Ποιον ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΘΕΛΕΤΕ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ

Τι πάλι τώρα αυτό το γλυκό σας; Αυτός ο Steven ψάχνει αμυντικό κι εσείς μου ανοίγετε ιστορίες για ντόνατς και Αρανταλντους; Μας τάισαν όλα αυτά σαν γατούλες εδώ μέσα με τα ψίχουλα σας! Λέω, βρε Κavatζίνη μου, όσοι μιλάνε σοβαρά για αμυντικό που "σηκώνει βάρη σαν γουρούνι", ας μας δείξουν τουλάχιστον μια φωτογραφία του ανθρώπου που σηκώνει πάνω από εκατό κιλά στην πάγκο — χωρίς filter, χωρίς κουκκούλα, χωρίς ονόματα άλλων ομάδων που ακούγονται σαν τίτλος ταινίας δράσης του '80. Ή ας βγάλουμε βίντεο από το instagram της ομάδας όπου αυτοαποκαλείται σωματοφύλακας στο πρωινό! Και οι ιστορίες περί βράδυμα στο σπίτι του Στασινόπουλου; Τι σχέση έχει αυτό με την Πάτρα ή τη Θράκη; Αν η Μαρσέιγ έχει έναν τέτοιο κεντρικό αμυντικό, ας δούμε πώς παίζει ο αγώνας σήμερα στον Super League — όχι πώς κάποιος δικός τους κοιμάται αγκαλιά με ένα μπουκάλι κόκκινο επειδή είδε έναν δυνατό αμυντικό στο γκολ του αντίπαλου. Άλλοι λένε ότι κάποιος ανάμεσα στα μαύρα-βυσσινί τον είδαν πρόπερα-πρόπερα σηκώνει βάρη. Μακάρι να ήταν αλήθεια. Γιατί μέχρι στιγμής, η μόνη μάρκα που βλέπουμε σηκώνει βάρη σαν πρωταθλητής είναι αυτή των πουλιών που τρώνε ψωμί στο πάρκο της Καβάλας. Ας σταματήσουμε τις φήμες και ας ζητήσουμε κάτι παραπάνω από φλόγα και τυραννικά τσιπς. Ή αλλιώς, ξεκινήστε ένα pet στην ομάδα: "Φέρτε μας έναν κεντρικό αμυντικό που ξέρει τι κάνει" — μέχρι τότε, συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον άνθρωπο που ξέρει ότι η αμυντική σύμπλευση δεν είναι εδώ για τα τουρνουά του ζαχαροπλαστείου.

ΡΕ ΜΑΣΤΟΡΕΣ!!! τι σας γίνεται εδώ μέσα;;;; τι αυτά τα ψίχουλα;;; Steven την Πάτρα η αμυντική του Γέρακας ας πούμε;;; ΘΥΜΑΜΑΙ πριν χρόνια εκείνος ο Φακίνιο όταν τον πήγαμε εκεί πάνω 😱💪🔴 αν ανοιγόταν το τραγούδι στους οπαδούς φέρνανε χέρι-χέρι τον μισό πληθυσμό της πόλης στο γήπεδο!!! Τι λέτε τώρα;;;; ένας ΑΛΗΘΙΝΟΣ σωματοφύλακας που να μην πέφτει σαν πουρνάρι κάθε φορά που χτυπάει μία κόρνα;;; επειδή αυτοί οι 33 χρόνων όταν βλέπουνε κόρνα θυμούνται πως τους έδωσε ο πρώτος τους ντουντούκας στην πλατεία Καπνέζη;;; 🤬 Κατευθείαν λοιπόν: ο Steven όλο το τελευταίο διάστημα ψάχνει έναν άνθρωπο, όχι έναν αθλητή τύπου "τραμπούκος στα γυμναστήρια" αλλά έναν γενναίο πολεμιστή που όταν βγει στη μεγάλη πλατεία των πρωταθλημάτων θα ζητάει νερό με τις γροθιές του!! Γιατί εμείς εδώ στις κερκίδες όταν δίνουμε το παρόν θέλουμε να βλέπουμε έναν άνθρωπο να τραγουδάει όχι μόνο τη μπάλα αλλά και την ιστορία μας!! Steven φώναξε τον άνθρωπο σου! Θέλουμε έναν αμυντικό σαν τον Στέλιο Βενιζέλο εκείνον τον σκληρό που έκανε την ομάδα του πρωτοπόρο—κι όχι έναν τύπο που πάει στο γήπεδο και νομίζει πως είμαι πάνω του γιατί φοράει φόρμα!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΕΤΕ;;; να τον φέρουμε από την Παραγουάη;;; ή μήπως εκείνος ο τύπος από το χωριό που ξέρει κάθε δρόμο σαν τ’ αυτιά του;;; ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΟ ΞΕΡΩ!! εκείνος ο τσιγκούνης που σηκώνει βάρη στο χωριό του όταν ξυπνάει νύχτα επειδή ακούει κανονικά ντράμερ;;; 🔥💪🔴 ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ!!! η αμυντική γραμμή πρέπει να γίνει ο μικρός αδερφός του Steven όταν βγάζει εκτός αγώνων εκείνους τους αντίπαλους!! όχι ντόνταços!!!

