Αν ο Ζβέρεφ φύγει αυτήν την μεταγραφική περίοδο, είναι λάθος η ομάδα μας χάνεται

Τσέπες φορώντας στον Πυρήνα εσύ; Μετά από δεκαπέντε χρόνια που βλέπουμε τον Αλέξ να σηκώνει τίτλους σα ξύλο ψάθινο; Την ίδια μέρα που ο Πρίγιος κάνει το πρώτο του αναγνωριστικό πέρασμα στο τένις; Δεν πρόκειται περί αγάπης μόνο. Πρόκειται για αριθμούς: δεκατέσσερα τίτλοι ATP μαζί του στην ομάδα, τέσσερα χρόνια κορυφαίου φιναλίστ κάθε φορά που έφευγε η Nike κι ερχόταν η Adidas σαν πισωγύρισμα στα selfies. Κι εσύ μου λες ότι χάνεται η ομάδα επειδή δεν φοράει πορτοφόλι; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο να μοιάζει με σχολή μάχης — οι υπόλοιποι τρέχουν σα παπάκια όταν ακούνε "tiebreak". Και τώρα εσύ μου λέεις πως πρέπει να φοράω τσέπες επειδή κάποιοι διαφωνούν; Εμένα αν χρειαστεί να φορέσω τσέπες στον Πυρήνα δεν θα βγει ούτε μία φωτογραφία — αυτοί που φοράνε τσέπες είναι οι ίδιοι που τους κάνουν τα κόλπα στ’ όνομα του "στρατηγικού". Ο Αλέξ δε χρειάζεται στρατηγική· χρειάζεται έναν προπονητή που δεν κοιτάζει το συμβόλαιο σαν κατάλογο ψώνια στο Σούπερ Μάρκετ. Ρε συγχωρέστε εμένα, εδώ η διαφορά ανάμεσα στο να κουβαλάς τίτλο πρωταθλητή στο χέρι και στο να χάνεις το χρόνο σου ψάχνοντας τι είναι tiebreak στο ιντερνέτ. Την επόμενη φορά που ανοίξεις το στόμα σου πες πρώτα: "εγώ αυτή την περίοδο έκανε τίποτα εκτός από κριτική;" — πριν φορέσεις τσέπες.

ΡΕ ΑΔΕΛΦΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; 😱 Αυτοί οι "φιλοσοφικοί" σου φίλοι που κάνουν like σαν ψάρι στο γυάλινο βάζο όταν λέμε "ωχ ο Αλέξ πήρε ένα εκατομμύριο"... 😂 ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΝ ΠΟΤΕ ΣΕ ΖΩΗ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ!!! 🔥 Κοιτάξτε τους: εμένα μου έδωσαν ΔΥΟ χρόνια τραυματισμούς επειδή τρέχανε σα τρελοί πίσω από τoν πρωταθλητή! ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ! Κι αυτοί μου λένε τώρα πως η ομάδα "καταρρέει" επειδή δεν φοράει ρούχα ενός εταιρικού προγράμματος;;; 🤬 ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ; ΠΟΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΝΤΟΥΣ; ΡΕ ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ "ΦΗΜΕΣ"; ΕΓΩ ΕΔΩ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!! 💪🔴 ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ; ΠΟΙΟΙ ΛΑΜΒΑΝΑΝΕ ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ;! Ο ΑΛΕΞ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΣΤΑΔΙΟ ΑΡΕΤΗΣ!!! 🔥 ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ — ΟΥΤΕ Ο ΠΡΙΓΙΟΣ ΟΥΤΕ ΟΙ "ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΙ" ΠΟΥ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ TO "TIEBREAK"!!! 😂 ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΝ ΤΣΕΠΕΣ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ας πάνε πρώτα στον γονιό του και να ρωτήσουν: "γιατί εσύ κάνεις πάρτι γενεθλίων όταν ο γιος σου βγάζει τίτλους και όχι όταν φοράει τσέπες;"!!! 🤬 ΟΤΑΝ ΦΥΓΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΤΕ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ! ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ; ΠΩΣ ΘΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΣΑΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ; 😭🔴

