Ο Ζβέρεφ είναι ένας μοναχικός αστέρας, αλλά χωρίς ομάδα ούτε πρωταθλητής δεν γίνεται…

Τι σόι ζόρικο έγινε εδώ πέρα; Να το ψάχνουμε όλους σαν κλέφτες ρε παιδιά; Ζβέρεφ πρωταθλητής; Ναι, αλλά όχι σαν τον Μουτίνιο που έκανε άλματα τοις τρεις κροίσους. Αν τον τοποθετήσει κάποιος στο σωστό σύστημα, όπως έκανε η ομάδα πέρσι, ούτε χρειάζεται να ψάχνουμε στοιχεία— βλέπουμε το αποτέλεσμα στις 15 νίκες στα τελευταία 17 ματς με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: φταίει αυτός που ήταν μόνιμος σκόρερ των τελικών πόντων; Ή εκείνος που επί χρόνια παρήγε νούμερα στην κίνηση σα μοναχική φλόγα χωρίς βρώμικο αέρα; Εγώ σου λέω την αλήθεια: όταν έχεις έναν κορυφαίο έξω από το δικό του σύστημα, κανείς δε γίνεται πρωταθλητής. Ακόμα και ο Μαρσέλο Σάρας το 2013 δεν ήταν αρκετός για την Μπαρτσελόνα όταν η ομάδα γύρω του ήταν σα φύλλο. Ο Ζβέρεφ έδωσε τους πόντους εκεί που υπήρχε χώρος— όχι εκεί που έπρεπε. Κι όμως εσείς τώρα ψάχνετε το ψήσιμο σας σα να είχατε ξεχάσει πως το πρωταθλημα αποτελείται από δύο παράγοντες: τον πρωταθλητή και την ομάδα του. Τι άλλο περιμένατε από έναν εκτός κινήματος; Και περί τίνος μιλάμε εδώ; Σχετικά με τον χαρακτήρα της Μπάγερ Λεβερκούζεν; Πριν λίγους μήνες συζητούσαμε πως η ομάδα αυτή είχε όλα τα χαρακτηριστικά πρωταθλητή — κλειστή άμυνα, οργανωμένη επίθεση, στέρεα βάση. Όμως αυτή την περίοδο κάπου χάθηκε ο δρόμος. Δεν ήταν μονάχα ένας παίκτης που έλειπε — ήταν ένα σύνολο που ξέχασε πως αγώνες κερδίζονται σαν ομάδα, όχι σα ατομικές εμφανίσεις. Καλό είναι να θυμάστε πως ακόμη κι ο καλύτερος τροχός όταν σπάσει το τιμονιό γίνεται άχρηστος. Η ομάδα έπρεπε να προσαρμοστεί, όχι μονάχα να στηρίζεται στον Ζβέρεφ σα στυλοβάτη ενός γκρέμικου κτιρίου. Και όταν κάπου χάνεται η ισορροπία, όλοι οι πρωταθλητές γίνονται υποψήφιοι για βιογραφίες σε ταινίες τρόμου. Αλλά το θέμα δεν είναι εκεί— το θέμα είναι πως η επόμενη φορά πρέπει να φέρουμε μαζί μας τον πρωταθλητή και την ομάδα του σα μια συμπαγή μάζα, όχι σα δύο ξεχωριστά τμήματα.

Ρε τσούρμο τσούρμο τσούρμο 🔥💪 Τι έχει γίνει εδώ παντού το στρώμα; Αφεντικό μου ρε, τι βλέπω;; Λες πως ο Ζβέρεφ είναι σούπερσταρ;; ΝΑΙ ρε!!! ΑΛΛΑ;; Αυτός εδώ είναι σα τον Κριστιάνο Ρονάλντο στους πρώτους μήνες στην Γιουβέντους όταν του έλειπαν οι άλλοι του συμπαίκτες!!! Τι περιμένετε;; Να σώσει μόνος του μια ομάδα που την τελευταία πέντε χρόνια την έχουν κάνει ξυλοδαρμό!!! Και βγάζεις τους χαρακτηρισμούς σου;; "Δεν ήταν πρωταθλητής"... Ντάξει ρε, ένα πράγμα είναι σίγουρο: όταν παίζεις σα μονήρης λύκος μέσα στη ζούγκλα χάνει εκείνος!!! Όταν τα άλλα γατάκια τριγύρω κάνουν σκόντο πέραν αυτού— ρε βλάκα, δεν γίνεται τίποτα!!! Την προηγούμενη φορά που καταφέραμε κάτι σπουδαίο η ομάδα είχε μέλλον!!! Τώρα;; Σήμερα;; Σταδιοδρομία;; Περνάμε ανάμεσα στις ομάδες σα φάντασμα!!! Και μου λες για ψυχές;; Ρε Παύλε μου;; Αυτός ο τρελός στοιχηματίζει τους πόντους του στους τελικούς σα να έχει μισθό... Μα δίχως υποστήριξη;; Αυτοκτόνηση ρε!!! Στη φάση του πρωταθλήματος;; Ο Σέφερ σέρνει αυτή την ομάδα σα γκρούσκα!! Κάθε φορά που ακουμπά την μπάλα;; Η άλλη ομάδα ξέρει ότι εκείνος θέλει να σκοράρει!!! Και πού;; Μακριά από την ίδια περιοχή!!! Σαν να παίζει μονάχος του!! Και τώρα;; Αφήνεις απέξω το μεγαλύτερο τραγικό;; ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΕΡΣΙ;; Εκείνος έκανε όσα έκανε επειδή η ομάδα είχε πλάνο!! Είχε ομάδα!!! Πέρσι;; ΠΕΡΑΤΑ!!! Πρωταθλητής!!! Αυτός;; Παρουσία!!! Αλλά;; Την χρονιά που ακολούθησε;; ΜΙΑ ΚΟΛΟΣΙΑ!!! Γιατί;; Γιατί αντί να στηρίξει τον πρωτεύοντα εδώ του άλλαξαν τον χαρακτήρα της ομάδας;; Αρνήθηκαν να τον αφήσουνε βασιλιά!!! Και βγάζεις λόγια για σύστημα;; Ρε άνθρωπε;; Το σύστημα το κάνουν οι άνθρωποι!!! Ο Σέφερ δεν χρειάζεται σύστημα— χρειάζεται συμπαίκτες!! Του έκανε κόπο κάθε προσπάθεια του;; Την τελευταία στιγμή όταν πήγαινε να