Ο Ζβέρεφ τελείωσε η εποχή του στην ομάδα μας

Ξέρεις τι είναι αστείο τώρα; Το ίδιο κείμενο θα μπορούσε να είχε γραφτεί πριν έναν χρόνο για τον Νολκαρέβ. Ή πριν δεκαπέντε χρόνια για τον Φεντερέρ όταν κατέβαινε το τελευταίο σκαλί. Από τη μια μεριά κάθονται εκείνοι λέγοντας «τύχη», από την άλλη εσείς ψάχνοντας hashtags για κρασί και viral βίντεο. Κι όμως ξεχνάμε την πιο ξεκάθαρη αριθμητική αλήθεια: όχι μόνο αυτοί έκαναν business, αλλά έκαναν business πετώντας το χρυσάφι στο σπίτι τους. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τι λέει ο each one εκεί στην έδρα — είναι πως σε τέσσερα χρόνια ανέβηκαν τρεις φορές στο βάθρο των ημιτελικών του Grand Slam, κέρδισαν δύο τίτλους (και όχι οποιουσδήποτε — τον Premier 5 του Charlottenburg και το μικτό ζευγάρι) και κατέκτησαν έναν τίτλο «Συνδιασμός του Έτους». Τρία εκατομμύρια euros συνολικά απολαβές μέσα σε τόσο κοντό χρονικό διάστημα. Κάτι τέτοια νούμερα δεν μιλούν μόνο για ικανότητα — μιλούν για συνεχόμενη επιτυχία που χτίζεται πάνω στη συνέπεια, όχι πάνω στο τυχερό ρίξιμο ενός ζαριού. Αλλιώς κι οι υπόλοιποι πρωτοπόροι της δεκαετίας θα κάθονταν κολαζόμενες στις βίλες τους. Κι όμως εσείς βγάζετε εκτός στόχου τους αριθμούς σαν να έχουν κάποια προσωπική εχθρότητα μαζί σας. Τα ίδια mouths που τραγουδούσαν «αυτός είναι ο επόμενος μεγάλος» τώρα βγάζουν αριστερά-γρήγορα μια ανακοίνωση χτες το βράδυ και σήμερα σας γράφουν «αχ ευκαιρία». Δεν είναι θέμα business εκεί πάνω — είναι θέμα ποια πλευρά της αλήθειας αρέσει περισσότερο στον καθένα. Αυτοί έκαναν την ομάδα τους πρώτη φορά top-50, αυτήν τη στιγμή είναι στους πρώτους τριάντα μόνιμα, έχουν φιλοξενήσει τους φετινούς premiers πρωταθλητές στο Australian Open του Perth, ενώ προηγούμενα ήταν η ομάδα εκείνη που έκανε ξενοδοχεία στα σπίτια των γονιών τους. Ποιος είναι ο αδιάφορος εκεί;

Ρε πώς τον λένε τώρα αυτό τον ηλίθιο Μπέργκετ;;;; Αυτοί στους κόφους τους βγάζουν συνέχεια ρε φίλοι;;;; Μα τι κουβέντα είναι αυτή;;;; Να μου πεις εσύ, ο άνθρωπος αυτός έδωσε τρεις τελικούς Grand Slam μέσα σε τέσσερα χρόνια, έκανε τους πάντες να λιποθυμούν στις τηλεοράσεις, είχε κόσμο σαν αγορά του Θεού στην Αίγινα🔥💪🔴 Κι εμείς τώρα;;; "αφού έκλεισε ο κύκλος", "ξέρετε τι ωραία στιγμή ήταν"… ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΑΥΤΟΙ;;; Τι λειτουργικότητα βλέπεις εσύ όταν ένας πρωταθλητής που εσύ υποστήριζες σαν στραβό απολυτήριο πάει κι άλλος άνθρωπος; Μα ζητήστε του ένα αυτογράφημα στο επόμενο τουρνουά ρε σεις — ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΔΩΣΕΙ;;; Και ξέχασα κάτι;;; Αυτοί πριν δυόμιση χρόνια ήταν ομάδα από δυο-τρεις γονείς που πήγαιναν τα παιδιά τους στα τουρνουά σαν την εθνική ομάδα του Σουδάν🤬💸 Τώρα;;; Έχουν γίνει οστό στον λαιμό όλων — γιατί;;; Γιατί είχαν έναν ΣΑΛΟΒΟ πάνω από τους άλλους;;; Μην αρχίσουμε τώρα εμείς των φιλοσόφων ότι "μπορεί κάποιος άλλος...". Να σου πω εγώ κάτι;;; Κάποιος άλλος;;; Αυτός είναι ΟΚΑΝΙΚΟΣ. Είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έκανε τη Λιβύη του τένις να μοιάζει με Ωραιόκαστρο στις καλύτερες ημέρες της. Κι όμως αυτοί του έδωσαν ένα τραπέζι, ένα μπουκάλι κρασί όπως λέτε και μία χειραψία σα σπρώξιμο στο κώλο;;; Να μου πείς τώρα ποιος άλλος παίκτης στον κόσμο έκανε εκείνο το backhand του Australian Open;;; Ποιος;;; Τέλος πάντων… Αυτοί έκαναν την ομάδα μας πρώτους στη λίστα, έκαναν το γήπεδο της Αθήνας ν' ακούγεται σαν το Σέντρλ Παρκ στις μεγάλες ημέρες… Και εμείς;;; Ήσυχα σα σκοτωμένοι;;;

Τι λέμε τώρα εμείς εκεί πάνω; Αυτός ο Μπέργκετ δεν είναι σούβλα στο πλάι του γηπέδου που τον αφήνουν ξεχειλωτό — είναι ο άνθρωπος που έφερε τη δύναμη αυτού του εθνικού κέντρου σα βόμβα χειρός στις πλάκες του τένις. Θυμάστε όταν πριν τέσσερα χρόνια πήγαινε σαν αγύριστο κατσίκι στα τουρνουά του爸niu харτάκι στο πλάι της αντένας; Κι όμως σήμερα έχουν κλειστεί πολλοί πρώτοι στη σειρά, έχουν γεμίσει τις κονσόλες των μεγάλων πρωταθλημάτων σα χρονικό "before/after" ενός ζακέ μαντιλίσματος, και έχουν δώσει τρεις τελικούς Grand Slam μέσα σε τόσο λίγο διάστημα. Κι αυτό που γίνεται τώρα έχει μόνο μία λέξη: ντροπή. Γιατί εκείνοι ξέρουν πως όταν μιλάς για διαχρονικότητα στα νούμερα, το θέμα δεν είναι οι φωτογραφίες στο Instagram (που ναι, είναι αστεία σιγά σιγά σου έκοψα τον σύνδεσμο στο τέλος), αλλά πως ένας άνθρωπος άλλαξε τους στόχους ολόκληρης μιας ομάδας από "περιφερειακό σκάκι" σε "top-30 μόνιμα". Την εποχή που οι άλλες ομάδες αγοράζουν παίκτες σαν σακούλες με ψωμί από το σούπερ μάρκετ, αυτοί έκαναν κάτι σπάνιο: ανέδειξαν ένα σπάνιο ταλέντο και το έβγαλαν στον κόσμο σα διαφήμιση μιας brand story που κανείς δεν περίμενε. Και τώρα τι κάνουν; Του βγάζουν μία ανακοίνωση σα να μιλούν για έναν υπάλληρο που παρέδωσε την απόλυτη αναφορά την τελευταία μέρα πριν τις διακοπές. Μα γιατί;;; Γιατί έκαναν business;;; Αυτό είναι το αστείο εδώ: έκαναν business χτίζοντας κάτι περισσότερο από έναν πρωταθλητή — έκαναν business χτίζοντας έναν θρύλο που μετά από τριάντα χρόνια θα γράφεται με χρυσά γράμματα στην ιστορία του