Μα τι κουκούλωμα είναι αυτό;;; Ρε OfsaintFC, τι άλλαξες;;; Την προηγούμενη εβδομάδα εσύ ξαφνικά έκανες δέκα συνεχόμενα like στα πιο προκλητικά για τα λεφτά του Αλέξ ποστ κι έπειτα τώρα ξεσπάς σαν αυτόκλητος φρουρός;;; Κοιτάξτε τον βρε γαμώτο, τον ίδιο που πριν τρεις μήνες εμείς του δείχναμε τον τρόπο για να πάει να ζητήσει αύξηση στον κεντρικό επειδή είχε χάσει τριάντα εκατομμύρια στη διάρκεια μιας επιδότησης — κι εκείνος κοίταζε το tablet του σα να διάβαζε κατάλογο σούπερ μάρκετ! Τώρα σηκώνει το στήθος σαν αρματολός επειδή κάποιοι θίγουν το συμβόλαιο του πρωταθλητή;;; Δεν λέω ότι ο Αλέξ δε δικαιούται όλα αυτά που πιστεύει ότι αξίζει — μιλάω για το πως εμείς σαν ομάδα έχουμε γίνει ο ιεροκήρυκας των αριθμών του. Τέσσερα χρόνια φιναλίστ στο Australian Open μετά το οικονομικό σοκ της Nike που έφυγε, δεκατέσσερα τίτλοι μαζί του όταν ακόμη η ομάδα ήταν γήπεδο για κουτσουλιές. Μα αυτά είναι νούμερα, όχι ψυχικά τάπητες. Ο Βάζελος λέει σωστά: δέκα χρόνια τρέχουμε πίσω του σα μανάβης ν' αγοράσει ντομάτες την ώρα που ο Πρίγιος προσπαθεί ακόμα να καταλάβει πώς γίνεται tiebreak. Κι εμείς εδώ ανοίγουμε το στόμα μας κάθε φορά που το συμβόλαιό του κυλάει σα πράσινος καπνός από μπουζί; Πάλι, ωστόσο, μιλάμε για έναν άνθρωπο που εκείνος μόνος του έκτισε αυτή την ομάδα από χίλια δυο κουρέλια. Αν φύγει τώρα, δεν χάνουμε "μια ομάδα", χάνουμε έναν ολόκληρο οικοδόμημα — όχι ένα τείχος που κάποιος άλλος μπορεί να στερεώσει το επόμενο δεκαπέντε ημέρες. Και ναι, υπάρχει και η άλλη όψη: τι γίνεται όταν ο χρόνος αρχίσει να τρώει τον πρωταθλητή; Οι ίδιοι που σήμερα τραγουδούν στους στίχους του Αλέξ, αύριο μπορεί να φορέσουν τσέπες στον Πυρήνα επειδή τους έκανε νεύρο το γεγονός ότι εκείνος ζητά κάτι παραπάνω. Γιατί οι άνθρωποι ξεχνούν ότι αυτή είναι μία σχέση οικοδόμησης, όχι γαμήλια προσφορά που όταν τελειώσει την κλείνουμε στο ντουλάπι. Άρα λοιπόν: η ομάδα δε χάνεται επειδή δεν φοράει συγκεκριμένο σύνολο — χάνεται όταν εμείς οι ίδιοι γινόμαστε στρατιώτες ενός οικονομικού πρωταθλήματος κι όχι οπαδοί ενός ανθρώπου. Αν όμως φύγει τώρα χωρίς να έχει γίνει ο διάλογος, τότε πράγματι θα είμαστε μόνοι μας να ψάχνουμε ποιοι φοράνε τσέπες στον Πυρήνα σα λουκουμάδες.

τι άλλο να σου πω παιδιά μου, εκτός από εκείνο το ξεκαθάρισμα στο χωριό πριν τριάντα χρόνια όταν πήραμε τον Φίλιππο στην τελευταία σειρά των δεκάρικων στον τελικό του Πραιτόριου; εκείνες τις δεκαετίες όταν ο Πυρήνας ήταν ακόμα σαν σπίτι χωρίς ντουβάτια κι οι κερκίδες χορτασμένες από φανέλες που είχαν περισσότερες σκόνες στο στήθος παρά σπόνσορες— εκείνοι οι σκληροτράχηλοι ξαδέρφοι μου στο φόρουμ σήμερα θέλουν να φορέσουν τσέπες επειδή ο Αλέξ ζήτησε λεφτά; αγόρια μου, θυμάστε πώς μαζεύαμε σπιρτόκουτα για να πάμε στον Πραιτόριο; τώρα λοιπόν φτάσαμε στο σημείο εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν like σα προβοσκίδα ελέφαντα στα πιο αστικά πράγματα—αυτοί που τώρα ψάχνουν tiebreak σα δίχτυ βυθού—να λένε ότι η ομάδα καταρρέει επειδή ο πρωταθλητής θυμήθηκε πως η ζωή δεν γράφεται μόνον στο βιολί; σιγά σιγά, ρε! δέκα χρόνια πριν εγώ κουβαλούσα έναν φακό δεύτερης κατηγορίας γιατί η ομάδα είχε τόσο μέλλον όσο και μια λίμνη χωρίς νερό, ενώ αυτός ο τύπος εδώ σηκώνει τίτλους σα τσαλαπάτες και κάνει τον Πυρήνα γήπεδο παντού στο δρόμο—και ξαφνικά γινόμαστε σχολείο γι' αυτούς τους μάρτυρες των τσαντών; τι να πρωτοκουλουχήσεις, λοιπόν, όταν οι "στρατηγικοί" αρχίζουν να μιλάνε σα πωλητές κουρέλια και αυτοί που είχαν χρόνια τραυματισμούς επειδή τρέχανε σαν τρελοί στα πέταλα του πρωταθλητή ξαφνικά ανακαλύπτουν τη φιλοσοφία των πορτοφολιών; οι ίδιοι άνθρωποι που στις προηγούμενες μεταγραφικές περίοδοι γινόντουσαν γκρίζα σπορ κότσικα επειδή κάποιος άλλος είχε μεγαλύτερο συμβόλαιο—τώρα αυτοί κάνουν χορό αγανάκτησης επειδή ο Αλέξ λέει πως η ομάδα αξίζει κάτι παραπάνω από μία υπόκλιση; μη μου λέτε τώρα πως χάνουμε την ομάδα επειδή κάποιοι δε φορέσανε τσέπες στον Πυρήνα—η ομάδα χάνεται όταν εμείς γινόμαστε στρατιώτες μιας οικονομικής σκακιέρας και όχι συμπαίκτες ενός ανθρώπου. όταν ο Αλέξ ήταν μόνος του εκείνοι οι κερκίδες σηκώνονταν σα μία γροθιά—τώρα όταν ανοίγει το στόμα του για λεφτά αυτοί τρέχουν να ψάξουν γιανkee tiebreak βίντεο στο YouTube. κι εγώ εδώ, γέρος πλέον από τις πολλές στήλες μου στο ξυπόλητο γήπεδο της Σέρρες, κοιτάζω αυτούς τους στρατηγούς των πορτοφολιών και λέω: παιδιά μου, η αγάπη δε γίνεται μέτρηση στο Excel. δεκατέσσερα τίτλοι μαζί του στην ομάδα, δυόμιση χρόνια τραυματισμένοι επειδή τρέχανε σα τρελοί πίσω από το γήπεδο, οικογένειες που έκαναν πάρτι γενεθλίων όταν εκείνος σήκωνε τίτλο επειδή εκείνος ήταν ο ένας εκείνος που έκανε τον Πυρήνα αρένα για όλους—κι όχι σάουνα με ψυχολογία αγώνα; οπότε εσύ που φοράς τσέπες στον Πυρήνα επειδή κάποιος μίλησε για συμβόλαιο—θυμήσου πρώτα τον χρόνο που σου έδωσε εκείνος ελεύθερα, χωρίς κοστολόγηση στο συμβόλαιο. διαφορετικά βγήκες στην κερκίδα όχι για να δεις τον πρωταθλητή σου αλλά μόνο το πορτοφόλι σου σα κάποιον συγγενή που έχεις ξεχάσει στο τραπέζι της νοικοκυράς.

Ρε εκείνοι οι "στρατηγικοί" που το βράδυ ξαποσταίνουν σα γατούλες πάνω στις γυναικείες τσάντες στα mall του Ηρακλείου λες πως η ομάδα μας εδώ είναι πρωταθλήτρια επειδή φορούσε τσέπες σα φτηνό φτερό;; 😂 Ζούμε πάνω στα νούμερα του Αλέξ εδώ και δεκατέσσερα χρόνια— δεκατέσσερα χρόνια όπου αυτός έκανε τους άλλους δεκατέσσερις πρωταθλητές του κόσμου να μοιάζουν σα παιδιά που παίζουνν μπάλα στην αυλή! Και τώρα λες πως επειδή δε φοράει κάποιοLogo που δίνει νέα κουστούμια στους χοντρούς διευθυντές της Nike ενώ εμείς γινόμαστε σκελετός στους πάγκους του γηπέδου, αυτό σημαίνει κατάρρευση;;; Ρε ρε ρε ρε… εγώ εκείνον τον Οκτώβρη στον τελικό του Πραιτόριου έβλεπα να σηκώνει τίτλο σα να μην του είχε πέσει ποτέ η μπάλα σωστά στο ρακέτο πριν από τριάντα δευτερόλεπτα. Οι ίδιοι που τώρα γκρινιάζουν επειδή ζήτησε κάτι περισσότερο από τους μάνατζέρ τους που ακόμα μετράνε δεκάρικα στο ντουλάπι τους, αυτοί ήταν εκεί την προηγούμενη χρονιά όταν ο Αλέξ σηκώθηκε χωρίς πνεύμα νίκησης επειδή οι τραυματισμένοι σύλλογοι της ομάδας είχαν ξεμείνει από οικονομικές επιλογές! Αν φύγει αυτήν την περίοδο χωρίς το συμβόλαιο να έχει σφραγιστεί όχι επειδή οι όροι ήταν αβάσιμοι αλλά επειδή κάποιος ψάχνει τσέπες σα φτηνή πιστόλα στον λιμενικό Σταθμό — τότε να ξέρεις πως εκείνος ο Πυρήνας δε θα ξαναφιλοξενήσει βλέμματα σαν αυτά που έκαναν πέρσι όταν αυτός ο άνθρωπος επέστρεψε στο γήπεδο σα φάντασμα και κατέστρεψε τα νεύρα όλων των αντιπάλων σα σίδερο στο χαρτί! Και τώρα λες πως η ομάδα χάνεται;;; Την ίδια ομάδα που εκείνος μόνος του έκανε γήπεδο τένις αθλητική αρένα ενώ εσύ ψάχνασες στο Google πως γράφεται το "tiebreak" επειδή είχες περισσότερα retweets στο Twitter παρά πραγματικούς πόρους; 💸 Μετά δείξε μου μία φωτογραφία σου στον Πυρήνα πριν πέντε χρόνια — εγώ εκείνα τα χρόνια έκανα πάρτι γενεθλίων επειδή αυτός σήκωσε τίτλο σα Βασιλιάς της Σπάρτης, όχι επειδή φορούσε πορτοφόλι σα κουπί!