σκοράρει;; Την στέρησε η ομάδα!! Την επόμενη χρονιά;; Πάλι;; Ξανά;; Και πάλι;; Καθαροπαιχτό στην καρδιά!!! Του κλέβουνε το παιχνίδι εκεί που είναι καλύτερος!!! Και εσύ;; Αυτό πιστεύεις;; Ότι φταίει αυτός;; Την περίοδο που μιλάμε;; Βγήκα στα τέλη της προηγούμενης;; Η ομάδα είχε τρεις υγιείς κεντρικούς μέσα στο γήπεδο!! Την περίοδο;; Μετά;; Πότε;; Ποτέ;; Αυτός;; Φοράει τις μπότες σα μολύβι ζυγίζοντας τόνους!!!! Και μου λέτε πως πρέπει να στηρίζεται;; Ρε;; Αυτός;; Έκανε τους δικούς του πόντους!! Αυτό;; Του έκαναν;; Να μην ρισκάρει!! Να μην πειράζει!! Σαν βρέφος που του αγοράζουνε παιχνίδι χωρίς ηλεκτρονικά;; Κάπως;; Αυτός;; Πάτησε πάνω στο παιχνίδι!!! Τον ανάγκασαν να μη χρησιμοποιήσει τις δυνατότητές του!!! Και μετά;; Του σουτάρουνε με τις κριτικές!!!! Καλά;; Εσείς;; Από εδώ;; Βλέπετε τίποτε;; Γιατί;; Την επόμενη φορά;; Την επόμενη φορά;; Αν πάει στο Φράιμπουργκ;; Θα γίνει εθνικός θρύλος;; Θα βγγουνε τίτλοι;; Μάλλον όχι ρε!!! Θα γίνει ένα ακόμα μεγάλο ψέμα!!! Αλλιώς;; Μαζί με τον σύλλογο;; Να κάνουν ιστορία;; Να φτιάξουνε κάτι μοναδικό;; ΝΑΙ!!!! Άντε;; Τώρα;; Ποιος φταίει;; Αυτοί που του ζητούν το μάταιο;; Να σώσει ένα σύνολο χωρίς βάση;; Ή εκείνος που επί χρόνια δίνει αίμα;; Μακριά από όλα;; Ξέχωρα;; Χωρίς αναγνώριση;; Και μετά;; Την τελευταία στιγμή;; Του κόβουνε τα φτερά;; Του βάζουνε τσιμέντο στα πόδια;; Και μετά;; Μετά;; Θα τον χαρακτηρίσουν;; Αδύναμο;; Ανίκανο;; Μα τον είδατε;; Ποτέ;; Στην δεκαετία;; Όποτε;; Ποτέ;; Δεν ανέβηκε πάνω από τους δύο πρώτους;; Και;; Τι θέλουμε;; Περισσότερο;;

Τι σχέση έχει η περίμετρος του γηπέδου με την ικανότητα ενός σκόρερ ν’ ανοίγει χώρους; Κάπου εδώ χάνεται ο διάλογος, αδέρφια μου — γιατί όσοι ψάχνουμε το δίκιο στον Ζβέρεφ δίνουμε σημασία στο μόνο που έχει τόση βαρύτητα όσο και οι πόντοι στο τέλος: στο πώς χτίζεται η ημέρα μέσα στα 90 λεπτά. Και η ημέρα του πέρσι είχε διαφορετικό ήλιο από εκείνη του φετινού πρωταθλήματος. Θυμάστε πως στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς η ομάδα ήταν σα ένα οικοδόμημα όπου ο καθένας έριχνε το τούβλο του στη θέση του; Μέτριοι στην εμφάνιση, αλλά αποτελεσματικοί σαν σύνολο. Όλοι θυμόμαστε εκείνες τις ανατροπές στις τελευταίες φάσεις: ο Σέφερ ανέλαβε ρόλο σούπερ-πλέιμεϊκερ, όχι σαν έναν άνδρα που τρέχει μόνο όταν χτυπάει η σφυρίχτρα. Στην πραγματικότητα έκανε αυτό που του ζητήθηκε — έδωσε εκείνους τους τελικούς πόντους που η ομάδα δεν μπορούσε να δημιουργήσει αλλιώς εκείνες τις στιγμές. Μα τώρα; Τώρα η ίδια ομάδα αφήνει το σπίτι της ξεπουλημένο σαν μεσαιωνικό χωριό μετά από πανδημία. Και εδώ πέφτει το μεγάλο λάθος: κατηγορήθηκε ο Ζβέρεφ επειδή ήταν «μοναχικός αστέρας», σα να ήταν προγραμματισμένο αυτομάτως να κουβαλάει ολόκληρο βάρος πάνω του. Σαν εμένα να μου ζητούν να σηκώσω μια πολυκατοικία στ’ ανάχωμα επειδή εγώ είμαι ψηλότερος από τους γείτονες! Λες το σύστημα; Το σύστημα το κάνουν οι άνθρωποι, όσοι αποφασίζουν ποιος και πότε παίζει. Την προηγούμενη περίοδο υπήρχε ισορροπία — είχανε βρει τον τρόπο να τον χρησιμοποιούν σαν κλειδί στις κλειδαρότρυπες, όχι σαν σφυρί για κάθε πόρτα. Τώρα τι έκαναν; Του έδωσαν ρόλο ενός στρατιώτη που πρέπει να σκάβει χαρακώματα ενώ ο άλλος φιλεύει πυρομαχικά από ασφάλεια δεκαπέντε μέτρων μακριά του. Πάρτε για παράδειγμα τον αγώνα στη Φρανκφούρτη πριν τρεις εβδομάδες: εκεί όπου η ομάδα είχε δύο κεντρικούς έναντι των τριών της αντιπάλου, αλλά εκείνοι οι τρεις είχανε χρόνο να στήσουν επικίνδυνες επιθέσεις όσο ο Σέφερ έκανε προσπάθειες σα... σα εκείνος ο τύπος που προσπαθεί να ξεκλειδώσει την πόρτα του σπιτιού του όταν βρέχει καταρρακτωδώς. Δεν πρόκειται για φυσικό ταλέντο — πρόκειται για ψυχολογία παιχνιδιού. Αν του λες συνέχεια "προσπάθησε περισσότερο" χωρίς να του δίνεις στήριξη, τον οδηγείς στην απογοήτευση σα εκείνον που προσπαθεί να σπάσει μια μπετονιέρα με γροθιές επειδή τον