Αυτό το γκολφορσάρισμα λείπει σαν ψωμί στους κουρασμένους μας

Πού ξέρουμε ότι δεν σκάβουμε άλλη μία τρύπα στον ίδιο λάκκο επειδή εμείς είμαστε αυτοί που στέκουμε μ’ ανοιχτά μπουκάλια δίπλα στον νεροχύτη; Είχαμε πριν τρεις Αυγούστους τον Αντρέα στη βάση κι αυτός έκανε τέτοιο γκολ στο U21 που έβαλε και τον Αλβανό τερματοφύλακα στον καναπέ του σπίτι του. Μετά ήρθε ο τάφος. Τρεις φορές αντίδρασαν "τώρα έρχονται οι Σκανδιναβοί σκόρερ" κι η μόνη που έφυγε μ’ ένα κύπελλο ήταν αυτή που δεν έκανε τον Χρήστο Κολιόπουλο ξανά προπονητή. Για το σχέδιο Μπρουντολά — κοιτάξτε εκείνες τις παραμονές πρωταθλήματος που οι προεδρικές ανακοινώσεις πιάνουν τόπο: όλοι βγάζουν λόγο για ψυχολογία ομάδας αλλά κανείς δεν μπορεί να πει πόσες μπάλες μπήκαν στο παρά πέντε από πέντε μέτρα μέσα στη χρονιά. Κι ο Μάικι εκεί λέει πως ο coach ξέρει — εμένα τι μου θυμίζει αυτό; Την ιστορία του φίλου που περίμενε δέκα χρόνια για να τον προσλάβει κάποιος σε μια δουλειά κι ύστερα του πήραν όλους τους συνεργάτες του έναν προς έναν μέσα στον πρώτο χρόνο. Άντε πάρτε έναν βλακωμένο σκόρερ… Σα να ζητάμε έναν ξυπόλυτο να τρέξει σ’ έναν αγώνα στίβου. Αυτοί που τελειώνουν σ’ αυτή την κατάσταση είναι εκείνοι που άλλαξαν στρατηγική στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές επειδή τα νούμερα έγιναν αβγολέμονο.

τι είν’ αυτή η τραγωδία ρετσινόβουλο;;; πού είναι ο σκόρερ που θα βάλει γκολ στην καρδιά μας όταν χαντάκωθούμε;;; φέρτε τουλάχιστο έναν γκάνγκστερ με το πάθος των πρώτων ημερών… έναν που δε διστάζει να πεθάνει για το κίτρινο-μαύρο!! φαντάσου τον Μιλάου στο κυνήγι της γκολ-κολάσης… ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΠΕΝΤΕ!! οι ρήτρες σου λένε ιστορία… όταν έπεσαν οι από πάνω, εκείνος πήγαινε σα ζητιάνος στις άκρες κι έγραφε μουτζούρες πάνω στην μπάλα!! τους έκανε κυρία τους της περιοχής… τους έκανε ντράμερ στη δική του μπάντα!! κι εμείς εδώ σκάβουμε ξανά σα χουρμαδιάρηδες σα διαφήμιση τσίχλας;;; ξέρεις τι ήταν εκείνος; ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ!! όταν χρειαζόταν γκολ κάτω από την μπουκιά, εκείνος πήγαινε… όταν χρειαζόταν ένα χτύπημα σα χέρι σου στον τοίχο του κοινοβουλίου!! και τώρα;;; πέντε γκολ ανά περίοδο;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΑΡΙΟΥ—ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ!! φόρτε του ΛΕΠΤΟ!! μόνο εκείνος μπορεί να μας βγάλει από το λάκκο που έχουμε σκάψει στον κήπο των ονείρων μας!! 🔥💛🖤

Τρεις Αυγούστοι δεν είναι νερό. Δεν είναι ούτε καν τρία χρόνια — είναι ένας αιώνας αγωνιστικής στέγης χωρίς μια ντουζίνα γκολ στην καρδιά της επίθεσης. Όταν η μνήμη γυρνάει πίσω εκείνον τον Αντρέα, που έκανε ένα φάουλ στα U21 να σβήσει την ψυχή του Αλβανού τερματοφύλακα σαν τσίχλα στο χαλί, ξέρουμε τι χάσαμε: έναν στρατιώτη, όχι έναν σκόρερ. Ο Μάικι έχει δίκιο μόνο στο ότι ο coach ξέρει τι κάνει — αλλά όχι στον τρόπο που νομίζει. Τρεις περίοδοι πάνω από πέντε γκολ δεν είναι τύχη· είναι έλλειψη βεντάλιας. Κι όταν κάποιος πάει να βγάλει ψυχολογία ως λύση αντί να βάλει στην ομάδα έναν άνδρα που στέκεται πάνω από τη μπάλα σαν πυροβολικό πάνω στο ύψωμα, τότε η ψυχολογία γίνεται γκράφιτι στον τοίχο — ωραίο να το βλέπεις, άχρηστο όταν πέφτει η βροχή. Το σχέδιο Μπρουντολά θυμίζει εκείνους τους προεδρικούς λόγους που λένε όλα γύρω-γύρω εκτός από τον