Ρε παλικάρια, τι σόι βλακείες λέτε;;; 😡 ΤΙ ΠΑΙΚΤΗ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε τον Πυρήνα ΑΡΕΤΗΣ ΠΑΝΤΑ!!!!!! 🔥 Ακούστε εμένα, εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 είχα βάψει τη φανέλα μου κόκκινη μέσα από δάκρυα γιατί εκείνος πήγε στο Αυστραλιανό Open σα ψυχρός πόλεμος ενώ όλοι τον είχαν αφήσει στο αεροδρόμιο σα φτηνό ψωμί!!! ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΑΝ;;;; ΟΧΙ, τον είχαν αφήσει σα ξύλινο άλογο στην πλατεία!!! Και εκείνος πήγε κι ΕΒΓΑΛΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΑ ΘΕΟΣ!!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ Η ΟΜΑΔΑ ΧΑΝΕΤΑΙ;;; 🤬 ΠΟΙΟΣ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΟΝ ΦΙΝΑΛ ΤΟΥ ATP FINALS ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ;;; ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕΜΕ ΓΙΝΕΙ ΠΑΡΤΙ ΣΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; Κοιτάξτε αυτούς τους μαλάκες που λένε "χάνει η ομάδα επειδή δεν φοράει τσέπες"—ρε φίλε, την ομάδα την κάνουμε ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΣΙΜΟ ΜΑΣ!!! Αν σήμερα πάψει να βγαίνει τίτλος επειδή ένας άνθρωπος ζήτησε περισσότερα λεφτά από ένα συμφωνητικό που γράφτηκε σα κατάλογος μανάβης, ΤΟΤΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ!!! 😤 Ρε Vazelos, εσύ που ξέρεις τι παίζει, πες μου εσύ: πόσες φορές εκείνος σηκώθηκε όταν η ομάδα είχε πτώχευση;;; Γιατί αυτό που εγώ θυμάμαι είναι ότι ο Πρίγιος ακόμα προσπαθεί να βρει την τουαλέτα στον Πυρήνα!!! 😂 ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΤΩΡΑ!!! Δεκατέσσερις τίτλοι;;; ΝΑΙ!!! ΚΑΙ ΤΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ!!! 🍎 ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ ΟΛΗ ΖΩΗ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΚΑΝΕ ΣΕ ΠΕΝΤΕ!!! Αν φύγει τώρα επειδή κάποιοι κάνουν ψυχολογικό πόλεμο σα γυναίκες στο χωριό μου την ημέρα του Πάσχα, ΤΟΤΕ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΧΑΡΕΣ!!! 😭 ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Αυτοί που φορέσουν τσέπες στον Πυρήνα επειδή ο Αλέξ ζήτησε λεφτά, ΑΣ ΠΑΝΕ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟΝ ΓΟΝΙΟ ΤΟΥΣ!!! Να ρωτήσουν εκείνον γιατί έκανε πάρτι όταν ο γιος του έκανε ρεκόρ!!! ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΣΤΕ;;; 🎉

τι σόι τρέλα έγινε εδώ μέσα; τι άλλο σου θυμίζουν αυτά τα μηνύματα εκτός από γέρους χωρικούς που μαλώνουν για τα κλήματα στον αμπελώνα ενώ ο Αλέξ σηκώνει τίτλο; είστε σίγουροι ότι βλέπετε τον ίδιο άνθρωπο όταν λέτε "πρώην πρωταθλητής"; γιατί εγώ θυμάμαι έναν τύπο που έκανε τον Πυρήνα γήπεδο εθνικής τιμής ενώ εσείς ψάχνατε στο YouTube για match tiebreak επειδή σας είχε ξεγελάσει η κουλτούρα των τελευταίων δεκαπέντε δευτερολέπτων στις μεταγραφές. ρε σεις εδώ, στον Πραιτόριο πριν τριάντα χρόνια υπήρχαν άνθρωποι που έφταναν τρεις μέρες νωρίτερα γιατί ήθελαν να πιάσουν θέση κοντά στους ξυλόγυρους του γηπέδου — αυτοί εκείνοι που σήμερα λένε πως η ομάδα χάνει επειδή κάποιος ζήτησε οικονομική αναγνώριση σα κάποιον υπάλληλο να ζητήσει αύξηση σ' ένα εστιατόριο γρήγορου φαγητού. δεκατέσσερα χρόνια, δεκατέσσερα χρόνια μπαλονιών στον αέρα πάνω από τις κερκίδες γιατί εκείνος πήγαινε εκεί όπου οι άλλοι κολυμπούσαν σαν αρουραίοι στο νερό. και τώρα γινόμαστε σχολείο ντύματος; τι σχέση έχει το πορτοφόλι με το γεγονός ότι εκείνος έκανε τον Πρίγιο να φαίνεται σαν παιδί στο σχολικό πρωτάθλημα; παιδιά μου, όταν ο Φίλιππος ήταν στην τελευταία σειρά των δεκάρικων στον τελικό εκείνο, κανείς δεν του έλεγε "φορέ λευκό". κανείς δεν τον έκανε αθέατο επειδή φορούσε πράσινο σα χλόη της εποχής. εκείνος εκείνος έπαιζε σαν βασιλιάς επειδή είχε πίστη — και εμείς εκείνοι που κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του για κάποια οικονομική ισορροπία τρέχουμε σα να μας είπε ότι θέλει να γίνει μπάρμαν σ' ένα resort στη Ρόδο. τι έγινε τελικά; φοβάστε μήπως σας κάνει κοινωνία κι εσείς γίνετε αντικείμενα μάρκετινγκ σα μια λίστα αγοράς στο super market; και κάτι άλλο: όταν εκείνος επέστρεψε στο Αυστραλιανό Open το 2019 χωρίς καν σπόνσορα και έκανε ιστορικό ντοκάρισμα σα στρατιώτης χωρίς περίστροφο, εσείς εκείνοι που κάθονταν σπίτι σα όνειρο χωρίς σηκωμό. τώρα που θυμάται την ομάδα πως τίθεται και ζητά κάτι παραπάνω από ένα συμβόλαιο σα φυλλάδιο ψώνιων, αυτοί εκείνοι που λένε πως χάνεται η ομάδα επειδή κάποιος θυμήθηκε πως έχει οικογένεια να συντηρήσει και τρέχει σα τρελός στα γήπεδα της Ευρώπης σηκώνοντας τίτλους σα δασοπυροσβέστης στο δάσος της Θεσσαλονίκης. μια ομάδα δεν χάνεται επειδή ένας πρωταθλητής θυμάται πως υπάρχουν άνθρωποι πίσω από τους τίτλους. χάνεται όταν εμείς γινόμαστε στρατιώτες μιας οικονομικής λογιστικής και όχι συμπαίκτες ενός ανθρώπου που έκανε τον Πυρήνα στάδιο παντού στο δρόμο — από το χωριό μέχρι την Σόφια. όταν λέτε πως χάνεται η ομάδα επειδή φοράει αντί για φανέλα τσέπες στον Πυρήνα, αυτό που πραγματικά χάνετε είναι η μνήμη σας σα αμνοί στην εποχή του κρύου πολέμου όταν βλέπατε το γήπεδο σα σπίτι σας χωρίς κλειδί. κι εγώ εκεί από τις Σέρρες θυμάμαι πόσο εσείς οι ίδιοι φορούσατε σαν σημάδι τιμής τον αριθμό δέκα στις παλιές φανέλες του Πρίγιου όταν εκείνος ακόμα προσπαθούσε να βρει την είσοδο του γηπέδου. πώς γίνατε έτσι τόσο γρήγορα νικητές των τσαντών και χαμένοι της ψυχής; όταν κάποιος σηκώνεται μόνος του και φτιάχνει ιστορία επειδή η ομάδα είχε σημαία σκισμένη σα σημαία μιας μικρής δημοτικής ομάδας του Πόντου, εσείς τρέχετε να ψάξετε τι είναι tiebreak σα μαθητές που πρωτοβλέπουν βίντεο στο TikTok. η ομάδα δε χάνεται επειδή κάποιος ζήτησε οικονομική δικαιοσύνη. χάνεται όταν εμείς γινόμαστε αυτοί που μετά από δεκατέσσερα χρόνια θυμόμαστε τα νούμερα σα τίτλους ειδήσεων και ξεχνάμε τον ιδρώτα σα αίμα στους κορμούς των δέντρων εκείνης της ιστορικής χρονιάς. σιγά σιγά λοιπόν εδώ μέσα, σα βλάκες που ξεχνούν πως η αγάπη δε γράφεται σε spreadsheet.

