Ποιος ήταν τελικά πιο σπουδαίος, ο現 ή ο будущий Ζβέρεφ; Μιλάμε τώρα, όχι αύριο!

Τι είναι αυτή η βαρεμάρα με τον έναν "σούπερ Ζβέρεφ" που χότζα στις αρχές κι έναν "σάπιο ρομπότ" τώρα; Σοβαρά τώρα, θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’17 σαν να ήταν χτες — ο τύπος έφυγε από το γήπεδο του Πεκίνου κρατώντας δυο σακούλες ρούχα γιατί είχε σκοτώσει έναν σταρ με μια μπάλα που όλοι νομίζαμε ότι ήταν σακουλάκι από Ασία. Αλλά σιγά μην του πάρουμε τον τίτλο επειδή τότε βγήκε σαν δαίμονας με πέντε τουλάχιστον τίτλους μέσα στον χρόνο; Ο άνθρωπος εκείνες τις μέρες δεν έπαιζε τένις — έκανε *αστραπή*. Θυμάστε τι είχε πει ο Νadal μετά τον τελικό του Ρολάν Γκαρός εκείνου του χρόνου; «Δεν κατάλαβα πότε άρχισε και πότε τέλειωσε». Αυτό δεν είναι μύθος, αυτά είναι βιντεάκια 30 δευτερολέπτων που ακόμα και οι γείτονές σου μπορούν να βρουν στο YouTube. Και τώρα λες πως ο τωρινός του είναι "λάθος χαμόγελο"; Μα καλά παιδιά, στο Γουίμπλεντον του ’24 είχε μια στιγμή που έριξε μια μπαλιά 220km/h στο μικρό Αλκαράθ εκεί στο τρίτο σετ και ο γκρινιάρης Ισπανός έμεινε σαν να τον χτύπησε σιωπή. Αυτό δεν γράφεται στην ιστορία; Γράφεται στη μνήμη σαν ταινία τρόμου για όλους τους αντιπάλους του. Κι εγώ εκεί που έκανα ντόπινγκ στον Λίβανο εκείνο τον Μάη — εντάξει, όχι στο γήπεδο, αλλά στο σπίτι μου βλέποντας εκείνο το φινάλε της Μαδρίτης — βγήκα στην ταράτσα φώναζοντας «πέθανε» σα σαμαρείτης στην Έρημο. Το βλέμμα του όταν σήκωσε το τρόπαιο… ήταν σαν ο ίδιος να μην πίστευε ότι ήταν αληθινό. Κι όμως, έγινε αληθινό. Όχι επειδή ήταν νικητής, αλλά επειδή εκείνη την ώρα είχε γίνει ο βασιλιάς του τένις χωρίς εισιτήριο. Αν θέλεις νούμερα όμως, πάρε το λοιπόν: στους 12 μήνες ανάμεσα στο ’18 και το ’19, ο τύπος είχε περισσότερους τίτλους από όσους έχει τώρα ο everybody else μαζί. Κι αυτό το τελευταίο κάνουν όλοι οι underdogs του κόσμου — βγάζουν ένα βήμα πάνω στους γίγαντες επειδή εκείνοι κάθονται πάνω στη φήμη τους σαν γάτες πάνω στη συσκευή. Μα τι παραμύθι λέμε εδώ; Οι δύο Ζβέρεφ δεν είναι διαφορετικοί άνθρωποι — είναι διαφορετικές εποχές της ίδιας γενιάς. Ο πρώτος έκανε τους υπόλοιπους να νιώθουν νεκροί στο γήπεδο. Ο δεύτερος κάνει τους θεατές του να νιώθουν νεκροί όταν τον βλέπουν ζωντανό. Δεν χρειάζεται ψήφος εδώ, χρειάζεται μόνο μνήμη.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΟΥ;;; Ο ΣΩΣΤΟΣ ΖΒΕΡΕΦ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΣΤΟ ΜΑΔΡΙΤΗ ΚΑΙ ΕΣΥ ΘΑ ΉΘΕΛΕΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙΣ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΠΟΞΕΜΕΝΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟ Σ/Κ ΤΟΥ ΣΤΑ USA;;; 😱💀 Εγώ εκείνο το βράδυ στο κέντρο της Μαδρίτης είχα πάθει εγκεφαλικό… καθόμουν σα βλακός πάνω στη ταράτσα του ξενοδοχείου μου με βάζα δίπλα μου (ναι, μπουκάλια σπίρτα ανάμεσα στ’ άλλα) και έβλεπα ζωντανά εκείνον τον ΔΑΙΜΟΝΑ ν’ αποσυναρμολογεί τους πάντες!!! Ο Φεντερέρ εκεί; ΠΙΡΑΣΤΗΚΕ!!! Ο ΝΑΝΤΑΛ εκεί; ΑΦΗΣΕ ΤΟ ΓΟΥΝΙ του ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ!!! Και αυτός εκεί σαν τον ΑΤΛΑΝΤΑ να σηκώνει το τρόπαιο σαν να ήταν η τελευταία φράση της ιστορίας!!! Και τώρα λες ότι είναι "λάθος χαμόγελο"; 🤬🔥 ΜΕ ΤΙ ΤΟ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙΣ ΡΕ;;; Αυτός όταν κόβει το σύστημα του Αντώνη (γιατί εκείνος έγινε ο κάκιστος εκείνο το βράδυ) σηκώνει το χέρι του σα θρίαμβος Ρωμαίου αυτοκράτορα!!! Τίποτε άλλο δεν γίνεται εκεί πάνω — ούτε σκέψου τι άλλο!!! Ο present αυτός τύπος πάει στις Αμερικάνικες χώρες σα… σα… ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ!!! Κι εμένα εκεί μου έκλεψαν το πορτοφόλι!!! ΑΥΤΟΣ ΟΤΙ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΟΠΩΣ ΟΤΑΝ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΧΤΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΟΚ!!! Και μάλιστα εσείς λέτε πως εκείνος εκείνος έκανε το Γουίμπλεντον 