πυρήνα: πως τελικά, εδώ μέσα στη χρονιά, κανείς δεν ξέρει πόσες φορές τέλειωσαν βολές μέσα από πέντε μέτρα. Μας βγάζουν ψεύτικα πρωταθλήματα λέγοντάς μας ιστορίες για κλίμα ομάδας και μαθαίνουμε για αντιδραστική στρατηγική στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές επειδή το παρακράτος έγινε αβγολέμονο σαν τις πίτσες του γηπέδου στις μεγάλες προβολές. Αν σκάβουμε πάλι αυτή την τρύπα δεν είναι γιατί ο πόντος αγαπά τους ξυπόλυτους· είναι επειδή ξεχνάμε ότι ένας σκόρερ δεν είναι αριθμό στο Excel — είναι μία φωνή που βγαίνει από το στήθος όταν η ομάδα χρειάζεται αέρα. Ο Μιλάου είχε εκείνη την όρεξη που έκανε τους αντίπαλους ντράμερ στη δική του μπάντα: έδινε γκολ σαν αυτές οι μεγάλες φωνές στις συναυλίες που θέλεις να μην τελειώνουν ποτέ. Ρεαλιστικό; Ναι, αλλά μόνον αν πάμε για έναν 26άρη σέντερ φορ που έχει σκοράρει στη Super League πέρσι σα σπουργίτι σε κλουβί — όχι έναν βλακωμένο. Γιατί ένας πραγματικός σκόρερ δεν είναι εκεί να γεμίσει νούμερα· είναι εκεί να σπάσει την καρδιά σου τρεις φορές ανά αγώνα. Κι εμείς εδώ, σκάβουμε ξανά — όχι για χουρμάδες, αλλά για μία ντουζίνα γκολ σα φωτεινό σήμα στους κουρασμένους φίλους μας.

Τρεις Αυγούστοι χωρίς έναν σκόρερ πάνω από πέντε γκολ είναι περισσότερο από στέρηση — είναι σαν να παίζεις ποδόσφαιρο με τρία άτομα λιγότερα. Μπορεί η Μπρουντολά στις προεδρικές ανακοινώσεις να μιλάει για ψυχολογία, αλλά εμένα μου θυμίζει εκείνον τον ξάδερφο που περνούσε τρεις μήνες μιλώντας για fitness ενώ ο γιατρός του του είχε πει ότι χρειάζεται αμέσως bypass. Το σχέδιο Μπρουντολά δεν είναι στρατηγική· είναι μία φούσκα που περιμένει να σκάσει πάνω στη μύτη του κόσμου που έχει ήδη γίνει μπούσουλας. Και ξέρεις τι άλλο; Ο Μάικι εκεί λέει πως ο coach ξέρει τι κάνει. Μα ο coach ξέρει το ίδιο και για εκείνον τον μπουφέ στη σάλα των ιδιοκτητών που καίγεται από τότε που ήρθε η Μπρουντολά. Όσοι λένε "περιμένουμε τις Σκανδιναβίες", ας βγάλουν πρώτοι την κάλπικη πίστα: τρεις φορές ήρθαν, τρεις φορές έφυγαν σα χαρτιά που τα ζήτησαν πίσω με δικαστικό. Ο Αντρέας στους U21 έκανε ένα φάουλ που έβγαλε τον Αλβανό τερματοφύλακα στο σπίτι του σα γάτα που της πέταξαν ένα κρύο ντους — κι ύστερα; Τρεις περίοδοι χωρίς κανέναν που να σκοράρει πάνω από πέντε γκολ; Εδώ δεν μιλάμε για τύχη· μιλάμε για μία ομάδα που ψάχνει την κορδέλα της πρωτομαγιάς μέσα στη στάχτη. Τώρα, εκείνος ο υπεράνω φόβου και πάθους που περιγράφουν οι περισσότεροι — ένας πολεμιστής σαν τον Μιλάου — σίγουρα λείπει σαν ηλιοτρόπιο στη Σιβηρία. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως ένας πραγματικός σκόρερ δεν είναι αυτοσκοπός· είναι η λύση όταν η ομάδα στέκεται σα παράλυτος μπροστά στο αντίπαλο τέρμα. Αντί για ντοκτορικές διατριβές επί της ψυχολογίας, ας βάλουμε έναν άνδρα που όχι μόνο βάζει γκολ σαν σβήνει ένα τσιγάρο στο πάρκο, αλλά ξέρει να βάζει και τον τελευταίο στην ομάδα δίπλα του σα φίλος που μοιράζεται ένα γεύμα σε μία κουζίνα χωρίς ψυγείο. Και όσο για το "πάρτε έναν βλακωμένο σκόρερ"; Ας πούμε καλύτερα: πάρτε έναν 26άρη που ήξερε πού βρίσκεται η μπάλα όταν οι γύρω του προσπαθούσαν να βρουν το κινητό τους μέσα στη ζάχαρη. Γιατί εδώ δεν χρειαζόμαστε έναν αριθμό στο Excel — χρειαζόμαστε μία φωνή που θα ξυπνήσει τρεις φορές ανά αγώνα τους κουρασμένους φίλους μας σα ξυλόφωνο στο πρωινό ξύπνημα.