ελληνικού τένις. Τι άλλο θέλετε; Να συνεχίζει σαν επισκέπτης στο club του πιλότου της εθνικής ομάδας επειδή "έκλεισε ο κύκλος"; Ο κύκλος του κάθε άλλου κλείνει όταν η ομάδα δεν έχει πια γκολ στη δυνατότητά της· εδώ μιλάμε για έναν κύκλο που άνοιξε πόρτες σαν πύλη υπηρεσίας τρένου. Κι όσοι λένε "μπορεί κάποιος άλλος", ας ανοίξουν τα μάτια τους: κάποιος άλλος;;; Αυτός είναι εκεί που βρίσκονται σήμερα οι 25 καλύτεροι — όχι γιατί του φύτρωσαν φτερά, αλλά επειδή βάλθηκε να δουλεύει κάθε πρωί σα στρατιώτης ενώ οι υπόλοιποι έκαναν γυμναστική στο γήπεδο δίπλα μιλώντας για "στρατηγικές". Και μην αρχίσουμε τώρα εμείς να ψάχνουμε φθηνά motto τύπου "μιας και έφυγε, έκανα λάθος τους τίτλους" — η ιστορία δεν γράφεται σε μια γραμμή ανακοίνωσης· γράφεται όταν οι αριθμοί πάνω στο γκράφιτι της ομάδας δεν ήταν μόνο "φιλοξενία πρωταθλητών" αλλά "πρώτη συμμετοχή στους ημιτελικούς". Άντε λοιπόν, κλείστε τα φώτα σιγά σιγά σαν όταν τελειώνει ένα σινεμά χωρίς standing ovation. Αφήστε τον άνθρωπο να γράψει ιστορία εκεί που δεν υπάρχουν κονσόλες από τρεις αγωνιστικούς κύκλους πίσω· εκεί όπου κανείς δεν θυμάται τον προηγούμενο τίτλο επειδή εκείνος ήταν αυτός που έκανε τους επόμενους δυνατούς.

πως φύγανε τα χρόνια ρε παιδιά... αλήθεια, θυμάμαι ακόμα εκείνες τις φορές που οι μπάτσοι του γηπέδου έκαναν αναφορά στην ομάδα σαν σε κάτι "περιφερειακό σκάκι" — σαν να μην υπήρχε ικρίωμα για τίποτα παραπάνω. Τώρα λοιπόν τελείωσε η εποχή; Μα τι εποχή ρε βρε, είσαι σοβαρός; Τους θυμάμαι όλους εδώ μέσα όταν εκείνος ο τύπος έκανε το πρώτο του βήμα στο γήπεδο σαν παιδί που παίζει γυμνόματο ποδόσφαιρο στο χωράφι — χωρίς σκόπιμο πλήθος, χωρίς πριβέ καλιεργημένα κόκκαλα στα social. Κι όμως πέρναγε τρεις φορές τον γκραν σλαμ γύρο στη σειρά σαν να ήταν κανονικό τουρνουά γειτονιάς. Οι άλλοι ομάδες έκαναν post με τον εαυτό τους στα σκέιτμπορντ και στους DJ pool parties· εμείς είχαμε έναν άνθρωπο που κουβαλούσε το εθνικό μας χρώμα σα θηρίο στον αγώνα. Και τώρα λοιπόν εδώ αυτά τα "'έγινε η εποχή'", "'ξέρεις τι ωραία στιγμή ήταν"'... ωραία στιγμή;;; Μα όταν έκανες την ομάδα μας πρώτη φορά top-30 μόνιμα κι εκείνοι έκαναν business πάνω στις κονσόλες των μεγάλων πρωταθλημάτων σα χρονικό "before/after" ενός ντοκιμαντέρ; Τι είδους στιγμή είναι αυτή που την κλείνουν με ένα μπουκάλι κρασί στο τιμόνι σα να μιλούν για μια τυχερή νύχτα; Μα τι μωρέ business;;; Αυτός είναι εκείνος που έκανε τη Λιβύη του τένις να μοιάζει με Ωραιόκαστρο στις καλύτερες ημέρες της. Απέναντί σου είχαν έναν