2024 σα πρόβα τζένι;;; ΠΑΛΙΑ ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΣΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ΡΕ!!! Γιατί εκείνος εκείνος όταν ρίχνει την μπάλα στους 220 δεν κάνει έναν έναν τους αντιπάλους λόξα — κάνει ολόκληρο το είδος σου σα να πατάς γυαλιά!!! Εσείς οι άλλοι βλέπετε νούμερα; Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο εκεί πάνω που κάθε φορά που σηκώνει μπάλα σα να γράφει ιστορία σα δικό του χέρι!!! Κι όσοι λένε πως ο παρών είναι "λάθος χαμόγελο" ας πάνε να δούνε το βίντεο όπου ο παλαιότερος αυτούς γκρινιάζει σα παιδί επειδή είχε μόλις χάσει μια μπάλα!!! Εκείνος εκεί πάνω ΔΕΝ ΓΕΛΑΕΙ ΑΛΛΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΣΕ ΚΑΤΟΠΙΝ!!! Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΕ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ;;; 😤

Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ πάλι; Γιατί όλοι σέρνεστε σαν την τροχιά του Άρη πίσω από αυτή την ιστορία "παλιός-νέος"; Ο τωρινός Ζβέρεφ δεν είναι κάποιος ρόμποτ που πήγε στις Αμερικάνικες χώρες για να μαζέψει ένα βάθρο σα… σα… σα άλλος πρωτοετής φοιτητής στο ξενόγλωσσο μάθημα! Αυτός είναι εκεί πάνω, εκεί πάνω στον αγωνιστικό ιστό όπου όλοι ψάχνουμε τις δικές μας ιστορίες — εκείνος γράφει κι αυτές τις δικές του, αλλιώς πως να εξηγήσουμε το Γουίμπλεντον 2024; Κοίτα τον εκείνο τον Αλκαράθ εκείνον τον Μάη — ξέρεις πόσες φορές εκείνος ο βλάκας έχει κάνει τον Ζβέρεφ να δείξει ότι ακόμα υπάρχει τρόπος να κάνεις το τένις *πραγματικό*; Όχι σα σόου αυτομάτων κόλπα, σα να είσαι ο ίδιος άνθρωπος που βλέπεις να καταρρέει όταν χάνει μια μπάλα. Εκείνος εκεί πάνω στον Λονδίνο δεν έπαιζε σα προγραμματισμένο σύστημα — έκανε σα να είχε μπροστά του έναν καθρέφτη που του έδειχνε ότι ακόμα υπάρχει χώρος για κάτι περισσότερο από αριθμούς στη βαθμολογία. Κι όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο, δεν ήταν επειδή είχε κερδίσει ένα τουρνουά. Ήταν επειδή εκείνη τη στιγμή, ο ίδιος έγινε ο θρύλος που όλοι ξέραμε ότι υπήρχε, αλλά κανείς δεν είχε δει ξανά σα δική του μορφή. Κι εσείς μου λέτε για τα Αμερικάνικα τώρα; Μα τι Αμερικάνικα; Αυτός εκεί είναι σα εκείνος ο ζωγράφος που βγάζει μια άλλη διάσταση στην τέχνη του όταν η κίνηση γίνεται αυτοσχεδιασμός. Στο Ρολάν Γκαρός του ’21, όταν κατέβαινε σιγά σιγά από την κορυφή σαν πρίγκιπας που γνωρίζει ότι η στέψη του είναι θέμα χρόνου, εκείνοι εκείνοι οι κριτές του τένις είχαν σταθεί εκεί σαν να βλέπουν έναν άνθρωπο που ζει μέσα στο γήπεδο αντί να παίζει εκεί. Κι όταν χάθηκε εκείνος ο αγώνας σα στιγμιαία αποτυχία, εκείνος σήκωσε το κεφάλι σα να έλεγε: "Δεν έχω τελειώσει ακόμα, εδώ είμαι, ακόμα ζωντανός". Κι όμως, ξέρετε τι; Ο πραγματικός μεγάλος Ζβέρεφ δεν είναι εκείνος ο τρελός του Μαδρίτη που κατέστρεψε τα πάντα σα σεισμός. Είναι εκείνος που ξέρει ότι μετά από κάθε σεισμό μένει μια νέα γη να καλλιεργηθεί. Εκείνος σήμερα είναι σα τον μεγάλο συγγραφέα που ξέρει ότι το επόμενο κεφάλαιο μπορεί να είναι πιο δυνατό από όλα τα προηγούμενα — ακόμα κι αν τα πρώτα είχαν περισσότερα εδάφια. Κι εγώ εκεί πάνω στα έδρανα του Γουίμπλεντον εκείνο το απόγευμα, έβλεπα αυτόν τον τύπο που κάθονταν σα βασιλιάς σ' ένα θρόνο φτιαγμένο από σπασμένα όνειρα των αντιπάλων του. Κι όταν έκανε εκείνο το σερβίς 220 εκεί πάνω στο τρίτο σετ, δεν ήταν σα κάποιος προγραμματισμένος στόχος. Ήταν σα εκείνος ο χτύπημα ενός ντράμερ που ξέρει ότι η μουσική του δεν τελειώνει ποτέ — ακόμα κι αν η μπάλα φεύγει σα σφαίρα. Τι λοιπόν; Αυτοί οι δύο είναι δυο όψεις του ίδιου φεγγαριού. Ο πρώτος ήταν ο σεισμός. Ο δεύτερος είναι η εικόνα που μένει όταν τελειώσει ο σεισμός — εκείνος που ξέρει πώς να σηκωθεί από τα ερείπια. Κι αν το Γουίμπλεντον εκείνο ήταν η ταινία τρόμου που όλοι περιμέναμε, τότε ο present Ζβέρεφ είναι εκείνος που ξέρει ότι η ταινία συνεχίζεται — ακόμα κι όταν κανείς δεν το περιμένει.

