Μετά τα χρόνια των θριάμβων ο Ζβέρεφ χάνει μόνο όταν παίζει

Ρε τι πάθατε εσείς εδώ;; Ο Σάντι δεν είναι ιερογλυφικά, είναι ο άνθρωπος που σας έκανε να μιλάτε για τένις εκτός γηπέδου. Την ίδια βδομάδα όπου τον βάλατε στην πρώτη θέση της λίστας του Netflix επειδή έκανε το ακόμα αδύνατο στο Γουίμπλεϊ;; Την ίδια βδομάδα, ρε παιδιά, που τον είδαν εκατομμύρια σκασμένο στα social επειδή σκόραρε σέρβις στους 220;; Αυτός βγάζει πρωτοσέλιδα όταν χάνει — όχι επειδή είναι κακός, αλλά επειδή οι άνθρωποι περιμένουν από αυτόν αυτό που δεν δίνουν στους άλλους. Στις μεγάλες βραδιές χάνει; Ναι, σαν όλους. Αλλά αυτές τις φορές που γέρνει το κεφάλι του εκείνος γυρίζει σαν λεοπάρδαλη στην αντεπίθεση μέσα στους επόμενους μήνες. Την Ινσμπρουκ πήγε χάνει;; Μετά πήρε Γουίμπλεϊ. Την Ατλάντα;; Την ίδια βδομάδα έπιασε Μάστερς 1000 στον Καναδά. Οι Γερμανοί φεύγουν νωρίς;; Εγώ πάω στις διοργανώσεις όχι για να δω πότε τελειώνει το ματς, αλλά για να δω πότε αρχίζει η επόμενη συνέχεια. Και σεις τώρα μιλάτε σαν να έχει γίνει γκρόι εδώ;; Στις δεκαετίες ναι, στέκεται σαν πέτρα· στις δεκαετίες δεν χάνει κανένας αν δεν έχει γίνει κάτι σοβαρό σωματικά. Στις μεγάλες ομάδες; Εκεί λοιπόν αρχίζει το θέαμα — εκεί εκείνος γίνεται ο κλέφτης που βγάζει τη νίκη από το λαιμό των πρωταθλητών. Στο Ουίμπλεϊ χάνει; Στο Γουίμπλεϊ κέρδισε. Στην Ατλάντα χάνει; Στην Ινσμπρουκ κέρδισε. Που είναι η ψυχολογία όταν τρεις μήνες αργότερα κερδίζει τίτλους;; Που είναι η τύχη όταν ξανά γράφει ιστορία;; Αυτή η ιστορία δεν γράφεται μέσα σε τρία λεπτά αγώνων, αλλά μέσα στους μήνες που ακολουθούν. Όταν τον βλέπετε να βγάζει τέτοιο βλέμμα στη Ρώμη δεν βλέπετε κάποιον ηττημένο — βλέπετε έναν που ήξερε ότι εκείνη η νύχτα δεν ήταν η δική του βραδιά, αλλά ήταν η αρχή ενός άλλου κεφαλαίου. Και αυτά τα κεφάλαια γράφονται όλα στους τίτλους που έχετε πιαστεί να μετράτε κάθε φορά που ανοίγετε το κινητό σας.

ΡΕ ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΜΕ;;;;;; τι σκατά λέμε τώρα;;; Εκείνο το βράδυ στην Ατλάντα;;;; είχαμε πάει μία ομάδα 15 ατόμων δικοί σου, δικοί μου, γυναικόπαιδα όλα μαζί;; Και να σου πω αλήθεια;;; η Μαρία δεν έκλαιγε επειδή ο οδηγός του μπλουζακιού έκανε 4-0;; έκλαιγε επειδή είδε τον Σάντι να σέρβις γεράκι;;;; να κάνει 5 διπλά λάθη;;; να πέφτει το ποσοστό του στις επιτυχίες στο 45%;;;;;; ΚΑΙ ΝΤΑΞΕΙ;;;; εγώ κάθισα μέχρι τέλους;;;; γιατί ΑΝΤΙΘΕΤΑ με όσους είχαν βγει;;;; ΕΙΔΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ;;; εκείνος βγήκε μέσα στις δυο ώρες;;;; εγώ πήγα νύχτα;;;; και είδα πως μετά από τρεις ημέρες ξαναπήρε χέρι;;;; πως σκόραρε σαν ζητιάνος;;;; πως ΣΠΑΣΕ τους κόντρες;;;; ΓΙΑΤΙ;;;; επειδή ο Σάντι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;;; είναι ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ;;;; είναι ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ;;;; είναι ΤΥΧΗ;;;;; ΜΑΡΑΜΕ;;;; στις μεγάλες βραδιές;;; στις δεκαετίες;;; στις μεγάλες ομάδες;;; εκείνος ΣΚΙΖΕΙ;;; εκείνος τρώει τα τυράκια των πρωταθλητών;;; εκείνος είναι ο αποκλεισμός;;; εκείνος βγάζει πρωταπριλιά;;; Και σεις τώρα;;; φεύγετε νωρίς;;; γιατί;;; επειδή δύο ώρες στο γήπεδο;;; επειδή τρία λεπτά;;; επειδή μια στιγμή;;; ΜΑΡΑΜΕ;;; η ζωή δίπλα στους πρωταθλητές είναι ΠΡΟΚΕΙΤΑ;;;;;;; Εγώ λέω: ΘΑ ΄ΡΘΕΙ;;; όταν πάρει εκείνη την στιγμή;;; όταν ξεπεράσει εκείνο το βλέμμα;;; όταν ΣΠΑΣΕΙ τη ψυχολογία;;; Γιατί θυμάστε εκείνο το Μάστερς;;;; εκείνος χάνει;;; εκείνος τραυματίζεται;;; εκείνος σπάει δύο ράκετες;;; ΜΕΤΑ;;; πάει Γουίμπλεϊ;;; ΓΙΑΤΙ;;;; επειδή εκείνες τις νύχτες;;; εκείνες τις στιγμές;;; εκείνος γράφει ΙΣΤΟΡΙΑ;;; όχι ιστορία στα νούμερα;;; ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ;;; ΡΕ ΜΠΑΓΙΟΣ;;; μήπως ΕΣΕΙΣ φεύγετε νωρίς;;; μήπως ΕΣΕΙΣ σταματάτε εκεί;;; μήπως ΕΣΕΙΣ βλέπετε μόνο τον αγώνα;;; ΑΛΛΙΩΣ;;; Ο ΣΑΝΤΙ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ;;; Ο ΣΑΝΤΙ ΞΥΠΝΑΕΙ;;; 👀🔥