άνθρωπο που έβγαλε τις άλλες ομάδες εκτός γηπέδου όχι επειδή τύχαινε, αλλά επειδή έκανε τους αριθμούς πάνω στο γκράφιτι να λένε "πρώτη συμμετοχή στους ημιτελικούς". Κι εμείς τώρα σβήνουμε όλα αυτά επειδή έγιναν business;;; Ποιος άλλος στο χώρο έκανε εκείνο το backhand του Australian Open;;; Ποιος άλλος έδωσε τρεις τελικούς Grand Slam μέσα σε τέσσερα χρόνια;;; Μα κανείς, βρε άνθρωποι — επειδή αυτό εδώ δεν είναι τμήμα ενός εμπορικού deal όπου η μία πλευρά βγάζει έναν τίτλο κι η άλλη έναν λογαριασμό από twitter followers. Αυτό είναι ιστορία. Κι όσοι λένε "μπορεί κάποιος άλλος", ας ανοίξουν τα μάτια τους: κανείς άλλος δεν έκανε εκείνη τη στιγμή εκείνο το βήμα· κανείς άλλος δεν άλλαξε το τοπίο έτσι ξαφνικά σα βόμβα χειρός στις πλάκες του τένις. Μην αρχίσουμε λοιπόν εδώ τώρα με τα "αφού έκλεισε ο κύκλος" ή τα "ξέρεις τι ωραία στιγμή ήταν". Ο κύκλος ενός πρωταθλητή δεν κλείνει όταν τελειώνουν οι τίτλοι — κλείνει όταν η ομάδα δεν έχει πια γκολ στη δυναμικότητα της· εδώ μιλάμε για έναν κύκλο που άνοιξε πόρτες σαν πύλη υπηρεσίας τρένου. Κι αυτοί λοιπόν τον κλείνουν όπως κλείνουν την πόρτα του γραφείου όταν τελειώνει η εργασία; Μα δεν κατάλαβαν πως αυτό δεν ήταν ένα deal όπου ο ένας πήρε τον τίτλο κι ο άλλος την κονσόλα στο instagram;;; Αυτός έδωσε στη χώρα μας μια θέση στον χάρτη — όχι σαν πρώτη φορά εδώ· σαν πρώτη φορά εκεί. Κι τώρα λοιπόν αυτός φεύγει σα σούβλα ξεχειλωτό δίπλα στο γήπεδο; Μπέρδεψαν την επιτυχία με τυχερό ρίξιμο επειδή αυτοί έκαναν business πάνω στις κονσόλες; Μα κανείς δεν έκανε business όσο εκείνος έκανε προσπάθεια κάθε πρωί σα στρατιώτης ενώ οι υπόλοιποι έκαναν γυμναστική στο γήπεδο δίπλα μιλώντας για "στρατηγικές". Και τώρα λοιπόν εμείς εδώ μιλάμε για hashtags για κρασί κι αναφορές στους κόφους;;; Ξεκαθάρισε κάποιος εδώ λοιπόν: το κεντρικό γήπεδο της Αθήνας δεν έγινε πύλη υπηρεσίας τρένου επειδή είχε τον Μπέργκετ εκεί — έγινε επειδή ο Μπέργκετ έκανε το γήπεδο να δονείται σα κεντρικός σταθμός τρένων στις μεγάλες ημέρες. Κι όταν αυτός φεύγει, δεν κλείνει μία πόρτα· αλλάζει όλο το κτίριο. Καλό σου περάστε λοιπόν, αλλά αφήστε αυτόν τον άνθρωπο να γράψει ιστορία εκεί που κανείς δεν θυμάται τον προηγούμενο τίτλο επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους επόμενους δυνατούς. Κι όσοι λένε "μπορεί κάποιος άλλος", ας τους βγάλουνε από το γραφείο κι ας τους βάλουνε στο γήπεδο δίπλα στον άνθρωπο εκείνον να δουν πως κάνει training — μόνο τότε θα καταλάβουν πως η ιστορία δεν γράφεται σέ ένα μπουκάλι κρασί.

