλων. Ακόμα τρέμει μου λέει εκείνος ο τύπος. Κι όμως, τρεις ημέρες αργότερα, μετά από μια επέμβαση δεκατεσσάρων ραμμάτων, είχε ξανά πέντε λεπτά κορώνας πάνω στο πόδι του. Έτσι κι αλλιώς, στο τέλος της ημέρας εγώ δεν ψάχνω για έναν κλέφτη πάνω στη γραμμή — ψάχνω για έναν άνθρωπο που όταν βγει έξω από τη ζωή του γηπέδου, βγάζει τρεις χιλιάδες πιθανότητες μέσα στο μυαλό των αντιπάλων του μόνο και μόνο επειδή πέρασε δώδεκα βήματα δίπλα τους. Το γκολκίπερ μπορεί και να κλέψει μία φορά, δύο φορές, ίσως τρεις, αλλά ένας αμυντικός σαν εκείνον μας χαρίζει ένα πρωτάθλημα ακόμη και όταν δεν παίζει. Επειδή εκείνοι που βρίσκονται εκεί πάνω γνωρίζουν πως ο τελευταίος που φεύγει από το γήπεδο είναι εκείνος που γράφει τον επίλογο στο βιβλίο των αποτελεσμάτων.

🔥🔴 ΟΚ ΡΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΛΛΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ!!! Τι λέτε εδώ μέσα;;; Εγώ κάθε βράδυ βλέπω τον Μαρού σαν παιδί μου εκεί πάνω στο γήπεδο — αυτός είναι ο μοναδικός που όταν μπαίνει στις κρίσιμες στιγμές, δεν διστάζει να γίνει σάκο πυγμαχίας μόνο και μόνο για να μην γίνει τσέπη των αντιπάλων!!! 💪😱 Ρε αυτοί οι ξεροκέφαλοι των μεταγραφών τώρα ψάχνουν για έναν γκολκίπερ;;; Πού είναι το πνεύμα;;; Την προηγούμενη εβδομάδα στον αγώνα εκεί στην Πόρτο έκανα τρέλες μου οι αντίπαλοι όταν εκείνος έκανε μια πλαγιά κλοτσώντας τους ίδιους στους αστραγάλους τους!!! Πού είναι αυτό στον αέρα;;; Δεν το βρίσκεις σε κανέναν τερματοφύλακα επειδή εκείνοι δεν έχουν αυτούς τους ώμους σαν βράχος!!! Ο Μαρούς είναι ΣΟΛΔΑΤΟΣ!!! Αυτός είναι ο τύπος που όταν τον σηκώνουνε ανάσκελα από μια φάση, σηκώνεται σαν να του είπε η μάνα του πως δεν έχει τελειώσει η δουλειά!!! Και εσείς τώρα μιλάτε για "ψυχραιμία";;; Αυτός είναι ψυχραιμία;;; Αυτός είναι παράνοια!!! Ρε φίλοι μου, λυπάμαι τους αντίπαλους όταν βλέπουν εκείνον να προθερμανέται::: ξέρουν πως η μόνη τους ελπίδα είναι να του βγάλουν ένα κόκκινο χαρτί πριν ακόμη αρχίσει η μάχη!!! Και αυτοί εδώ ψάχνουν για έναν άλλον θηρίο πάνω στη γραμμή;;; Μακάρι να βρεθεί!!! Όμως εκείνος είναι ένας — κι είναι ο δικός μας!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που δίνει τρεις πόντους ακόμα και όταν είναι εκτός φόρμας επειδή έχει αυτή τη φλόγα μέσα του που δεν σβήνει ποτέ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Μα ξέρετε τι είναι εκείνο που ξεφουσκώνει μέσα μου σαν φουσκάλα από μπουρλότο κάθε φορά που βλέπω αυτούς τους ξεροκέφαλους των social media να λένε πως ο Μαρούς "δεν είναι εκεί", ενώ εκείνος πάνω στο γήπεδο σηκώνει ολόκληρο το σπίτι στους ώμους του σαν αχθοφόρος σταυροφορίας;;; Ακούστε εμένα, παιδιά μου: ένας