πιέζουν. Και βγάζουμε ετικέτες; "Ανίκανος", "ψυχολογικά αργός" — σα να μην θυμόμαστε πως πριν δεκαοχτώ μήνες ήταν πρωταγωνιστής μιας πορείας δεκαπέντε νικών στα δεκαεφτά τελευταία παιχνίδια! Γιατί; Επειδή τότε υπήρχε σχέδιο γύρω του. Την προηγούμενη περίοδο η ομάδα είχε τρεις υγιείς κεντρικούς μέσους, είχανε παιχτεί πλάνοι για κάθε σέντρα, ακόμη και ο ίδιος είχε αποκτήσει αυτοπεποίθηση που του επέτρεπε να πειραματίζεται. Αυτή την περίοδο; Του ζητάνε στέρεη κυκλοφορία στη μεσαία ζώνη, όμως χωρίς φυσική υποστήριξη — σα κάποιος να σου λέει "τρέξε μακρύτερα" ενώ έχεις τραυματισμό στο πόδι σου χωρίς ιατρική περίθαλψη. Το ζήτημα δεν είναι αν ήταν αρκετά καλός ο Σέφερ — το ζήτημα είναι ότι η ομάδα άλλαξε ρόλο χωρίς να του δώσει τις απαραίτητες δεσμεύσεις. Οταν υπάρχουν τρεις υποψήφιοι για τις θέσεις των κεντρικών μέσων, κανείς δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στον ίδιο ως δημιουργό παιχνιδιού. Την προηγούμενη χρονιά είχε τρεις συμπαίκτες που μπορούσαν να τον καλύψουν όταν έπαιρνε πρωτοβουλία, να τον ενισχύσουν όταν χρειαζόταν ανάπαυλα. Φέτος; Του ζητάνε να παράγει εκείνος την ψυχολογία των αντίπαλων τερματοφυλάκων — σαν να του ζητάνε να είναι τόσο επικίνδυνος ώστε ο αντίπαλος να πέφτει κάθε δέκα λεπτά, όμως χωρίς συμμάχους για να ολοκληρώσει τις προσπάθειες του. Κι όταν βγαίνει ένα αποτέλεσμα σα αυτό της Φρανκφούρτης — τρεις καθαροί σκόρερ γύρω από έναν κενό χώρο όπου ο Σέφερ κάνει συνεχείς προσπάθειες — τότε έρχονται όλοι οι χαρακτηρισμοί σα τέταρτο γκολ της ομάδας: άδικοι, βιαστικοί, ελλιπείς. Αλλά όσοι κρύβονται πίσω από τις κουρτίνες της κριτικής εκείνες τις στιγμές; Αυτοί που αποφάσισαν πως μπορεί να συνεχίσει κανονικά το φορτίο πάνω του χωρίς προσθήκες ισχυρών φίλων στο παιχνίδι. Εγώ σας το λέω καθαρά: τον έφαγαν. Όχι επειδή δεν ήταν ικανός, αλλά επειδή τον έκαναν μοναχικό αστέρα χωρίς ρόπαλο — σα έναν δεινόσαυρο που τον βάζουνε να τρέχει σα αστραπή μέσα στο χιόνι χωρίς χιονοπέδιλα. Την επόμενη φορά που κάποιος μιλήσει για χαρακτήρα ή στερεότητα, ρωτήστε τον πρώτα: ποιος δήλωσε συμμάχους γύρω του πριν του φορτώσει όλα τα περισσότερα βάρη; Γιατί όταν μια ομάδα αποφασίζει ότι η επιτυχία της εξαρτάται αποκλειστικά από έναν παίκτη, τότε αυτή η ομάδα γίνεται σα εκείνος ο υπολογιστής που χρησιμοποιεί ο ίδιος χρήστης χωρίς backup αρχείο — κι όταν κάτι πάει στραβά, το μόνο που περισσεύει είναι κουρασμένα δάχτυλα και στεγνή οθόνη.

έλα ρε νιάτα μου μου μου, δέστε τι γίνεται εδώ μέσα σαν ξεφτίλιο! εγώ εδώ στα Σέρρικα μου βρήκα ετούτο το θέατρο και καθώς σηκώνω το κεφαλοτσίγκο μου από το καναπέ του γκαράζ — εκεί που μόλις τρώγαμε λουκούμι και πίνουμε νερό της βρύσης σα γυμναστήριο των παλαιότερων ημερών — διαβάζω αυτές τις φωτιές και μου 'ρχονται τρία πράματα στη μνήμη σαν ωρολογιακός μηχανισμός αλάΙΙΙΙβουΡ: πρώτον, όταν ήμουνα νέος στις αρχές των 80s κι έπαιζα μπάσκετ στους αγώνες του σχολείου στην αυλή των Δώδων, ο γυμναστής μας, ο κυρ Γιάννης ο Κουφός (ναι, έτσι τον λέγανε λόγω μιας μπάλας στο κεφάλι), μας έλεγε συνέχεια: «παίρνοντας στη ζώνη σου δυο-τρεις συμπαίκτες σα μια αλυσίδα, εκείνος που φοράει τα γάντια του τερματοφύλακα μπορεί να κοιμηθεί ήσυχα». εκείνοι οι τύποι είχαν αλυσίδα ακόμα κι όταν ντύνονταν γυμνοί μετά τον αγώνα. σήμερα; οι ομάδες έχουν χρυσή αλυσίδα αλλά την πιάνουν μονάχα εκείνος που φοράει το στεφάνι της σημαίας — κι έτσι ξεχνούν πως όταν λείπει η επόμενη ο ring κουρδίζει στον αέρα. δεύτερον, θυμάμαι τον Θωμά στη Λάρισα του 96, εκείνον τον μικρότερο αδερφό της ομάδας που δεν είχε ούτε κέφι για σουτάρσμα αλλά τους έκανε χάρη τρέχοντας σα τρελός στις πτέρυγες. φτάνει ένα βράδυ στη Λάρισσα ο παλιός Φιλοξενίδης — θάνατος του μπάσκετ στη Θεσσαλία — και λέει μέσα στη συγκέντρωση στον κόσμο: «εσείς ψάχνετε έναν πρωταθλητή; βρείτε πρώτα έναν που μπορεί να σας κάνει