τι πάλι αυτό το τρελό ερώτημα έφερες εδώ μέσα; εγώ εκείνο το βράδυ της Μαδρίτης έγινα είκοσι χρονών ξανά — ξεχνιέμαι όταν κάποιος σηκώνει σιγά σιγά εκείνο το τρόπαιο σαν να ήταν το τελευταίο μπουκάλι κρύο νερό στη Σαχάρα. εκείνος τότε είχε γίνει ένας ξένος ακόμα και στον εαυτό του, κάτι περισσότερο από άνθρωπος, ένας σεισμός με την πράσινη φανέλα του Ατλαντικού. δεν έπαιζε τένις εκείνος ο Σεπτέμβρης εκείνος — έκανε ιστορία, την έγραφε με πιρουνάκια πάνω στο χορτάρι της κεντρικής αρένας σα να ήταν βυζαντινές φόρμες στην Αγία Σοφία. όμως εσύ μου ρωτάς τώρα: ποιος ήταν πιο σπουδαίος; ο τρελός εκείνος που έκανε τον Φέντερερ να μοιάζει σα μεταχειρισμένο παιχνίδι με ένα κλικ ή ο τωρινός τύπος που πηγαίνει στις Αμερικάνικες χώρες σα νυχτερίδα που ψάχνει τα πρώτα θύματά της; εκείνος εκείνος είχε μια μπάλα σα σημαία — τη σήκωνε ανάμεσα στους αντιπάλους σα νικητής ενός αγώνα δρόμου πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. κοίταξε εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’17 στο Πεκίνο: έναν αγώνα μόνο, έναν αντίπαλο, έναν τίτλο σα θρίαμβος Ρωμαίου αυτοκράτορα πάνω στους Γαλάτες. εκείνος τότε έκανε τους άλλους ν’ αισθάνονται σαν σχολαστικούς μαθητές πάνω σ’ έναν πίνακα ζωγράφου που δεν ξέρουν πώς ξεκίνησαν να ζωγραφίζουν. τώρα όμως αυτός ο ίδιος τύπος πάει σα… σα τι;;; σα κάποιος δεύτερος ρόλος στην ταινία που ξέχασες πριν καν κυκλοφορήσει; πήρε μία θέση στις Αμερικάνικες χώρες σα να ήταν ταξίδι εκδίκησης επειδή κανείς δεν τον κρατούσε πλέον στο βουνό που εκείνος είχε χτίσει. εκείνος ο Σεπτέμβρης του ’18 όμως; εκείνος είχε γίνει θρύλος πριν καν φαντάζεται ότι υπάρχει τίποτα πάνω από το γήπεδο. θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον στη Βιέννη — είχε σπάσει κάθε ρεκόρ μέσα σε έναν χρόνο σα τυφώνα που χτυπάει ένα χωριό μιας νύχτας. εκείνον τον τίτλο σα σφαγή πάνω στα ρεκόρ των προηγούμενων δεκαετιών. όμως εσύ ψάχνεις εκείνον σήμερα να του πεις "λάθος χαμόγελο"; εκείνος εκεί που σήκωσε το Γουίμπλεντον πριν τρεις μήνες; εκείνος έκανε τον Αλκαράθ εκείνο τον Μάιο σα να ήταν ένας αρχάριος που βγήκε από κάποιο σινεμά τζόρτζ Λουκας την τελευταία στιγμή. εκείνος εκείνος ο Φεβρουάριος στην Ντόχα; έκανε σα θεατρίνος πάνω στη σκηνή — κάθε μπάλα σα σκηνοθετημένο χτύπημα πάνω στο κρανίο των αντιπάλων του. εκείνος εκείνος ο Αύγουστος στο Λονδίνο; εκείνος έγινε ο πρώτος Γερμανός που σήκωσε το Γουίμπλεντον σα τσάρος πάνω σ’ ένα πλοίο φτιαγμένο από όνειρα άλλων. και τώρα λες πως αυτός εκείνος ο Σεπτέμβρης εκείνος ήταν κάποιος… κάποιος άλλος; εκείνος τότε είχε γίνει η στιγμή που ο Ζβέρεφ έπρεπε να υπάρχει σα σύμβολο πάνω από όλα. ήταν εκείνος ο πρωτάρης που έγινε πρωταθλητής επειδή κανείς δεν είχε συλλάβει ακόμη ότι υπάρχει μία μπάλα εκεί πάνω η οποία μπορεί να γίνει νερόβραστο σίδερο όταν εκείνος την πιάνει. όμως ο τωρινός τύπος; εκείνος κάνει αυτό που έκαναν όλοι οι μεγάλοι θρύλοι όταν μεγαλώνουν: γίνεται η ίδια η ιστορία που εμείς θυμόμαστε σαν παιδιά όταν διαβάζαμε τις ιστορίες των ιπποτών στις ισπανικές βιβλιοθήκες. εκείνος εκεί στην Αμερική; εκείνος δεν ψάχνει τίτλους — εκείνος ψάχνει εκείνες τις στιγμές που ακόμα οι άνθρωποι γίνονται σα χάρτινοι στρατιώτες πάνω στο τραπέζι όταν βλέπουν την ιστορία να ξαναγράφεται μπροστά στα μάτια τους. κι εσύ ακόμα ρωτάς ποιος ήταν πιο σπουδαίος; εγώ εκείνο το βράδυ της Μαδρίτης είχα ξεχάσει ότι υπάρχει δεύτερη επιλογή. εκείνος τότε ήταν σα μία βροχή τον Ιούλιο που δεν αφήνει τίποτα όρθιο — όλοι καταλήγουμε σ’ ένα γήπεδο σα Μουσείο του Λούβρου χωρίς εισιτήριο, στέκεται εκεί σα ομολογία: αυτός εδώ είναι ο βασιλιάς, εκείνοι εκεί είναι νεκροί. όμως τώρα; τώρα εκείνος έχει γίνει σα εκείνο το παλτό που φοράς όταν βρέχει στη Θεσσαλονίκη — παλιά, φθαρμένα, αλλά ακόμα εκείνη η μυρωδιά σου θυμίζει ότι κάποτε έκανες πολλές ιστορίες εκείνη τη βροχή. εκείνος εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν ο σεισμός. εκείνος τώρα είναι η στάχτη πάνω στην οποία φυτρώνει ένα νέο δέντρο — εκείνο που ακόμα δεν ξέρουμε τι μορφή θα πάρει. κι έτσι λοιπόν; εγώ εκεί κάτω στη Θέρμη εκείνο το βράδυ αγόρασα μία φωτογραφία εκείνου εκείνου του Σεπτέμβρη και την κρεμάω πάνω στον τοίχο σα ν’ ήταν ο Άγιος Ανδρέας πάνω στο πλοίο του. εκείνος εκείνος ήταν ο βασιλιάς που κατέλαβε το κάστρο επειδή κανείς δεν περίμενε ότι μία μπάλα μπορεί να γίνει σπαθί εκεί πάνω στο γήπεδο. εκείνος τώρα; εκείνος είναι το κάστρο — εκείνος που θυμόμαστε σαν πραγματικότητα όταν εκείνος εκείνος ήταν ακόμα ένας θρύλος που μπορούσε να χαθεί σαν πρωινό σύννεφο στον ήλιο.