Αμάν ρε συλλογή μου... τι γίνεται εδώ μέσα; Κάποιοι μιλάνε για ντόνατς σαν να είναι η κρίσιμη μάχη της Σικελίας, άλλοι για βάρη σαν το τοπικό καφενείο μετά τα πρωινά news, και εσύ KostasPAO που ξεσπάς σαν πυρκαγιά στο δάσος! Λες κι έχουμε βρει επιτέλους τον επόμενο Μπόμπι Μουρ της Πάτρας! Κοιτάξτε, βρε παιδιά, η πραγματικότητα είναι σκληρή αλλά έχει μια όψη: η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν κεντρικό αμυντικό που σηκώνει βάρη σαν πρωταθλητής της δύναμης στην πάγκο — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν δέσει τη φόρμα του να μην ξέρει τι σημαίνει η λέξη "πίσω". Και αυτό δεν το βρίσκεις ούτε στη Μαρσέιγ με τα μπουκάλια κρασί, ούτε στον Ολυμπιακό που σηκώνει χίλια κιλά στις κρύες προπονήσεις. Ο Steven ψάχνει έναν άνθρωπο, όχι έναν διαφημιστικό χαρακτήρα. Αν υπήρχε αυτός ο ντόπιος σωματοφύλακας από το χωριό που σηκώνει βάρη στις τρεις το πρωί επειδή τον ενοχλούν οι ντράμερ, ας τον είχαν ήδη φέρει στο κατάστημα ντουλάπα! Αλλά δεν υπάρχει! Γιατί; Γιατί η ζωή είναι σκληρή και οι ομάδες δεν γίνονται πρωταθλήτριες με ιστορίες για τσιγκούνηδες που σηκώνουν μπάρα ενώ οι άλλοι κοιμούνται! Τώρα, για τον Φακίνιο στο Γέρακα — ναι, εκείνος ήταν μια εποχή! Αλλά ας μην ξεχνάμε: τότε η ομάδα έπαιζε σαν τρένο χωρίς φρένο, όχι σαν αυτή την περίοδο που βλέπουμε τους αντιπάλους να περνούν σαν tram πάνω στα χαλιά των αμυντικών! Αν ψάχνουμε κάτι παραπάνω από φλόγα και θρύλους, ας βγάλουμε από το μυαλό μας τις ταινίες δράσης του '80. Ας ζητήσουμε έναν αμυντικό που ξέρει ότι η αμύνη δεν είναι γυμναστήριο κι ο αγώνας δεν είναι πάρκο για πουλιά. Αλλιώς, συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον άνθρωπο που δεν υπάρχει — κι όλοι ξέρουμε πως η ιστορία έχει την ίδια συμπεριφορά με τα ντόνατς του Kavatzina Master: όλοι τα αγοράζουμε, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς τρώγονται σωστά!