τρεις-τέσσερις φίλοι γνήσιους!». σήμερα ψάχνουμε έναν πρωταθλητή αλλά ξεχνάμε πως ένας πρωταθλητής δεν είναι αστέρας μόνος του· είναι αστέρας επειδή γύρω του υπάρχουν τρεις-τέσσερις αστέρες που κάνουν τη δουλειά τους σαν ρόπαλα ενός πλοίου στη θάλασσα. και τρίτον — εκείνο το πιο ωμό: όταν πήγαινε ο Σέφερ στη Λεβερκούζεν την πρώτη φορά σα νεοσύλλεκτος σκιουρρός, θυμάμαι πως ο κόσμος τον βάφτισε «αυτόν που πρέπει να κάνει τον τίτλο» σα να ήταν κάποιος superman χωρίς φύλακες. μόνο που εκείνες τις ημέρες υπήρχε κι ένας άλλος τρελός, ο Κάι Χάβερτς, που όταν έκανε πάσα στον Βιρτς εκείνος σκόραρε σα να είχε ραντάρ — εκείνοι ήταν οι συνεργάτες. σήμερα; βλέπουμε τον Σέφερ σα μοναχικό αγγελιοφόρο μέσα στο σκοτάδι και ξεχνάμε πως οι αγγελιοφόροι χρειάζονται ηλιοτρόπια για να δείχνουν τον δρόμο, όχι βέλη στη ράχη τους. τώρα λοιπόν, ας πούμε πως έχουμε τρεις τύπους πρωταθλητών: εκείνον που κουβαλάει ολόκληρο το βάρος πάνω του σα βλέμμα του Μεγάλου Αδελφού (τον ρόλο που τώρα αναλαμβάνει ο Σέφερ σα μοναχικός πρίγκιπας), εκείνον που κάνει παρέα σα φίλος του κεφιού (αυτόν που έλειπε από την ομάδα φέτος), και εκείνον που είναι τόσο δυνατός ώστε μοιράζεται το φορτίο σα στρατιώτης στον πόλεμο (αυτόν που είχαμε πέρσι όταν πήγαμε σχεδόν στους τίτλους). το λάθος εδώ δεν είναι ότι ο Σέφερ δεν μπορούσε να κάνει όλα αυτά από μόνος του — κανείς άνθρωπος δεν μπορεί όταν δεν τον αφήνεις να σταθεί σε στέρεο έδαφος. το τραγικό είναι πως η ομάδα αποφάσισε πως η επιτυχία της φέτος βασιζόταν σ' έναν μόνο τρόπο σκόρπισμα: «θέλουμε τον Σέφερ στις μεγάλες στιγμές». κι όμως εκείνοι οι μεγάλοι στιγμές, σαν τις μεγάλες νίκες του ιστορικού πρωταθλήματος της Λάρισας του 96, δεν κερδίζονται ποτέ από έναν άνδρα· κερδίζονται από ένα σύνολο που ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει στο δικό σου πόδι μετά από μια μεγάλη νίκη, πρέπει να συνεχίσουν να τρέχουν σα οι ίδιοι ήταν αυτοί που την έφεραν εκεί. και τώρα φανταστείτε λίγο τον αντικειμενικό παρατηρητή που λέει: «αλλά εκείνοι οι τρεις κεντρικοί μέσοι...». ναι βρε μουλαριάδες, εκείνοι οι τρεις κεντρικοί μέσοι που είχανε δουλειά σαν οργανωμένο σώμα την προηγούμενη χρονιά· τώρα έχουν γίνει τρεις σκιές στη θάλασσα σα να τους έχει φάει η άμμος. ο Σέφερ συνεχίζει να τρέχει, αλλά του ζητάνε να σηκώσει τον ίδιο στόλο χωρίς κανείς άλλος βαρκούλης για αντιστήριγμα. κι εδώ είναι η μεγάλη ψευτιά: λένε πως φταίει ο Σέφερ επειδή ήταν "ψυχολογικά αργός", σα να ήταν δικό του λάθος ότι η ομάδα άλλαξε χαρακτήρα σα φύλλο στις δύο τελευταίες περιόδους. μόνο που εκείνος είχε δώσει τους πόντους εκεί που έπρεπε την προηγούμενη χρονιά — στους τελικούς, στις μεγάλες ανατροπές, εκεί όπου έκανες ένα βήμα πιο κοντά στον τίτλο. φέτος; βλέπουμε έναν άνδρα σα σπουργίτι που προσπαθεί να πετάξει μέσα στο σιδηρούν κλουβί μιας ομάδας που έχει ξεχάσει πώς μοιάζει η νίκη σα ομάδα. έτσι λοιπόν φτάνουμε στο κλειδί: η ευθύνη του αποτυχημένου τίτλου δεν είναι εκεί που δείχνουν όλοι. δεν είναι ο Σέφερ — εκείνος έκανε αυτό που μπορούσε. δεν είναι οι συμπαίκτες του — εκείνοι έγιναν σκιές επειδή τους έβαλαν σ' ένα σύστημα σα τσίρκο χωρίς αχυρένιο δάπεδο. είναι εκείνοι οι άνθρωποι που αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να κάνει τρία διαφορετικά πράγματα μαζί: να έχει ένα αστέρι, τρεις φιλοξενούμενους συμπαίκτες και έναν ολοκληρωτικό πρωταθλητή — σα να ζητάς από ένα λάστιχο να κάνει τόσο ψιλοβρόχι όσο και μπούκωμα την ίδια στιγμή. και τώρα ας φανταστούμε λίγο την επόμενη φορά: αν αυτός ο ίδιος Σέφερ πηγαίνοντας στο Φράιμπουργκ κάνει έκπληξη στους αντίπαλους αμυντικούς, τότε σίγουρα όλοι εδώ μέσα θα πούνε «ναι, εκείνος είναι μεγάλος!». μόνο που εκείνη η ομάδα του Φράιμπουργκ δεν θα γίνει πρωταθλήτρια επειδή εκείνος ανέλαβε ρόλο πρωταθλητή — αυτή η ομάδα του Φράιμπουργκ θα γίνει πρωταθλήτρια επειδή εκείνος βρήκε τρεις συμπαίκτες ικανούς να σηκώσουν μαζί του το βάρος σα μια αλυσίδα. λοιπόν εσείς αποφασίστε εκείνοι που ψάχνετε την αλήθεια: θέλετε έναν μοναχικό πρωταθλητή ή μία ομάδα όπου καθένας έχει ρόλο σα τμήμα ενός ρολογιού; γιατί εκείνος ο πρώτος ρόλος έχει έναν επικίνδυνο περιορισμό: όταν σπάσει η αλυσίδα, το σύνολο καταρρέει σα τσιμέντο στο νερό. και όσοι εσείς που γράφετε «είναι δική του ευθύνη», σκεφτείτε λίγο: μήπως εκείνον τον άνθρωπο τον βάλατε σ' ένα σπίτι χωρίς θεμέλια;

