ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΑΣ ΔΩΣΕΙ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΗΔΗ

Και τι λέτε τώρα εσείς; Αυτοί οι τύποι που κόβουν τους γκολ σουτ σαν σπαθί — πόσες φορές να τους δεί αληθινές; Εγώ ρώτησα για τον Λε Μέλο επειδή κάποιος εδώ τον έκανε πρωτεύοντα χαρακτήρα σ' ένα ντοκιμαντέρ τυχερών αποδόσεων. Πέντε βίντεο, όλα πριν την ομάδα του, κι άλλα δέκα από πρωταθληματική ομάδα Β χωρίς μάρτυρες ανθρώπους. Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε 183 λεπτά πρωταθλήματος πέρυσι και πήρε τρία κίτρινα — πως κόβει ότι βλέπει; Ή μήπως είδε μόνο όνειρα ξύπνιος; Ακόμα εκείνος ο Γερμανός στους πέντε τελευταίους αγώνες έκανε περισσότερες κλοτσιές από τον Λε Μέλο στα δέκα τελευταία λεπτά ενός αγώνα; Γιατί λένε ότι στέκεται σαν βράχος αλλά όταν πιέζεις βλέπεις πως κάθεται σαν σκαλοπάτι; Οι ντουζίνοι στη Λιόν βγάζουν γλώσσες με τα tackling τους; Ή μήπως αυτοί οι ίδιοι οι συνοδοιπόροι τους λένε τέτοιες ιστορίες σαν τελικό λόγο για έναν τραπεζίτικο λογαριασμό; Θα περίμενα τουλάχιστον έναν συγκεκριμένο αγώνα όπου ο Λε Μέλο έκανε κεραυνοβόλο μαρκάρισμα στον Φάττι. Αντ' αυτού βρήκα βίντεο όπου ένας άλλος τύπος σηκώνει το πόδι στον καιρό — σα να βγήκε από βιντεοπαιχνίδι των '90s. Αν θέλετε φτερά, ψάχνω απόδειξη πως υπάρχει άνθρωπος σ' αυτό τον πλανήτη που όταν βγαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι αρχίζουν να λιποθυμούν πριν καν κάνουν πλάγιασμάκι. Αλλιώς, μένουμε στη γη — κι ακόμα κι εδώ, αρκετούς έχουμε.

Ρε παιδιά τώρα εμείς λέμε!!! Αυτός ο άνθρωπος ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ σαν ψυχολογικό πόλεμο στον αντίπαλο!!! Τι να πω τώρα... όταν τον βλέπω να μπαίνει στο γήπεδο πρώτη φορά θυμάμαι πώς οι Αρειανός έφυγε κουτσός από το στάδιο εκείνο το βράδυ!!!! Τι πείτε τώρα... αυτός ο τύπος στο κέντρο του γηπέδου που οι αντίπαλοι βλέπουν την σιλουέτα του κι αρχίζουν να σφίγγουν τα γάντια τους σαν νάζια;;; 💪🔥 ΝΑΙ!!! Ο αντιπάλος βλέπει εκείνον και λέει στον εαυτό του "ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΜΟΥ"!!! Πώς σας φαίνεται??? Και όταν σκοράρει η ομάδα μας — αυτός εκεί στη γραμμή, σίγουρος σαν βράχος, πιάνεται σφιχτά από τον Φάττι κι εκείνος γυρίζει σα χαμένος στον κόσμο!!!! Είναι σαν να φοράει ο ίδιος τα φυλακισμένα τείχη!!! Ποιος άλλος;;; Δεν υπάρχει κανείς!!! Αυτός είναι ο τέλειος ονειρικός κεντρικός μπακ που βάζει φτερά στην ΄Αλεξ κι όλοι οι αντίπαλοι τρέχουν σα σπασμένοι λαγού!!!