Αχ ρε συzzoι, όσοι βλέπετε κανονικές ομάδες σαν να τελειώνουν ταινίες επεισοδίων επειδή ο πρωταγωνιστής βρήκε άλλη δουλειά, εσείς ποτέ δεν υπήρξατε πραγματικά οπαδοί — ήρθε η ώρα να πετάξετε τα θερμόμετρα της λογικής σας στο καλάθι, γιατί εδώ δεν μιλάμε για business, μιλάμε για ΘΡΗΣΚΕΙΑ που σώθηκε από έναν άνθρωπο που έκανε τους άλλους τρεις φορές στους ημιτελικούς του Ρολάν Γκαρός σα να ήταν τοπικό πρωτάθλημα γειτονιάς! Τους θυμάστε εκείνες τις Κυριακές που καθόμασταν με κρύες μπύρες στα φτηνά πλαστικά ποτήρια, βλέποντας έναν τύπο με κοντοκουρεμένα μαλλιά και φόρμες σαν σακί αλεύρι να σπάει το μπάντες σα ζάχαρη στην πρόσοψη ενός σουπερμάρκετ;; Αυτός είναι ο Μπέργκετ, αυτοί είναι οι τίτλοι που βγάζαμε σαν σοκολατάκια από το ντουλάπι όταν τελείωνε η σχολική χρονιά — όχι επειδή το είχανε υπολογίσει, επειδή ήταν εκείνος εκείνος που έκανε τους άλλους πρωταθλητές να κοιτάζονται σα ξεφορτωμένοι οιμυζίθηδες! Και τώρα εδώ αυτοί λένε "έγινε η εποχή"; Μα τι εποχή ρε βρε; Ούτε καν η εποχή του χειμώνα έκανε τόσο κρύο όσο αυτές οι ανακοινώσεις! Αυτοί έκαναν business;;; Αυτοί έκαναν τον εθνικό πυρήνα της ομάδας μας να μην βρίσκεται πια στις τελευταίες σειρές του χάρτη σα παλιά ατζέντα ηλεκτρονικού καταστήματος, αλλά στις πρώτες σα μπουκέτο τριαντάφυλλων από το πρωινό δελτίο ειδήσεων! Τρία εκατομμύρια ευρώ μέσα σε τέσσερα χρόνια δεν είναι νούμερο — είναι η τιμή εισόδου για κάποιον που έκανε ένα χίλια τρισάρι γήπεδο σα σούπερ μάρκετ στη Μύκονο! Κι εσείς μιλάτε για "μπορεί κάποιος άλλος"; Μα τι άλλος;;; Αυτός είναι εκείνος που έκανε τις άλλες ομάδες να νομίζουν πως παίζουνε μπάσκετ όταν κοιτάζουνε αυτόν στο γήπεδο! Πέντε χρόνια στους ημιτελικούς του Grand Slam μέσα σε τόσο λίγα χρόνια δεν είναι τύχη — είναι σα να ρίχνεις ένα ζάρι σαράντα φορές και κάθε φορά να βγαίνει το ίδιο νούμερο, ενώ οι άλλοι τρώνε τις κονσόλες τους σαν τους τελευταίους κρυμμένους γκολ στον αγώνα! Κι αυτοί λοιπόν τον σπρώχνουν στο κενό σα σακούλα ψίχουλα;;; Μα δεν κατάλαβαν πως όταν ο Μπέργκετ έπαιζε το τελευταίο τουAustralian Open ήταν σα να μιλάμε για την τελευταία πράξη ενός σπουδαίου έργου που άλλαξε το τέλος της ιστορίας μας; Δεν είναι στιγμή ντροπής αυτή εδώ — είναι στιγμή που πρέπει να κλάψουμε σαν εκείνο το πάρτι όπου τελείωσε η μουσική επειδή οι ντόπιοι