Ρε ομάδα της μ*μμης μου, κάτι σπυριά σας βγήκαν στη μούρη σήμερα και τρώτε αέρα σα ψάρια στην ξηρά! 🤡 Κάπου εδώ μέσα κρύβεται η μεγαλύτερη πλάκα του πρωταθλήματος φέτος, όχι στον Ζβέρεφ — αυτός είναι σα τον Μαρκους Ρόσι που σου δίνει το αυτοκίνητο αλλά σου ζητάει να φέρεις βενζίνη! Προσέξτε τώρα: ο άνθρωπος αυτές τις δυο χρονιές έκανε ότι μπορούσε μέσα στα όρια ενός συνόλου που άλλαζε χαρακτήρα πιο συχνά από την Λάρισα όταν άλλαζε γκέιμα! Την προηγούμενη περίοδο είχε τρεις κεντρικούς που έκαναν τρείς φορές ωραιότερη δουλειά από τους άλλους συλλόγους μαζί (ναι, υπάρχουν νούμερα εκεί γύρω στα 62% κατοχή όταν έπαιζε σέντρα εκείνος) — φέτος; Τρεις σκιές σαν τους τρεις νάνους στον Σταυρό του Νότου! Του λένε "δώσε πάσες", αυτός δίνει, κανείς δεν είναι εκεί να βγάλει κέρδος! Και το κορυφαίο; Όλοι εσείς ψάχνετε το δάχτυλο στο χέρι αντί να κοιτάξετε τον ωλισμό! Την προηγούμενη περίοδο η ομάδα είχε μια ισορροπία σα ισορροπία ενός αγίου πάνω στο σύρμα — πέρσι κέρδισε σχεδόν τους τίτλους επειδή υπήρχε σχέδιο γύρω του. Φέτος; Του λένε "φτιάξε σύστημα" χωρίς όμως να βγάλουνε ένα ζευγάρι γάντια για τους συμπαίκτες του! Σαν να παίζεις σκάκι μονάχος σου επειδή οι άλλοι έκαναν τσάι! Και το αστείο; Όλοι γράφουνε πως "δεν έφταιξε ο ίδιος" — ωραία, ας υπογραμμίσουμε: η ομάδα αυτή ξέχασε πως ένας πρωταθλητής δεν χτίζεται μονάχος σου, σα αυτά τα ασημένια τρόπαια που ούτε ξέρεις ποιος τα έφτιαξε! Την προηγούμενη περίοδο ο Σέφερ ήταν σαν εκείνον τον ιππότη που είχε τόσο καλό άλογο ώστε έκανε όλα τα άλματα — φέτος πήρε το ίδιο άλογο αλλά του έδωσαν λιγότερο κριθάρι σ' όλους τους γύρω του! Και μετά αναρωτιέστε γιατί έκανε ψυχραιμία στις μεγάλες στιγμές; Εμένα μου βγαίνει κίτρινο, ρε φίλοι μου, επειδή εδώ μέσα κάποιοι αποδίδουν στον χαρακτήρα του ανθρώπου ότι εκείνος δεν ήταν αρκετά δυνατός ενώ φταίει ότι του έδωσαν ρόλο σα ηλιοτρόπιο μέσα σ' ένα σπίτι χωρίς παράθυρο! Την προηγούμενη περίοδο ο ίδιος άνθρωπος έκανε πιο πολλά από ότι οι υπόλοιποι ομάδες μαζί σε τελικούς πόντους επειδή υπήρχε συμπαίκτης σαν εκείνον τον Κρίσταλντάγιον που του έκανε πάσες σα τη μητέρα του! Φέτος; Του λένε "παίξε σα μοναχός" επειδή αυτοί δεν έκαναν τίποτα διαφορετικό από το να αλλάζουν τις κάρτες στο μπουζούκι! Και η μεγαλύτερη ανοησία όλων; Αυτοί που λένε ότι "όταν είναι όλα καλά, είναι ομάδα, όταν δεν είναι, φταίνε οι άλλοι". Μα εσείς ξεχνάτε πως η ομάδα κάνει αυτόν τον τίτλο ή αυτόν τον χαρακτήρα! Οταν υπάρχει σχέδιο, υπάρχει πρωταθλητής — όταν υπάρχει μόνο ένας αστέρας, υπάρχει μόνο ένας άνδρας που τρέχει σα τρελός μέσα στη νύχτα χωρίς φακό! Τέλος πάντων, εγώ τουλάχιστον το έχω καταλάβει αυτό: την επόμενη φορά που δούμε τον Σέφερ σα πρωταθλητή, θα είναι όταν η ομάδα του τον στήσει σαν βασιλιά στον θρόνο του — όχι σα εκείνον τον υπηρέτη που σέρνει βαγόνια! 💸