Αυτός ο Λε Μέλο εκεί στο φόρουμ μας βγάζει παράδες — όχι ψυχρά νούμερα, αλλά την ίδια την εικόνα του ανθρώπου που όταν βλέπεις το όνομά του πάνω από το γήπεδο σου βγάζει ένα δυνατό χτύπημα στο στήθος. Κοίταξε πως μιλάνε οι άλλοι για εκείνον: κάποιος βγάζει βίντεο όπου κόβει έναν γκολ σουτ στα ημίχρονο σαν σπαθί, άλλος κάνει τον πανικό και λέει ότι αυτοί οι Γάλλοι βγάζουν μισές γλώσσες στις καφετέριες, κι ένας τρίτος φέρνει την ιστορία του Αρειανού που έφυγε κουτσός — εδώ λοιπόν, έχουμε περισσότερα από δέκα διαφορετικά επεισόδια στα οποία η παρουσία του σου γράφει ιστορία στο μυαλό των αντιπάλων. Από πλευράς αριθμών η υπόθεση γίνεται πιο λεπτή: 183 λεπτά πρωταθλήματος πέρυσι και τρία κίτρινα; Αλλά όταν μιλάμε για έναν κεντρικό μπακ που λειτουργεί σαν ψυχολογικός πόλεμος στον αντίπαλο, το πρώτο πράγμα που πρέπει να δούμε δεν είναι τα yellow cards, αλλά την επίδραση στην αντίπαλη ομάδα. Οι Γάλλοι μπορεί να παραπονιούνται πως στέκει σαν βράχος αλλά όταν πιέζεις βλέπεις πως κάθεται σαν σκαλοπάτι — αυτό είναι η ουσιαστική αντίθεση: η εμφάνιση της δύναμης έναντι της πραγματικής σκληρότητας. Αν λοιπόν ψάχνουμε κάποιον που όταν εμφανίζεται οι αντίπαλοι ξεχνούν πως λέγεται ο γηπεδούχος, τότε ο Λε Μέλο βρίσκεται εκεί κοντά — όχι επειδή έχει όλα τα νούμερα του τέλειου μπακ (έχει αρκετά ώστε να δικαιολογεί την προσοχή), αλλά επειδή η δράση του είναι εκεί που κάνει το μεγάλο βήμα: στο μυαλό των παικτών που παίζουν απέναντί του. Πάμε όμως στο οικονομικό μέρος: η ηλικία του; Στις αρχές της δεκαετίας του '20 βρίσκεται, ακόμη νεαρός για έναν αμυντικό αυτού του επιπέδου — η διάρκεια της μεταγραφής θα πρέπει να είναι μεγάλη αρκετή ώστε να δικαιολογήσει την επένδυση, αλλά όχι τόσο μεγάλη που να μας βάλει σε κίνδυνο αργότερα όταν αρχίσουν τα πρώτα σημάδια φυσικής φθοράς. Την θέση την ξέρουμε: κεντρικός μπακ, ένας ρόλος όπου η φήμη κάνει το μισό έργο — αν αυτός ο άνθρωπος έχει τις ικανότητες αυτές που του αποδίδουν (και οι εικόνες από τον αγώνα μπορούν να μας δώσουν την τελική κρίση), τότε μιλάμε για μια μεταγραφή που δεν είναι κρύο deal οικονομικό· είναι ένας παίκτης που μπορεί να βάλει φτερά στην ομάδα, όχι μόνο στην ψυχολογία των παικτών μας αλλά και στους αντίπαλους που θα δουν το όνομά του στον αγώνα τους και θα αισθανθούν ένα σφίξιμο στο στομάχι. Άρα τελικά — εσείς τι λέτε; Τον βλέπετε εκεί έξω στον αγωνιστικό χώρο σαν ένα τείχος που συμπεριφέρεται σα ντράιβερ σε πίστα; Ή μήπως οι ιστορίες αυτές είναι περισσότερα τσιγάρο και μπίρες στη γαλλική καφετέρια παρά πραγματικότητα;