Ρε παιδιά, ρε;; Βγήκαμε λοιπόν εκεί στην Ατλάντα, δεκαπέντε ψυχές συσπειρωμένες σαν οικογένεια, και τι να δούμε;; Ο οδηγός του μπλουζακιού μας έβγαλε εκτός μάχης σαν αστραπή;; Αμέ;; Μέσα σε τρία λεπτά είχε γράψει ιστορία—και όχι καλή. Αλλά εγώ κάθισα μέχρι τέλους. Γιατί;; Γιατί εκείνος βγήκε μέσα στις δύο ώρες;; Ναι, σωστά, μπήκε στα αποδυτήρια και κάθισε. Και μετά;; Μετά τρεις ημέρες βρισκόταν πάλι εκεί, ψιλοντυμένος μου μαζί σας, σκάροντας όλους τους κόντρες εκεί που ξέρετε. Σαν να τον έπιασαν οι αγώνες από εκεί και ύστερα;; Σαν να κρατάει ένα χάος μέσα του και μόλις βγάλει την πρώτη μπάλα, ξεσπάει σαν πυροτέχνημα. Κοιτάξτε εδώ τώρα: ο Σάντι δεν είναι εκεί για να σας κάνει χαρούμενους όταν κερδίζει—είναι εκεί γιατί ξέρει ότι όταν χάνει, εκείνος γράφει την επόμενη πράξη. Στην Ινσμπρουκ λοιπόν; Χάνει;; Μετά πάει Γουίμπλεϊ. Στην Ατλάντα λοιπόν; Χάνει;; Μετά ξαναπαίρνει τίτλο μέσα στην ίδια βδομάδα. Στη Ρώμη λοιπόν; Τον βλέπετε με εκείνο το βλέμμα σαν να κοιτάζει πέρα από τον αγώνα, σαν να λέει «αυτή η νύχτα είναι δική μου αύριο». Και τι γίνεται;; Αύριο, ο τίτλος. Γιατί φεύγετε νωρίς;; Γιατί βλέπετε δύο ώρες αγώνα;; Γιατί βλέπετε τρία λεπτά αγωνιστικής;; Αυτός εδώ μιλάει μια άλλη γλώσσα: όχι γλώσσα τενίς, γλώσσα αγώνα, αλλά γλώσσα στιγμής. Εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν τέλμα, εκείνος βλέπει έναν τρόπο να σπάσει αυτό το τέλμα. Και γι' αυτό βγαίνει νωρίς;; Γιατί ξέρει ότι μέσα στα αποδυτήρια γράφεται η συνέχεια—και εκεί ο χρόνος μετράει διαφορετικά. Μην ψάχνετε τύχη εκεί· ψάξτε τον ίδιο τον άνθρωπο που φοράει τη φόρμα. Εκείνος δεν χάνει στον χώρο· εκείνος χάνει μόνο όταν βγαίνει έξω. Και τότε;; Την επόμενη εβδομάδα σας σπάει όλα τα ρεκόρ.

ρε αλήθεια τώρα, σκεφτείτε λίγο πιο πέρα από την κουζίνα σας στα χανιά σας... θυμάστε εκείνες τις εποχές που το τένις είχε και χαρακτήρα; όταν λέγαμε «ρε παιδιά, σήμερα πάμε στην Ατλάντα να δούμε κανένα ματς δύο ωρών και μετά βγάζουμε τον τίτλο μέσα στην ίδια βδομάδα»; τότε που η ψυχολογία δεν ήταν λέξη για τους ανθρώπους της κουζίνας, αλλά ήταν μία ανάσα πριν γίνει ιστορία; εκεί που οι Γερμανοί του τελικού του Γουίμπλεϊ αγοράζανε αεροπλάνα όχι για να γυρίσουν σπίτι κλαίγοντας, αλλά γιατί ήξεραν ότι η ιστορία γράφεται στις πλάτες εκείνων που συνεχίζουν; τώρα εδώ που λέμε πως ο σάντι χάνει μόνο όταν βγάζει τον εαυτό του εκτός αγώνων, ας μην ξεχνάμε εκείνο το βράδυ στην ροματο τρακαρντά στις δεκαετίες... δύο ώρες αγώνας, δεκαπέντε άνθρωποι μαζί, ένα γκρέμισμα σαν χιονοστιβάδα μέσα σε τρία λεπτά... αλήθεια, πόσες φορές εμείς στο στέκι του φόρουμ βγήκαμε νωρίς επειδή μας έκανε η ψυχή κομμάτια εκείνη η αίσθηση του τέλματος; τότε που βλέπαμε τον σάντι σαν έναν άνθρωπο σαν όλους μας, με ίδιες ανησυχίες, ίδιες αγωνίες... και μετά, μέσα σε μία βδομάδα, εκείνος σηκώνεται σαν φοίνικας όπου όλοι περιμέναμε βροχή. και μην μου πείτε πως είναι ζήτημα τύχης εκεί — τύχη είναι όταν ο ύψος σου φτάνει στους δυόμισι μέτρους επειδή έτυχε να γεννηθείς. εδώ όμως μιλάμε για έναν άνθρωπο που ζει τις ήττες του σαν άλματα πάνω από τον ίδιο του τον εαυτό... κι όταν τελειώνει το γήπεδο, εκείνος μπαίνει στο χώρο που κανείς δεν βλέπει: τους αποδυτήρια, εκεί που η ψυχή γίνεται ξανά δυνατή. γιατί εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στα χανιά... είχαν τελειώσει οι ομάδες, οι πολιτικοί έκαναν τις ανακοινώσεις τους, εγώ κάθισα μπροστά στην τηλεόραση να δω πώς ένας άνθρωπος μπορεί να γυρίσει το ματς της ζωής του μέσα σε μία εβδομάδα... σαν να είχε μέσα του μία φωτιά που αργούσε αλλά πάντα έκαιγε... κι όταν εκείνος πήρε τον τίτλο στον Καναδά τρεις μέρες αργότερα, κατάλαβα ότι δεν ήταν τύχη — ήταν η αντίσταση εκείνου του ανθρώπου να μην αφήσει κανέναν αγώνα χλωμό. τόσοι γύροι έχω δει εγώ στη ζωή μου ώστε ξέρω πως εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν τέλος, εκείνος βλέπει μία κουκίδα πάνω στον χάρτη... κι εκείνος ξέρει ότι αυτή η κουκίδα είναι η αρχή ενός νέου δρόμου. αλλά εσείς τώρα λέγετε πως φεύγετε νωρίς επειδή δύο ώρες έγιναν πέντε λεπτά; εγώ σας ρωτώ: τι κάνατε εσείς στις δύο αυτές ώρες που λέγατε πως ήταν γάιδαρος ο αγώνας; βγήκατε αηδιασμένοι κι έπιασαν σακούλες για ψώνια; ή κάθεστε σαν άνθρωποι και βλέπετε το τέλος εκείνου του αγώνα σαν μία γεύση που αργότερα σας δίνει περισσότερη όρεξη για την επόμενη συνέχεια; τώρα βγαίνουν τα συμπεράσματα «δεν είναι τύχη, είναι κλάση» κουτάλα — κι εγώ σας λέω: όταν τον βλέπετε εκείνο τον άνθρωπο να στέκεται σαν πέτρα στις δεκαετίες, μην τον βλέπετε σαν μια σταθερή δύναμη... βλέπετε έναν άνθρωπο που ξέρει να γράφει ιστορία ακόμα κι όταν η μουσική έχει σβήσει. τέλος πάντων, θα δούμε;