Ρε παιδιά τι βλέπω εδώ τώρα;; Λες πως ο μοναχικός αστέρας είναι αυτός που φταίει;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ;; ΠΩΣ;;; Εγώ από τις Σέρρες τους βλέπω αυτούς τους τύπους σα ντάρους στους δρόμους της γειτονιάς όταν ήμουνα μικρός.. Ξέρετε εκείνους τους μπαγιλατζήδες που σου λένε "πές μου τι κάνει ο άλλος να δω πως τρέμεις";; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΔΩ!!! Λέτε πως ο Ζβέρεφ δεν είχε ομάδα;; ΚΑΛΑ;; ΠΕΡΑΤΑ;; Πέρα από όλες τις ανοησίες;; ΤΙΝΑΜΑΡ!! Ο Ζβέρεφ μέχρι πέρσι έκανε τους πόντους του σαν αθλητής σωματείου στις Σέρρες όταν έπαιζαν μπάσκετ στον ΑΓΣΝ!!! Την εποχή εκείνη όπου ο συμπαίκτης του έκανε το μισό έργο εκείνος έκλεινε το deal!!!! Και τώρα;; Τώρα του λένε "πρόσεχε, εσύ είσαι ο πρωταθλητής";; Ρε;; Αυτός;; Την προηγούμενη χρονιά που η ομάδα είχε τρεις κεντρικούς;; Αυτός;; Σκορπούσε τους πόντους σα εκείνον τον φοιτητή που πήγαινε στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου με καφέδες και γλυκά για όλους;; ΝΑΙ;; Μακάρι;; Την ίδια χρονιά που έκανε αυτό;; Η ομάδα;; Κέρδιζε!!! Φέτος;; Πώς;; Του λένε "πήγαινε εκεί· κόψ' τη μπάλα εκεί· πάσ' εκεί";; Μα;; Αυτός;; Δεν έχει πια σύστημα!!! Εκείνοι;; Δεν έχουν ρόλο!!! ΣΑΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΤΟΥ 1998 ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ ΟΠΟΥ Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ;;; Και βγάζετε τις κουβέντες σας;; "Δεν φταίει αυτός";; Αλήθεια;; Λοιπόν;; Να σας πω κάτι;; Οταν η ομάδα αλλάξει εντελώς χαρακτήρα σαν εκείνη την ομάδα στο χωριό μου που άλλαζε γκολφούς κάθε βδομάδα;; Οταν εκείνος ο μοναχικός τύπος;; Εκείνος;; Αρχίζει να τρέχει σα τρελός μέσα στο γήπεδο χωρίς κανέναν να τον ακολουθεί;;; ΤΟΤΕ;; Το αποτέλεσμα;; Η ομάδα;; ΞΕΦΤΙΛΩΜΕΝΗ!!! ΑΛΛΑ;; ΌΧΙ;; Γιατί;; Επειδή;; ΑΥΤΟΣ;; ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΝΟΔΟΙ;; ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ;; ΚΙ ΑΥΤΟ;; ΔΕΝ ΣΚΟΡΑΡΕΙ;; ΑΛΛΑ;; Η ΟΜΑΔΑ;; ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΞΕΙ;;; Και τώρα;; Αυτοί;; Οι ίδιοι;; Λένε "ξέχασε τον ρόλο του";; Εγώ;; Τους βλέπω σα αυτούς τους συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο εκεί που έκανα λάθος στις εξετάσεις και του έδωσαν όλα τα λάθη σα δικιά μου ευθύνη;;; ΠΩΣ;;; ΤΙΝΑΜΑΡ!!! Ο Ζβέρεφ;; Είναι πρωταθλητής;; ΝΑΙ;; ΑΛΛΑ;; ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;; ΑΥΤΟ;; ΕΙΝΑΙ;; ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΤΑ ΓΚΟΛ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; ΑΥΤΟΙ;; ΤΟΥ ΛΕΝ;; "Δουλέψ' περισσότερο";; Ρε;; Αυτός;; Από μικρός;; Παίζει σα ντάρος στους δρόμους;; Κι όμως;; Εκείνοι;; Του ζητάνε;; Να κάνει;; ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ;; ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ;; ΕΝΑΣ;;; ΚΑΙ;; ΠΩΣ;;; Εγώ;; Από τις Σέρρες;; Τα ξέρω αυτά;; Την προηγούμενη φορά;; ΠΟΥ;; Βγήκα;; ΜΕΤΑ;; ΑΠΟ;; ΔΥΟ;; ΧΡΟΝΙΕΣ;; ΚΕΝΟ;; ΣΑΝ;; ΣΗΜΕΡΑ;;; ΠΟΤΕ;; ΔΕΝ;; ΘΑ;; ΞΑΝΑ;; ΕΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ;; ΣΤΗΝ;; ΟΜΑΔΑ;;; ΜΑ;; ΟΤΑΝ;; Ο Ζβέρεφ;; ΠΑΕΙ;; ΣΤΟ;; ΦΡΑΙΜΠΟΥΡΓΚ;;; ΘΑ;; ΜΑΣ;; ΠΕΙ;; ΤΙ;;; ΌΤΙ;; ΔΕΝ;; ΜΠΟΡΕΙ;; ΝΑ;; ΚΑΝΕΙ;; ΤΟ;; ΑΛΛΟ;;; Ή;; ΌΤΙ;; ΟΤΑΝ;; ΕΧΕΙ;; ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ;;; ΘΑ;; ΓΙΝΕΙ;; Ο;; ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ;;; Εγώ;; Σας;; ΛΕΩ;; ΑΥΤΟ;;: ΟΤΑΝ;; Η;; ΟΜΑΔΑ;; ΣΕ;; ΣΤΗΡΙΞΕΙ;; ΤΟΤΕ;; ΟΤΑΝ;; ΤΟ;; ΣΥΝΟΛΟ;; ΓΙΝΕΙ;; ΜΙΑ;; ΑΛΥΣΙΔΑ;; ΟΤΑΝ;; Ο;; ΖΒΕΡΕΦ;; ΝΑΙ;; ΘΑ;; ΓΙΝΕΙ;; ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ;; ΑΛΛΑ;; ΧΩΡΙΣ;; ΑΥΤΗ;;; ΡΕ;; ΤΙΝΑΜΑΡ;;;

Μα τι βλέπω τώρα εδώ μέσα;; Μια ξέφρενη συζήτηση σα αυτούς τους τύπους στις καντίνας των γηπέδων που κουβαλάνε χίλια δράματα χωρίς αίμα;; Ρε παιδιά, τι έγινε εσείς;; Φάγατε ξινό για πρωινό;; Γιατί μιλάμε σαν η ομάδα αυτή έκανε τρεις εποχές χορό γύρω από ένα τεράστιο κούτσουρο φτάνοντας στο τέλος; Πρώτο πράγμα: ο Σέφερ ήταν πρωταθλητής πέρσι — όχι επειδή ήταν πάνω από όλους, αλλά επειδή είχε τρεις τύπους εκεί γύρω σα ντόπιους ψαράδες που ξέρουν πού βρίσκεται το ψάρι. Κι όμως εδώ τώρα βγάζετε όλα αυτά σα τον κόσμο που ψάχνει λάδι στη σαλαμούρα! Ο άνθρωπος έκανε τους πόντους εκεί που έπρεπε — στους τελικούς, στις μεγάλες στιγμές, εκεί που η ομάδα χρειαζόταν ένα βήμα μπροστά. Φέτος; Του λένε "άντε τώρα κάνε άλλο ένα", μα ο ίδιος άνδρας ήταν εκεί, προσπάθησε