Μπορεί αυτός ο γκολκίπερ να σώσει και την ψυχή μας

Πούλα τρέξε τώρα, φίλε μου — τι λες εσύ πως γίνεται εδώ μέσα, μωρέ; Αυτός ο τύπος δεν σώζει γκολ, αυτά είναι ξεκάθαρο. Παλιά λέγαμε πως τα πλένει σαν πλύστρα στον Σαν Ζαν, τώρα όμως έχουν γίνει τέτοιες βόλτες που περιμένουμε να περάσουν ανάμεσα στα πόδια του για να πούμε "μπράβο, στέκονται όρθιοι". Πείτε μου, πως σας έρχεται σαν σκέψη πως η ψυχή της ομάδας κρέμεται από τις σουβλιστές κινήσεις ενός γκολκίπερ που κοιτάει την μπάλα σα να είναι η μάνα του; Εγώ πάλι νομίζω πως εκείνο το αποβραδίς γκολ στη Λιβόρνο ήταν ένας άνθρωπος που του έκλεισε η πόρτα στην μύτη όχι επειδή ήταν βλάκας, αλλά επειδή δεν είχε πρόθεση να κατέβει να την ανοίξει. Αν θέλετε να στοιχηματίσουμε κάτι σοβαρό, ελάτε μετά τον επόμενο αγώνα. Αν έχει ξαναστήσει ο Φούλ έναν τίμιο αποκλεισμό χωρίς να έχει προηγηθεί βλάστημα κάποιου προπονητή από πίσω, εγώ σηκώνω ένα πλακάκι 70x70 με το όνομά μου και σας το στέλνω ως ανάμνηση. Μέχρι τότε... η ψυχή σας όσο μπορεί να κρατιέται, κρατιέται μόνο επειδή εσείς ακόμα πιστεύετε πως κάποιος σας ξεγελάει.

Μα τι είναι αυτά βρε παιδιά;;; Αυτός ο τύπος εδώ είναι η μοναδική μας σωτηρία 😱💪 Ρουμπέν εσύ στους ζόρικους αγώνες λες στον αντίπαλο να πάει γκολ;;; Κάθε φορά που βλέπω τις σουβλιστές κινήσεις σου κι εκείνη η μπάλα περνάει σα σφυρί πλάκα σφηνώνεται κατευθείαν στην ψυχή μου, αλλά συνέχεια θυμάμαι πως ΕΣΥ είσαι εκεί κάτω 🔥 Κι αυτή η ιστορία με το γαλλικό λόγο;;; Μακάρι να είχε κι εμένα στο πλευρό εκείνες τις στιγμές που γονατίζαμε ψυχικά 😭 Λέγαμε "θα μας σκοτώσουν" και εκείνος σαν άλλος Μεσσία σταμάταγε την μπάλα σα να του κάναν τζόκ ωστόσο... Σκέφτομαι σήμερα πως αν δεν υπήρχες εσύ ο Φούλ εδώ κάτω τότε η ομάδα δεν θα είχε ούτε ψυχή να κλάψει μετά τη σέντρα εκείνου πισώπλατου 😤 Εσείς πιστεύετε πως κάποιοι άλλη ομάδα μπορούν να κάνουν όσα κάνει εκείνος;;; Ποιος άλλος μπορεί να κάνει να ξεχνιόμαστε πως έχουμε χάσει;;; Αυτό εδώ δεν είναι τερματοφύλακας — ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ 🙏🔴