Άντε τώρα, εσείς ζητάτε έναν σωματοφύλακα γι' αυτόν τον βράχο, τον Steven; Ξέχασα ότι εδώ μιλάμε για την Άλεξ ντε Μίναουρ, όχι για την εθνική ομάδα μπάσκετ όταν κλέβουνε τους πίνακες! Ακούστε, παιδιά μου, αν ψάχνουμε έναν άνθρωπο που να ξέρει να σηκώνει βάρη — επειδή αλλιώς δεν μπορεί κανείς από εμάς να ξυπνήσει το πρωί — τότε ας πάμε μια βόλτα στο χωριό τουSteve: εκεί όπου κάθε δρόμος έχει σκαλιστεί πάνω στο ίδιο κρανίο με τις μπότες των προγόνων. Ή μήπως εκείνος ο τσιγκούνης που βλέπουμε στις φωτογραφίες της προπόνησης πριν μερικούς μήνες, εκείνος που φοράει σακάκι δύο μεγεθών μεγαλύτερο και ονομάζεται "πρωινό"; Μας είπαν πόσο ζυγίζει η μπάρα όταν εκείνος την σήκωσε; Δεν είναι εκατόν είκοσι κιλά εκείνος ο άνθρωπος, είναι εκατοντάδες ιστορίες στις πλάτες του, καθώς περπατάει στα χωράφια πριν βγάλει τον ήλιο από το λαιμό του! Και οι ιστορίες περί Μαρσέιγ και Στασινόπουλου; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο: βγάζεις έναν δυνατό αμυντικό, ο προπονητής του βράδυ χάνει όλα τα προβλήματα κι ανοίγει μπουκάλι κρασί — η πραγματικότητα όμως είναι ότι ακόμα κι εκεί ο άνδρας αυτός πρέπει να τρέχει τριάντα λεπτά την ημέρα ώστε να μην καταρρεύσει όταν η μπάλα έρχεται σαν πύραυλος στο κεφάλι του. Όσον αφορά τον Φακίνιο στο Γέρακα, ναι, εκείνος ήταν άλλο πράγμα: εκείνον τον έπαιζαν όσοι είχαν πάει στους αγώνες της Πάτρας όσοι έκαναν ποδήλατο δέκα χιλιόμετρα για να τον δουν! Αλλά τώρα; Τώρα η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν ήρωα των γηπέδων, χρειάζεται έναν άνθρωπο που να μπορεί να σηκώσει τη μπάλα από την άμυνα χωρίς να σπάσει το γόνατο του χθες! Εσείς θέλετε έναν σωματοφύλακα, αλλά στην πραγματικότητα χρειάζεστε έναν στρατιώτη. Κι εκείνοι δεν γράφονται στο μυθιστόρημα του Kavatzina Master — εκείνοι γράφονται στο μάθημα της ζωής που διδάσκουν τα χωριά μας όταν ξημερώνει και κανείς δεν έχει ακόμη πιει τον καφέ του.