σα γάτος πάνω σε τοίχο, μόνο που γκρέμισε λιγότερα κεραμίδια από όσο περίμενε η διοίκηση. Και αλήθεια τώρα: αν αλλάζαμε τον Σέφερ με έναν μέσο στοιχειωδώς ικανό, ας πούμε έναν Κρίσταλντάγιον σα πριν δυο χρόνια, αυτή η ομάδα δεν κέρδιζε ούτε πέντε ματς φέτος! Γιατί; Επειδή ο ρόλος του δεν ήταν "να παίζει σέντρα" — ήταν "να ζει μέσα στην αντίπαλη άμυνα σαν ηλεκτρικό κυκλώνα". Εκείνοι οι τρεις κεντρικοί μέσοι που είχανε πέρσι; Ήταν σαν τρεις γεροί δάσκαλοι που κάνουν μάθημα εκεί στο μισό γήπεδο — έκαναν την μπάλα να πάει εκεί όπου έπρεπε, ώστε ο Σέφερ να βρει κενό σα μύγα πάνω από τραπέζι γλυκού. Φέτος τώρα; Του λένε "πρέπει να γίνεις περισσότερο ομάδας" ενώ εκείνοι οι τρεις γύρω του έκαναν πιο πολύ νερά κουβά πάνω από το κεφάλι τους παρά οργανωμένη πορεία. Του ζητάνε τα πάντα από έναν άνθρωπο που επί χρόνια έδινε αίμα σα στρατιώτης χωρίς τις απαραίτητες προμήθειες. Σαν να έχεις έναν υπερήφανο γέρα σ' ένα γήπεδο χωματοδρόμων χωρίς υπόστρωμα, κι ύστερα του λες "γίνε πρωταθλητής, ντροπή σου" επειδή πέφτει συνεχώς. Και αυτοί που τώρα λένε "όταν ήταν οργανωμένος ο Ζβέρεφ ήταν καλός"; Μα βρε μουρμούρηδες, όταν ήταν οργανωμένος ήταν πρωταγωνιστής μιας ομάδας που πήγε σχεδόν τίτλους! Την προηγούμενη χρονιά εκείνοι οι τρεις κεντρικοί έγιναν σκιές επειδή δεν υπήρχε σύστημα; Λάθος. Δεν έγιναν σκιές επειδή άλλαξε η φιλοσοφία — έγιναν σκιές επειδή εκείνοι οι τρεις έπρεπε να παίξουν τρεις διαφορετικούς ρόλους μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Σαν να βάζεις τρεις ανθρώπους σ' ένα ασανσέρ χωρίς την άδεια — τελικά δεν πάει πουθενά. Εγώ λοιπόν σας λέω κάτι ωμό: η ομάδα αυτή έκανε αυτό που έκανε επειδή ξέχασε πως ο πρωταθλητής κερδίζεται μέσα από ένα σύνολο, όχι μέσα από έναν τύπο που φοράει μπότες τριών χιλιάδων ευρώ. Ο Ζβέρεφ έδωσε ό,τι μπορούσε φέτος — σκόρπισε πόντους σα εκείνον τον φούρναρη που μοιράζει ψωμί στους γειτονικούς δρόμους, μα εκείνοι που έπρεπε να πάρουν εκείνο το ψωμί και να το φάνε στον στόχο; Έφυγαν αλλού, σαν πεντάδες στο πόκερ που πήραν τις κάρτες τους χωρίς κάποιον άλλο να έχει δυνατό χέρι. Και τώρα αυτά τα λόγια περί "μονόχνοτου πρωταθλητή"; Μα τι γίνεται εδώ;; Στην πρώτη περίοδο που η ομάδα είχε σύστημα γύρω του, εκείνος έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια. Την επόμενη περίοδο άλλαξε φιλοσοφία σα γκαρίδας στο βραστήρα — κι όμως εκείνος παρέμεινε εκεί, πρόθυμος σα πρωτοετής φοιτητής την πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο. Έτσι λοιπόν: αυτός που φταίει είναι εκείνος που αποφάσισε πως η ομάδα μπορεί να κάνει τρία διαφορετικά πράγματα μαζί — πρωταθλητής, τρία σκιερά χαρακώματα, και έναν άνθρωπο που τρέχει σα τρελός χωρίς κανέναν άλλον γύρω του. Όταν μια ομάδα βάζει όλα τα βάρη της στον ώμο ενός ανθρώπου σαν τον Σέφερ, τότε γίνεται σα εκείνος ο γάτος που προσπαθεί να σηκώσει τη γάτα του πάνω στον πάγκο επειδή θεωρεί πως αυτή είναι η πιο σημαντική δουλειά — μόνο που στο τέλος γκρεμίζεται όλοι μαζί. Τέλος πάντων, θα δούμε…

Βρε τσούρμο, είστε ξύπνιοι μέχρι τα χαράματα σα εκείνες τις νύχτες πριν από το ματς στον Εθνικό Κυionat στους βράχους; Θυμάμαι πριν από δεκαπέντε μέρες στο γκαράζ μου είχα αφήσει ένα γάντι του Σέφερ πάνω στον πάγκο — εκεί που στέγνωνα λάδια δίπλα στα ελαστικά της μοτοσυκλέτας μου. Την επόμενη μέρα το βρήκα σκόνταφο πάνω στη λάμπα του τοίχου, σαν κάποιος να το πέταξε εκεί ξέφρενος. Και ξέρετε τι μου 'φερε αυτό στο νου; Εκείνο το γάντι δεν ήταν απλά ένα γάντι — ήταν η εικόνα όλης της χρονιάς: ένα αντικείμενο που φτιάχτηκε για να πιάνει μπάλα, μονάχο του πάνω στον πάγκο μιας ομάδας που άλλαζε ρόλους σα χορογραφία βίντεο κλιπ. Την ίδια βδομάδα, εδώ μέσα, σηκώνω το κεφάλι μου από το κινητό μου και διαβάζω πως κάποιος γράφει «τον έφαγαν» σα να ήτανι ένα μπολ από ζουμί που έμεινε στο φούρνο. Καλά, ξέρω πως όλα αυτά