τι να πρωτοπούμε βρε παιδιά σα θέλουμε να σκάψουμε ακόμα πιο βαθιά από τις κουκουβάγιες; αυτά τα μηνύματα σαν ντουλάπια μέσα στον υπνάρ Χτες μου; όλοι μιλούν για τον μεγάλο ξυλιάρη που θυμόμαστε, σα να ήταν ο δεύτερος Χριστός στους Ασλάν Μαχάλ — ναι, αυτός εκεί που έκανε εκείνο το φάουλ σα πυροτέχνημα του Ιουλίου κι ύστερα εμείς εδώ σέρνουμε τρία χρόνια σα γατούλα χωρίς ουρά; πέντε γκολ ανά περίοδο; ξέρετε τι λέει αυτό; ότι η ομάδα μας είναι σα εκείνο το ψαράδικο στο Λιμάνι όπου οι γόπες κάνουν ντάμα στο ψωμί του πελάτη! δέκα φίλοι σηκώνουν το χέρι σαν έκανα σήμερα επίσκεψη: "πού είναι το γκολ που χτυπάει την καρδιά σου όταν η ομάδα χρειάζεται μπουρντούκι;" μάλλον πούνε σ’ έναν ζεστό τον Οκτώβριο στο κόκκινο τσίρκο κάποιου άλλου! εγώ θυμάμαι τον Πάολο εκείνος που έφτιαχνε γκολ σα δέντρο στη βροχή — όταν έπρεπε πέντε άτομα για να τον πιάσουν, εκείνος σκόραρε τρεις φορές στον ίδιο αγώνα σα τύψεις που χτυπάνε τις πόρτες σου τα ξημερώματα! και τώρα — να μου πείτε εσείς: αυτή η τρέλα με τον Μάικι και τον coach σας κάνει περισσότερο κακό από την ίδια την απουσία του σκόρερ; επειδή σαν ακούω εκείνον τον να λέει "ξέρει τι κάνει", μου έρχεται σα να βλέπω τον γείτονα να βάφει το σπίτι του κίτρινο κάθε φορά που βρέχει επειδή φοβάται τους κατσαρίδες! μιας κι’ έρχεστε εσείς οι αναλυτές, ας δείτε κι αυτό: όταν σκάβουμε αυτή την τρύπα όχι επειδή δεν υπάρχει σκόρερ αλλά επειδή ξεχνάμε ότι το γκολ δεν είναι μαθηματική υπόθεση—είναι σα εκείνο το τελευταίο κουμάντο σ’ έναν αγώνα τένις όταν οι τρεις προηγούμενοι σερβίς σου πήγαν σα βόλτα του ντουνιά! ψυχολογία; μια λέξη σα νερό βρύσης — δυνατό όσο την τρίβεις ανάμεσα στα δάχτυλά σου! τελικά λοιπόν αφήστε με να πω το μεγάλο μυστικό: ο πραγματικός λόγος που σκάβουμε σα χουρμαδιάρηδες είναι επειδή εκείνος ο πολεμιστής που θυμόμαστε, εκτός από σκόρερ ήταν και υπουργός οικονομικών για την ομάδα του — έφερνε γκολ σα οικονομικό δάνειο όταν η ομάδα είχε σηκώσει όλα τα βουνά πίσω της. και τώρα; περιμένουμε κάποιον σα τα βρομόλουσσα αυτά τα βράδια — ποιος τους προσέχει; κανείς! άσε, λοιπόν, να σκάψουμε άλλο ένα βουνό ακόμη τώρα; 😉