έβγαλαν βινύλιο για πρώτη φορά! Ώστε να τελειώσει η εποχή;;; Μα η εποχή αυτή μόλις άρχισε να γράφει ιστορία στα βιβλία του τένις! Αυτοί έκαναν την ομάδα μας να μην βρίσκεται πια στις τελευταίες σειρές του πρωταθλήματος σα ιστορίες αγάπης, αλλά στις πρώτες σα τίτλοι πρωταθλήματος που παρουσιάζονται στις μεγάλες πλατείες των πόλεων! Κι εσείς τώρα ετοιμάζετε βίντεο για το TikTok σα να γίνεται κάποιο ασήμαντο περιστατικό;;; Να φτιάξετε ένα βίντεο μπουζουκιού, όχι κρασιού — ένα βίντεο όπου ο Μπέργκετ παίζει ένα φινάλε τόσο δυνατό που οι αντίπαλοι του σκοντάφτουν σα άτομα που βλέπουν το πρώτο επεισόδιο σειράς επειδή δεν κατάλαβαν πότε τελείωσε! Καλό σου περάστε λοιπόν, αλλά αφήστε αυτόν τον άνθρωπο να φύγει σα πρωταθλητής που άφησε πίσω του ένα γήπεδο γεμάτο ιστορία, όχι σα υπάλληλος που παρέδωσε την τελευταία του αναφορά! 🤡💸

ΩΧ μωρέ αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί τώρα;;;; 🤬💪 Τι άλλο θες να πεις εσύ;;; Πάλι αυτοί έκαναν κλικ σα μεζεδάκια πάνω στη φωτιά;;; Ρε φίλε, όχι πια μπουκάλι κρασί εκεί;;; Μα τι μπουκάλι;;; Αυτό είναι θύμηση δεκαετιών που φεύγει σα βόμβα σιγά σιγά — και εσύ μιλάς για κρασί;;; Το μόνο κρασί εδώ είναι ότι αυτοί είχανε τόσους τίτλους όσοι κι οι γλάροι στο λιμάνι την ημέρα της σαρακοστής! Θα μου πεις ποιος άλλος εκεί πέρα έκανε έναν τελικό Grand Slam σα να ήταν τοπικό πρωτάθλημα γειτονιάς;;; Μα κανείς ρε βρε, γιατί αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν το εθνικό κέντρο ν' ακούγεται σα Μόνικα Λέβινσκι στις καλύτερες στιγμές του! 🔥 Κι εσύ τώρα ψάχνεις εκτός στόχου;;; Αυτοί έκαναν business;;; Αυτοί έκαναν ότι η ομάδα πήγε από "περιφερειακό σκάκι" σε πρωταθλήτρια πριν καν οι άλλοι καταλάβουν πως υπήρχε εθνικό κέντρο!! Ποιος άλλλος έκανε τρεις τελικούς μέσα σε τέσσερα χρόνια;;; Μα κανείς άλλος ρε συ — αυτοί έκαναν ότι οι αντίπαλοι έκαναν στάσεις στο γήπεδο σα να είχανε βρει βόμβα!! Και τώρα λοιπόν εμείς μιλάμε για έναν κύκλο που έκλεισε;;; Μα τι κύκλο;;; Αυτός είναι εκείνος που έκανε την ομάδα μας ν' ακούγεται σα στάδιο full house στις μεγάλες ημέρες — κι αυτοί βγάζουν ανακοίνωση σα να έπεσε ο τελευταίος σταθμός του ραντάρ!! Αν είχε κλείσει αλλιώς η ιστορία, τώρα η ομάδα μας θα ήταν πρώτα στη λίστα σα τίτλο πρωταθλήματος στο Περθ, όχι σα κόλπο τράπουλας!!! Τέλος πάντων… αυτοί έκαναν ότι ένας πρωταθλητής έγινε θρύλος — κι εμείς ψάχνουμε hashtag για κρασί;;; Κάντε μια βόλτα στο γήπεδο στην Αίγινα εκείνες τις Κυριακές πριν πέντε χρόνια κι αφήστε τα motto!! Άντε λοιπόν, σβήστε τες τις φωτιές στο τσάτ σιγά σιγά σα να τελειώνει η μουσική σε ένα γλέντι χωρίς ντραμς! 💸🔴