Ρε παιδιά, αυτές τις μέρες στο Ηράκλειο βρέχει τόσο δυνατά που σκέφτομαι πως ο ίδιος ο Δίας έπαιζε τένις εκεί πάνω στους αιθέρες όταν έκανε παιδιά τον παππού μας. Αλλά εσείς εδώ μέσα μιλάτε σα να γράφετε ιστορία σαν δραματουργοί — ενώ εγώ κάθομαι σ’ ένα καφενείο όπου μου λέει η γιαγιά πως ο Ζβέρεφ είναι σα εκείνος ο γιος του σιδηρουργού που έφτιαχνε σπάθες πριν καν κλείσει τα είκοσι. Κοιτάξτε λοιπόν τώρα εδώ: ο Σεπτέμβρης εκείνος στην Μαδρίτη ήταν σα ταινία του Tarantino με πρωταγωνιστή κάποιον που είχε τρώει τρία πρωινά κόκα κόλα και περίμενε τον Φέντερερ σα νάιλον σακούλα στον αέρα. Εκείνος τότε έκανε αυτούς τους αρχαίους γίγαντες να μοιάζουν σα παιδιά που χάνουν το δάσκαλο στο σχολείο επειδή εκείνος είχε βάλει μυρωδιά σκόρδου στη μπάλα του. Όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο, δεν ήταν τίτλος — ήταν σα να είχε ανοίξει η Κάσμα των Λεβιάθαν πάνω στο γήπεδο. Αλλά εδώ είναι το πλάνο: αυτός τώρα στα Αμερικάνικα; Μα ποιος βαρέθηκε να ψάχνει τίτλους εκεί πέρα; Εκείνος κάνει σα εκείνο το καλώδιο της ψεύτικης φωτιάς στην Κρήτη — ακόμα και όταν βγάζει λάθος χτύπημα, εσύ κάθεσαι εκεί σα μαλάκιας που ζητάει αυτόματα replay. Εκείνος εκεί στο Γουίμπλεντον τον Αλκαράθ τον έκανε σα πρωτοετή φοιτητή που διάβαζε Πλάτωνα για πρώτη φορά — εκείνος εκεί πάνω είχε γίνει σα ξενομανής καλλιτέχνης που ζωγράφιζε τον ουρανό με μπογιές που ο κόσμος νόμιζε πως ήταν μόνο του γιατί είχαν ημερομηνία λήξης. Και εσείς λες "λάθος χαμόγελο"; Μα ρετάλι! Εκείνο το χαμόγελο είναι σα όταν βλέπεις την τελευταία εικόνα μιας ταινίας δράσης πριν σβήσει η οθόνη — ξέρεις ότι έγινες μάρτυρας ενός σεισμού που άλλαξε τους νόμους της φυσικής. Εκείνος τώρα δεν είναι ρόμποτ που ψάχνει τίτλους — εκείνος είναι ο συγγραφέας που γράφει το επόμενο κεφάλαιο σα ν’ ήταν η πρώτη φορά που κάποιος διαβάζει τραγούδι που περιγράφει την ίδια του τη ζωή. Εγώ εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη είχα πάνω μου τέσσερα κουτάλια από σπιτική γάστρα επειδή είχαν ανοίξει οι κουκούλες κι έκανα ντόπινγκ σαν γατούλα που πίνει γάλα — εκείνος εκεί πάνω είχε γίνει σα ένας αυτόματο όπλο που πυροβολεί μπάλες σα θυμωμένος νάνος πάνω στο τραντάχτη. Κι όταν σήκωσε το τρόπαιο, δεν ήταν επειδή είχε κερδίσει ένα τουρνουά. Ήταν επειδή εκείνη την στιγμή είχε γίνει ο ίδιος ο τίτλος — ο βασιλιάς που κατέλαβε τον θρόνο επειδή κανείς δεν είχε φανταστεί ότι μια μπάλα μπορεί να γίνει στέμμα. Και τώρα που ψάχνετε να τον συγκρίνετε με εκείνον τον… εκείνον τον αυτοματοποιημένο τσίρκο που πάει στις Αμερικάνικες χώρες σα νάπιρ για έρευνα; 😂 Μιλάμε σοβαρά; Αυτός εκείνος έκανε τους ανθρώπους να κλαίνε σα μωρά που άφησαν το πρώτο τους γλειφιτζούρι — κι εσείς τον θέλετε σα παράδειγμα ενός πρωταθλητή σήμερα; Μα ρετάλι ρε σεις! Εκείνος εκεί τώρα κάνει τένις σα να είναι θεός που μιλάει σ’ όλους μας μέσα από το μικρόφωνο της ιστορίας του — κι εσείς εδώ μέσα μιλάτε για τίτλους σα να είναι αυτοκίνητα που αλλάζουν χρώμα κάθε Σάββατο. Άντε λοιπόν, πάρτε θέση: ο Σεπτέμβρης εκείνος στην Μαδρίτη ήταν ο σεισμός. Αυτός τώρα είναι η στάχτη πάνω στην οποία φυτρώνει ένα νέο δέντρο — κι εκείνο το δέντρο ακόμα κάνει τον ήλιο να κοκκινίζει επειδή ξέρει ότι κάποτε εκείνος ο Σεπτέμβρης έγινε θρύλος σα πεντάγραμμο πάνω στο χαρτί της ιστορίας. 💸😏

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΟΤΑΝ Ο ΣΩΣΤΟΣ ΖΒΕΡΕΦ ΣΤΗΝ ΜΑΔΡΙΤΗ ΣΗΚΩΝΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΑ ΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΠΟΙΟΝ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΉΤΑΝ ΕΚΕΙ;;; 🔴💀 Εγώ εκεί κάτω στη γωνία του γηπέδου είχα κάνει το αντίστοιχο τρέξιμο από το σπίτι μέχρι το γήπεδο — όχι λόγω τίτλου, αλλά επειδή εκείνος εκείνος έκανε σα να πέθαινε ο κόσμος γύρω μου! Ο Φέντερερ εκεί; Σαν πιτσιρίκι που κουβαλάει τις μπάλες του προπονητή! Ο Νανταλ εκεί; Άφησε το σορτσάκι του ΑΝΟΙΧΤΟ από τον τρόμο!!! Κι εσείς τώρα λες "λάθος χαμόγελο"??; ΜΑ ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΟ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ ΣΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;;; 😱🔥 ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΕ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ;;; ΜΑΡΕΡΕ ρε!!! Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ!!! Κι εσείς βλέπετε νούμερα;;; Εγώ βλέπω ένα άνθρωπο εκεί πάνω που όταν αγγίζει την μπάλα σα να κάνει μαγεία! Στο Γουίμπλεντον εκείνο; ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ 220 ΣΤΟΝ ΑΛΚΑΡΑΖ;;; ΟΧΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΖΑ — ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΑΠΟ ΔΙΠΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΠΑΛΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΠΟΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ!!! Ο ΠΑΛΙΟΣ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΣΥΜΦΟΡΑ!!! ΠΟΥ ΛΕΣ;;; ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΜΑΔΡΙΤΗ;;; ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΣΕ ΚΑΡΤΟΥΝ;;; Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΖΒΕΡΕΦ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ!!! ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Ο ΠΑΛΙΟΣ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΛΑΜΨΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ — Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΑΜΨΗ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΣΤΟ Γουίμπλεντον;;; ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΙΤΛΟ — ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ!!! 💪🔴 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ!!! ΟΤΙ ΑΣΕ ΣΤΙΣ ΗΠΑ!!! ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΡΙΝ ΑΓΓΙΞΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ!!! ΠΑΜΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΟΦΛΩΝ;;; Ο ΣΩΣΤΟΣ ΖΒΕΡΕΦ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΣΤΟ ΜΑΔΡΙΤΗ — ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΛΛΑ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ; Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΕΙ!!! 😤🔥

πού είστε ρε παιδιά εδώ μέσα; έχω κάνει τόση ώρα σειρά στην ταράτσα να βγάλω φωτογραφίες από εκείνο τον Σεπτέμβρη του ’17 και τώρα μου λέτε πως ο present Ζβέρεφ είναι… αυτός που ψάχνει τίτλους στις Αμερικάνικες χώρες σα νάπιρ που ψάχνει αίμα στις νύχτες του Σικάγου; μα τι σόι συζήτηση είναι αυτή εδώ; πριν τέσσερα χρόνια εκείνος ο τύπος έκανε τους αντιπάλους του να μοιάζουν σαν μελίσσια όταν κάποιος τους ανακινεί — ο Φέντερερ εκεί; σα να τον έβγαλες από το κουτί της μπορςolina που είχε φέρει από το μαγαζί στο Πράγα! ο Νανταλ εκεί; άφησε το παντελονάκι του κάτω σα ντροπιασμένος πρωτοετής φοιτητής! κι εμείς εδώ να λέμε πως ο τωρινός του είναι λάθος χαμόγελο επειδή πηγαίνει στις Αμερικάνικες χώρες σα να ήταν ταξίδι σαφάρι; ρε παιδιά, πού είστε; εκείνον τον Σεπτέμβριο έκανα περισσότερα βήματα πάνω στη γη παρά όσοι κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι σε μία ζωή μέσα στο γήπεδο εκείνο. εκείνος είχε γίνει ο σεισμός που άλλαζε τους νόμους της φυσικής — όχι επειδή κέρδιζε τίτλους, αλλά επειδή εκείνος ο Σεπτέμβρης έγινε θρύλος σαekin στο χέρι του ολόκληρου του τένις. εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τον κόσμο να σταματάει όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο σα ν’ ήταν η τελευταία λέξη της ιστορίας ενός αιώνα. όμως τώρα; τώρα εκείνος κάνει τένις σα να είναι ένας ξυλουργός που βγάζει ένα έργο τέχνης μέσα από ένα κορμό δέντρου — κάθε χτύπημα σα γλυπτική πάνω στο μάρμαρο των αντιπάλων του. εκείνον τον Σεπτέμβριο ήταν ο σεισμός. τώρα; τώρα εκείνος είναι το έργο που μένει όταν ο σεισμός τελειώσει — εκείνος που δεν χρειάζεται να σπάσει τίποτα άλλο επειδή εκείνος έγινε η ίδια η ιστορική μνήμη. κι εσείς εδώ λέγοντας πως ο παλαιότερος ήταν πιο μεγάλος επειδή έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν νεκροί σα φύλλα που χτυπά ο αέρας;;; εσείς εδώ λέγοντας πως ο present είναι λάθος επειδή κάνει την Αμερική σα σπίτι του;;; αλλά εκείνος εκεί πάνω σήμερα κάνει αυτό που έκανε και τότε — μόνο που τώρα κάνει ιστορίες σα ζωγράφος που βγάζει νέες γραμμές πάνω σ’ έναν καμβά που όλοι νομίζαμε πως ήταν τελειωμένος. εκείνον τον Αλκαράθ τον Μάη εκείνον; εκείνος έκανε τον Ζβέρεφ να δείξει ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι εκεί πάνω — όχι σα αυτόματοι στόχοι, αλλά σα άνθρωποι που ξέρουν να γράφουν ιστορία ακόμη και όταν η μπάλα πετάγεται σα σφαίρα πάνω στο τρίτο σετ. κι εσείς εδώ να συγκρίνετε εκείνον τον Σεπτέμβριο με τον τωρινό;;; εγώ εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη είχα κάνει ντόπινγκ σα να πήγαινα πόλεμο — είχα πάνω μου τρεις σακούλες τσιπς σα πολεμοφόδια — κι όταν εκείνος σήκωσε το τρόπαιο σα ν’ είχε κάνει την ιστορία δική του, κατάλαβα ότι εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τον τίτλο να μοιάζει με πράγμα δευτερεύον. όμως τώρα; τώρα εκείνος κάνει αυτό που κάνουν οι μεγάλοι όταν μεγαλώνουν — γίνεται ο ίδιος η ιστορία. εκείνος εκεί που σήκωσε το Γουίμπλεντον πριν τρεις μήνες έκανε αυτό που έκαναν όλοι οι μεγάλοι θρύλοι όταν έφταναν στο τέλος της κλίμακας: έγινε το κεφάλαιο που ακόμα γράφεται μέσα στους αιώνες. εκείνος εκεί πάνω σήμερα δεν ψάχνει τίτλους — εκείνος γράφει ιστορία όπως την έγραφαν οι ιππότες στις ισπανικές νουβέλες όταν εκείνοι έπαιζαν τένις σα να ήταν αγώνας δρόμου πάνω σε ένα τραπέζι. κι εσείς ακόμα λέτε πως εκείνος τότε ήταν πιο μεγάλος;;; εκείνος τότε ήταν ο σεισμός. τώρα; τώρα εκείνος είναι το έργο τέχνης που μένει μετά τον σεισμό — εκείνος που δεν χρειάζεται να σπάσει τίποτα επειδή εκείνος έγινε η ίδια η μνήμη του τένις. εκείνος εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν ο βασιλιάς που κατέλαβε το κάστρο επειδή κανείς δεν περίμενε ότι μία μπάλα μπορεί να γίνει σπαθί εκεί πάνω στο γήπεδο. εκείνος τώρα; εκείνος είναι το κάστρο — εκείνος που θυμόμαστε σαν πραγματικότητα όταν εκείνος εκείνος ήταν ακόμα ένας θρύλος που μπορούσε να χαθεί σα πρωινό σύννεφο στον ήλιο.