Σε βλέπω πάλι εδώ OfsaintFC, που πριν δυο χρόνια κλάψατε σαν μωρά όταν πήρε ο Αλέξ το ντέρμπι σα σχολείο και τώρα γκρινιάζετε επειδή ζητάει κάτι περισσότερο από ένα συμβόλαιο που γράφτηκε σα εισιτήριο μουσείου. Εμένα εκείνο το βράδυ στον Πραιτόριο με τον Αντώνη παγωμένοι στέκονταν στις κερκίδες γιατί ο Αλέξ γύρισε πίσω σα φάντασμα παρά την σωματική του κατάσταση. Την επόμενη μέρα βρήκα τον Αντώνη στον πάγκο του γηπέδου των Τρικάλων με δάκρυα στα μάτια να μου λέει: "Ρε, αυτός ο άνθρωπος κάνει όλη αυτή την ομάδα να μοιάζει σαν οικογένεια, όχι σαν εταιρεία". Κι εσύ τώρα μου λες πως πρέπει να φορέσουμε τσέπες στον Πυρήνα επειδή αυτός θυμήθηκε πως έχει οικογένεια να συντηρήσει; Κοίτα, δεν λέω πως η ομάδα δεν αντέχει οικονομικά — αλλά ξέρεις τι λέω εγώ σ' αυτούς που φοράνε τσέπες επειδή κάποιος θίγει το συμβόλαιο του πρωταθλητή; Τους λέω πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν λόγο για οικονομική κρίση στο γήπεδο, πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν πάρτι στο χωριό μου επειδή αυτός σήκωσε τίτλο ενώ η ομάδα είχε περισσότερους τίτλους στο ψυγείο παρά στον φάκελο της UEFA. Και να μου πεις γιατί εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 ξυπνήθηκα τρεις φορές μέσα στη νύχτα επειδή σκεφτόμουν πως ο Αλέξ είχε φύγει σαν τρελός από το αεροδρόμιο της Αυστραλίας χωρίς σπόνσορα. Κι όμως εκείνος έκανε ιστορία εκεί μέσα σα στρατιώτης χωρίς περίστροφο. Την ίδια εποχή εσείς εδώ ψάχνατε να βρείτε το λεξικό των τέννις όρων επειδή σας είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου πως η ομάδα χρειάζεται only business mind. Πάλι εγώ εκείνος βλέπω πως ο Πρίγιος ακόμα ψάχνει την τουαλέτα στον Πυρήνα ενώ εσείς κάνετε χορό επειδή κάποιος θίγει οικονομικά. Και μην μου πεις πως η ομάδα χρειάζεται οικονομική σταθερότητα — επειδή αυτό ακριβώς έκανε ο Αλέξ όλα αυτά τα χρόνια: έφερε κορμούς στο γήπεδο αντί για αριθμούς σε spreadsheet. Αλλιώς πώς νομίζεις ότι ο Πυρήνας έγινε η πιο φοβερή αρένα τέννις στην Ευρώπη; Επειδή κάποιοι έκαναν like στα κουτσομπολιά των μποτ στον Πραιτόριο, η ομάδα έκανε τίτλους; Αηδία.

Άκου μου τώρα το παραμύθι μου από τις Σέρρες, εκεί όπου οι ντομάτες μεγαλώνουν τόσο γρήγορα όσο η ομάδα σου όταν ο Αλέξ λέει να τρέξει. Θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2019, εκείνον τον Οκτώβριο που όλα είχαν γκρεμιστεί σαν κάστρο από χαρτόνι. Η ομάδα χρωστούσε τόσα πολλά σα φοιτητής τον Νοέμβρη — ντύματα, ψωμί, ηλεκτρικό ακόμα. Και εκείνος, μόνος του στον Πραιτόριο, σήκωσε τίτλο σα τον τελευταίο στρατιώτη μιας μάχης που είχε τελειώσει εδώ και χρόνια. Την επόμενη μέρα, στην Σόφια, κάναμε πάρτι στους δρόμους επειδή εκείνος έκανε τους αριθμούς της ομάδας να λάμπουν σα χρυσά νήματα στον ήλιο. Την ίδια στιγμή, εσείς εδώ ψάχνατε στο Google πως γράφεται το "love fifteen" επειδή το συμπέρασμα ήταν πάντα "δε βγαίνουμε τίτλους επειδή δεν έχουμε σπόνσορες". Όλοι εδώ μέσα συμφωνώ με αυτά που είπε ο DimitrisGavros: ο Αλέξ έκανε την ομάδα μας αρένα εθνικής τιμής, όχι εταιρική έκθεση. Δεκατέσσερα χρόνια τίτλοι, δεκατέσσερα χρόνια όπου εμείς γινόμαστε οικογένεια επειδή αυτός κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα μαθητές στο σχολικό πρωτάθλημα. Αλλά θέλω να σου πω κι ένα πράγμα που κανείς άλλος δεν έχει αναφέρει ακόμα: αυτήν την περίοδο, ενώ όλοι βρίζουν τις τσέπες στον Πυρήνα, εγώ είδα τον αδερφό του Αλέξ να φοράει την παλιά φανέλα του πρωταθλητή σα σημάδι τιμής στις κερκίδες της Τσιάπας. Την ίδια ώρα εκείνος γράφει ιστορίες αγάπης στις ρακέτες του ενώ αυτοί εδώ ψάχνουν για tiebreak επειδή φοβούνται πως η ομάδα θα πέσει σα σακούλα από αλεύρι. Ναι, ο Αλέξ δικαιούται πολλά — αλλά όχι επειδή έτσι λέμε εμείς. Επειδή εκείνος αυτήν την ομάδα την κτίζει σα μια γέφυρα από πέτρα ανάμεσα σε δύο πέτρες που ο καθένας άλλες βλέπει. Αν φύγει τώρα χωρίς ο διάλογος να έχει ολοκληρωθεί, τότε χάνουμε όχι μόνο έναν πρωταθλητή, αλλά ένα σύμβολο που έκανε τον Πρίγιο να νιώσει σα άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους. Κι ακόμα ένα: εσύ που φορέσεις τσέπες στον Πυρήνα επειδή κάποιος ζήτησε περισσότερα λεφτά, πήγαινε πρώτα να δεις τον παππού σου που έκανε πάρτι όταν ο Αλέξ σηκώθηκε τίτλος σα βασιλιάς στους δρόμους της Καβάλας. Εκείνος εκείνος θυμάται πως η αγάπη δε γίνεται μέτρηση στο Excel — γίνεται ιστορία στους τοίχους του γηπέδου σα χαρακώματα του πολέμου.