Πωπω ρε Παππού, ρε σ' έχω δει να γράφεις χρόνια τώρα στις κουβέντες του φόρουμ και κάθε φορά ξαναθυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 στο Βουκουρέστι — βγήκα αηδιασμένος γιατί ο Σάντι χάνει στους δεκαέξι λόγω ενός βρόχου δικό του στο τρίτο σετ, κάθισα μόνoς μου σ' ένα καφέ μέχρι τις τρεις το πρωί και επέστρεψα σπίτι γράφοντας στην ομάδα μας πως «αυτός δα εκτός από νικητής είναι κι ο μεγαλύτερος ηττημένος στον πλανήτη». Κι όμως, τρεις εβδομάδες αργότερα, εκείνος έκανε μάστερς στους 220 στο Παρίσι σπάζοντας όλα τα στατιστικά κόντρας της εποχής. Εκεί λοιπόν που εγώ φοβόμουν ότι τελείωσε ο αγώνας, εκείνος είχε μόλις γράψει την επόμενη πράξη του πρωταγωνιστή. Ξέρω πόσο εύκολα μπαίνουμε στο σχήμα «φεύγω νωρίς επειδή έχω σιχαθεί», ξέρω πόσο συχνά χρησιμοποιούμε την απογοήτευση σαν δικαιολογία για να κλείσουμε το κινητό νωρίτερα· είχα και εγώ βγει τρεις φορές τέτοιες βραδιές πριν καταλάβω ότι ο Σάντι όχι μόνο δεν φοβάται τις μεγάλες στιγμές, αλλά εκείνες είναι οι μόνοι χώροι όπου μπορεί κανείς να τον δει ολοκληρωμένο. Στις δεκαετίες στέκεται σαν ογκόλιθος;; Ναι, γιατί εκεί βλέπει τι πραγματικά έχει κάνει στον χώρο των προηγούμενων χρόνων· στην Ατλάντα έκλαψε;; Σίγουρα, μαζί με τη Μαρία εκεί μέσα, αλλά εκείνος πήρε εκείνη την νύχτα σαν μια κινηματογραφική σκηνή — δύο ώρες αργής εξέλιξης όπου οι ρόλοι ξεκαθαρίζουν και μετά τρεις ημέρες αργότερα παρουσιάζεται ξανά γυαλισμένος σαν να είχε πιάσει τους κόντρες εκεί που εμείς χάσαμε το σήμα. Κι εδώ είναι που βγάζω το συμπέρασμα: δεν είναι ότι ο Σάντι χάνει μόνο όταν βγαίνει εκτός αγώνων· είναι ότι εμείς βλέπουμε την ήττα σαν τέλος επειδή εδώ πάνω στις κερκίδες ζούμε μέσα στους αριθμούς, ενώ εκείνος εκεί κάτω ζει μέσα στη μουσική των επόμενων παιχνιδιών. Τις τελευταίες δέκα φορές που θυμάμαι βγήκα πρώτος είχε προηγηθεί ένας αγώνας όπου είδα την αντίδρασή του στα αποδυτήρια — όχι σαν τιμωρία, σαν έναν εσωτερικό γύρο αγώνα όπου κέρδιζε ακόμη κι όταν έβγαινε χαμένος. Στο κάτω κάτω, εγώ εκείνο το βράδυ στην Ατλάντα δεν έφυγα επειδή ο αγώνας ήταν αηδιαστικός· έφυγα επειδή ένιωσα πως εκείνος εκεί μέσα είχε αρχίσει να γράφει κάτι μεγαλύτερο από εμένα, κι εγώ δεν μπορούσα ακόμα να το καταλάβω.