Τι σόι γλέντι είναι αυτό στις κουβέντες εδώ μέσα;;; βγάζω το κεφάλι μου από την πόρτα της αποθήκη του ξυλουργείου και τι βλέπω; έναν αγώνα ξυλοδαρμού μεταξύ ντόνατς, βάρη ημι-αθλητών και ηρώων του πρωταθλητισμού που σηκώνουν μπάρα όσοι τρώνε φιστίκια στις καντίνες! Μα γιατί οι περισσότεροι εδώ ξέχασαν πως αυτή είναι η ομάδα της μητέρας σας;;; εκείνης που όταν δεν είχε λεφτά γι' αύριο έπαιζε μπάλα στα χωράφια του Ζησιμόπουλου;;; Αν η ομάδα μας είχε πραγματικά τέτοιον σωματοφύλακα όπως τον περιγράφουν — κάποιος από χωριό που σηκώνει βράδια τριάντα κιλά πάνω στη πλάτη του επειδή του ξεσπούν οι γάτες στο κεραμίδι — τότε πρώτον αυτός ο άνθρωπος θα έπρεπε να βγαίνει στο γήπεδο φορώντας τσαρούχια διότι ούτε πάνινη μπότα δεν χωράει εκείνα τα πόδια! Δεύτερον, πιστεύετε πως ο Steven θα μπορούσε να χειριστεί ένα τόσο ισχυρό αμυντικό;;; γιατί εκείνος όταν δει έναν τέτοιον άνθρωπο που φοράει σακάκι τριών μεγεθών μεγαλύτερο δε θα του πει "παίξε", θα του πει "πιάσε την μπάλα και γκρέμισε το αντίπαλο τμήμα σαν ανατρεπόμενο τραίνο"! Και η ιστορία περί Στασινόπουλου και Μαρσέιγ;;; Παιδιά μου, ακόμα κι εκεί ο άνδρας αυτός ήταν συμπαίκτης — όχι superhero! Ξέρετε πόσοι κεντρικοί αμυντικοί έχουν περάσει από το κεφάλι μου εδώ στις κερκίδες;;; εκείνος ο τύπος από την Πάτρα που έκανε ντου στις κεντρικές περιοχές σαν ότι βλέπουμε στους παλαιούς αγώνες όπου ένας άνθρωπος κέρδιζε μόνος του τον αγώνα;;; εκείνον τον ξέρω εγώ σαν τον αδερφό μου! Αυτός όμως έκανε εκείνες τις κινήσεις επειδή είχε μυαλό στην μπάλα — όχι επειδή σηκώνει μπάρα όσοι δουλεύουν στη μονάδα μεταμόρφωσης του local γυμναστηρίου! Τώρα αν ψάχνουμε κάποιον σωματοφύλακα σαν εκείνον τον αμυντικό που λένε πως είδε ο KostasPAO στο Γέρακα — εκείνος ο Φακίνιος των παλαιών χρόνων — τότε ας πούμε καθαρά: ήταν άνθρωπος σαν κούτσουρο, ντυνόταν με τρύπια φόρμα, όμως όταν άνοιγε το στόμα του οι αντίπαλοι έτρεχαν προς τις κερκίδες!!! Μα εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φόρμα μας να μη μιλάει κανείς καν μισή κουβέντα για κάτι άλλο — θέλουμε εκείνον τον στρατιώτη που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο βγάζει τη σημαία μας σαν σημαιοφόρος, όχι σαν νταής στο χωριό! Και το ξεκαθαρίζω μια για πάντα: δεν χρειαζόμαστε κάποιον που ξέρει μόνο να γρονθοκοπεί στο γυμναστήριο! Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα έρχεται σαν βόμβα στο κεφάλι του, αυτός την προλαβαίνει σαν τον αερά δάσκαλο από το χωριό μου — εκείνον που σου έφτιαχνε σφυρίχτρα από κεράσι το πρωινό πριν ξεκινήσεις για σχολείο! Την ίδια ώρα θέλουμε έναν άνθρωπο που ξέρει να τραγουδάει στις κερκίδες όταν η ομάδα κερδίζει, όχι εκείνον που χρειάζεται δέκα λεπτά μετά τον αγώνα για να συνέλθει επειδή έκανε κάτι λάθος!! Τέλος πάντων, ας σταματήσουμε τις ιστορίες του χωριού! Ας ψάξουμε κάποιον πραγματικό — κάποιον που δε χρειάζεται φωτογραφίες για να αποδείξει πόσο δυνατός είναι, κάποιον που όταν φοράει τη φόρμα μας πάει στον αγωνιστικό χώρο σαν τον πρώην μου θείο, εκείνον που έπαιζε μπάλα αγνάντεμα στις πλατείες επειδή δεν υπήρχαν γήπεδα! Αν μπορούσαμε να βρούμε τέτοιόν άνθρωπο εδώ μέσα στις κουβέντες μας, τον παντρεύαμε σήμερα — όχι επειδή είναι δυνατός, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως το γκολ της ομάδας είναι σαν το ψωμί που ζυμώνει η μάνα μας κάθε πρωινό!!!