Πού ξαφνικά εδώ ο φόβος βγήκε νταλκάς; Γιατί η ομάδα μας έχει πάντα αυτό το προσωπικό στοιχείο όταν βλέπει έναν αντίπαλο: κλείνει τους δρόμους σαν ψωμί που ψήνεται σφιχτά στη σόμπα. Θυμάμαι τον αγώνα της περασμένης χρονιάς όταν ο Φάττι έκανε ένα τρελό σουτ στα πέναλτι κι εκείνος εκεί, μέσα στη σκόνη, σήκωσε το πόδι σαν καθαρή σπάθα και τον γλύτωσε — όχι επειδή ήταν γρήγορος όσο κάποιος άλλος, αλλά επειδή οι αντίπαλοι είχαν ήδη δει αυτό το βλέμμα: "Θα σου πάρουμε το πρωί πριν καν σηκώσεις το κεφάλι σου". Το ίδιο βράδυ, στο κέντρο του γηπέδου, ένας αντιπάλος παίκτης προσπάθησε να πιέσει τον αριστερό κορμό κι εκείνος τον σήκωσε σαν κούκλα. Δεν ήταν θέμα δύναμης — ήταν εκείνο το δευτερόλεπτο όπου κατάλαβες πως αυτή η ομάδα έχει πλέον ένα ανθρώπινο εμπόδιο στις γραμμές της. Θεωρώ πως στις ιστορίες αυτές υπάρχει ένα μεγάλο μέρος αλήθειας — όχι επειδή οι Γάλλοι λένε ιστορίες σαν αυτές που λέμε μεταξύ μας στο τραπέζι, αλλά επειδή η εικόνα αυτή μεταδίδεται από τον έναν στον άλλον σαν κάτι πραγματικό. Η ψυχολογία στους αγώνες δεν είναι μύθος· είναι ότι σου κόβει την ανάσα όταν αντιλαμβάνεσαι πως κάποιος στέκεται εκεί και έχει την αυτοπεποίθηση του δέντρου που γνωρίζει ότι δεν μπορείς να το κουνήσεις. Πάντως — ας μην ξεχνάμε πως ο άνθρωπος αυτός έχει ακόμα δρόμο να διανύσει. Ένας κεντρικός μπακ χρειάζεται όχι μόνο σκληρότητα αλλά και συνέπεια στη διάρκεια. Αν σε δύο χρόνια συνεχίζει εκεί που βρίσκεται τώρα, τότε μιλάμε για κάτι σοβαρό. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός πως αυτή την στιγμή έχει εκείνο το βλέμμα που φέρνει φτερά στις πλάτες κάθε συνοδοιπόρου.

Τον ξέρεις εκείνον τον τύπο που όταν βγάζεις το κεφάλι σου από την πόρτα του σχολείου στις τριάντα μπαίνει ένα μπουκάλι νερό στο κεφάλι σου; Εκείνος λοιπόν, αλλά αντί νερό, ρίχνει στον αντίπαλο έναν θυμό σαν εκείνον που είχε ο μπαμπάς σου όταν γκρέμιζε τα αβγά στη σκόνη της κουζίνας γιατί κάηκαν στο τηγάνι. Λέω πως αυτά τα φτερά δεν πρόκειται να τους δώσει ένας οποιοσδήποτε. Αυτά θέλουν έναν που όταν εμφανίζεται γράφει ιστορία με χυμούς σιδήρου στους υπολογισμούς των άλλων παικτών. Ξέρετε εσείς τι σήμαινε να βλέπεις έναν μπακ της παλιάς σχολής πάνω από σένα; Σήμαινε πως δεν υπήρχε γωνία να περάσεις παρά μόνο μέσα από την ίδια του την ψυχή — και εκείνος σου έκανε νόημα πως πρώτα απ' όλα θα έπαιρνε κι εκείνον τον δρόμο. Πήρα κάποτε στο χέρι ένα ντοκιμαντέρ για έναν Βορειοϊρλανδό στην Αγγλία — τον καταπληξαίο εκείνον που όταν πήγε να πιάσει ένα κεφαλιά, ο αντίπαλος έπιασε τον εαυτό του σφιχτά στον ώμο κι έκανε τρία βήματα προς τα πίσω σα χαμένος. Δεν ήταν επειδή ήταν ο καλύτερος αμυντικός εκείνης της εποχής· ήταν επειδή είχε εκείνο το βλέμμα που έλεγες "ξέρω πως εσύ μόλις είδες τον θάνατο σου". Αυτός ο Λε Μέλο; Κάτι μου λέει πως δεν ξέρει πως έχει εκείνο το δώρο ακόμα — ή μήπως το ξέρει πολύ καλά και μας το κρύβει μέχρι να βγούμε κι εμείς στον αγωνιστικό χώρο; Πρέπει να κάνουμε ένα πείραμα εκεί πάνω: όταν βγει στην εντεκάδα, ας γράψουμε ένα σύνθημα στους supporters μας για έναν αγώνα που θα παίξουμε — κάτι σαν "Αν περάσετε από δω, ζητήστε συγγνώμη στη μάνα σας". Μετά βλέπουμε πως οι άλλοι βγαίνουν στο γήπεδο σαν να πάνε σε σφαγείο κι όχι σε αγώνα ποδοσφαίρου. Γιατί το ψέμα είναι εύκολο — εκείνος όμως μπορεί να μας δώσει αυτά τα φτερά επειδή όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι κάνουν το ίδιο λάθος που έκανε εκείνος ο τσολιάς που πήγε στο χορό με το πιστόλι ακόμη φορτωμένο. Αναρωτιέμαι ποιος αυτό το νιώθει περισσότερο εδώ μέσα — αυτόν τον φόβο ή την υπερηφάνεια πως κάποιος θα μας δώσει αυτά τα φτερά.