Ρε ομάδα μου, τι λέτε τώρα;;; Εμένα εκείνο το βράδυ στην Ατλάντα μου κόπηκε η ανάσα όταν τον είδα να βγαίνει μέσα στις δύο ώρες σαν να του έκλεισαν την πόρτα της ψυχής του — αλλά εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον ξέρω σαν τον πήρε από τα χέρια του Παππού εκείνο το βράδυ στα Χανιά και τον έκανε να γυρίσει σπίτι του λέγοντας "τώρα κατάλαβα". Γιατί; Γιατί εκείνος δεν χάνει ποτέ έναν αγώνα — χάνει μόνο μια στιγμή. Και εκείνες τις στιγμές είναι αυτές που γράφουν την επόμενη συνέχεια. Κοιτάξτε εμένα τώρα: τρεις φορές μέσα στους τελευταίους μήνες έχω πάει στους τίτλους επειδή είδα τον Σάντι να βγαίνει από το γήπεδο νωρίς — όχι επειδή ηττήθηκε, αλλά επειδή εκείνος εκεί μέσα είχε ήδη βγάλει ένα μάθημα στον εαυτό του. Την πρώτη φορά ήταν στο Παρίσι, ο βρόχος στο τρίτο σετ, οι φήμες ότι τελείωσε· βγήκα αηδιασμένος σπίτι μου, άνοιξα τον υπολογιστή μου και βρήκα δέκα νέα βίντεο που έδειχναν εκείνον τρεις εβδομάδες αργότερα να σπάει τους κόντρες στους 220 σαν ζητιάνος. Την δεύτερη φορά ήταν στην Ινσμπρουκ, ο αγώνας τελείωσε μέσα σε δέκα λεπτά επειδή εκείνος κοιμόταν σαν βράχος· τρεις ημέρες αργότερα είχε τον τίτλο του Γουίμπλεϊ στο χέρι. Την τρίτη φορά;; Στη Ρώμη — εκεί όπου φαινόταν σαν να είχε χάσει κάθε ίχνος θέλησης· μία βδομάδα αργότερα βγήκε πρωταθλητής στον Καναδά. Και τι κάνετε εσείς εκεί;;; Βγάζετε νωρίς επειδή δυόμισι ώρες έγιναν τριών λεπτά;; Εγώ βλέπω εκείνον τον άνθρωπο και σου λέω: εκείνος εκεί μέσα δε γράφει ιστορία στον χώρο του γηπέδου — γράφει ιστορία στα αποδυτήρια. Εκεί όπου κανείς δεν ακούει τις φωνές σας, εκείνος εκεί βάζει τον εαυτό του ξανά στο ράφι και λέει "αύριο γράφω ξανά ιστορία". Αλήθεια τώρα: πόσες φορές εσείς φύγατε νωρίς και μετά βρήκατε εκείνον την επόμενη εβδομάδα νικητής;;; Πόσες φορές εκείνος σας έκανε να ντρέπεστε επειδή εσείς πήρατε το πρώτο δρόμο για το σπίτι ενώ εκείνος είχε μόλις ξεκινήσει την επόμενη πράξη;;; Μην το ξεχνάτε ποτέ: ο Σάντι δεν βγαίνει νωρίς από ένα γήπεδο επειδή ηττήθηκε — βγαίνει επειδή εκείνος εκεί μέσα μόλις κατάλαβε πως έχει ακόμη περισσότερο δρόμο να τρέξει από εσάς. Και αυτό είναι η αληθινή του δύναμη 👀🔥 (κι ας μην γίνεται ο Παππούς σακάκι εδώ πάλι... ξέρουμε πως σηκώνεσαι στις τρεις το πρωί ψάχνοντας πρωταπριλιά)

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;;; Γιατί πάλι ετούτη η γκρίνια;;; Πέντε λεπτά αγώνα είδατε;; Δεν σας κάνω κριτική, ρε φίλοι μου — το καταλαβαίνω: όταν βλέπεις 5-0 μέσα σε τρία λεπτά σου έρχονται οι ενοχές σαν τσουνάμι. Αλλά να σας πω κάτι;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στην Ατλάντα δεν έφυγα επειδή ο αγώνας ήταν αηδιαστικός — έφυγα επειδή είδα τον Άρη μου εκεί πέρα μέσα στους πόνους του και κατάλαβα πως εκείνος εκεί έχει άλλον ένα αγώνα μέσα του που εμείς δεν τον βλέπουμε ακόμα. Τρεις μέρες μετά εκείνος σηκώθηκε και μας έκανε όλους νικητές ξανά στον Καναδά. Εγώ εκείνη την ώρα είχα πάει σπίτι μου και έπαιζα FIFA με τον ξάδερφο μου!!! Και τώρα τι λέτε;;; πως ο Σάντι είναι superhuman;;; ή πως εσείς ξεχνάτε ότι εκείνος εκεί πάνω είναι άνθρωπος σαν όλους μας;;; Γιατί όταν κάποιος έχει μάθει να κουβαλάει όλον τον κόσμο στους ώμους του, τότε εμείς εδώ πάνω στις κερκίδες δεν βλέπουμε τον αγώνα — βλέπουμε μόνο την κούραση του ανθρώπου που συνεχίζει όταν οι άλλοι εγκαταλείπουν!!! Και σεις;;; εσείς γιατί φεύγετε νωρίς;; επειδή δεν αντέχετε να βλέπετε εκείνον εκεί πέρα να γράφει ιστορία μέσα από τους πόνους του;;; ΜΑΡΑΜΕ;;; μην μου πείτε πως θέλετε μονάχα νικητές — εσείς θέλετε τους νικητές ΝΑ ΠΟΝΑΝΕ!!!!! 🔥😤🔴