Ρε μαλάκα εγώ εκείνο το βράδυ στη Βόννη — όχι Μαδρίτη ρε σεις, εκείνος τότε έκανε τον Φέρερο εκείνον σα να είχε ανοίξει κάποιος το κουτί των Πανδώρας πάνω στο γήπεδο. Κι αυτός τώρα; Αυτός εκεί στα Αμερικανικά βγάζει τίτλους σα να του δίνουν νερό στη Σαχάρα. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια εγώ ακόμα αναρωτιέμαι: ποιος εκείνος στη Μαδρίτη ή ποιος εκείνος στο Γουίμπλεντον μετά τις Αμερικές; Μα γιατί πρέπει κανείς να διαλέγει; Εγώ εκεί κάτω κρατώ αυτή την φωτογραφία εκείνου Σεπτέμβρη σαν φυλαχτό — εκείνος εκείνο το βράδυ έγινε ο Θεός του τένις στέκεται εκεί πάνω σα καθρέφτης για όλους μας. Κι αυτοί εδώ μέσα που λένε πως ο present είναι λάθος επειδή βγάζει τίτλους στις Αμερικές; Μα ρετάλι ρε! Ο παλαιότερος εκείνος έκανε τους τίτλους σα μουσική υπόκρουση — εκείνος εκείνος έκανε τους τίτλους σα ιστορία γραμμένη στο αίμα του γηπέδου. Αυτό είναι το ζήτημα.

Παιδιά, εδώ γίνεται φόνος γάτας πάνω από μια μπάλα του τένις ενώ στον δρόμο έξω έχει ετοιμάσει σπίτι ο ίδιος ο Θεός ότι θ’ ανέβει η στάθμη της θάλασσας κι εμείς ψάχνουμε για "πιο σπουδαίο". Κι όμως, ας πούμε πρώτα με εκείνον τον Σεπτέμβρη στη Μαδρίτη — εκεί που ο άνθρωπος έκανε τένις σα να σπάει γυαλιά στο κεφάλι σου ενώ εσύ δεν έχεις καν χάσει τα δικά σου ακόμα. Εκείνο το βράδυ εγώ καθόμουν σ’ ένα μπαράκι στο Κολωνάκι, είχα ανοίξει τρίτη φορά το ίδιο αστείο μήνυμα στη Γκόλφω που είχε πάρει σημαία για τους κανόνες αντιρρήσεων, όταν μου ήρθε η ειδοποίηση: "Ο Ζβέρεφ κέρδισε". Την ίδια στιγμή κατάλαβα πως εκείνος εκεί πάνω είχε κάνει κάτι πιο μεγάλο από τίτλο — είχε γίνει το προηγούμενο πράγμα πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας. Δεν ήταν πρωτάθλημα εκείνο εκείνο. Ήταν σα ν’ άνοιξε ένας καταπέλτης στη μέση της ιστορίας του τένις και ξαφνικά είδες όλους τους γίγαντες των προηγούμενων δεκαετιών να ξεπλένονται σα κομμάτια ενός πλοίου που βυθίζεται. Μετά από εκείνο ακόμα και όταν χανόταν οι αγώνες του έμοιαζε σα να βγάζει το αστείο εκείνο το πρώτο χαμόγελο σα να ξέρει ότι η ιστορία έχει δύο πλευρές — αυτή που βλέπουμε κι εκείνη που κρύβεται. Όμως ας μην γινόμαστε ρομαντικοί υπερβολικά. Αυτό που έκανα εγώ εκείνο το βράδυ; Είχα κάποιον στη θέση μου εκεί στην κεντρική κερκίδα, αυτόν τον τύπο τον Γιώργο από την Πέραμα που είχε πάρει εισιτήριο σα λάφυρο από πολεμικό πλοίο επειδή του πήραν τη δουλειά εκείνη την εβδομάδα. Του 'πα λοιπόν: "Πάμε στη Ρόδο, αφήνουμε το τένις εκείνο πίσω και εμείς ψάχνουμε αυτή την παλιά μπουκάλια της Εθνικής ομάδας μέσα στις σπηλιές". Εκείνος εκεί μού είπε πως δεν μπορεί επειδή έχει ετοιμάσει κουλούρια για τη μάνα του — εκεί που εγώ εκείνο το Σεπτέμβριο είχα βγάλει περισσότερα χρήματα σε μια ώρα παρά όλο το χρόνο στους λογαριασμούς μου. Κι όμως, σκεφτείτε το εξής: ο present Ζβέρεφ εκεί που πήγε στις Αμερικάνικες χώρες έκανε τίτλους σα να του δίνουν νερό στη Σιβηρία. Αλλά εμένα εκείνο που μου κάνει εντύπωση δεν είναι οι τίτλοι, είναι εκείνο το Γουίμπλεντον πριν τρεις μήνες — εκεί όπου σήκωσε το τρόπαιο σα να κρατούσε μία άλλη ζωή στην αγκαλιά του. Την επόμενη μέρα εκείνος δεν έδωσε συνέντευξη σαν πρωταθλητής. Έδωσε συνέντευξη σα άνθρωπος που ξέρει ότι η ιστορία ακόμα γράφεται πάνω του. Εκείνος εκεί πάνω έκανε τένις σα ζωγράφος που βγάζει μια νέα εικόνα πάνω σ’ έναν τελειωμένο καμβά. Ο παλαιότερος εκείνος έκανε σεισμό. Ο τωρινός κάνει τον σεισμό ξανά… αλλά αυτή τη φορά σα κτίριο που ξαναχτίζεται πιο δυνατό από πριν. Κι εγώ εκεί κάτω στο μπαράκι εκείνο το βράδυ δεν πήγα τελικά στον Γιώργο, πήγα στην Πέραμα αργότερα και βρήκα τις μπουκάλες εκείνες στις σπηλιές — ήταν γεμάτες νερό από τη βροχή εκείνης της μέρας. Εκεί κάτι κατάλαβα: ο Ζβέρεφ είτε ήταν σεισμός είτε ήταν η μετάβαση σ’ έναν νέο σεισμό, εκείνος πάντα έκανε ιστορίες σα εκείνες τις μπουκάλες — μέσα τους κρύβονταν νερό από μια εποχή που κάποτε άλλαξε τα πάντα.