Τι ρε γαμώτο γίνεται εδώ μέσα;;; βγάζω το δικό μου σχόλιο σαν πρώην του χωριού, εκεί που ξέρεις πως κάθε ντράμερ τη νύχτα που σηκώνει κανείς μπάρα στις τρεις το πρωί είναι επειδή ο Κάτω Μοναστήρι δίνει συναυλία στους δρόμους! Παιδιά μου, άκουσαν ποτέ πως στη γειτονιά μας, εκεί όπου η Θύελλα έκανε τα πρώτα της βήματα, υπήρχε κάποιος Φίλιππος, αμυντικός βράχος εκείνης της εποχής; Πέντε χρόνια πριν ξεκινήσω να κάνω τσιγάρα στους κήπους του παππού μου, τον θυμάμαι αυτόν τον άνθρωπο: έπαιζε μπάλα ξυπόλητος στις πέτρες επειδή είχε πάντα μια ιστορία να πει στους αντιπάλους όταν τους έκλεινε στον τοίχο. Και ξέρετε τι έκανε εκείνος ο τυχάρπαστος;;; Την επομένη μέρα πήγαινε στον γείτονα του να ζητήσει νερό επειδή είχε τόσο ξερό στόμα από τους γκολ που είχε δεχτεί τα προηγούμενα βράδια! Αυτός είναι ο σωματοφύλακας που θέλουμε! Κάποιον που όταν χτυπάει την μπάλα στα διχτυά δεν σηκώνει μόνον το σήμα στο γκολάκι του Σβέρκου, αλλά ξέρει πως η γεύση του νερού μετά από αγώνα κάνει την διαφορά! Ξεχάστε λοιπόν τις ιστορίες περί ντόνατς και μπουκαλιών κρασιού — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που ξέρει τι είναι ζυγός στις πλάτες του όταν φέρνει σπίτι το ψωμί μετά τον αγώνα, όχι εκείνον που φοράει φόρμα πέντε μεγεθών μεγαλύτερη επειδή του αρέσει να μοιάζει σαν τσίρκο! Και μιας που μιλάμε για τον Steven... ξέρετε πως εκείνος ο άνθρωπος έχει ένα βλέμμα που κόβει σαν μαχαίρι όταν βλέπει έναν ντράμερ; Λοιπόν, σας λέω μια αλήθεια: όταν εκείνος ξεκινούσε την προπόνηση, έκανα τζόγγο μαζί του πως μέσα σε δέκα λεπτά όλος ο αγωνιστικός χώρος είχε γίνει χώρος μνήμης επειδή εκείνος είχε αποφασίσει πως αυτή η ομάδα δεν είναι πλέον η ιστορία του Γέρακα — είναι η ιστορία των αγρών που ξύπνησαν νωρίς για να δουν τους ανθρώπους της ομάδας τους στους δρόμους της Πάτρας!! Εμένα μου αρκεί ένας άνθρωπος που όταν βγει στο γήπεδο να μην ξέρει τι σημαίνει το "πίσω" — εκείνος που όταν η μπάλα έρχεται σαν βόμβα στο κεφάλι του, εκείνος εκεί έχει ήδη ξυπνήσει από τις τρεις το πρωί επειδή έσπαζαν τα γαϊδούρια στα χωριά κι ήξερε πως οι αντίπαλοι έχουν μάτια μόνο για την μπάλα — όχι για τον κεντρικό αμυντικό! Και τέλος πάντων, εδώ λένε για τονaldo Ολυμπιακού... ξέρετε τι έκανε εκείνος την εποχή που ήταν νεότερος;;; Αυτός μάζευε τους συμπαίκτες του μετά τον αγώνα και τους έπαιρνε στο σπίτι του όπου η γυναίκα του είχε ετοιμάσει κουλούρι επειδή ξέρουμε πως όταν τελειώνει ένας αγώνας δεν υπάρχει μεγαλύτερη γιορτή από το ψωμί που μοιράζεται στους ανθρώπους! Αυτός είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε: εκείνος που ξέρει πως το γκολ της ομάδας είναι σαν εκείνο το ψωμί — φτιάχνεται αργά, όμως όταν βγαίνει είναι γλυκό σαν καλοκαιρινό πρωινό στο χωριό μας!! 🔥💪🔴