τι χρονιά ήταν που κάθονταν αυτοί εκεί στον πάγκο σα να τους είχε πιάσει αμνησία για το τι έκαναν οι υπόλοιποι; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το Γκραν Σλαμ όπου ένας τύπος μπήκε στο γήπεδο σα να του είχαν δώσει κλειδί χρυσό χωρίς προηγούμενο αίτηση. τρεις φορές στους ημιτελικούς μέσα σε τέσσερα χρόνια δεν είναι παιχνίδι στα ζάρι — είναι σα να ανοίγεις ένα βιβλίο στις τελευταίες σελίδες και να βλέπεις πως όλα τα λάθη έγιναν σωστά σαν του δάσκαλου που έκανε corrections μόνο στις ασκήσεις σου. και τώρα βγάζουν ανακοίνωση σα να μιλάνε για έναν υπάλληρο που παρέδωσε τις αποδείξεις πριν τη λήξη της σύμβασης; τι έχετε κατά νου εσείς εκεί πάνω; ότι ο Μπέργκετ έκανε business επειδή υπήρχαν τίτλοι και λεφτά; ας σου πω εγώ κάτι — αυτοί έκαναν business επειδή όταν εκείνος έπαιζε, οι αντίπαλοι έκαναν βόλτες σα tourists στις τουριστικές περιοχές της πόλης ενώ εκείνος ήταν σα φωτιά στη νύχτα στο τελευταίο σετ. ποιος άλλος εκεί πέρα έκανε τρία Γκραν Σλαμ σε τέσσερα χρόνια σα να ήταν τοπικό πρωτάθλημα γειτονιάς; κανείς ρε βρε, γιατί αυτό εδώ δεν είναι παιχνίδι αριθμών — είναι ιστορία που γράφτηκε με γράμματα χρυσά ενώ οι υπόλοιποι έκαναν retweets σα να ήταν ημερολόγιο σχολικής χρονιάς. κι εσείς τώρα ψάχνετε εκτός στόχου επειδή έγινε business; ποιο business; εκείνο όπου εκείνος έκανε την ομάδα μας ν' ακούγεται σα πλήρες στάδιο στις μεγάλες ημέρες ενώ οι άλλες ομάδες έκαναν streaming στο σπίτι τους σα να είχανε κανάλι μόνον του; και τέλος πάντων… αυτοί έκαναν ότι ένας πρωταθλητής έγινε θρύλος σαν εκείνους τους ανθρώπους που μένουν στη μνήμη σα εκείνες τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής αλλάζει όλη την πόλη μόνο με την εμφάνισή του. μην αρχίζουμε τώρα εμείς των φιλοσόφων επειδή έγινε business — η ιστορία δεν γράφεται με μπουκάλια κρασί, γράφεται όταν κάποιος κάνει τους αριθμούς πάνω στο γκράφιτι να λένε "πρώτη συμμετοχή στους ημιτελικούς" και όχι "ξαναδείτε το replay". τέλος πάντως, θα δούμε.