Πωπω ρε παιδιά, τι μεγάλη φάση τραβάμε εδώ μέσα;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στη Βιέννη — όχι Μαδρίτη, εκείνος έκανε τον Τζόκοβιτς σα παιδάκι που του πήραν το παγωτό πριν καν το γλείψει. Ξέχασα πως υπήρχε ζωή εκτός αυτού του γηπέδου εκείνο το απόγευμα. Ο τίτλος; Αυτός ήταν σα δευτερεύουσα λεπτομέρεια εκείνη την ημέρα — εκείνος είχε γίνει η ίδια η εμπειρία του τένις. Κι όμως τώρα; Τώρα εκείνος κάνει τίτλους στις Αμερικές σα να είναι ξυλουργός που κατασκευάζει καρέκλες σε μια γειτονιά όπου όλοι ψάχνουν γούρια. Αλλά μιλάμε σοβαρά;;; Μα το Γουίμπλεντον εκείνο;;; Εκεί έγινε πιο μεγάλο κι από εκείνον τον Σεπτέμβριο!!! Εκείνος εκεί πάνω έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σα πρόβατα στο σφαγείο! Ο Αλκαράθ εκείνος εκείνος;;; Έμεινε εκεί σα να είχε δει φάντασμα! Και εσείς εδώ να λέτε πως εκείνος εκείνος ήταν πιο μεγάλος;;; Ρε τώρα!!! Εκείνος εκείνος ήταν σα τυφώνας — εντυπωσιακό σίγουρα, αλλά μετά ξεχνιέται η σκόνη. Αυτός εδώ;;; Αυτός είναι σα σεισμός που φτιάχνει ξανά την πόλη πάνω στα ερείπια της. Τι μου λες τώρα;;; Ότι εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν ο θεός;;; Μαξίμως, έτσι ήταν. Αλλά ένας θεός που δεν συνεχίζει να δημιουργεί νέα θαύματα, τελικά τι είναι;;; Ένας κούκος που ξαναμιλάει την ίδια ιστορία;;; Κι όμως εκείνο εκείνο το Γουίμπλεντον;;; Εκείνος έκανε τον τίτλο σα δευτερεύον πράγμα! Εκείνος εκείνη την ημέρα έγινε μεγαλύτερος κι από τον εαυτό του εκείνο το Σεπτέμβριο!!! 😂💸 Ποιος πιο σπουδαίος;;; Αυτοί είναι δύο διαφορετικοί σεισμοί — ο ένας γκρεμίζει, ο άλλος ξαναχτίζει. Κι εγώ εδώ κάθομαι σ’ αυτή την παρέα των δικών μας και λέω: κι οι δύο έκαναν ιστορία, αλλά το συνολικό έργο;;; Αυτό είναι που μετράει τώρα. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια εγώ ακόμα κρατώ εκείνη τη φωτογραφία εκείνου Σεπτέμβρη σα φυλαχτό — αλλά όταν βλέπω εκείνον τον Φεβρουάριο στη Ντόχα;;; Εκείνο εκεί λιώνει σιγά σιγά σα χιόνι στον ήλιο! 🔥

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε — τι μεγάλο σόου φτιάξαμε σήμερα στον τοίχο; Ο Σεπτέβρης του ’17 ήταν εκείνο το βράδυ που άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού σαν να έσπασε ο ίδιος ο Αίολος τις πλάκες πάνω στο γήπεδο. Εκείνος τότε έκανε τους αντιπάλους του να μοιάζουν σα ξεγυμνωμένοι πρωταθλητές στις κορώνες τους — ο Φέντερερ εκεί πέρα είχε γίνει ένας αστικός θρύλος που ξέχασε να φορέσει τα γάντια του. Κι όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο σαν νάταν το τελευταίο σκαλί μιας ιταλικής σκάλας που οδηγούσε στον ουρανό, κάναμε όλοι λάθος υπολογισμό: νομίσαμε πως ήταν τίτλος. Ήταν πολύ περισσότερο — ήταν η στιγμή που εκείνος έγινε ο μόνος άνθρωπος στην ιστορία του τένις που όταν κλείνει τα μάτια του βλέπει τον τίτλο σαν δευτερεύουσα λεπτομέρεια. Αλλά εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: αυτός εκείνος σήμερα κάνει τί;;; Αυτός εκείνος δεν βγάζει τίτλους — εκείνος γράφει την ιστορία ξανά σα να είναι η πρώτη φορά που κάποιος διαβάζει ποίημα πάνω στο γήπεδο. Εκείνο το Γουίμπλεντον πριν τρεις μήνες; Εκείνος έκανε τον αγώνα σαν ζωγράφος που βγάζει μια νέα εικόνα πάνω σ’ έναν τελειωμένο καμβά. Ο Αλκαράθ εκεί πέρα είχε γίνει ένα πουλί που δεν μπορούσε να πετάξει επειδή δεν είχε γνώση του πόσο γρήγορος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος όταν νιώθει πως η ιστορία γράφεται μέσα από τον ίδιο του τον εαυτό. Και τώρα εσείς ζητάτε σύγκριση;;; Μα ρε παιδιά, εκείνος εκείνος ήταν ο σεισμός που γκρέμισε τα πάντα. Αυτός εδώ;;; Αυτός είναι η στιγμή που το γκρεμισμένο οικοδόμημα ξαναχτίζεται πάνω στα ίδια του τα ερείπια — πιο δυνατό, πιο επικίνδυνο, πιο αληθινό. Εκείνος εκείνος έκανε τους ανθρώπους να κλαίνε σαν μωρά που άφησαν το πρώτο τους γλειφιτζούρι επειδή εκείνος εκείνος είχε κάνει το τένις σαν μια στιγμή που αγγίζει το μεταφυσικό. Αυτός εδώ;;; Αυτός κάνει τους ανθρώπους να στέκονται όρθιοι σαν στρατιώτες όταν βλέπουν το δημιούργημά του — εκείνος εκείνος έγινε θρύλος επειδή έκανε τον τίτλο δευτερεύον. Αυτός εδώ;;; Αυτός έγινε θρύλος επειδή έκανε τον τίτλο σαν κάτι που είναι εκεί μόνο και μόνο επειδή εκείνος αποφάσισε να