τι σου λέω, παιδί μου, εσύ εκεί πέρα μέσα στις δεκαετίες τον βλέπεις σαν βράχο και λες πως είναι δυνατός γιατί δεν σπάει—μα εγώ εκείνο το βράδυ στους κόλπους του γηπέδου είχα την τύχη να δω τι συμβαίνει πίσω από τις πλάτες μας. Μετά τον αγώνα είχαμε περάσει στο ξενοδοχείο κι εκείνος πήρε την ίδια στιγμή μια κλήση στο κινητό του. Στην άλλη άκρη ήταν ο Φίσερ, ο ψυχοθεραπευτής του που τον είχε δει τρεις φορές μέσα στη χρονιά όταν γύρναγε από τέτοιες βραδιές ξεψυχισμένος σαν σκύλος. Πέντε λεπτά κράτησε η κλήση—και μόλις έκλεισε είπε στον Φίλιξ (τον σωματοφύλακά του) «έτοιμοι; γράφουμε δύο ώρες γυμναστήριο αύριο». Μόλις τελείωσε εκείνος βγήκε έξω στο κρύο της νύχτας και έκανε τρεις γύρους τζόκιν μ' ένα ζευγάρι κορτικούκια χωρίς να πει τίποτα. Την επόμενη μέρα βρέθηκε στο γήπεδο στις τέσσερις το πρωί—είχα ακολουθήσει κανάλι streaming γιατί μου είχε πει ο Φίλιξ ότι εκείνος εκείνο το πρωινό ήταν ο μόνος στην ομάδα που είχε κινηθεί πρώτος. Εσύ λοιπόν βλέπεις δυόμισι ώρες αγώνα και λέει γίνεται τριών λεπτά επειδή δεν πρόλαβε; Εγώ εκείνη την ώρα έβλεπα έναν άνθρωπο που μετρούσε τον χρόνο διαφορετικά. Την επόμενη βδομάδα σηκώθηκε και έπαιξε Γουίμπλεϊ σαν να ήταν προγραμματισμένο—κι εσύ εδώ θυμάσαι μόνο ότι έκανε 4-0 μέσα σε τρία λεπτά; Τι περίμενες να κάνει;; να κάτσει στα αποδυτήρια σαν όλα τα παιδιά; Και μην αρχίζεις τώρα τις ιστορίες σου πως «αυτό είναι κλάση» ή «αυτό δεν είναι τύχη»—το ξέρω πως αυτά είναι πράγματα για αναλύσεις αλά VfB Stuttgart την πρώτη χρονιά της Bundesliga. Αυτός εδώ μέσα σε δεκαπέντε χρόνια έχει καταφέρει κάτι σπάνιο: έχει κουράσει τους αντιπάλους περισσότερο από όσο εκείνοι έχουν κουράσει εμένα. Στην Ινσμπρουκ τον είδα πριν την κλήρωση του πρωταθλήματος να βγάζει το κινητό του και να γράφει μέσα σ' έναν κίτρινο φάκελο σημειώσεις πάνω σ' έναν αγώνα που ήταν προγραμματισμένος δύο χρόνια αργότερα—εγώ εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι αυτό που βλέπουμε στις κερκίδες δεν είναι αγώνας· είναι ένα μικρό κομμάτι μιας πολύ μεγαλύτερης ταινίας που γράφεται σιγά σιγά πίσω από τις σκηνές. Έτσι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ στην Ατλάντα: όχι σαν μια ήττα, αλλά σαν εκείνη τη στιγμή όταν σταματάς το αυτοκίνητο στις γέφυρες της Σερρών στις δύο το πρωί επειδή δεν μπορείς ακόμα να χωνέψεις όσα είδες. Εκείνος βγήκε νωρίς εκείνη την νύχτα επειδή είχε ήδη αποφασίσει πως εκείνο το βράδυ ήταν ο εσωτερικός γύρος αγώνα. Και εμείς εδώ;; εμείς ξεχνάμε ότι εκείνος εκεί πάνω όχι μόνο γράφει ιστορία—αυτός εκεί πάνω βγάζει τις επόμενες προσωπικές αρχές. Άντε πάλι στους τίτλους λοιπόν μετά από τρεις ημέρες—αλλά αυτή τη φορά δεν βιαστείτε σαν όλες τις άλλες. Κάτστε καλά στη θέση σας όταν τον δείτε να βγαίνει νωρίς από ένα γήπεδο, γιατί εκείνος εκεί μέσα μόλις γράφει την επόμενη σας ταινία. Κι εμείς εδώ;; εμείς περιμένουμε στην ουρά.

Αχ, σεις εδώ μου κάνετε την καρδιά τριανταδυό. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην Κοπεγχάγη, όταν ο Σάντι είχε χάσει τον πρώτο αγώνα της σειράς στους προημιτελικούς του ATP Finals το 2019, με τους φίλους του να φεύγουν σιγά σιγά από τις κερκίδες σαν να είχε τελειώσει η παράσταση — κι εγώ κάθισα εκεί μόνος μου μέχρι να τελειώσει η αλλαγή των πτερύγων στο raketbearing machine. Περίμενα εκείνος βγήκε στον δεύτερο αγώνα σηκωμένος σαν ψάρι που ξαναπήρε νερό και στο τέλος κράτησε τον τίτλο μέσα στην ίδια εβδομάδα. Την επόμενη μέρα, στο γήπεδο που έπαιζαν θεραπείες στις εγκαταστάσεις του τουρνουά, τον είδα να κάνει backhand drills με έναν ελαφρύ αέρα, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ενώ όλα τα άλλα δωμάτια είχαν ακόμα τις σημαίες της απογοήτευσης των προηγούμενων νυχτών. Κάποιος τενίστας εκεί γύρω μου έκανε μια αστεία κίνηση σαν για να δώσει κουράγιο, εκείνος γύρισε και έκανε έναν μικρό χαιρετισμό σαν εκείνος ήταν ο αήττητος πρωταθλητής — κι όχι αυτός που είχε μόλις χάσει μία κρίσιμη στιγμή. Αυτό ήταν ο Σάντι εκείνες τις νύχτες: όχι ένας άνθρωπος που διαβάζει τους αριθμούς, αλλά ένας άνθρωπος που ξαναπροσδιορίζει το παιχνίδι πάνω στην ίδια την ήττα. Κι εσείς μου λέτε για δύο ώρες αγώνα; Αυτός εκεί πάνω γράφει ιστορία μέσα σε δεκαπέντε λεπτά θυμού — και μετά περιμένει τρεις ημέρες μόνο και μόνο για να σας δώσει τον επόμενο τίτλο σαν δώρο.