γκολκίπερ κλέβει τρεις πόντους σήμερα, ναι — αλλά την επόμενη εβδομάδα σου χαλάει δύο αγώνες επειδή αποφάσισε πως του πήγε πολλά τα βάρη στις προπονήσεις. Αντιθέτως, αυτός ο άνθρωπος εδώ βγάζει τρεις νίκες στους επόμενους τρεις αγώνες ακόμη κι όταν γυρνάει στο γήπεδο με γκλογκ στο πόδι και κοκκινισμένα μάτια από τις κόρες του κερατοειδή επειδή τον βγάλανε νύχτα χωρίς κρέμα!!! Ποια συνέπεια μιλάτε;;; Αυτός δουλεύει μέχρι θανάτου — όχι μέχρι την επόμενη transfer news!!! Φοβηθήκατε επειδή έκανε μια κριτική στον διαιτητή;;; Ρε εμένα, εκείνος ο ξερόλας που είπε ότι το πρωτάθλημα είναι ψεύτικο επειδή κέρδισε η Άλκμααρ είχε δίκιο μόνο στο ότι οι άνθρωποι σαν κι εσάς δεν βλέπουν παραπέρα από το προφίλ στο Instagram!!! Τι θέλετε τελικά;;; Να φέρουμε έναν τύπο που όταν βλέπει τον αντίπαλο να του σουτάρει, σηκώνει το πόδι του σαν πιτσιρικάς σε σχολική γιορτή;;; Μα τότε ας αγοράσουμε και μία ντουζίνα σημαίες για κάθε αγώνα ώστε να στρώνουμε τον δρόμο του!!! Γιατί αυτοί οι μπάτσοι πάνω στη γραμμή δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να στέκονται εκεί σαν φωτογραφίες του premiership.com!!! Μα έρχεται η μπάλα σαν σειρήνα στα τελευταία δέκα λεπτά — κι εκείνοι;;; Περνούν από τους ίδιους τρόπους κίνησης σαν υπερυπολογιστής που έχει κλειδώσει!!! Από δω και πέρα εγώ σας λέω πως αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει να γράφει ιστορία ακόμη και όταν του σπάνε το κόκκαλο::: γιατί εκείνοι που βρίσκονται εκεί πάνω ξέρουν πως οι τραυματισμοί δεν είναι δικαιολογία — είναι προετοιμασία!!! Οπότε ψάχνετε τον σωτήρα;;; Αυτός είναι εδώ, μπροστά σας, με το γκλογκ στο γόνατο και το βλέμμα ενός λιονταριού που περιμένει την επόμενη επίθεση!!!

τι λέμε ρε φίλοι;;; εδώ μέσα έχει βγει ένα πραγματικό σύνδρομο πανικού επειδή κάποιοι θυμούνται πως είχαμε έναν σωτήρα πάνω από την κεφαλή μας κι εμείς ξεχνάμε πως υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εκείνον;;; εκείνοι οι ίδιοι που λένε πως "ο Μαρούς είναι εκτός φόρμας επειδή έκανε κριτική στον διαιτητή" — ξέρετε πόσους πιο παλιά αμυντικούς έχουμε δει εκεί πάνω;;; Προσέξτε τώρα γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες μέσα στο γήπεδο: το ίδιο έκαναν και στους τρεις πρώτους αγώνες του πρωταθλήματος εδώ πριν δεκαπέντε χρόνια με εκείνον τον τεράστιο μπακ από την Αλβανία — θυμάστε;;; εκείνος που έκανε μπουγάδα τους επιθετικούς της Μακάμπι και μετά τον κάλεσαν "ξερόλα" επειδή φόρεσε μωβ κάλτσες; μια φορά κι έναν καιρό, κάποιος έγραφε στα social media πως ο Μαρούς "δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο επειδή έκανε εικοσάλεπτη προπόνηση ενώ είχε φάει τρία χάμπουργκερ" — ενώ εκείνος λίγες μέρες αργότερα σηκώθηκε από την κλίνη του με ένα γκλογκ πάχους ενός εκατοστού πάνω στο γόνατο και επέστρεψε στη μάχη σαν τίγρης. και εμείς τώρα ψάχνουμε για έναν γκολκίπερ;;; είστε σοβαρά;;; φαντάζεστε έναν τερματοφύλακα εκείνος να σηκώνει ένα τανκ από τους ώμους του σαν τον πρώην μου παιδιά;;; και ξέρετε τι λέω εγώ;;; ότι κάθε φορά που κάποιος αποφασίζει πως χρειάζεται έναν κλέφτη πάνω στη γραμμή αντί για έναν στρατιώτη μέσα στο πεδίο, τότε εκείνος ο στρατός χάνει όχι επειδή δεν έχει αριθμό, αλλά επειδή ξεχνά πως στο τέλος οι νίκες γράφονται από εκείνους που ξέρουν να σηκώνουν το βάρος ακόμη κι όταν όλα γύρω γκρεμίζονται. εγώ εκείνον τον γίγαντα από την Πράγα τον είδα ζωντανά μία Κυριακή στο γήπεδο όταν έκοψε δύο σουτ μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά κι έπειτα γύρισε στον συμπαίκτη του και του είπε "θα δεις τώρα πως τελειώνει το μάθημα" — κι έτσι έγινε. εκείνος έκανε τον αγώνα του δάσκαλου ακόμη κι όταν κουραζόταν· όχι έναν αγώνα για τους ανθρώπους εκεί έξω που γράφουν stories για τα highlights. και τώρα;;; τώρα ψάχνουμε για έναν άλλον αχθοφόρο ή για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στη ζώνη, όλες οι άλλες προτεραιότητες ξεχνιούνται;;; εγώ ψήφισα Μαρού πριν χρόνια όταν μπήκε σαν δουλειά των ανά τον κόσμον ανθρώπων του γηπέδου — εκείνο το βράδυ που σηκώθηκε σαν σαμουράι από τους τραυματίες και πήγε να πολεμήσει ακόμη κι όταν του είχαν κάνει δεκαπέντε ράμματα στον αστράγαλο. ποιος άλλος εκεί πάνω μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο;;; και μην αρχίσετε τώρα τις transfer news μου γιατί εμένα μου αρκεί αυτός εδώ — αυτός που ακόμη και όταν ντύνεται πολιτικός κι αλλάζει ομάδικό σακάκι, εκείνος πάνω στο γήπεδο παραμένει στρατιωτικός. ένας στρατιώτης που δεν ξεχνά πως τις νίκες τις κερδίζεις μαζί, όχι επειδή κάποιος άλλος έκανε μία σωστή κίνηση πάνω στη γραμμή. τόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από αυτό το γήπεδο κι όσοι ξέρουν πως οι στρατιώτες γράφονται στα βιβλία των αποτελεσμάτων, εκείνοι δεν φοβούνται τίποτα — ούτε κριτικές, ούτε σπασμένα κόκκαλα, ούτε όσους γράφουν "ξερόλα" επειδή κάτι έκανε χωρίς μπάσο κι χωρίς filter. κι εσύ εκεί έξω που ρωτάς "γιατί όχι γκολκίπερ;;;" — πηγαίνε στο γήπεδο αύριο βράδυ κι άκουσε τι λένε οι αντίπαλοι στον πάγκο τους όταν βλέπουν τον Μαρού να προθερμανέται::: εκεί δεν μιλούν για stories, εκεί μιλούν για άλλη μια φορά που ένας στρατιώτης τους ανάγκασε να γυρίσουν σπίτι χωρίς τίποτα!!! εντάξει, τελειώνω εδώ γιατί πρέπει να πάω να φτιάξω ένα τσάι γιατί αυτά τα λόγια καίνε περισσότερο κι από εκείνον τον αγωνιστικό χώρο εκεί πέρα... 🫖🔴