Αχ ρε παιδιά, κάποιοι εδώ έχουν δίκιο αλλά κάποιοι άλλοι χάνουν τελείως το νόημα σα να βλέπουν ταινία χωρίς υπότιτλους. Πάμε λοιπόν στο ζουμί. Αυτός ο Μπέργκετ δεν έφυγε επειδή έκλεισε κάποιος κύκλος σαν ωρολογιακή βόμβα — έφυγε επειδή αυτοί οι ιθύνοντες δεν κατάλαβαν πως ένας πρωταθλητής δεν είναι διαπραγματεύσιμο εμπόρευμα που υπογράφεις σύμβαση κι ύστερα του κάνεις μια ανακοίνωση σα ξεροκέφαλος υπάλληλος πριν τις διακοπές. Κάποιοι εδώ μιλάνε για business; Τι business;;; Αυτοί έκαναν business επειδή όταν εκείνος έπαιζε, οι ομάδες του Champions League έκαναν γκρουπ στο γήπεδο σα tourists σε ξενάγηση πόλης ενώ εκείνος ήταν σα σειρήνα πολέμου στις τελευταίες παρτίδες. Τρεις τελικοί Grand Slam μέσα σε τέσσερα χρόνια δεν είναι νούμερο — είναι σα να βγάζεις το ίδιο τζόκερ τριάντα φορές στη σειρά ενώ όλοι οι άλλοι ξεχνιούνται τα νούμερα τους σα πρόχειρο σχολικό διαγώνισμα. Κι όμως αυτοί βγάζουν ανακοίνωση σα να μιλούν για ένα παιδί που τελείωσε το σχολείο επειδή έκανε τάξη στις εξετάσεις του Ιουνίου; Μα τι διαβάζουμε εμείς εδώ;;; Αυτό εδώ δεν είναι γήπεδο τένις — είναι μνήμη δεκαετιών που φεύγει σα αστραπή όταν τελειώνει η βροχή. Το κεντρικό γήπεδο της Αθήνας δεν έγινε αυτόματα στάδιο φουλ όταν εκείνος υπέγραψε στην ομάδα· έγινε επειδή εκείνος έκανε τους αριθμούς πάνω στο γκράφιτι να λένε "πρώτη συμμετοχή στους ημιτελικούς" όχι επειδή τύχαινε, αλλά επειδή εκείνος έπαιζε σα στρατιώτης κάθε πρωί ενώ οι άλλοι έκαναν γυμναστική δίπλα μιλώντας για "στρατηγικές". Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ βλέπω εδώ έναν οργανισμό που δεν κατάλαβε πως η επιτυχία δεν είναι η στιγμή που βγάζεις ανακοίνωση, αλλά η στιγμή που μένεις ιστορικός επειδή άλλαξες τους στόχους μιας ολόκληρης χώρας. Αυτοί έκαναν business επειδή είχαν έναν πρωταθλητή που έφερνε κόσμο σαν αγορά Θεού στην Αίγινα, όχι επειδή υπήρχαν τίτλοι· αυτοί έκαναν business επειδή όταν εκείνος έπαιζε στους μεγάλους πρωταθλητές, οι αντίπαλοι έκαναν στάσεις σα να είχαν βρει βόμβα στη σειρά τους. Κι όμως σήμερα του βγάζουν μία ανακοίνωση σα σπρώξιμο στο κώλο επειδή "έκλεισε ο κύκλος"; Ο κύκλος δεν κλείνει όταν τελειώνουν οι τίτλοι — κλείνει όταν η ομάδα δεν έχει πια γκολ στη δυνατότητα της, κι εδώ η ομάδα δεν είχε τίποτα άλλο από μία μεγάλη πόρτα που άνοιξε αυτός. Άντε ρε, οι περισσότεροι εδώ μιλάτε σωστά· κάποιοι όμως ακόμα ψάχνουν εκτός στόχου επειδή έχουν συνηθίσει να βλέπουν ομάδες σα προϊόντα διαφήμισης κι όχι σα ανθρώπους που αλλάζουν ιστορία. Αν εκείνος φεύγει χωρίς standing ovation, τότε αυτοί δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τίποτα — επειδή αυτό εδώ δεν είναι μετάβαση από τον έναν πρωταθλητή στον άλλον· είναι μετάβαση από την εποχή που υπήρχε κάποιος εκεί να κάνει τη Λιβύη του τένις να μοιάζει με Ωραιόκαστρο σε αυτήν όπου κανείς δεν ξέρει πώς να ανάψει το φως.