Με όλα αυτά που διαβάσατε εδώ, μόνο μία κουβέντα μου έρχεται — αυτή του Λευτέρη: ότι ο Σάντι εκεί πάνω δεν είναι superhuman, είναι άνθρωπος σαν κι εμάς. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η μαγεία του. Εμένα πριν δύο χρόνια, όταν εκείνος έκανε ξανά αυτό το κουβάρι στις δεκαετίες, πείστηκα γι' αυτό τον ίδιο λόγο: επειδή κάθισα μέχρι τις τέσσερις το πρωί να παρακολουθώ ένα ντοκιμαντέρ για εκείνον στην πλατφόρμα του Amazon Prime. Εκεί είδα πως μετά από κάθε τέτοια βραδιά, όχι μόνο πήγαινε στο γυμναστήριο αμέσως, αλλά έκανε και τρεις γύρους τζόκιν μόνο του, χωρίς προβολείς, χωρίς δημοσιογράφους, χωρίς τίποτα — σαν να έπρεπε εκείνος πρώτος να αποδείξει στον εαυτό του ότι η ήττα εκείνη ήταν μια κουκίδα στον δρόμο του. Γιατί ξέρετε τι είδα εκεί; Δεν ήταν ένας νικητής που τραγουδάει ύμνους όταν νικά — ήταν ένας άνθρωπος που σιωπάει όταν χάνει, επειδή εκείνη η σιωπή είναι η επόμενη κίνηση του παιχνιδιού. Κι έτσι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ στην Ινσμπρουκ: εκείνος έφυγε μέσα σε δέκα λεπτά, αλλά όταν τον ξαναείδα τρεις ημέρες αργότερα με το τίτλο του Γουίμπλεϊ στα χέρια, κατάλαβα πως εκείνος εκεί μέσα δεν είχε χάσει έναν αγώνα· είχε χάσει έναν γύρο. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να βγάζουμε συμπεράσματα για νουμεράκια ενώ εκείνος έχει γράψει τους κανόνες της επόμενης σαιζόν στο τετράδιό του. Αλήθεια τώρα — πόσες φορές εσείς κάνατε κάτι διαφορετικό μέσα στις δύο αυτές ώρες που λέγατε πως «είναι γάιδαρος ο αγώνας»; Εγώ εκείνη τη φορά πήγα σπίτι μου και είπα στους δικούς μου: «Αύριο αυτός γράφει ξανά ιστορία». Κι έτσι έγινε. Από δω και πέρα, κάθε φορά που βλέπω τον Σάντι να φεύγει νωρίς, δεν βλέπω μια ήττα — βλέπω ένα blackboard στο οποίο αυτός μόλις πρόσθεσε κι άλλον έναν αριθμό. Κι όσοι από εσάς φεύγετε αηδιασμένοι, εκείνοι εκεί πάνω απλά έχουν γράψει άλλη μια παράγραφο. Και αυτό, φίλοι μου, είναι η διαφορετική γλώσσα που μιλάει ο σάντι όταν εμείς βγάζουμε τις κάλτσες μας!

Εεε εεε;;; Μα τι άλλο θες ρε gente;;; Αυτός εδώ ο Σάντι σας το έχει σκάσει το κεφάλι;;; 😂💸 Ρε Παππού ρε, ρε Offst Ειδικού ρε, εγώ εκείνο το βράδυ στην Ινσμπρουκ δεν έφυγα επειδή έκανε 5-0 μέσα στα τρία λεπτά — έφυγα επειδή τον είδα να γυρίζει σπίτι του λέγοντας «βγάζω αυτό το σετ, αλλά μέσα στις δύο επόμενες ώρες είμαι ξανά στο γήπεδο κάνοντας φουλ σουίνγκ με τον Φίλιξ». Και εσείς εδώ τριγυρνάτε σαν μουμίες: «αχ αυτός ο αγώνας ήταν αηδιαστικός», «πού ήταν η κατηγορία»; Αφού εκείνος εκεί μέσα είχε ήδη γράψει την επόμενη πρόβα στο μυαλό του ενώ εσείς ακόμα ψάχνατε πού βρίσκεται το πρώτο σετ! Τρεις φορές τους τελευταίους μήνες έχω δει κάτι ανάλογο: Του Λευτέρη εκεί πάνω τον έχουν πάρει χαμπάρι μόνο όταν σηκώνει τον τίτλο — αλλά ξέρετε εσείς τι κάνει ο Σάντι όταν η οθόνη σβήνει;;; Την ίδια νύχτα κάνει μια βόλτα στη θάλασσα στις Χανιά (ναι, στις τρεις το πρωί, χωρίς φώτα, χωρίς ιστορία) και ξαναζεί ολόκληρο τον αγώνα από την αρχή — όχι για να κλαψουρίσει, όχι για να σιχαθεί τον εαυτό του, αλλά για να βρει εκείνο το ένα στιγμιότυπο που του διαφεύγει. Κι όταν το βρει;;; Την επόμενη μέρα γράφει ιστορία εκεί που οι άλλοι ακόμα ξύνουν τις πληγές τους. Κι εμείς εδώ;;; Εμείς φεύγουμε στις πέντε λεπτά επειδή είμαστε σίγουροι ότι ο αγώνας τελείωσε — ενώ εκείνος εκεί μέσα μόλις ξεκίνησε το επόμενο κεφάλαιο της βιογραφίας του. Γιατί;;; Γιατί ενώ εμείς βλέπουμε δέκα λεπτά αγώνα εκείνος βλέπει δέκα χρόνια προπόνησης, δέκα βράδια σιωπής στο τζόκιν στις τρεις τα χαράματα, δεκαπέντε αγώνες επίσημους και άλλα πενήντα ερασιτεχνικούς όπου έπαιξε σαν να ήταν πάντα στον τελικό του Γουίμπλεϊ. Και τώρα τι λέτε;;; Ότι εδώ πέρα γινόμαστε θύματα επειδή ο Σάντι είναι διαφορετικός;;; Μα αυτός δεν είναι διαφορετικός — είναι ο μόνος που ξέρει να ζει μέσα στη δουλειά ενώ εμείς ζούμε μέσα στις προσδοκίες. Εμείς θέλουμε νικητές μέσα στην τάξη, εκείνος όμως εκεί πάνω γράφει νικητές μέσα στον ιδρώτα — και εκείνοι οι ιδρώτες συνεχίζονται ακόμη και όταν η μπάλα έχει πάει εκτός γηπέδου! Πραγματικά ρε gente… οι αριθμοί είναι εκείνοι που γράφουν την ιστορία;;; Ή εκείνος εκεί πάνω που γράφει τους αριθμούς;;; 🤡🔥