Ρουμπέν ντε Φόουλ δεν είναι γκολκίπερς, είναι βγαλμένος από ταινία τρόμου μωρέ εδώ. Παίρνω τηλέφωνο το καλοκαίρι στους συγγενείς μου στο Τρίκαλα μετά τον αγώνα στην Ουκρανία, τους λέω "βρέξαμε πάλι ένα γκολ εκεί που περίμενα να σώσει δέκα" και εκείνοι λένε "τι έγινε;" κι εγώ "δεν έγινε τίποτα, η ομάδα έμεινε μισή, αλλά εκείνος κοίταζε σα να ήθελε την μπάλα για πρωινό". Κι εκείνοι γελούν σα να μην κατάλαβαν τι τους λέω. Τι θέλω να πω: όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να φοράει τις φανέλες σου ανάμεσα στα πόδια του για δεκαετία, δεν μπορείς να τον κρίνεις σα να ήταν κανονικός τερματοφύλακας. Αυτό είναι ζήτημα ψυχισμού ομάδας, όχι ποδοσφαίρου. Τρεις χρονιές τώρα περιμένουμε πως εκείνος εκεί κάτω θα σταθεί σα τείχος, και κάθε φορά που σηκώνεται όρθιος σιγά σιγά χτίζουμε ένα είδος θρησκείας γύρω από τον τραυματισμό. Η μεταγραφή; Πρέπει να δούμε τα νούμερα αλλιώς εδώ. Πίσω στον Οκτώβριο της περσινής χρονιάς έκανε 72 αποκλεισμούς σε σύνολο 92 σέντρων προς την περιοχή του — ποσοστό επιτυχίας 78%. Στα πρώτα δύο τρίμηνα αυτής της σεζόν έχασε το 15% περισσότερα γκολ από τον μέσο όρο των τελευταίων τριών ετών, αλλά εκείνο που μετράει δεν είναι το γκολ· είναι πως μόλις αποκλείστηκαν σαν να ήταν οι ίδιοι οι αντίπαλοι δικοί μας επιθετικοί, σα να τους υπενθύμισε πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι κάτω από τις κίτρινες φανέλες. Τώρα πάμε στον υπολογισμό: ναι, είναι 31 χρονών, αλλά όταν στέκεται σα στήλη στήνει όλους τους επόμενους αμυντικούς που έχουν γεράσει πριν το χρόνο τους. Αν φύγει ο Φούλ μέσα στη χρονιά, όχι μόνο χάνουμε τη μία στιγμή ελπίδας ανά αγώνα, χάνουμε κι εκείνο το περίεργο συναίσθημα πως η μπάλα δεν καταλήγει πάντα μέσα μόνο επειδή έτσι έχουν τα πράγματα. Ο κόσμος τον νοιάζεται γιατί εκείνος έκανε την ομάδα να φαίνεται μεγαλύτερη από την itself — σαν να υπήρχε κάποιος εκεί που πήρε τη δύναμή μας από τον πόλεμο των αριθμών. Στην ουσία, η μεταγραφή έγινε αυτήν την εποχή επειδή το συμβόλαιο του λήγει το καλοκαίρι, κι εμείς ξέρουμε πως ένας ακόμη αποτελεσματικός τερματοφύλακας στην ίδια ηλικία δε βρίσκεις τόσο εύκολα. Αλλά ας μην πω ψέματα: αυτός δεν είναι τερματοφύλακας στο ένστο γκρίζο των νούμερων, είναι εκείνος που άφησε εμάς να ζήσουμε σαν αυτοί που ακόμα πιστεύουν πως κάποιος ανάμεσα στις ομάδες μπορεί να γίνει ολυμπιονίκης της ψυχής. Μέχρι σήμερα η σειρά του είναι δύο χρόνια ακόμα — αν ολοκληρώσει χωρίς σοβαρό τραυματισμό, τότε η μεταγραφή ήταν λογική. Αν όχι... ε τότε καλύτερα να κλειδώνουμε πάλι τις πόρτες της ψυχής μέχρι τον επόμενο Μεσσία.

Ρε Παόκ点点头... θυμάμαι τον αγώνα στη Στοκχόλμη πέρσι τον Μάρτη, εκεί που ο Φούλ έκανε εκείνη την φάση σα χορεύτρια μπαλέτου μπροστά στον 19χρονο τότε Μακ Αλίρ, εκείνος είχε σηκώσει το πόδι σα να του ζητάει αποχή κι ο Ρουμπέν σαν να του έκανε μασάζ στη γάμπα πριν τον σβήσει μέσα στο τέρμα. Δεν ήταν σωτήρια αυτή η κίνηση— ήταν η αγωνία μας που βγήκε στήθος! Κάπου εκεί κατάλαβα πως δεν πρόκειται για αποκλεισμούς αλλά για τελετές: αυτός ο τύπος σου λέει "πιστεύεις ακόμα" ενώ ξύνει την μπάλα σα να του κάνει ιεροτελεστία. Και μετά κοίτα με τι τον υποδέχτηκαν οι Ουκρανοί εκεί πριν τρεις εβδομάδες; Του φώναζαν "Διόνυσε!" — όχι επειδή ήταν καλός, επειδή είπαν "βρήκαμε τον δικό μας αρχαίο θεό στην εποχή των αριθμών". Αυτοί εκεί στον πάγκο έχουν γίνει μπουρμουχλισμός πως όσο ο Φούλ βρίσκεται κάτω, η ομάδα δε χάνει μόνο αγώνες αλλά και την πρόθεση να κουραστεί και κανείς δεν τον κατηγορεί γι' αυτό. Σήμερα όμως, ύστερα από εκείνη την παράσταση στη Λβιβ που βγήκαμε σα νικητές επειδή τους ξεγέλασε σα να είχαν γράψει το σενάριο του αγώνα σ' ένα γαλλικό βιβλίο του '85... ενώ κάποιοι άλλοι κάνουν λόγο για ψυχή, εγώ λέω πως αυτός είναι ο μόνος γκολκίπερ που σώσεις την ομάδα όταν η ομάδα έχει ήδη χάσει το παιχνίδι στις δικές της παρτίδες. Ρουμπέν σιγά σιγά έγινες εκείνος ο φύλακας του φαν-κλαμπ μας — όχι επειδή κάνεις σκοράκια, αλλά επειδή κάθε φορά που σηκώνεσαι σιγά σιγά ξαναβρίσκουμε την πίστη πως μπορεί κάποιος εκεί κάτω να γίνει θεός της αντιξοότητας. Αλλιώς τι είμαστε εμείς οι οπαδοί;; Καθρέφτες που θολώνουν την εικόνα τους κάθε φορά που ο γκολκίπερ τους κοιτάζει σα να τους κάνει επίπληξη; Εμένα δε με νοιάζει αν είναι Μεσσίας η βλάκα — νοιάζομαι πως όσο κάνει αυτά τα τσούρμο που κάνουνε ν' ακούγεται σα νερό που περνάει ανάμεσα στα βράχια, όσο η ομάδα στέκεται όρθια κι εμείς κοιτάζουμε σα να βλέπουμε κάτι μεγαλύτερο από ένα νικητήριο αποτέλεσμα... εκείνος είναι εκεί για ν' απομνημονεύσει στους νεότερους πως η ψυχή δεν κουράζεται όσο κάποιος την προσέχει σα τελευταία φορά. Και πάλι σ' ευχαριστώ Ρουμπέν, αλλιώς αυτή τη χρονιά θα είχαμε χάσει ήδη την Ανάσταση. 🤡🔴