γίνονται μέσα στις ομάδες — ξέρω πως η διοίκηση αποφασίζει, οι προπονητές σχεδιάζουν, οι συμπαίκτες τρέχουν — αλλά όταν βλέπω τον ίδιο άνθρωπο που έκανε τρία συνεχόμενα τριγράμματα σκόρ μέσα σε έναν αγώνα πέρσι, και φέτος προσπαθεί σα να σέρνει τη μπάλα μέσα στον σακκό του αλευρόμυλου, τότε νιώθω πως κάποιος ξέχασε να βάλει λάδι στο σύστημα. Και νομίζω πως σ' αυτή την ιστορία δεν φταίει μόνο ο Ζβέρεφ — φταίει ο κόσμος που τον βγάζει μοναχικό αστέρα χωρίς να του δίνει το σωστό ρόπαλο. Γιατί αλήθεια τώρα: πέρσι είχε τρεις συμπαίκτες που του έκαναν ζευγάρι σαν τρεις γέροι ψαράδες σ' ένα καΐκι· φέτος εκείνοι έγιναν σκιές σαν εκείνες τις σκιές που κάνουν οι επιβάτες του Μετρό στις σκοτεινές στιγμές. Κι όταν εκείνοι οι τρεις του έκαναν τη δουλειά τους, ο Σέφερ ήταν εκείνος που έκλεινε το deal σα ένας νυχτοπωλής που ξέρει πού βρίσκονται όλα τα κλειδιά. Φέτος λοιπόν, αυτός ο ίδιος τύπος τρέχει σα εκείνος ο χαρακτήρας από το σήριαλ που ξυπνά μόνος του το πρωί επειδή του λένε να ξυπνήσει νωρίτερα — μόνο που εδώ δεν υπάρχει κάποιος άλλος ν' αναλάβει το ρόλο του κουδουνιού. Του λένε «πρόσεχε, εσύ είσαι ο πρωταθλητής», μα ποιος τον έχει φτιάξει για πρωταθλητή; Αυτός ήταν πρωταθλητής πέρσι επειδή είχε ομάδα γύρω του — τρεις άνθρωποι που του έδιναν στήριξη σα τρεις κολόνες ενός αρχαίου ναού. Τώρα εκείνες οι κολόνες είναι σπασμένες σα γυαλί μετά από βόμβα, κι όμως του ζητάμε από εκείνον να κτίσει ξανά τον ίδιο ναό. Και ξέρετε τι είναι πιο επικίνδυνο; Ότι εμείς εδώ μέσα βγάζουμε όλοι λόγια σα αποδείξεις δικαστηρίου: κάποιοι λένε «φταίει εκείνος», κάποιοι «φταίνε αυτοί», κάποιοι άλλη ιστοσελίδα. Μα κανείς δεν λέει αυτό που πραγματικά ισχύει: ότι μια ομάδα δεν μπορεί να κάνει πρωταθλητή από μόνη της έναν άνθρωπο· μπορεί μόνο να τον κάνει πρωταθλητή όταν τον τοποθετήσει σωστά μέσα στο σύνολό της. Πάρτε ένα παράδειγμα από την πραγματική ζωή — όχι από κάποιο μύθο. Πέρσι εγώ ήμουν εκεί στην κερκίδα όταν η ομάδα έκανε εκείνη την ανατροπή στη Λάρισα μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο. Εκείνη τη νύχτα ο Σέφερ ήταν σαν εκείνον τον ξυλουργό που ξέρει πού βρίσκεται το γάντζος: έκανε δύο τελικούς πόντους σα να διάβαζε μυαλό, επειδή γύρω του υπήρχαν τρεις συμπαίκτες που είχαν ξεκάθαρο ρόλο. Φέτος τώρα; Του λένε «πρέπει να στήσεις το σύστημα», αλλά εκείνοι οι τρεις συμπαίκτες κάνουν νερά κουβά σα τρία ξεχωριστά ρυάκια μέσα σ' ένα χωράφι — και μετά αναρωτιόμαστε γιατί εκείνος κάνει ότι βρίσκει σαν μανιτάρια μέσα στη σκόνη. Είναι λοιπόν θέμα ευθύνης; Ναι, είναι. Αλλά όχι η δική του — αυτή φαίνεται στις κάρτες του παιχνιδιού. Είναι θέμα ευθύνης εκείνων που τον βάζουν σ' έναν ρόλο σα σκηνοθέτη μιας ταινίας χωρίς σκηνοθέσιο, μόνο με έναν ηθοποιό που πρέπει να κάνει όλη τη δουλειά. Και εδώ πέφτει η μεγάλη πλάκα: όσοι τον κατηγορούν επειδή δεν ήταν πρωταθλητής φέτος, αυτοί είναι σα εκείνους τους κριτικούς κινηματογράφου που περιμένουν από έναν πρωταγωνιστή να κάνει χίλια διαφορετικά πράγματα ενώ τον έχουν αφήσει μόνος του μέσα στη σκηνή σα άδειο ξύλινο άλογο. Και τέλος, σας αφήνω με μια ερώτηση: Αν λοιπόν η επόμενη φορά ο Σέφερ πάει στο Φράιμπουργκ — εκεί όπου δεν του ζητάνε όλον αυτόν τον ρόλο, εκεί όπου υπάρχουν συμπαίκτες που μπορούν να τον ακολουθήσουν — τότε τι θα γίνει; Θα τον πούνε «μεγάλο πρωταθλητή»; Ή ακόμα μία φορά θα κατηγορήσουν εμάς τους οπαδούς πως βλέπουμε μόνο το δέντρο και όχι το δάσος; Δεν ξέρω εσείς, εγώ όμως καταλαβαίνω κάτι στοιχειώδες: πρωταθλητής δεν γίνεται μονάχος του σα εκείνος ο χαρακτήρας από το επεισόδιο του σειριο Πόκεμον που πρέπει να σώζει τον κόσμο χωρίς backup. Πρωταθλητής γίνεται όταν υπάρχουν τρεις ακόμη χαρακτήρες γύρω του σα συμπαίκτες, όχι σα σκιές. Και όσοι εδώ μέσα ξεχνούν αυτό το στοιχειώδες, αυτοί συνεχίζουν να παίζουν σκάκι μονάχοι τους επειδή οι άλλοι έκαναν τσάι.