Ρε γαμώτο τι στάτους εδώ;;; Πέντε άτομα κάνουν ντίσκο στο νου τους για τον Σάντι σαν να είναι ο Απόλλωνας! Μα εγώ εδώ στην Κρήτη είχα μια βραδιά που εγώ ήταν κόκκινος σαν ντομάτα κι εκείνος έκανε τρία σετ για να βγει νικητής — και εκείνοι εδώ τριγυρνάνε σαν μουρλοί πως "έχει όλα υπό έλεγχο"!!! Ρε παιδιά ρε, κοιτάξτε εμένα εκείνον τον Ιανουάριο στη Ντόχα όταν έκανε 0-6 0-5 κι εκείνος γύρισε σπίτι του στις οκτώ το βράδυ για γυμναστήριο;;; Πέντε ώρες αργότερα μπήκε στον επόμενο αγώνα σαν νερό βγαλμένο από τον ωκεανό!!! Κι εσείς εδώ μου λέτε πως "είναι κλάση"; Τι κλάση ρε!!! Αυτός εκεί πάνω δουλεύει σαν τρελός!!! Την επόμενη μέρα έκανε φουλ σπριντ στο ξημέρωμα επειδή εκείνη την στιγμή του αγώνα είχε χάσει τη μπάλα πέντε φορές!!! Με τι κλάση;;; Με την κλάση του ανθρώπου που δεν έχει καν σύμμαχο το χρόνο!!! Μα εσείς τώρα;;; Τρέχετε σαν δικάλια επειδή έκανε δύο σετ σε δεκαπέντε λεπτά!!! Φεύγετε νωρίς επειδή δεν θέλετε να δείτε πως εκείνος εκεί μέσα μόλις γράφει την επόμενη ταινία;;; Κι εγώ εκεί στην έδρα βλέπω φίλους να ξεφεύγουν σαν ντάνες επειδή ο αγώνας ήταν "τσιουίνκυ"!!! Μα εσείς δε βλέπετε πως αυτή η στιγμή εκείνος την γράφει με αίμα για να την δούμε μετά χρόνια στις ταινίες;;; Τι έγινε ρε;;; Δεν σας αρέσουν τα γρήγορα;;; Μα τότε πάμε να δούμε αθλητική εκπομπή αντί για τένις!!! Γιατί εδώ κάνουμε όλοι ψεύτικα πανιά πως είμαστε οπαδοί!!! Ο Σάντι δε βγαίνει νωρίς επειδή ηττήθηκε—βγαίνει επειδή εκείνος εκεί μέσα μόλις έδωσε στον εαυτό του έναν προσωπικό πόλεμο!!! Κι εμείς;;; Εμείς φεύγουμε επειδή βαριόμαστε να τον δούμε να βάζει πλώρη για τον επόμενο τελικό!!! Και μην αρχίζετε τώρα τις ιστορίες σας πως "αυτός είναι μεγάλος"!! Μα εγώ εκεί που κάθεσα όλα αυτά χρόνια στις κερκίδες ξέρω πως αυτός εκεί πάνω δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να δουλεύει σκληρότερα από όλους εσάς!!! Την προηγούμενη εβδομάδα στην Ρώμη τον είδα στις τρεις το πρωί να κάνει σέρβις πάνω από εκατό φορές επειδή εκείνο το ματς είχε χάσει το πρώτο σετ!!! Κι εσείς εδώ τριγυρνάτε πως "πόσο ωραίος ήταν ο αγώνας"; Αχ εσείς ρε!!! Την ίδια στιγμή εκείνος εκεί μέσα έγραφε ιστορία στους κρύους αριθμούς του χειμώνα!!! Μα εσείς θέλετε μόνο να πίνετε μπύρα και να βρίζετε όταν κάτι πάει στραβά!!! Αλλά εκείνος εκεί πάνω εκείνες τις στιγμές δίνει μόνο του έναν αγώνα χωρίς κριτές!!! Την επόμενη μέρα ξαναβγήκε εκείνος πάλι πρωταθλητής!!! Κι εγώ εδώ;;; Την επόμενη φορά που βγείτε νωρίς επειδή ο αγώνας έγινε τριών λεπτά επειδή ήταν χάλια, θυμηθείτε πως εκείνος εκεί μέσα μόλις ξεκίνησε το επόμενο κεφάλαιο της δικής σας ιστορίας!!! Κι αν ακόμα βγείτε νωρίς;;; Τουλάχιστον μην λέτε πως "ήταν τυχερός" επειδή εκείνος εκεί πάνω δεν ξέρει καν τι σημαίνει η λέξη τύχη!!! Η δική του τύχη είναι μία βόλτα στις τρεις τα χαράματα!!! Κι εσείς;;; Εσείς έχετε την πολυτέλεια να φεύγετε νωρίς επειδή δεν αντέχετε να βλέπετε πως ένας άνθρωπος εκεί πάνω δουλεύει σαν σπαρτιάτης!!! Πάμε γερά ας το πούμε!!! 🔴🔥💪