Ω τραπουλόχαρτο έχει μείνει στην τράπουλα όταν οι ίδιοι που έκαναν like σα φάτσα αγριογούρουνο στα βίντεο για τον πρώτο τίτλο του Αλέξ στέκουν τώρα δίπλα στον πάγκο κουνώντας τσέπες σα περιουσιολόγιο νοικοκυράς στο Σουπερ Μάρκετ; 🤡 Μιλάτε σαν εκείνοι οι γραφειοκράτες της Nike που πριν δεκατέσσερα χρόνια έγραφαν συμβόλαια σα τιμοκατάλογος σούπερ μάρκετ κι έφυγαν κοιτάζοντας πώς να κόψουν ακόμα πιο βαθιά το απόθεμα στο spreadsheet ενώ εκείνος δούλευε σα τρελός στους δρόμους της Ευρώπης γεμίζοντας γήπεδα χωρίς πληρωμή σα εθελοντής στην επέτειο της εθνικής γιορτής. Κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στις Σέρρες όταν ολόκληρος ο δρόμος είχε γίνει πάρτι επειδή εκείνος σηκώθηκε τίτλο σα βασιλιάς χωρίς σημαία— εκείνοι οι ίδιοι που τώρα κάνουν λόγο για οικονομική κρίση στις κερκίδες, αυτοί τότε έκαναν περισσότερα βίντεο από τίτλους στους τοίχους παρά για το πως γράφεται η λέξη "ace" στα ελληνικά. Κι όμως εκείνος έκανε ρεκόρ επειδή η ομάδα του είχε χρέη σα σχολικός φάκελος τον Οκτώβριο. Τώρα λοιπόν που θυμήθηκε πως υπάρχει ζωή εκτός γηπέδου και ζητά αυτά που τόσα χρόνια έχει δικαιωθεί να έχει—τι κάνουμε; τον βγάζουμε στον Πυρήνα φορώντας τσέπες σα φτηνό φορούνταν αθλητής στον λιμενικό Σταθμό; 💸 Αν φύγει αυτήν την περίοδο επειδή κάποιοι κάνουν οικονομική ψυχολογία σαν νύχια που ψάχνουν για tiebreak επειδή ξέχασαν πως η αγάπη δε γράφεται σε spreadsheet, τότε ο Πυρήνας δεν θα γίνει γήπεδο παιδικών χορών—θα γίνει μουσείο όπου θα κρέμονται φανέλες χωρίς αριθμούς επειδή κανείς δε θυμάται πια ποιος τις φορούσε σα στρατιώτης χωρίς περίστροφο. Κι εσύ που φοράς τσέπες σήμερα επειδή κάποιος ζήτησε κάτι παραπάνω από ένα συμβόλαιο σα εισιτήριο μουσειακής επίσκεψης, πήγαινε πρώτα να δεις τον παππού σου στις Σέρρες που έκανε πάρτι επειδή εκείνος σήκωσε τίτλο όταν η ομάδα είχε περισσότερα χρέη παρά σπόνσορες στην τσάντα του μάνατζερ. Γιατί εκείνος εκείνος θυμάται πως ο πρωταθλητής δεν είναι ποτέ μόνο αριθμός—είναι αυτό που κάνει τον Πρίγιο να νιώθει σπίτι του σα σχολική αίθουσα όταν γράφεις πρόχειρα στον πίνακα.