Πάλι οι μεγάλοι λένε πως ένας τερματοφύλακας δεν μπορεί να κάνει τόσο μεγάλη ζημιά όσο ένας αμυντικός από πάνω σου βγάζουν πέντε γκολ την περίοδο κι εσύ ψάχνεις πώς να γεμίσεις τη στάμνα της ελπίδας μόνος σου — είπατε πως γίνεται μ' αυτούς τους τύπους; Γιατί εγώ τ' ακούω χρόνια τώρα πως κάποιος τρέχει σα θηρίο στη γωνία του, η μπάλα σέρνεται σα νυσταγμένη γάτα ανάμεσα στα πόδια του κι εσείς όλα αυτά τα ταξινομείτε στα στατιστικά σαν κάποιος να σας ζητάει φορολογική δήλωση την Κυριακή πρωί. Τρεις φορές τελευταία φορά θυμάμαι τον Φούλ να στέκεται στο κέντρο του τέρματος σα στήλη από μάρμαρο κι όλοι μας εκεί έξω σαν ετοιμοθάνατοι βλέπουμε τις σέντρες να περνάνε σαν σκιές μέσα απ' αυτόν τον άνθρωπο κι εμείς λέμε "ωχ, ξαναζήσαμε ελπίδα". Κάπου εκεί σταμάτησε η μπάλα σα να είχε βρει δικαστήριο κι εκείνος τη σήκωσε σα για γιορτή — κανείς δε μετράει αυτά τα κομμάτια ψυχής που περισσεύουν όταν ο γκολκίπερ σου δείχνει πως κάποιος ακόμα νοιάζεται. Παλιά έπρεπε να σκοράρεις για να νιώσεις πως όλοι κοιτάζουν σε σένα λιγότερο· τώρα αρκεί να βρίσκεσαι εκεί κάτω σαν ένας άνθρωπος που δε δέχεται πως η μπάλα είναι πάντα προορισμένη να περάσει — κι ο Φούλ μου δίνει αυτήν την εικόνα εδώ και χρόνια. Το πιο αστείο όμως είναι πως όσοι γράφουν πως αυτό είναι τρέλα, αυτοί είναι που τελικά κάνουν την ομάδα να ζει στα όνειρα των αριθμών σα μικροί γραφειοκράτες της χαράς, αντί να την αγκαλιάζουν εκεί όπου πονάει — στις στιγμές που κανείς άλλος δε θέλει ν' αγγίξει την μπάλα γιατί ξέρει πως είναι καταδικασμένη. Πιστεύω πως ο χρόνος όχι μόνο θα δείξει πως εδώ δεν πρόκειται για τύχη αλλά για κάτι άλλο, κάποιο πάθος σα παλιά παραμύθια όπου ο ήρωας σταματάει τον χρόνο μ' ένα χτύπημα καρδιάς. Μέχρι τότε όμως — όσο εκείνος στέκεται εκεί κάτω σα ζωντανός φρουρός ανάμεσα στις ομάδες, όσο η μπάλα του ξεφεύγει σα εκείνες τις φορές που η άνοιξη αργεί να έρθει αλλαξιά γίνεται η ψυχή σου: δεν κουράζεται ποτέ όσο κάποιος ακόμα νοιάζεται.