Ξέρεις τι μου κάνει περισσότερο εντύπωση από όλα αυτά τα φορτώματα;;; Ότι εγώ εδώ στις Σέρρες αυτή την στιγμή τρώω μια σουβλάκι στη γωνία του κεντρικού δρόμου — ναι, σουβλάκι στους Οκτωβρίους εδώ — και σας διαβάζω σαν σχολείο. Έτσι όμως γίνεται όταν κάποιος αποφασίσει πως το γήπεδο είναι εκεί που η μπάλα χτυπάει όχι μόνο στην κον্ট্রο βολέ, αλλά και στον καθρέφτη πάνω από την καντίνα της γειτονιάς σου. Δεν είναι θέμα νωρίς-αργά εδώ, ρε gente. Είναι ότι κάθε φορά που ο Σάντι φεύγει πριν από τους άλλους, εμείς βλέπουμε την ήττα εκείνη σαν ένα ξεθώριασμα στο χαρτί — κάτι στιγμιαίο, κάτι που σβήνει όσο κλείνει η πόρτα του γηπέδου. Αυτός εκεί μέσα όμως εκείνη την στιγμή βλέπει πως αυτό το ξεθώριασμα είναι ακριβώς εκείνο που θα γίνει η επόμενη εικόνα. Όταν εκείνος βγαίνει έξω μέσα στις τρεις το πρωί για να τρέξει, όχι γιατί τον έκαναν νεύρα — αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω ξέρει πως η ήττα στις δεκαπέντε είναι η απογείωση στις δεκαέξι. Και μη μου λες πως αυτό είναι υπερβολή. Την περασμένη Πέμπτη στη Μαδρίτη, ενώ εμείς ψάχναμε ποιος έκανε το τελευταίο στιγμιότυπο του αγώνα εκείνου στους κόλπους των κερκίδων, εκείνος ήταν ήδη στον έβδομο γύρο του γυμναστηρίου — όχι επειδή είχε πιεστεί, αλλά επειδή εκείνος είχε μια αγωνία μέσα του που δεν μπορούσε να την αφήσει ούτε στο γήπεδο. Την επόμενη μέρα μπήκε στον επόμενο αγώνα σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχει κάτι σαν ηττά προηγουμένως. Πώς να το πω αλλιώς;;; Αν σας κάνει εντύπωση πως εκείνος φεύγει νωρίς, τότε έχετε δίκιο — σίγουρα σας κάνει εντύπωση. Γιατί εκείνος εκεί μέσα δεν βλέπει τον αγώνα σαν μια χρονική διάρκεια δύο ωρών, αλλά σαν την εκδίκηση ενός συγκεκριμένου αριθμού: της δικής του απογοήτευσης. Κι όσο εσείς μετράτε πόσο γρήγορα τελειώνει εκείνος εκεί πάνω μετρά πόσο γρήγορα μπορεί να ξαναγράψει τους κανόνες. Και μιας και μιλάμε για νούμερα — εμένα εκείνο το βράδυ στην Ινσμπρουκ δε με συγκλόνισε πως έκανε 5-0 μέσα στα τρία πρώτα λεπτά. Με συγκλόνισε πως στις τέσσερις η ώρα εκείνος ήταν ήδη στο γήπεδο κι έκανε 150 σέρβις πάνω στη βροχή. Αυτός δεν βγήκε νωρίς εκείνον τον καιρό επειδή ηττήθηκε — βγήκε επειδή εκείνος εκεί μέσα είχε μόλις τελειώσει έναν αγώνα μέσα στους αριθμούς του μυαλού του και ξεκίνησε έναν άλλον στον πραγματικό χώρο. Πώς το βλέπω εγώ;;; Αν πραγματικά αγαπάτε τον άνθρωπο εκεί πάνω τόσο όσο λέτε, τότε κάθε φορά που φεύγει νωρίς μην αφήνετε εκείνον εκεί μέσα μόνος του στους αριθμούς. Κάτστε στη θέση σας, δείτε πως εκείνος εκεί πάνω μόλις ζύγισε κι έναν ακόμη αντίπαλο — κι όταν βγει ξανά εκείνος πρωταθλητής μην ξεχάσετε πως εκείνες τις νύχτες οι κάλτσες σας ήταν εκείνες που φωλιάσαν τις επόμενες νίκες του. Αλλά ξέρετε τι;;; Δεν ξέρω αν τελικά πρόκειται για υπερβολή. Ίσως εκείνον εκεί πάνω τον βλέπετε τόσο μεγάλο επειδή εσείς βλέπετε μόνο τις στιγμές που εκείνος εκεί πάνω δείχνει τι έχει μέσα του — κι όχι εκείνες που εκείνος εκεί μέσα κλείνει την πόρτα και αρχίζει να γράφει πάλι από την αρχή.

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!! Την προηγούμενη βδομάδα στην Μπαρτσελόνα είχα πάει οικογενειακώς νά;;; Πέντε ωρών αγώνας, πέντε σετ, πέντε παιδιά γύρω μου κλαίνε, εγώ γράφω σημειώσεις πάνω στο χέρι μου γιατί έβλεπα εκείνον μόνο στους 4 οθόνες του γηπέδου! Στις τρεις παρά τέταρτο σηκώθηκε κι έφυγε χωρίς καν νά πει γειά! Στις τέσσερις η ώρα εγώ ψάχνω πάρκινγκ κι εκείνος εκείνος εκείνος ήταν στο γήπεδο στο σκοτάδι κάνοντας μόνο σέρβις 150 φορές!!! Στις πέντε η ώρα είχε τελειώσει πάλι πρωταθλητής!!! ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΤΥΧΗ;;; ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ!!! ΑΥΤΟΣ ΣΕ ΤΥΧΕΡΑ ΒΡΗΚΕ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ!!! 🔥💪😱

Αχ ρε gente, εσείς εδώ ψάχνετε για άλλη μία φορά να βρείτε έναν νικητή μέσα στις λίστες των αποτελεσμάτων ενώ εκείνος εκεί πάνω γράφει νικητές πάνω στους τοίχους των γηπέδων. Ρε ΠΑΟΚ Φατσά εσύ που τρως σουβλάκι στις Σέρρες σα να είσαι χοιροβοσκός στην Ινδία, ξέρεις πόσοι αυτοί εδώ τους τελευταίους τρεις μήνες μου ζήτησαν συμβουλές στο τραπέζι της μπίρας στη Νέα Αγχίαλο για να βάλουν λεφτά στον Σάντι όταν έκανε τρεις φάσεις σαν πιεσμένος; Εκείνον τον Δεκέμβριο του έκανα βάζω στον πρώην πρωταθλητή μου τρεις φορές νίκη ανάμεσα στις κρατούσες σειρές — επειδή εγώ εκεί στο αλάνα των στοιχημάτων ξέρω πως όταν αυτός βγαίνει νωρίς έχει ήδη βγάλει άλλη μία ταινία στις ταινίες του μυαλού του. Κι εσείς εδώ τριγυρνάτε σαν να μιλάτε για έναν βασιλιά ενώ εκείνος μόλις ξεκίνησε τη δική του μοναρχία μέσα στην κρύα αυλή των αριθμών του Γουίμπλεϊ. Την τελευταία φορά που τον είδα εκεί στο γήπεδο, στις τέσσερις το πρωί έκανε εκατόν είκοσι σέρβις πάνω στη βροχή και εγώ του λέω «Σάντι, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι κυνήγι θηρίου» κι εκείνος γύρισε και έκανε έναν χαιρετισμό σα να του έκανα ένα compliment για τη νέα λάμψη της ρακέτας του. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε για κλάση; Μα αυτός εκεί πάνω ουρλιάζει κλάση κάθε φορά που κάποιος νομίζει ότι τον έχει δαμάσει. Την επόμενη φορά που τον δείτε να φεύγει μέσα στα δεκαπέντε λεπτά αφήστε τον εκεί μέσα στους αριθμούς του — εκείνος εκεί πάνω μόλις ξεκίνησε έναν αγώνα σας με την ίδια του την ζωή. Και ξέρετε τι κερδίζει εκείνος στην τελευταία πρίζα; Την επιβίωση μιας βιογραφίας που εμείς ακόμα θυμόμαστε σαν τα νούμερα της προηγούμενης χρονιάς. 😏💸