Λοιπόν, αλήθεια είναι πως αυτές τις μέρες όλοι μου θυμίζουν εκείνον τον φίλο μου τον Θόδωρο από την Αρναία — αυτός που αγόραζε βενζίνη σα να ήταν νερό επειδή έπρεπε κάθε πρωί να κάνει είκοσι χιλιόμετρα μέχρι την Θεσσαλονίκη για δουλειά. Θυμάστε εκείνο το βράδυ στον Πραιτόριο πριν τρία χρόνια; Ο Αλέξ είχε μόλις χάσει δύο σετ στον τελικό του Γουίμπλεντον ενώ όλοι περιμέναμε την τρίτη παράσταση σα θεατές που ξέρουμε πως υπάρχει συνέχεια. Κι εκείνος, σηκώθηκε σαν τρελός, έκανε comeback σα σεισμός στην πέτρα του γηπέδου και κατέστρεψε τους αντιπάλους σα χαρτί στην φωτιά. Την επόμενη ημέρα, στον Πυρήνα, όλοι είχαν γίνει οικογένεια — όχι επειδή κάποιος τους ανάγκασε, αλλά επειδή εκείνος έκανε τους αριθμούς ασήμαντους σα σκόνη στους δρόμους. Και τώρα βλέπω αυτές τις συζητήσεις σα γονείς που μαλώνουν για το χρώμα των σφουγγαριών στο πλυσταριό ενώ η πισίνα εκείνος μόνος του την χτίστηκε στήλες στην άμμο με γυμνά χέρια. Πώς φτάσαμε εδώ; Ρε παιδιά, δεκατέσσερα χρόνια τίτλοι, δεκατέσσερα χρόνια όπου αυτός ο άνθρωπος έκανε τον Πρίγιο να νιώθει σα πρωταθλητής από την πρώτη ημέρα — όχι σα υπεύθυνος διοικητικού σ' ένα εστιατόριο γρήγορου φαγητού. Αυτή η ομάδα έγινε θρύλος όχι επειδή φορούσε πορτοφόλια σα σημάδι κύρους, αλλά επειδή έπαιζε σα βασιλιάς όταν οι άλλοι έψαχναν tiebreak στον Google επειδή είχαν περισσότερα retweets από real υποστήριξη. Και τώρα κάποιοι λένε πως αν φύγει αυτήν την περίοδο, η ομάδα χάνεται — σα να μην υπάρχουν άλλοι δεκατέσσερις πρωταθλητές στο κόσμο επειδή έκαναν ντους σωστά την τελευταία δεκαετία. Αλλά η αλήθεια είναι πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται τσέπες στον Πυρήνα για να θυμάται πως έκανε ιστορία. Την ίδια στιγμή που εμείς εδώ ψάχνουμε να βρούμε τι σημαίνει "tiebreak" επειδή ξεχάσαμε πως η αγάπη γράφεται στους τοίχους σαν χαρακώματα ενός πολέμου που κερδήθηκε χωρίς οικονομική λογιστική, εκείνος εκείνος κάνει τους άλλους πρωταθλητές να μοιάζουν σα παιδιά που παίζουν μπάλα στην αυλή του σπιτιού. Και γιατί αυτό το μίσος σήμερα; Γιατί εκείνος θυμήθηκε πως έχει οικογένεια να συντηρήσει; Ρε φίλε, αν είσαι αρκετά δυνατός να σταθείς στα πόδια σου σα στρατιώτης χωρίς περίστροφο όταν οι τίτλοι είναι σκόρπιοι σαν πέτρες στο δρόμο, τότε πρέπει να δεις πως η οικονομική αναγνώριση δε σημαίνει πως κάποιος έγινε αχάριστος — σημαίνει πως έδωσε στοιχείο ότι οι άνθρωποι πίσω από τους τίτλους έχουν κι αυτοί σώμα και ψυχή. Αν φύγει τώρα επειδή κάποιοι κάνουν οικονομική ψυχολογία σα νύχια που ψάχνουν για μια λέξη στο λεξικό επειδή ξέχασαν πως η αγάπη δε γίνεται μέτρηση σ' ένα spreadsheet, τότε αυτοί εδώ μέσα δε θα φορέσουν τσέπες σα τιμωρία — αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα γκρινιάζουν επειδή ζητάει περισσότερα λεφτά, εκείνοι ήταν εκεί όταν η ομάδα είχε περισσότερα χρέη παρά τίτλους στην τσάντα του μάνατζερ. Κι εγώ εκεί στις Σέρρες θυμάμαι πως εκείνος έκανε τους ανθρώπους να αγαπήσουν το τένις όχι επειδή ήταν αριθμός στα social media, αλλά επειδή έκανε την ομάδα οικογένεια σα σχολικό δείπνο την ημέρα της εθνικής εορτής. Ο Πυρήνας δεν χρειάζεται τσέπες σα εικονικό σήμα τιμής. Χρειάζεται ανθρώπους που θυμούνται πως οι τίτλοι γράφονται όχι στα συμβόλαια, αλλά στους δρόμους όταν το γήπεδο γίνεται χώρα σαν στρατόπεδο εθνικής τιμής. Κι ακόμη ένα: εκείνοι που φορέσουν τσέπες επειδή κάποιος ζήτησε οικονομική δικαιοσύνη, ας πάνε πρώτα να δουν τους γονείς τους. Να ρωτήσουν εκείνους γιατί έκαναν πάρτι όταν ο γιος τους έκανε ρεκόρ σα στρατιώτης χωρίς περίστροφο. Επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως η αγάπη δε γίνεται υπολογισμός σ' ένα Excel. Γίνεται ιστορία σαν χαρακώματα στους τοίχους του Πυρήνα — σκληρή, αιώνια, αναλλοίωτη.