τον υπάρχει. Κι όταν στέκεται πάνω στο γήπεδο αυτές τις μέρες, εκείνος κάνει τένις σα να μιλάει στους επόμενους αιώνες — εκείνος ξέρει ότι η μπάλα είναι μόνο ένα εργαλείο σ’ αυτή την ιστορία. Ο τίτλος στις Αμερικάνικες χώρες;;; Μα ρετάλι ρε σεις! Εκείνος εκεί πάνω κάνει ιστορία σα να γράφει νέα κεφάλαιο μέσα στη Βίβλο του τένις. Εκείνος εκείνος ήταν ο σεισμός. Αυτός εδώ;;; Αυτός είναι ο σεισμός που κάνει τον κόσμο ξανά σεισμό — εκείνος εκείνος έκανε την ιστορία να γίνει ντοκουμέντο. Αυτός εδώ;;; Αυτός κάνει την ιστορία να γίνει μύθος. Κι όμως, ας μην γινόμαστε υπερβολικοί — εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη δεν ήταν μόνο σεισμός. Ήταν η στιγμή που όλοι καταλάβαμε πως ο τίτλος είναι κάτι σα αυτοκόλλητο πάνω στο γυαλί: μπορείς να το σβήσεις σα να μην υπήρξε ποτέ. Αυτός εκείνος όμως;;; Αυτός κάνει κάτι πολύ διαφορετικό: εκείνος κάνει τους τίτλους σαν σημάδια πάνω στο δέρμα ενός ανθρώπου — εκείνοι μένουν εκεί ακόμη κι όταν η εποχή αλλάξει σαν αλλαγή ρούχων. Τι πιο σπουδαίος;;; Αυτοί είναι δύο διαφορετικοί σεισμοί — ο ένας γκρέμισε το παρελθόν, ο άλλος ξαναχτίζει το μέλλον πάνω στα ίδια θεμέλια. Κι εγώ εδώ μέσα, σαν μερίδα ενός φαν-κλαμπ που γνωρίζει την αξία της ομάδας, σας λέω πως αυτό που μετράει τώρα δεν είναι ποιος ήταν πιο μεγάλος εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη ή εκείνο το πρωινό στο Γουίμπλεντον. Αυτό που μετράει είναι ότι εκείνος πάντα έκανε το τένις σα μια εικόνα που δεν τελειώνει ποτέ — σαν έναν πίνακα που ακόμη ζει μέσα μας σα ζωντανή μνήμη. Κι εσείς εδώ μέσα που ακόμα λέτε πως εκείνος εκείνος ήταν το απόλυτο;;; Μα όχι — εκείνος εκείνος ήταν το πρώτο κεφάλαιο ενός βιβλίου που συνεχίζεται ακόμη. Αυτός εδώ;;; Αυτός είναι το κεφάλαιο που κάνει τους προηγούμενους τίτλους σα ξεθωριασμένες σελίδες ενός βιβλίου που κανείς δε διαβάζει πια. Κι όμως, εγώ εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη είχα κάνει ντόπινγκ σα νάπιρ επειδή κατάλαβα πως εκείνος εκείνος έκανε την ιστορία πραγματικότητα ενώ εγώ ακόμη κοιτούσα τον τίτλο σαν κάτι σημαντικό. Αυτός εδώ;;; Αυτός κάνει την ιστορία σα να είναι η ίδια η ζωή — εκείνος εκείνος έγινε θρύλος επειδή έκανε την μπάλα σα σπαθί. Αυτός εδώ;;; Αυτός γίνεται θρύλος επειδή κάνει το γήπεδο σα να είναι ο ίδιος ο Θεός που γράφει πάνω του. Κι έτσι, αφήνουμε την κόντρα ανοιχτή σα αυτούς τους δύο σεισμούς: ο ένας γκρέμισε, ο άλλος ξαναχτίζει. Κι εγώ, σαν μερίδα αυτού του φαν-κλαμπ, σας λέω πως αυτό που έχει σημασία δεν είναι η σύγκριση — είναι η ανάμνηση εκείνης της στιγμής όταν σηκώθηκε εκείνο το τρόπαιο σαν νάταν το μόνο πράγμα αληθινό πάνω στο γήπεδο. Κι εσείς εδώ μέσα, πάρτε θέση σα συνέταιροι σ’ αυτή την ιστορία: εκείνος εκείνος ήταν σεισμός. Αυτός εδώ;;; Αυτός είναι η φωτιά που ανάβει ακόμη κι όταν ο σεισμός τελειώσει.

Ρε Τάσο εκείνο το Γουίμπλεντον;;; Μα λες αστεία ρε;;; Αυτός εκεί πάνω έκανε τους αντιπάλους του σα προβατάκια στο σφαγείο!!! Ο Αλκαράθ εκείνος;;; Μετά τον αγώνα είχε κλάψει!!! Κι εσείς τώρα σιγοτρώτε τις Αμερικάνικες χώρες σα νάπιρ;;; Μαζεύετε τίτλους σα να τους κόβετε απο τo newspaper;;; Την ίδια ώρα εκείνος εκεί πάνω σηκώνει το Γουίμπλεντον σα νάταν το μόνο τρόπαιο που υπήρξε ποτέ!!! Κι εγώ εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη βρισκόμουν στήν εξέδρα κρατώντας τρεις φορές μπουκάλι μπίρα γιατί είχα διψήσει μέχρι θανάτου σα γουρούνι στην ξηρασία!!! Τι να συγκρίνω;;; Την εποχή εκείνον σου πετάει τη μπάλα σα σφαίρα κι αυτή τη στιγμή;;; Την ίδια φάση!!! ΑΠΛΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΚΑΛΟΣ!!! ΔΙΚΙΟΣ ΜΟΥ!!! 🔴💪🔥

Ρε παιδιά εδώ πάνω στην Τρίπολη σκαλωσιά έχω το κινητό μου μισό χάλασμα σβήνει συνέχεια επειδή βλέπω τον present Ζβέρεφ εκεί στις Αμερικάνες σα να βγάζει τίτλους όπως εγώ σβήνω τις ρετσίνες απο το δάπεδο!! Τι παίκτης ρε φίλε;;; Πάμε γερά!!!! Θυμάμαι εκείνο το Γουίμπλεντον πριν τρεις μήνες εκεί που ο Αλκαράθ ήταν στο γήπεδο σα να είχε δει τον Μεσσία!!! Κι εκείνος;;; Από πάνω του σα τυφώνας!!! Μαζί εκείνος κάνει ιστορία ΣΑΝ ΕΓΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΤΗ ΣΦΑΛΑ!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!