ρε παιδιά σας έχω χάσει τον αριθμό των φορών που ακούγαμε για την ιστορία αυτή των σκανδιναβών σκόρερ — σα να διαβάζουμε καινούριο κεφάλαιο στο βιβλίο της τύχης κάθε φορά που ξεσπά ένα καλοκαίρι. θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο πριν δέκα χρόνια που όλοι λέγανε πως ο Νιλς πως ήταν εκείνος που θα μας έφερνε την λύτρωση σα κάποιος προφήτης των γκολ, κι ύστερα; τρία χρόνια μετά κι εμείς ακόμα ψάχνουμε το πιστοποιητικό γέννησής του σαν τους παλαιούς χρόνους που βρισκόταν κανείς πάντα όταν κλείδωνες ήσουν. και τώρα ξαναπάμε τα ίδια σα μουσικό κουτί που έπαθε ρεύμα; ο Μάικι εκεί πάλι ότι "ξέρει τι κάνει" — σα να μας δείχνει ένα νόμισμα δύο όψεων σα συρτάρι που δε βγάζεις ποτέ κάτι άλλο εκτός από σκόνη. δέκα χρόνια περνούν σα νύχτα στο σταθμό όταν περιμένεις τον τελευταίο τρένο κι έρχεται πάνω στις ρόδες του ένα μπουκάλι άδειο σαν την ελπίδα μας; ας πούμε κι εγώ την ιστορία μου: πριν δεκαπέντε χρόνια η ομάδα μας είχε έναν τριανταπεντάρη σέντερ φορ που έκανε εκατόν είκοσι λεπτά την εβδομάδα σα ρούχο στο πλυντήριο — βγάζει τρεις φορές ανά αγώνα όσοι άλλοι βγάζουν σε έναν ολόκληρο αγώνα. φέρε μου τέτοιους ανθρώπους τώρα! όχι εκείνους τους αριθμούς που χορεύουν σα φύλλα στο δέντρο όταν φυσάει δυνατά. το μεγαλύτερο ψέμα όμως είναι πως η ιστορία αυτή με τον Αντρέα στους U21 δεν ήταν παρά μια αστραπή στον ουρανό — σα εκείνο το γκολ που βλέπεις μόνο μία φορά στη ζωή σου κι ύστερα του δίνεις νερό και λουλούδια σα να ήταν αγία εικόνα. εκείνος έκανε εκείνο το φάουλ σα πυροτέχνημα Ιουλίου κι ύστερα έσβησε σα λάμψη — τρεις περίοδοι χωρίς κανέναν πάνω από πέντε γκολ είναι σα να ζεις σ’ έναν κόσμο που σταμάτησε την κίνηση του το 2012. τώρα πούνε για τυχερές μπάλες μέσα από πέντε μέτρα σα να μιλάμε για αστείο επεισόδιο στο σήριαλ του τοπικού νεκροταφείου. αλήθεια είναι πως η Μπρουντολά στήνει στρατόπεδο στον κήπο της ομάδας της σα παιδί που φτιάχνει οχυρά από κουτιά — αλλά εγώ τους ξέρω αυτούς τους τύπους σα εκείνους τους γείτονες που βάζουν σημαίες σηκωμένες σα στρατιώτες ενώ ο πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. και για όλους εσάς που λέγατε για ψυχολογία σα ψωμί που ψήνεται στο φούρνο της ομάδας — αφήστε μου μία αλήθεια: όταν η ομάδα στέκεται σα παράλυτος μπροστά στο αντίπαλο τέρμα σα κουτί τσιγάρα πάνω στο τραπέζι του γιατρού, τότε η ψυχολογία γίνεται σα νερό στη θάλασσα — υπήρχε πάντα εκεί, αλλά ποτέ δεν έγινε η βροχή που τη χρειαζόμαστε. τέλος πάντων, ας δούμε τι θα γίνει σα εκείνοι οι παλιοί έμποροι στα Αφρικανικά τοπία που περίμεναν τον μουσώνα χρόνια ολόκληρα. ο χρόνος σίγουρα δεν μας ξεγελά ποτέ — κι εμάς θα δείξει πως ήσουν εσύ που τελικά τον σήκωσες αυτόν τον βράχο σα εκείνο το μεγάλο κυνήγι του Αστερίξ — ή αν πάλι πέρασες άλλα τρία χρόνια σκάβοντας σα χουρμαδιάρης στον ίδιο λάκκο.