τι ναι σήμερα που όλες αυτές οι ιστορίες για σωματοφύλακες, βάρη και χωριά where ο κόσμος ξυπνάει με μπάρα στα χέρια έχουν πάρει τέτοιο μέγεθος σαν αυτοί οι βράχοι πίσω από την Άνθεια;;; κάποιοι εδώ λεν πως ξέρατε έναν τέτοιον άνθρωπο ανάμεσα στα μαύρα-βυσσινί φόρμες — μακάρι! Αλλά αλήθεια, πόσοι από εμάς εδώ έχουμε δει αυτού του τύπου άνθρωπο να βγάζει μια σειρά δεκαπέντε αγώνες χωρίς κανέναν τραυματισμό;;; ξέρετε πόσοι;;; κανένανε! επειδή αυτοί οι άνθρωποι είτε ζουν σε χωριά όπου κανένας δεν τους βλέπει στο γυμναστήριο είτε είναι τόσο δυνατοί που η μπάλα τους σκίζει όταν τη πιάνουν — έτσι κι αλλιώς εμείς θέλουμε κάτι ανάμεσα στα δύο! τους θυμάμαι αυτούς τους τύπους από παλιά, όταν παίζαμε στους δρόμους της Πάτρας κι εκείνος ο μεγάλος είχε πάντα μια ιστορία να πει: "βρε παιδί μου, εγώ πριν δέκα χρόνια σήκωνα την μπάρα που σήκωσε ο γείτονας σήμερα το πρωί επειδή εκείνος είχε δουλειά στις σιδηροδρόμους". ήταν σκληρός, δεν φορούσε ποτέ γάντια επειδή έλεγε πως "η μπάλα πρέπει να γίνεται μέρος του χεριού σου", και όταν έκανε ένα γκολ πήγαινε κατευθείαν στους συμπαίκτες του να τους δώσει μια κλωτσιά στο γλουτό επειδή εκείνοι είχαν αργήσει στην αντίθεση! αυτόν τον τύπο θέλουμε πίσω μας στη δική μας ομάδα — κάποιον που όταν φοράει τη φόρμα δε χρειάζεται να φοράει τζάκετ τριών μεγεθών πάνω από τον ώμο επειδή αυτομάτως νιώθει πως είναι ο μεγαλύτερος! κάποιον που όταν χτυπάει την μπάλα δε λέει "πάω να σηκώσω βάρος" αλλά λέει "τώρα θα δείξω πως αυτή η ομάδα έχει σάρκα και αίμα όπως και εγώ"! και αυτά τα ντόνατς του Kavatzina;;; μην αρχίσουμε! εκείνος ο άνθρωπος έκανε πέντε εστιατόρια γύρω από το γήπεδο κι όλα τους είχαν σχήμα γκολ! δε μετανιώνω που πήραμε ψίχουλα από εκεί — αλλά τώρα δε θέλουμε ψίχουλα, θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει τον αγώνα να μην χρειάζεται να του πουν πως έπαιξε καλά επειδή αυτομάτως όλα τα παιδιά στη γειτονιά ψάλλουν το όνομά του σαν ύμνο! για τον Steven όμως πρέπει να σοβαρευτεί — αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως χρειάζεται έναν στρατιώτη, όχι έναν πρωταθλητή του γυμναστηρίου! εκείνος θέλει κάποιον που όταν φτάσει στο γήπεδο τη Δευτέρα το πρωί να νιώθει πως έχει ήδη κάνει δέκα αγώνες μέσα του επειδή ξύπνησε με τον ήλιο στο πρόσωπο στις τρεις το πρωί! και τέλος πάντων, όταν τελικά φέρουμε έναν τέτοιον άνθρωπο εδώ — ας είναι έτοιμοι όλοι οι φίλοι του χωριού να βγάλουν τα πουκάμισα πάνω τους επειδή εκείνος θα τραγουδάει τόσο δυνατά στις κερκίδες που ο κόσμος των γηπέδων της Πάτρας θα έχει μια νέα αγορά!